Dit stukje stond in mijn winterrondbrief 2019.
Marjan van den Berg, las deze rondbrief
en schreef een prachtige column
over 'woon'woorden:
Mooi he?
Posts tonen met het label wooncolumn van anderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wooncolumn van anderen. Alle posts tonen
Onze spullen spiegelen ons
Kan ik ook op een kier?
'Dat tuinhekje kun je beter elke keer netjes dichtdoen,' zeg ik belerend tegen mijn man, 'onder de omstandigheden.' Hij laat het kapotte hekje van de achtertuin vaak openhangen en ik vind: als je aan je onderbuik bent geopereerd en bestraald en bij de bekkenbodemtherapeut loopt, moet je aan àlle achteruitgangen bewuste aandacht besteden.Onze spullen spiegelen ons, daarvan ben ik overtuigd. Precies in de tijd dat mijn man onder het mes moest qua darm, ontstond er plotseling een grote barst in de glazen schuifpui aan de achterkant van ons huis. Het glas was nog niet vervangen, of de hendel van de schuifdeur ging kapot. Vervolgens begon de uitlaat van zijn auto te ronken en te ratelen. En dat er een paal van het tuinhekje achter verrot was, hadden we ook nog niet eerder gezien. Toevallig toch? Te toevallig, als je het mij vraagt.
Ooit, lang geleden, had ik mijn huis te koop gezet en prompt begaf de boiler het. Er kwam een monteur en ik zei: 'Die boiler heeft natuurlijk gehoord dat we weggaan, daarom geeft hij het op.'
'Mevrouw,' zei de monteur, een nuchtere Rotterdammer, 'u moest eens weten hoe vaak ik dat gehoord heb. Als de mensen weggaan, gaan er dingen kapot in het huis.'
Maar nu viel er onlangs iets uit uit de rand van het raam in mijn werkkamer, een wonderlijk metalen onderdeeltje. Ik kreeg het er niet meer in en belde het bedrijf waar de ramen vandaan kwamen. Of ik een fotootje kon sturen en toen ik dat had gedaan, kreeg ik meteen uitleg: 'Die tandjes zijn voor de drie standen van de kleine kiep-stand.'
'Kleine kiep-stand?' vroeg ik verbaasd. 'Nooit geweten dat dat kon. Ik had dat raam altijd wijd open, of dicht.'
Toen ik begreep wat het was en er nog eens rustig naar keek, zag ik ook hoe ik het weer vast kon zetten. En nu kan mijn raam dus op een kier, wat het eigenlijk altijd al kon. Natuurlijk vraag ik me af wat dit zegt over mij. Kan ik misschien subtieler opereren in de manier waarop ik kijk naar de wereld, in wat ik binnenlaat en wat ik naar buiten breng? Kan ik zelf ook op een kier?
Ik weet wel een paar mensen die dat een goed idee zouden vinden…
'Kleine kiep-stand?' vroeg ik verbaasd. 'Nooit geweten dat dat kon. Ik had dat raam altijd wijd open, of dicht.'
Toen ik begreep wat het was en er nog eens rustig naar keek, zag ik ook hoe ik het weer vast kon zetten. En nu kan mijn raam dus op een kier, wat het eigenlijk altijd al kon. Natuurlijk vraag ik me af wat dit zegt over mij. Kan ik misschien subtieler opereren in de manier waarop ik kijk naar de wereld, in wat ik binnenlaat en wat ik naar buiten breng? Kan ik zelf ook op een kier?
Ik weet wel een paar mensen die dat een goed idee zouden vinden…
Mooie woonwoorden...
Nog een keer in de herhaling deze mooie column
van Marjan van den Berg in de Margriet.
PS Dat leuke blog was van mij....
Zoom in op Zutphen!
Onderstaand artikel komt uit het FD
Het lijkt alsof iedereen het ineens heeft over Zutphen. De Gelderse Hanzestad zou het beste van twee werelden verenigen: het kneuterige van het dorp en het wereldse van de stad.
Ook designjournalist Elsbeth Grievink is positief verrast.
Voorspelling: voor het eind van dit artikel zit je huizen te zoeken op Funda.
Jarenlang moest ik, als ik ‘Zutphen’ hoorde, denken aan Pretpark Nederland van Michiel van Erp. In die documentaire, over de vrijetijdsbranche in Nederland, brengt Van Erp in beeld hoe een fanatieke citymarketeer de stad Zutphen op de kaart probeert te zetten. De brainstorms resulteren dan in een lachwekkende promotieslogan, waarmee Zutphen de wereld moet gaan veroveren: ‘Zoom in op Zutphen’. Vijftien jaar later moet ik nog altijd grinniken, als de naam Zutphen valt. Tot ik daadwerkelijk een keer voor werk in de Gelderse provinciestad moet zijn. Vanuit de Randstad kom ik via verschillende N-wegen de Achterhoek binnengereden en al snel vergaap ik me links en rechts aan charmante boerderijtjes, uitgestrekte weilanden, fruitboomgaarden en buurtbakkertjes, waar ik acuut wil stoppen voor een taart.
Als ik via de Oude-IJsselbrug de IJssel oversteek, Zutphen binnen rijd en geconfronteerd word met een historisch centrum vol oude pakhuizen, kronkelige straatjes en flanerend publiek, ben ik verbaasd.
Om de hoek, in het voormalige dormitorium van het klooster, krijgt een nieuw boetiekhotel met café-restaurant vorm: Hotel Broederenklooster. Het lijkt hier potdorie Antwerpen wel. Wanneer ik even later door Noorderhaven wandel, een tot woonwijk getransformeerd industrieterrein waar de nodige rauwe randjes bewaard zijn gebleven, moet ik mijn vooroordelen bijstellen: waarom wordt er zo weinig ingezoomd op Zutphen? Die avond, terug thuis in Rotterdam, breng ik funda’end door.
Mieke van Tilburg herkent de ervaring. Zij en haar man Bert Hoogeveen runden een succesvol interieur- en evenementenbedrijf in Haarlem, togen op een goede dag naar Zutphen om een locatie te bezoeken voor een opdracht, en niet veel later waren de verhuisplannen rond.
‘Dat had wel alles te maken met een project waaraan we ons hart verloren’, verduidelijkt ze. ‘Het Koelhuis. Een oud, industrieel pand in De Mars, een voormalig industriegebied achter het station in Zutphen. Een eeuw geleden gebouwd voor het koelen van zuivel, groente en fruit, maar al jaren buiten gebruik. De gemeente zocht een partij die het wilde ontwikkelen. Wij wisten: dat is iets voor ons.'
'Al jaren droomden we ervan industrieel erfgoed te transformeren, maar in de Randstad is de markt moeilijk, je komt er bijna niet tussen. Dit pand voldeed precies aan onze wensen. We hebben het mogen restaureren en ontwikkelen, en exploiteren het nu zelf. Wonen doen we in Empe, aan de rand van Zutphen.’
Het Koelhuis is een van de hotspots van Zutphen. Het café op de begane grond heeft een terras aan het water, grote ramen en dikke houten koeldeuren die naar de Machinekamer leiden. Vandaaruit kijk je uit over de jachthaven en de IJssel. Het Boterlokaal wordt verhuurd voor feesten en partijen, het Waslokaal voor bijeenkomsten en vergaderingen, en ook met de andere ruimten hebben Van Tilburg en Hoogeveen plannen. ‘De kelder is geluidsdicht en heel geschikt voor feesten. En op het dak willen we een dakpaviljoen met dakterras maken.’
Het gebied waar Het Koelhuis staat, ‘aan de andere kant van het spoor’, was vroeger een bedrijventerrein, dat een negatief imago had. ‘In De Mars kwam je niet als je er niets te zoeken had’, zegt Ruurd Gietema, stedenbouwkundige bij het Rotterdamse architectenbureau KCAP. Zijn bureau maakte het plan voor het gebied, dat door Heijmans inmiddels ontwikkeld is tot een woonwijk. Ook Gietema spreekt van een ‘waanzinnige ontdekking’, als hij het over Zutphen heeft. ‘Je komt er niet zomaar, je moet er echt voor afslaan. Maar wat je dan aantreft, is een soort Nederlands Toscane. Er wonen nog geen 40.000 mensen, maar het heeft een enorme geschiedenis als Hanzestad, en ook daarvoor was het een centrum van macht.'
'De middeleeuwse kerken, de stukken stadsmuur, dat IJsselfront: het heeft ongelofelijke allure. Met de nieuwe woonwijk wilden we iets nieuws toevoegen aan Zutphen, dat toch ook vertrouwd voelt.’
KCAP verbond ‘het gebied achter het spoor’ weer aan de stad door het aanleggen van twee tunnels, verdeelde het gebied in blokken en bracht de gedempte Noorderhaven terug.
Inmiddels is een groot deel van de nieuwbouwhuizenwoningen in het midden- en hogere segment al gebouwd, met daartussen groene oases: ‘Een knipoog naar de vele hofjes die het oude centrum herbergt’, aldus Gietema. De chique appartementen aan het nieuwe jachthaventje zijn in aanbouw. Een aantal overeind gebleven elementen uit het verleden geven het gebied een ongepolijst karakter. Zoals Het Koelhuis, maar ook de voormalige Broodfabriek, met flexibele werkplekken – hoe Randstedelijk wil je het hebben.
Inmiddels staat het gebied bekend als Noorderhaven en is het aan het uitgroeien tot een van de meest gewilde woonlocaties van Zutphen en daarbuiten. Gietema: ‘Het project ontstijgt het lokale en regionale, en heeft aantrekkingskracht op mensen uit het hele land.’
Dat beaamt Van Tilburg, die veel van de nieuwe bewoners van Noorderhaven in Het Koelhuis ontmoet. Volgens haar is zeventig procent van hen ‘niet van hier’: ‘Ze komen uit alle hoeken: Utrecht, Groningen, Den Bosch, Rotterdam. Veel stedelingen.’
Cityquitters, worden ze tegenwoordig genoemd. Mensen die de grote stad verruilen voor het platteland. En hoewel steden wereldwijd de laatste jaren enorm in opkomst zijn, lijkt de provincie ineens ook weer te lonken, zeker sinds corona. Wie zou er hutjemutje op elkaar willen wonen, als je ook van frisse lucht en een weids uitzicht kunt genieten? En dan is Zutphen een overzichtelijke stap: gedrenkt in groen, maar toch stads.
Chantal van Genderen is er zo een. Ze zette de stap van Randstad naar Zutphen drie jaar geleden. Met man en kinderen (nu 11 en 15 jaar) verruilde ze een stadsappartement op zevenhoog op het Amsterdamse Java-eiland, voor een boerderij in Brummen, aan de rand van Zutphen.
‘We woonden heel fijn in Amsterdam. Op een prachtige plek, met superleuke buren, waarom zou je er weggaan? Maar ik voelde dat het leefklimaat, de economische versnelling, de expats en de toeristen, ons niet langer pasten. Ik hield me al een tijdje bezig met permacultuur: het ontwerpen van een leefomgeving die gebaseerd is op ecologische systemen. Op een rustige plek in het groen zou ik de verbinding tussen kunst en natuur veel beter kunnen maken.’ Van Genderens man, financieel adviseur, ging akkoord mits hij twee tot drie keer per week heen en weer zou kunnen naar Amsterdam, voor zijn werk.
Ze vonden een boerderij met een – ‘voor Amsterdamse begrippen’ – enorme tuin en een Voedselbos ernaast, waar Van Genderen werkt, rondleidingen verzorgt en kunstenaars ontvangt.
In het centrum van Zutphen, dat je volgens Van Genderen qua sfeer kunt vergelijken met de negen straatjes in Amsterdam van tien jaar geleden, maar dan betaalbaar, opende ze Earth Based Art Space: een galerie voor groene projecten en op de natuur geïnspireerde kunst.
Hoewel ze de gezelligheid van haar directe buren in Amsterdam weleens mist, is Van Genderen tevreden met haar stap naar het groen. Dat heeft ook te maken met de wat spirituele sfeer in en rondom Zutphen. ‘De mensen zijn hier meer bezig met geestelijke groei, dat vind ik hier heel fijn. Er zijn hier veel biodynamische bedrijven, mensen zijn bezig met natuurvoeding, met yoga.’
Zutphen staat bekend als het antroposofische hart van Nederland. Dat komt doordat zich in de jaren vijftig een antroposofische huisarts in Zutphen vestigde, waarna het antroposofische gedachtengoed snel groeide. In 1969 opende de eerste vrije lagere school in de Hanzestad, snel gevolgd door andere instellingen en voorzieningen op antroposofische grondslag. Het is een van de redenen waarom je in Zutphen op elke straathoek een biologische bakker, natuurvoedingswinkel of tweedehands curiosawinkel aantreft, waar in andere steden Blokkers en Kruidvatten zegevieren.
Net als Van Genderen wonen ook Mieke van Tilburg en Bert Hoogeveen niet in Zutphen zelf, maar in het nabijgelegen Empe. Met de fiets zijn ze in tien minuten bij Het Koelhuis. Nemen ze de auto, dan zitten ze in tien minuten in Deventer, maar ook Zwolle en Apeldoorn zijn dichtbij. ‘Vroeger was ik erg op Amsterdam gefocust qua kunst en cultuur. Nu heb ik mijn cirkel wat verruimd. Ik ga naar de film in Zutphen, naar het theater in Deventer of het museum in Apeldoorn. En wil ik echt heel graag naar Het Stedelijk? Dan ben ik binnen een uur in Amsterdam. Dat doen we heel makkelijk.’
Van Genderen heeft dezelfde ervaring: ‘Toen ik nog in Amsterdam woonde, kwam ik nergens. Het navigeren door de stad slurpte al zoveel energie, dat ik er gewoon niet aan toekwam om andere plekken te ontdekken. In Zutphen zijn veel minder prikkels, waardoor je denkt: dagje Groningen? Ja hoor, zin in!’
Saai vindt ze het allerminst om in de provincie te wonen. ‘Tuurlijk, er is hier minder te doen, maar daardoor neemt de keuzestress ook af. En de kwaliteit van de dingen die er georganiseerd worden, is hoog. Neem de IJsselbiënnale, een internationale kunstroute die eens in de twee jaar in de zomer langs de IJssel georganiseerd wordt. Dit jaar even niet, door corona, maar als-ie volgend jaar doorgaat, moet je beslist eens komen kijken.’
Als ik ‘IJsselbiënnale’ wil googelen, zie ik dat Funda nog openstaat. Bij een pakhuis van 200 m2 in het hart van Zutphen. Voor de prijs van – nou ja, zeg – zo ongeveer mijn stadsappartement in Rotterdam.
Aangevuld met foto's van Hans Monasso @monasso
Opruimen met mandjes!
Op het leuke blog: anita home blog zag ik deze opruimtips met manden:
Een mand in de hal voor hondenspullen en vieze schoenen: netjes weggewerkt.
Een mandje met opruimspullen in de badkamer zo voor het grijpen.
Een rek in de bijkeuken met mooie opbergmanden voor allerhande spullen die we niet perse hoeven te zien.
Mooi gedaan!
bron
Onze spullen spiegelen ons...
blog van Lisette Thooft van 29 juli 2017
'Dat tuinhekje kun je beter elke keer netjes dichtdoen,' zeg ik belerend tegen mijn man, 'onder de omstandigheden.' Hij laat het kapotte hekje van de achtertuin vaak openhangen en ik vind: als je aan je onderbuik bent geopereerd en bestraald en bij de bekkenbodemtherapeut loopt, moet je aan àlle achteruitgangen bewuste aandacht besteden.
Onze spullen spiegelen ons, daarvan ben ik overtuigd. Precies in de tijd dat mijn man onder het mes moest qua darm, ontstond er plotseling een grote barst in de glazen schuifpui aan de achterkant van ons huis. Het glas was nog niet vervangen, of de hendel van de schuifdeur ging kapot. Vervolgens begon de uitlaat van zijn auto te ronken en te ratelen. En dat er een paal van het tuinhekje achter verrot was, hadden we ook nog niet eerder gezien. Toevallig toch? Te toevallig, als je het mij vraagt.
Ooit, lang geleden, had ik mijn huis te koop gezet en prompt begaf de boiler het. Er kwam een monteur en ik zei: 'Die boiler heeft natuurlijk gehoord dat we weggaan, daarom geeft hij het op.'
'Mevrouw,' zei de monteur, een nuchtere Rotterdammer, 'u moest eens weten hoe vaak ik dat gehoord heb. Als de mensen weggaan, gaan er dingen kapot in het huis.'
Maar nu viel er onlangs iets uit uit de rand van het raam in mijn werkkamer, een wonderlijk metalen onderdeeltje. Ik kreeg het er niet meer in en belde het bedrijf waar de ramen vandaan kwamen. Of ik een fotootje kon sturen en toen ik dat had gedaan, kreeg ik meteen uitleg: 'Die tandjes zijn voor de drie standen van de kleine kiep-stand.'
'Kleine kiep-stand?' vroeg ik verbaasd. 'Nooit geweten dat dat kon. Ik had dat raam altijd wijd open, of dicht.' Toen ik begreep wat het was en er nog eens rustig naar keek, zag ik ook hoe ik het weer vast kon zetten. En nu kan mijn raam dus op een kier, wat het eigenlijk altijd al kon. Natuurlijk vraag ik me af wat dit zegt over mij. Kan ik misschien subtieler opereren in de manier waarop ik kijk naar de wereld, in wat ik binnenlaat en wat ik naar buiten breng? Kan ik zelf ook op een kier?
Ik weet wel een paar mensen die dat een goed idee zouden vinden…
Een heerlijk weekend op de veluwe!
Met toestemming van fotografe Jolanda mag ik hier wat foto's delen
van haar blog die ze maakte tijdens een heerlijk weekend op de Veluwe!
Heel hartelijk bedankt, ze zijn prachtig!
Laat los, je kunt het (niet doen)!
Je moet het loslaten’, heb je dat advies ook wel eens gehad?
Of nog liever: ‘Je moet het GEWOON loslaten’.
Van alles moet je loslaten.
Lullige opmerkingen, verwijten (van anderen of jezelf), angst, verdriet, je kinderen, je schulden.
Ik ben niet tegen het advies op zich hoor. Ik ben ook voor loslaten. Dat geeft rust en ruimte.
Het geeft je de controle over je eigen leven terug.
Je wordt niet meer geregeerd door je eigen doemgedachten en alle rotgevoelens van dien.
Maar ze vertellen er nooit bij hoe je het moet doen.
De ellende is: je kunt het ook niet doen.
Er is geen enkele gerichte actie of aanvalstactiek die ik je kan aanbevelen om te leren loslaten. Zo werkt het eenvoudigweg niet. Zolang er een vermeend probleem is, blijft ons hoofd in de oplosstand staan. Onze gedachten blijven er net zo lang omheen cirkelen tot het weg is.
En de ellende is: zo gaat het dus juist niet weg.
Stel, je vuist knelt zich stevig om een stuk prikkeldraad (auw, ja).
Wat moet je dan doen om het los te laten?
Ophouden met je vuist dichtklemmen.
Elke vergelijking gaat altijd ergens mank,
maar wat het illustreert is dat loslaten betekent:
Ophouden met iets te doen.
Ophouden met verzetten, met geloven dat je stressgedachten je eruit gaan redden, met geloven dat je overal controle over hebt of zou moeten hebben.
Wat helpt wel?
1. Bevraag je gedachten. Welke gedachten komen steeds terug? En is dat werkelijk zo? Kijk eens of je precies het omgekeerde kunt beargumenteren? Maak er een spelletje van. Wedden dat je dat kunt?
2. Onderneem een loslaat-activiteit. Iets lekker fysieks, dat helpt je uit je hoofd te komen. Dansen, hardlopen, tuinieren, schoonmaken, buiten een balletje trappen, met de kinderen of de hond spelen.
3. Go with the flow. Besef dat niet loslaten te maken heeft met verzet tegen de dingen zoals ze zijn en pogingen om controle te krijgen over het niet beheersbare. Je probeert tegen de stroom op te zwemmen. Stop daarmee. Ga de confrontatie aan met hoe het is en geef mee. ‘This is it’, zeg je tegen jezelf. Je hoeft het niet leuk te vinden, maar je moet het wel onder ogen zien.
Zo is het dus. Kloten. It sucks. Maar zo is het wel.
4. Richt je aandacht op iets anders. Concreet: op het huidige moment. Stressgedachten gaan vrijwel altijd over verleden of toekomst. Daar ga je niet tegen vechten, maar je laat het voor wat het is en je volgt met je aandacht je adem. In… en uit… en daar ben je met je volledige aandacht bij. Misschien is je adem snel omdat je gestresst bent. Geen probleem, observeer het gewoon.
Er hoeft niets te gebeuren. Je aandacht is misschien al snel weer bij je obsessieve gedachten. Keer weer terug naar de adem, steeds opnieuw.
Door
Karin Bosveld, stresscoach en mindfulnesstrainer.
Met een schone lei beginnen....
Yvon Jaspers
- Margriet -
- Margriet -
Heel herkenbare column van Yvon Jaspers over
het organiseren en opruimen van de levensmiddelenvoorraad.
het organiseren en opruimen van de levensmiddelenvoorraad.
En gaat het uiteindelijk niet om de spullen...
Gedoe met spullen
Ik heb teveel. Teveel spullen. Dat was tot voor kort niet zo (of ik had het niet in de gaten), maar wel sinds mijn vriend en ik besloten hebben een huis op te doeken (het mijne) en samen in het andere te gaan wonen (het zijne).
Wij hadden tot nu toe twee huishoudens.
Twee volledige huishoudens.
Met in elk huis een kurkentrekker, een kaasschaaf, een tv, een tweepersoonsbed en een logeerbed, genoeg glazen om een feestje te kunnen geven, alle huishoudelijke apparaten die je nodig denkt te hebben, kasten vol boeken – kortom, alles wat het gemiddelde huishouden van de gemiddelde veertiger omvat, en misschien een beetje meer. Want een van ons tweeën, ik noem geen namen, is een bewaarder.
Twee volledige huishoudens.
Met in elk huis een kurkentrekker, een kaasschaaf, een tv, een tweepersoonsbed en een logeerbed, genoeg glazen om een feestje te kunnen geven, alle huishoudelijke apparaten die je nodig denkt te hebben, kasten vol boeken – kortom, alles wat het gemiddelde huishouden van de gemiddelde veertiger omvat, en misschien een beetje meer. Want een van ons tweeën, ik noem geen namen, is een bewaarder.
Het huis waar ik naartoe verhuis is vol, is af, ik kan er zo zonder iets naartoe rijden en zou niets tekort komen. Maar om mijn huis nu zo maar achter te laten zoals je soms op intrigerende verlaten-huizenfoto’s ziet – ondergestofte interieurs waar de tijd stil heeft gestaan en het lijkt of de bewoners even een brood gingen halen om nooit meer terug te komen. Nee, ik wil dus wel spullen mee. Niet alles, misschien niet eens veel, maar wat. Mijn spullen. Zoals ik al zei, nodig is er niets. Nou, misschien mijn waterkoker, die mis ik daar altijd. Alleen met m’n waterkoker vertrekken dus maar? Gek genoeg, als ik daar nu ben mis ik ‘mijn’ spullen nooit, maar het idee om daar te wonen zonder ‘mijn’ spullen…
We hebben drie maanden de tijd. Drie maanden om op te ruimen en los te laten. Dat zullen we allebei moeten doen. Ik loop anders door mijn huis. Bekijk mijn meubels en andere huisraad met in mijn hoofd de vraag: ‘Kan ik er afstand van doen?’ ‘Heb ik het nodig?’ Bij verrassend veel dingen kan ik heel gemakkelijk zeggen: ja ik kan er afstand van doen en nee ik heb het niet nodig.
Maarrrrrr: anders wordt het, als ik merk dat mijn geliefde van van alles en nog wat geen afstand kan doen! Hah! Dat is niet acceptabel. Zo zijn we niet getrouwd! Ik doe niet afstand van mijn zaakjes opdat hij het niet hoeft te doen! Laatst hadden we er bijna (een beetje) bonje over. Dan blijkt het toch over meer dan materiële zaken te gaan. Op de eerste plaats hangt er betekenis aan – sommige –spullen. Ik kreeg de theepot van mijn overleden moeder, kocht het servies na mijn echtscheiding, herinner me zo goed hoe zielsgelukkig ik was met mijn nieuwe tweedehands stoel van marktplaats – dat soort betekenis.
Maar het gaat ook over ruimte maken, ruimte krijgen en ruimte mogen innemen.
Ik kan buiten al mijn spullen, uiteindelijk. Ik wil alleen graag dat er ruimte voor mij is. Letterlijk en figuurlijk. En dat betekent dan kennelijk toch ook een beetje voor mijn spullen. Dus rijdt mijn geliefde nu geregeld met kleine beetjes van zijn stuff naar de milieustraat en goede doelen. Stukje bij beetje komt er plek. En gaat het uiteindelijk niet om de spullen.
Abonneren op:
Posts (Atom)