Just beautiful!


 Blijft superleuk!


Gezellige zelfmaaktip!

 


De laatste dagen ben ik heel moe.
Ik ga best stapjes vooruit, 
maar ik wil steeds teveel,
en krijg dan prompt meer pijn. 

Dus, ook op mijn blog, rustig aan....
En dat is eigenlijk ook best fijn.
Een uitgebreider verslag volgt later,
nu gewoon versierde kastanjes,
als gezellige zelfmaak tip! 

Ook te doen op bed, 
met een zak kastanjes
en een witte stift. 
Veel plezier!

 

Zeldzaam mooi!

 



Deze foto is 4 jaar geleden gemaakt 
door de Zutphense Maria Staring.

Een gewoon met de telefoon gemaakte foto,
niet na bewerkt of iets dergelijks.

Ze zette hem op Facebook en schreef dit erbij:

'Vergezicht vanaf de dijk bij Bronsbergen.
Echt een momentje om de auto
(met 90 jarige moeder en doggie er in)
stil te zetten en je momentje te pakken.
Zo mooi!!'

Ik mocht hem op mijn blog zetten.
Dankjewel Maria,
Ongelofelijk mooi!


Zutphen plant komende jaren bijna 20.000 bomen



Weten jullie nog dat ik bij de burgemeester op bezoek was om te pleiten voor meer bomen in Zutphen? Ik kreeg niet een echt positieve reactie van haar, maar werd later terug gebeld door een landschapsarchitecte Annemieke van de gemeente Zutphen, die me vertelde dat er wel degelijk grote plannen zijn voor de aanplant van nieuwe bomen. Ook gaf ze me de naam van de voortrekker daarin met wie ik contact kon opnemen als ik daar zelf nog plannen voor had...

Ook wilde ze gaan kijken of er op de website van de gemeente meer - direct beschikbare - informatie kon geplaatst met tips en aanmoediging voor iedereen die zelf wil gaan zorgen voor meer groen in de stad. Ook was er subsidie aangevraagd en beschikbaar gesteld vanuit de provincie om meer groen en bomen te kunnen betalen. Goed nieuws toch!

En, nu stond er in de Stentor ook een artikel waarin het een en ander duidelijker werd voor alle inwoners van de stad. Dat stuk zal ik hieronder kopieren: 

Eén boom per inwoner, Zutphen plant komende jaren bijna 20.000 bomen bij: ‘Stevige ambitie’

Het aantal bomen in de gemeente Zutphen moet flink stijgen. De gemeente gaat geld vrijmaken om er in 2050 voor te zorgen dat er per inwoner ook een boom staat. Op dit moment staan er in de gemeente met een kleine 50.000 inwoners zo'n 31.000 bomen.

De zaag in een reuzenkastanje aan de IJsselkade en een uitgedund bomenlint aan de Boompjeswal door de kap van vijf esdoorns. Noodzakelijke boomkappen omdat de veiligheid eronder niet meer te waarborgen was. De bomen verdwenen en nieuwe werden in de gemeente aangeplant. Dat gaat de gemeente Zutphen vanaf komend jaar anders doen. Er worden niet alleen nieuwe bomen geplant als er een boom wordt verwijderd, maar het bomenbestand van Zutphen moet groeien.

Klimaatbestendig
,,We willen een bomenbestand die klimaatbestendig is. Ik ben echt blij dat we geld gaan vrijmaken om dit te bewerkstelligen’’, zegt wethouder Annelies de Jonge. Zutphen stelt een nieuw bomenplan op waarin de noodzaak van duizenden extra bomen genoemd wordt. ,,Een stevige ambitie, maar we gaan het wel doen.’’

Per jaar plant Zutphen tot aan het 2050 655 bomen bij, los van vervangende bomen na een noodzakelijke kap. ,,En we gaan bomen niet meer in een lijntje bij planten’’, zegt De Jonge. ,,Door verschillende bomen te planten willen we bijdragen aan de biodiversiteit. Kleine bomen, grote bomen, maar ook bomen met verschillende wortelstructuren bijvoorbeeld.’’

Noorderhaven en De Mars
De duizenden extra bomen worden door heel de gemeente gepland. Enkele gebieden krijgen daarbij wel extra aandacht. ,,Als je nu bijvoorbeeld door de nieuwbouwwijk Noorderhaven loopt, dan zie je dat het wel heel erg stenig is. Daar moeten sowieso bomen bijkomen. We werken ook aan een plan voor meer bomen op bedrijventerrein De Mars bijvoorbeeld.’’

Het centrum is daarentegen volgens De Jonge een moeilijker verhaal. ,,Het is daar lastig bomen te planten. Er liggen veel kabels in de grond en daardoor is het voor bomen moeilijk om te wortelen. We kijken wel wat er mogelijk is, maar dat zal beperkt zijn. Bij het vernieuwen van De Schupstoel worden bijvoorbeeld vier bomen extra geplant.’’

De Harenbergweg ziet De Jonge als goed voorbeeld van het nieuwe bomenplan. In januari werden daar zestig bomen gepakt ter hoogte van de Prins Clausschool. ,,Wegens ziekte moesten die verwijderd worden. Meer dan het dubbele aantal is dit jaar voor teruggekomen. Bovendien allerlei verschillende soorten bomen.’’

De extra kosten die de duizenden bij te planten bomen met zich meenemen heeft Zutphen al meegenomen in de begroting voor de komende jaren. Een flinke extra kostenpost. Op dit moment trekt Zutphen zo'n 270.000 euro per jaar uit voor het onderhoud van bomen en 160.000 euro per jaar voor het vervangen van bomen. Dat was al te weinig om alle bomen te onderhouden en te vervangen. Per jaar trekt Zutphen daarom vanaf komend jaar 32.000 euro per jaar extra uit dan een jaar eerder. Tot aan 2050 loopt dit dus op tot bijna zes ton per jaar extra, bovenop het huidige budget. Een bedrag waar nieuwe bomen voor worden geplant en de dan geplante bomen voor worden onderhouden.

Een lint nieuw geplante bomen langs de Harenbergweg. De gemeente Zutphen liet er in januari dit jaar wegens ziekte zo'n zestig bomen kappen. In maart kwamen er daar 138 voor terug. Een voorbeeld hoe de gemeente het nieuwe bomenbeleid wil vormgeven. 
Er moeten duizenden bomen bijkomen. 
© Jeroen Jazet


Een lieflijke kleedkamer



 
Pierre Bonnard

'The dressing room'
1914

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een schilderij uit 1914.
Dat is dus al 107 jaar geleden gemaakt.

Een ruimte met een wastafel met een lampetstel,
gezellig met een gebloemd gordijntje er onder.
Er hangen twee spiegels aan de muur.
Rechts een hoge smalle passpiegel 
en boven de wastafel een liggende.

In deze spiegel zie je een vrouw
- zittend op een opgemaakt bed - 
die zich aan het aankleden is,
of uitkleden, dat kan natuurlijk ook,
of haar schoenen aan- of uittrekt.
Als ik het goed zie ligt er een hondje op bed.
Er hangt een badjas rechts naast een rekje 
met toiletartikelen naast de wastafel.
Een vrolijk badmatje ligt er op de vloer.
Er staat een tafeltje met een bloemetje erop.

Een lieflijke, huiselijke kamer met vrolijke, lichte kleuren,
die een beeld geeft van een intieme ruimte, vol aandacht
voor een zachte vrouwelijke en verzorgende sfeer.

PS Met dank aan Rik, voor de tip.


Een hele goede dag!

 

Gisteren heb ik weer wat stapjes vooruit gezet:

Ik heb voor het eerst rechts een schoen aan geprobeerd te doen, en dat lukte, een stevige bergschoen. Dat voelt lekkerder dan de air-walker. Ik heb geprobeerd er op te staan. Dat is onwennig, en mijn voet draaien op de grond gaat nog niet goed. Maar dat komt vast vanzelf, met oefenen. 

Wel heb ik al geprobeerd met deze schoen aan een stapje te zetten achter het looprek. Is nog wat eng, om mijn evenwicht te houden. En mag eigenlijk pas vanaf maandag. Dus ook nog even rustig mee aandoen, maar het gevoel dat er vooruitgang inzit is onbetaalbaar.   

Ik heb de pijnstillers verder afgebouwd. Daar ben ik best trots op: geen oxycodon en diclofenac meer, nu alleen nog paracetamol. En dat gaat nu van vier naar twee keer per dag. Kijken of dat wil lukken. 

Ik kon gisteren ineens toch weer mailen en heb mijn rondbrief aan iedereen op de verzendlijst kunnen sturen. En, wat een leuke reacties kreeg ik daar toch op. Net als de beterschapskaarten die elke dag nog binnenkomen. Superlief, dat geeft de burger moed. Heel hartelijk bedankt lieve mensen! 

We hebben 's middags een kopje koffie gedronken op het terras van onze buur: de biologische bakker Driekant. Terwijl we daar zo zaten kwamen er allerlei bekenden langs die een praatje kwamen maken. Dat voelde echt lekker: een spontane ontmoeting is iets wat ik eigenlijk best had gemist al bijna zes weken binnen zittend...

Een vriendin die even bij ons kwam zitten zei me dat ze vond dat ik het heel goed heb gedaan deze afgelopen weken. Dat het niet meevalt om ineens zo afhankelijk te zijn en dat ik ondanks alles positief in het leven blijf staan. Dat was fijn om te horen. Al zijn er ook momenten geweest dat ik er echt even doorheen zat. Maar dat mag ook. En even later ging het dan ook wel weer.     

Daarna hebben we thuis op het balkon in het zonnetje nog een tijdje gezeten. Ook fijn.

Toen weer een uurtje op bed met de beentjes omhoog uitrusten, waarbij ik een aflevering van een serie gezien, in afwachting van de grootste stap voorwaarts: 

We zijn uit eten geweest bij onze andere buur: de Biopizza. Heerlijk samen met Wim aan een tafeltje met een glas wijn, hebben we een heerlijke lasagna en een pizza gedeeld.  

En daarna als toetje thuis op de bank nog koffie gedronken. En wat tv gekeken. 

Zo houd ik het wel vol de komende zes weken.

Vanaf vandaag wil ik weer wat nieuwe doelen stellen: Er ligt nog een stapel boeken. Ik wil weer wat gaan breien. Misschien kan ik de cursus interieurontwerpen die ik wilde gaan schrijven weer voorzichtig wat oppakken. En oefenen natuurlijk, om sterker te worden en leniger. Ik hoef me niet te vervelen.


Goed nieuws en slecht nieuws


Tja, er is een boel gebeurd!
Eerst qua voeten, het goede nieuws:

Gisteren voor controle naar het ziekenhuis. Ik zou gips krijgen om mijn geopereerde (linker) voet. Daar zag ik enorm tegenop. En ik zag het belang ook niet zo, want ik mocht deze voet toch niet belasten, dus waarom hem plagen en insnoeren.

Dus mijn eerste vraag toen ik binnenkwam was: Waarom gips:

1 Om de voet haaks te houden.
2 Om geen drukplekken te krijgen, want gips wordt helemaal op je voet aangepast. 

Maar mijn idee was dat ik dat met mijn spalk ook zou kunnen bereiken. Plus: Als ik rechts weer zou mogen belasten, dan zou ik mijn linkervoet omlaag moeten laten hangen en die zou dan vollopen met bloed, wat heel pijnlijk kan worden als er strak gips om zit. Dat zou mij beperken in het voorzichtig weer gebruiken / belasten van mijn rechtervoet.

Overleg met de dokters: Eerst een foto laten maken van mijn rechtervoet. Op naar Radiologie.

Terug naar de dokter: Op de rechtervoet is de breuk nog zichtbaar, maar die 'staat' goed. En daar zou ik - over een week - zonder de air-walker, maar met een stevige, hoge (bergschoen) voorzichtig op mogen gaan staan. En dan met een looprekje voorzichtig huppen in huis. 

En hun idee: Links mag ik nog een week of zeven niet belasten. Maar na die eerste week mag mijn air-walker van mijn rechter- naar mijn linkerbeen. Die houdt mijn voet haaks en drukplekken voorkom ik als mijn voet toch nog dikker wordt doordat ik die air-walker even op zo'n plek wat losser kan zetten. 

Goed voor mijn gemoedsrust en bijkomend voordeel is dat die af en toe af mag als ik rustig op bed lig, zodat ik voorzichtig mijn voet wat kan bewegen en mijn huid zich wat kan herstellen. Ik merk nu dat mijn huid droog is en schilfert en dat mijn eelt - na vijf weken er er niet op staan - loslaat. Dat ziet er niet fraai uit en wil ik graag goed kunnen verzorgen.   

Kortom, heel goed nieuws! Ik ging spreekwoordelijk, maar niet in het echt: huppelend naar huis.


Thuisgekomen wilde ik de tweede portie van mijn rondbrief versturen. Maar dat ging helemaal mis.

Vanuit mijn ene account lukt het helemaal niet, wat stom is, want de vorige dag was dat probleemloos gegaan. En vanaf een ander account worden alle kpn- en planet- e mail adressen geblokkeerd. Dus, ik heb heel wat foutmeldingen gekregen. En vandaag was het nog precies hetzelfde. (ik hoop altijd dat bij computerproblemen er 's nachts 'iets' gebeurt waardoor alles het weer normaal doet... Maar helaas! geen geluk dit keer.)

Dus, als je je afvraagt waar de rondbrief blijft? helaas, met een kpn of planet  e mailadres lukt het niet om hem te versturen. Je kunt hem wel hier lezen.

Misschien is dit ook een goed moment om me af te vragen of ik me niet moet wagen aan een fancy 'nieuwsbrieven verstuur situatie'. Maar ik ben er wat huiverig voor. De verzendlijst bevond zich nu alleen op mijn pc. Lekker veilig. Geen gevaar voor spam of iets dergelijks.

Maar misschien is het ook een idee om me af te vragen of ik nog wel door moet gaan met het maken van deze rondbrief ?  Misschien moet ik weer eens iets anders gaan proberen of verzinnen. Ik heb er 48 gemaakt. Is het gevaar voor herhaling niet aanwezig? Misschien iets moderners?

Ik weet het niet. Ik wil me er nu niet te druk om maken. Misschien lost het zich nog wel op.

Mocht iemand van jullie verstand hebben van de mailblokkade die ik nu ondervind, dan houd ik me graag aanbevolen voor advies en tips. 

En dan ga ik nu maar weer verder met mijn boeken & tijdschriften en de tv-programma's en series die ik volg. Ik ben er maar druk mee!


Daar knapt de hele buurt van op!




Zo leuk dat mensen dit doen. 
Knapt toch de hele buurt van op! 



De najaarsrondbrief van Binnenkant!






Tja, hierboven staan een stelletje heel verschillende foto's.
Ik kan me voorstellen dat je vraagt: Wat hebben die nu gemeen?

Wel, ze komen allemaal voor in de rondbrief van Binnenkant.

Iedereen die op de verzendlijst staat krijgt hem in de mail.

En natuurlijk is hij ook hier te lezen:
klik op: 

Van harte welkom!

PS Ik heb er niet zoveel tijd 
aan kunnen besteden dan anders.
Maar het is wat het is.
Ben al blij dat dit ging...


Mooie les voor mij!



Hier kan ik wel wat van leren!
 

Een dansje maken



Henri Matisse

'Interieur met phonograaf'
1934 

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een huis met vrolijk gekleurde kamers.
Met een doorkijkje naar een kamer erachter,
met - volgens mij - uitzicht op een berghelling
aan de overkant van een baai of een haven.

Gezellig ingericht met Marokkaanse invloeden.
Het gordijn dat weggehangen kan worden,
de motieven op de muur en de stoffen.
Op de tafel het dienblad met fruit en bloemen.

En rechts op een klein kastje tegen de muur
inderdaad een ouderwetse platenspeler.
Straks gaan de bewoners wat muziek draaien
een wijntje erbij denk ik, en misschien
ook nog een dansje maken.


Lekker dan!

 

 
Deze uitspraak zag ik op Facebook. 
Die past precies bij mijn situatie.

Er moet van alles gebeuren.
Maar zelf kan ik bijna niets.

Dat betekent dus dat ik moet delegeren
of vragen of anderen mij willen helpen.

Het is echt frustrerend: 
Ik vind het zo fijn om zelf actief te zijn.
Zelf dingen op mijn eigen manier te doen. 

En nu moet ik dus vaak wachten. 
Wachten en geduld betrachten.

En verdragen dat dingen anders gaan
dan hoe ik het zelf zou doen.

En ook verdragen dat mijn stemming wisselt.
Dat merkte ik gisteren, toen ik somber werd.
Zo herken ik mijzelf niet. 
Angstig oké, maar somber?
Toen las ik dat dat bij Oxycodon kan horen. 
Lekker dan!


Een dutje doen....



Volgende week wordt het herfst.

Ik wil graag ondanks alle ongemak, proberen een najaarsrondbief te maken. 

Dit plaatje krijgt er ook een plekje in: De slapende poes die lekker warm boven de verwarming en in het zonnetje een dutje doet. 

Een goed voorbeeld, want zo probeer ik dat ook te doen. 

Niet op zo'n klein plankje, maar in mijn ziekhuisbed, met de beentjes omhoog.



Genieten van een kopje koffie en zo





Het gaat een stukje beter met me.
Minder pijn, minder zorg, minder piekeren.

Een paar uur slaap elke nacht doet een mens goed.
En met Wim gaat het nu ook weer wat beter.
Hij was erg somber en moe en gewoon overvraagd.
Daarmee soms geirriteerd en verstrooid.

Het is nog niet zo dat we al de slingers ophangen, 
maar het is weer genieten van een kopje koffie,
een bezoekje, een gesprek een lekkere maaltijd.

PS Deze foto's stonden in tijdschrift Genoeg.

Zelf een slinger maken van oude restmaterialen
zoals van pagina's van een oud boek. 
Daarvan dan vormpjes knippen 
van een hartje, een tulpje of een zonnetje.
Daarna kleuren met verf of krijt of kleurpotloden
en met de naaimachine aan elkaar zetten...


'Het komt goed!'


Gisteren zijn we nog naar het ziekenhuis terug geweest. 
Ik had echt heel veel pijn. Ik kon er niet meer tegen.
De chirurg die me geopereerd heeft had dienst. 
Dat was natuurlijk wel geluk hebben.

Hij heeft de wonden bekeken, 
die zagen er gelukkig goed uit 
al is het een uitgebreidere operatie 
gebleken dan ik van tevoren had verwacht.

Twee incisies naast elkaar over de hele wreef. 
Er is gruis uitgespoeld. Dat klonk al niet erg fijn.
En er zijn in de lengte van de middenvoetbeentjes 
en ook nog overdwars schroeven geplaatst.

Omdat de dokter toch aardig in die voet in de weer was geweest,
kon het best zijn dat ik nu zoveel meer pijn had.
Ik heb er een derde soort pijnstilling bijgekregen.
Er is nu een heel schema door de dag heen.
En, gelukkig is de pijn nu dragelijk.

De arts riep bij het weggaan:
'Het komt goed!'

Volgende week maandag krijg ik gips.
Dat moet ik acht weken onbelast volhouden.
En dan hoop ik weer te kunnen leren lopen. 

Om de moed er een beetje in te houden,
heb ik fijne plaatjes uitgezocht 
met mooie en stoere dingen 
waar ik blij van word.





                                      

Het zal afgelopen zijn met de klompjes en de laarsjes,
dus ik zoek nu leuke sneakers en de gympen,
Als het maar niet tuttig is...



Een teken van kracht?



 

Deze tekst kopieerde ik net uit een Libelle.
Ik kijk daar nu zo dubbel tegenaan. 

Ik vind het heel erg moeilijk om zo 
van hulp afhankelijk te zijn. 
En een teken van kracht,
zo voelt het absoluut niet.
 
Mijn dochter vertelde me net aan de telefoon
dat deze periode me mooi kan helpen om 
'mijn palet aan emoties' te verruimen.

De pijn in mijn voet verergert.
Mijn emoties die er nu bijkomen zijn:
Ontreddering, hopeloosheid, moedeloosheid.

Even aanzien, kijken of ik koorts krijg. 
Ik ben bang voor een ontsteking... 
 
Zo balen!


 

Een huildagje


The day after!

Nu nog net even een beetje energie om hier te melden dat ik een huildagje heb.

De operatie gisteren is geslaagd.

Ik was eind van de middag weer thuis.

Maar ik ben wel weer een eind terug gezet.

De narcose moet nog uit mijn lijf. 

Pijn, leven van pijnstillers naar pijnstillers.

Alleen maar met mijn been hoog zitten of liggen.

Heel moe en krachteloos.

En het idee dat ik nog acht weken zo ínactief moet blijven....

Kortom, een beetje zeuren.

Echt een huildagje.

Morgen beter hoop ik.


PS Net een heerlijke pannenkoek gekregen van Wim, met spek, kaas en appelstroop! 

Dat helpt toch een beetje!

Nu nog een goede nacht...


Een logeerkamer waar je je welkom weet!

 


Lea Colie Wight

'Guest room' 

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Leuk deze logeerkamer.
Ik zie dat er aan van alles gedacht is:
Het is er lekker schoon,
het ruikt er vast fris en fruitig,
en de vloer is glanzend gepoetst.

Een mooi opgemaakt bed natuurlijk
(met een extra dekbed aan het voeteneind
teruggeslagen voor als het koud is),
een kast om je spulletjes in te doen,
een fijne uitklaptafel voor het raam,
met een vaas erop voor een bloemetje,
- waarschijnlijk worden die nu in de tuin geplukt,
en op een stoel een stapeltje verse handdoeken.

Echt een logeerkamer waar je je welkom in weet!


Leuk om zelf te maken!




Dat is een leuk klusje: Een letterbak of zo iets
beplakken met uitgeknipte kaarten of plaatjes!

Of met zelf gestempelde, getekende of geverfde plaatjes.
En dan ergens ophangen en van genieten. 

Daar word je toch helemaal blij van!



Hear Hear!


Tommy Wieringa
 

Diep adem halen...




Tja, zo voelt het af en toe wel eens in deze tijd.
Mijn stemming kan best wisselen op een dag.

Veel hangt af van hoe ik slaap.
En wat ik van mijzelf  'mag' of 'moet' ! 
Ik wil een aantal dingen heel graag volbrengen:
Elke dag een paar fijne gesprekken voeren,
bloggen en iets aan mijn rondbrief doen.
Dat lukt niet altijd, en dat frustreert wel eens.

Er zijn dagen dat Wim niet hoeft te werken,
dat geeft mij echt wel een stuk meer ontspanning. 
Dan hoef ik niemand te vragen om 'op mij te passen'.

Gisteren kwam er een vriendin, ze was er om 11 uur.
Ze heeft Wim uit wandelen gestuurd. Heerlijk voor hem.
Vanmorgen hebben we samen even aan de IJssel gezeten.
Daarna had Wim een koffieafspraak met een vriend.
En hij heeft zijn zangpartijen voor zijn koor geoefend.
Langzaam komt hij dan weer even bij zichzelf.
Dat is belangrijk, want deze periode van alsmaar 
voor mij klaar staan zal nog wel even duren.

Aanstaande vrijdag word ik geopereerd,
dat zal wel weer een terugslag geven.
Algehele narcose, pijn misschien 
en voorlopig niet belasten.
Dat zal opnieuw weer wennen zijn. 
Ook als alles in een keer goed gaat, 
wat ik nog niet helemaal durf te geloven.
Dus fijn dat Wim nu even kan bijtanken.
  
Op de dagen dat ik niet zoveel hoef van mezelf,
kan ik me overgeven aan een fijn boek of film.
Dat is eigenlijk fijner voor iedereen.
Maar ja, dat lukt ook niet altijd.
Ik wil ook wel eens dingen.
Dingen die soms te hoog gegrepen zijn.
Dingen die me blij maken ondanks de moeite.
Of die me achteraf toch tegenvallen.

En dan wisselt de stemming wel weer,
en kom ik mezelf tegen, vaak niet op de leukste manier. 
Maar al met al ben ik al bijna vier weken onderweg
met hulpbehoevend zijn, en ik raak steeds meer gewend!
Al moet ik soms wel even heel diep ademhalen en zuchten....


Over Tomado rekjes en 'soul' broeken...




 
Als tiener had ik ook zo'n 'Tomado' rekje, 
met een klein burootje er in.
Volgens mij tomaatrood.

Ik maakte daar wat huiswerk aan.
En ik had een transistorradiootje in staan
om elke zaterdag naar de top 40 te luisteren.

Ik zag er alleen niet zo uit als 
deze jonge vrouw met haar parels.
Ik droeg 'soul' broeken en minirokjes
met lange witte kniekousen eronder...