Een vredig moment 's morgens
- in alle rust - lezen in het zonnetje...
Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen
Allemaal ondeugd
Nog steeds ben ik verkouden, hoesterig en door de dag heen erg moe.
Gisterenmorgen heel vroeg ging ik toch maar naar de fysio fit.Ik had tenslotte geen koorts meer en de conditie moet toch wel weer wat opgebouwd worden.
Daar heb ik mijn boek uitgelezen. Het is het nieuwste boek van Elizabeth Strout en gaat over de leraar Artie Dam die te maken krijgt met eenzaamheid, familiegeheimen en de maatschappelijke spanningen. Ze beschrijft via deze Artie haar verdriet en frustratie over de afbraak van de democratie en de opkomende rechteloosheid en corruptie in Amerika. Treurig en confronterend. Maar toch prachtig!
Vanmiddag gaan we de kleinkinderen van school halen. Deze laatste dag voor de herfstvakantie hebben ze op de school altijd het Oogstfeest. Gelukkig gaan we samen, want ik voel me verre van fit.
Mijn schoonmoeder zou zeggen: 'Het is allemaal ondeugd'.
Fijns om te breien
Door een verkoudheid nam ik deze week verplicht rust.
Af en toe - tussen spectaculaire hoestbuien door -
keek ik verlangend naar fijns om te breien.
Hier werd ik gewoon heel blij van:
Dag Annemiek 💗💗💗
Hieronder kopieer ik een blog uit 2019 die ik wijdde aan
Annemiek van Deursen met haar blog Mijmeringen.
Deze blog hieronder noemde ik
'Lang Leve Annemiek!'
Annemiek is op 1 oktober overleden.
Wij, als lezers van haar blog, wisten dat ze deze herfst euthanasie zou krijgen. Ze leed aan een hersenaandoening die veel in haar leven heel moeizaam maakte. Ze had heftige nachtmerries, veel pijn, weinig energie, steeds minder kracht in handen en voeten - wat haar overigens tot heel creatieve oplossingen dreef - en dat zou alleen maar erger worden. Haar vader had aan dezelfde ziekte geleden en Annemiek wilde zeker niet compleet hulpeloos raken.
Ze hield zelf de regie over haar leven, haar sterven en haar nalatenschap. De laatste maanden heeft ze stapje voor stapje haar hele inboedel weggeven en afscheid genomen van al haar persoonlijke spulletjes. Ze heeft voor elkaar gekregen dat de woningbouwvereniging voor haar huis - al voor haar overlijden - nieuwe bewoners koos, waar ze kennis en afspraken mee kon maken. Ze wilde graag dat haar gekoesterde huis en hof in goede handen zou komen.
Ze heeft besloten dat ze haar lichaam ter beschikking zou stellen aan de wetenschap. Er zou geen afscheidsdienst komen. Nergens voor nodig. Van de mensen die ze lief had zou ze bij leven afscheid nemen. Ze was er zeker van, deze herfst zou haar laatste zijn.
Op de valreep werden nog een paar crisisgezinnen onder haar vleugels genomen met haar team, er werd weer het nodige geld ingezameld, wat - en dat weet je bij haar zeker - tot de laatste cent bij de mensen terecht komt die het het hardst nodig hebben. Wat een nalatenschap!
Persoonlijk vond ik het super moedig en een prachtig voorbeeld voor hoe het ook kan. Het inspireerde me tot het maken van een eenvoudige handleiding voor mijn nabestaanden met alles wat ze dan maar nodig hebben als ze ervoor komen te staan dat ik er niet meer ben. Dat kwam ook door de brief die Paulien Cornelisse bleek te hebben achter gelaten voor haar echtgenoot. Dat vond ik mooi, heel mooi!
En het brengt me ook bij de vraag: 'Wat wil ik nalaten?' 'Welke zaken wil ik nog graag afhechten, met spullen, met projecten en met mensen?' En ik wil toch ook nog meer spullen gaan opruimen. Leven met minder ballast en ook minder uit te zoeken als ik er niet meer ben. Maar ook om nu deze winter eens werk te maken van het maken van fotoboeken van de mooiste foto's en de rest weg te doen.
En ik hoop dat het blog van Annemiek nog lang in de lucht blijft om nog eens op rond te struinen, waarmee ze al haar lezers steeds opnieuw kan inspireren voor een mooi leven zonder overdaad en verspilling. Dankjewel lieve Annemiek 💗
-----------------------------------------------------------------------------------
Lang leve Annemiek!💗
Een jaar of wat geleden gingen een paar vriendinnen en ik op bezoek bij het consuminderhuis Parkstad in Landgraaf. Op deze wazige foto sta ik met mijn snufferd weer vooraan en achter mij staat Annemiek, de oprichter van het consuminderhuis die ons een uitgebreide rondleiding gaf.
Ze heeft van alles verteld en wat ik er van onthouden heb is dat ze een heel eigen en inspirerende kijk heeft op hulpverlening. Ze vindt dat de hulp die normaliter gegeven wordt vaak de zorgverlening in stand houdt en de zorgvragers klein en afhankelijk. In haar consuminderhuis, een soort kringloopwinkel, kan iedereen die aan de grond zit terecht voor gratis spullen maar ook voor boodschappentassen met etenswaren. Het is dan wel de bedoeling dat je zelf een steentje bijdraagt: Ook al ben je nog zo uitgeput van alle geldzorgen en andere problemen, je kunt altijd iets doen, ook al is het maar een ochtendje in de week kleding sorteren of meehelpen bij het draaiende houden van de winkel. Dat geeft je gelijk een goed gevoel. En ook een 'samen sta je sterker' gevoel.
Er wordt groente verbouwd. Er zijn kookworkshops waar je kunt leren hoe je gezond en lekker kunt koken met simpele en voedzame ingrediënten. Er zijn maandelijkse consuminder 'kringen' waarin je leert hoe je met een klein budget de maand door kunt komen, hoe je energie bespaart en zelfs hoe je uit de schulden kunt komen.
De spullen in de weggeef winkel worden geschonken door mensen die de spullen over hebben en de etenswaren die soms bijna over de datum zijn komen van winkels die dit anders misschien weg zouden moeten gooien en weten dat dit echt heel goed terecht komt.
In de maand voor de Kerst schrijft Annemiek op haar blog verhalen over de mensen die ze helpt. Schrijnende, hartverscheurende verhalen soms, waar ze echt het verschil weet te maken en mensen met de juiste aanpak weer leert geloven in zichzelf. Ook vertelt ze soms hoe ze wel eens heel duidelijk kan maken aan bijvoorbeeld deurwaarders of rechters wat een onrecht er is geschied en wat er nu nodig is.
Annemiek vertelt het hele jaar door trouwens op haar blog met humor en relativeringsvermogen hoe je zelfvoorzienend kunt leven, hoe je kunt genieten van kleine dingen, hoe je je kunt voorbereiden op slechtere tijden en mindere gezondheid, over haar lieve poes Floor, de woensdagvriend en haar relatie met 'hij die de sla laat groeien'.
Wie een steentje bij wil dragen aan dit goede werk van Annemiek en al haar vrienden van de inmiddels twee consuminderhuizen kan in de adventstijd tijd geld overmaken. Zo krijgen alle mensen die daar bekend zijn een fijne tas met spullen om ook een gezellige kerstmaaltijd op tafel te kunnen zetten.
Er wordt van alle giften ook een voorraadkast gevuld om het hele jaar door mensen te kunnen voorzien van de meest eenvoudige levensbehoeftes zoals rijst, meel, olie, broodbeleg enzovoort.
Er zijn namelijk mensen die helemaal niets meer hebben en in de reguliere hulpverlening zes weken moeten wachten op hulp of geld. Dan krijgen ze bij Annemiek direct, dezelfde dag noodhulp. En die pakt ze dan uit dat voorraadkamertje.
Lees haar blog en volg je hart!
Van harte aanbevolen!
PS Je kunt je gratis abonneren - rechtsboven - op het blog van Annemiek:
PS Annemiek heeft ook nog een heel goede rubriek in het tijdschrift 'Genoeg' waarin ze aanschouwelijk maakt hoe je je eigen groentetuin kunt opzetten en bijhouden. En dat kan ook op hele kleine schaal in potten op de stoep!
PSPS Met weemoed staar ik naar de foto waarop Anne-Petra staat, die er ook niet meer is. 💗
Snotteren met zulk mooi weer...
Een paar dagen niet geblogd. Beetje in de lappenmand. Sinds mijn pensioen heb ik al gordelroos gehad, ben ik naar gevallen op mijn knie en pols/ellenboog, bleek ik een blaasontsteking te hebben en stak Wim mij aan met een verkoudheid.
Hij was daar zelf vrij snel overheen, maar ik ben er een meester in om daar toch een beetje een toestand van te maken. Ik voel me echt wel ziek. Al een paar dagen koortsig, snotterend, hoestend en met keel-, oor- en hoofdpijn. En natuurlijk maar sporadisch slapen. Mijn eetlust verlaat mij nooit, maar pijn blij het slikken maakt het wel minder leuk. Evenals de aanwezige 'broekhoest'.
Het is al best lang geleden dat ik verkouden was, maar ik kan me herinneren dat ik een paar jaar terug een week of wat zo doormodderde, met weinig stem en keelpijn. Toen kreeg ik de tip van de huisartsassistente om maar eens even mijn mond te houden. Dat was lastig voor me, maar dat hielp eigenlijk best goed.
Vanmorgen hebben we grover geschut ingezet. Ik gebruik nu de neusdouche, neusdruppels, keelsnoepjes, hoestdrank en een stoombadje. We laten even niets aan het toeval over.
Gelukkig wel al drie boeken gelezen en 'De Slimste Mens', 'Taskmaster', 'De Verwondering', 'Love is Blind' Nederland, 'MAFS' Belgie en 'De Verraders' Belgie maken ook veel goed! Hoop vrijdagmiddag weer boven Jan te zijn! Want dan gaan we de kleinkinderen uit school halen.
Wat we niet allemaal op ons bordje krijgen...
Net als vele anderen ben ik
geschrokken en ontdaan over
de dood van Paulien Cornelisse.
Zeker als ik hoor hoe goed en sterk
ze wist om te gaan met haar ziekte.
Haar boek ligt op mijn nachtkastje om
open te slaan en te lezen wanneer ik wil.
Geweldig dat ze zoveel moois achterlaat.
Maar ook een nog jonge zoon die nu
zonder moeder op moet groeien.
Hartverscheurend...
In ons leven is er ineens
nog veel meer narigheid waar ik
maar gewoon mee moet omgaan.
We hoorden vanmorgen dat
een buurvrouw in het ziekenhuis ligt
en dat er niet veel hoop meer is voor haar.
Een van onze naobers is pas weduwe
en zie ik heel flink omgaan met alles
wat er nu op haar pad komt om te regelen
maar ook met het opnieuw vormgeven van
haar identiteit, niet meer als helft van een paar.
Daar neem ik al mijn petjes voor af.
Een mede gli-genootje krijgt een
dezer dagen te horen wat de uitslag is
van medische onderzoeken waarbij
de kans op 'foute boel' ernstig aanwezig is.
Wat een leven tussen hoop en vrees.
En dan valt onze bejaarde wasmachine die
kaduuk is en helaas niet meer te repareren
en zelf een onverwachte blaasontsteking
waarvoor ik een kuurtje moet nemen,
daar gewoon helemaal bij in het niet.
Mijn eigen kwetsbaarheid en
mijn moeite met ouder worden
is al lastig om zelf mee om te gaan,
maar ook verdriet dat mensen om
mij heen op hun bordje krijgen
vind ik lastig om te incasseren.
Gelukkig heb ik dan naast mijn Wim
en mijn vriendinnen, mijn tante Joke
die ik kan bellen en die me opbeurt
met allemaal leuke verhalen.
Fijne dag allemaal!
Gevallen vrouw
Blijkt dus dat ik met mijn val
niet de enige gevallen 65-plusser ben.
Gelukkig hoefde ik deze keer niet naar de dokter.
Ik heb geluk gehad, het had zomaar anders kunnen zijn.
Dit las ik er over in het het nieuws:
Deze week is het ook nog eens val-preventie-week.
Arjen Lubach had er ook een item over in zijn programma.
Wil je er naar kijken klik dan op deze link:
Wat ik er zelf geleerd heb van mijn val,
is dat ik steeds bewust moet kijken
hoe ik mijn voet ga neerzetten.
Dat klinkt makkelijk, maar doe het maar eens:
je steeds bewust zijn van je eigen voortbewegen.
Ook bij haast of enthousiast zijn...
Tja, ik was zo lekker bezig!
Tja, ik was zo lekker bezig!
Tot ik donderdag hard viel toen ik
in lichte haast over de markt liep en
een stoeprand over het hoofd zag.
Languit op de keitjes viel ik
op mijn knie en ellenboog en pols.
Ik lag voor ik er eigenlijk erg in had.
Lieve mensen hebben me opgeraapt.
Ik had gelukkig geen bloedende wond.
Ik ben zelf terug gefietst naar huis,
Wim heeft me daar geholpen
met koelen en arnica.
Laster in de middag begon ik twijfelen
of ik misschien toch niet iets gebroken had.
De vorige keer toen ik mijn beide voeten
had gebroken had ik dat immers
ook niet gelijk door gehad.
Toen ging ik ook pas de
volgende dag naar de HAP en
kwam ik met twee gips benen thuis.
Daar aan terugdenkend kreeg ik
donderdagmiddag ineens de bibbers.
Echt enorm trillen over mijn hele lijf.
Ik denk toch een soort stress-reactie.
Gelukkig werd dat al snel minder.
Na een dag rust gaat het wel beter.
Kneuzingen hebben tijd nodig.
En ik moet in het vervolg nog
beter opletten waar ik loop.
Al met al heb ik geluk gehad dat ik
mijn heup of knie niet heb gebroken,
en niet op mijn hoofd gevallen ben.
Dankbaar dat het niet erger is.
Het is weer herfst en september. Heerlijk!
Ik houd zo van september.
Het is 's morgens nog wat fris,
maar we mogen nog hele mooie
Indian Summer 'zon' dagen verwachten.
Zoals komend weekend tijdens Burendag
wanneer we een pannenkoekenfeest hebben
hier op het Waterplein, bij ons voor de deur.
Na onze vakantieweek begin deze maand,
en die hele lange zomer begint alles
weer in een structuur te komen.
Dat vind ik stiekem heel fijn.
Ik zwem op maandag woensdag en vrijdag
tijdens de daluren tussen half 11 en 1 uur.
Ik trek 30 - 45 minuten rustig mijn baantjes.
Daarna douchen en aankleden en thuis koffie.
Op dinsdagmorgen heb ik een uurtje stoelyoga,
op donderdagmorgen zit ik op medisch fit sport.
Zo is het mooi verdeeld. In het weekend doe ik dan
nog wel eens mee met Nederland in Beweging.
Deze dinsdag gingen Wim en ik 's middags fietsen,
we gingen naar Bronckhorst en weer terug,
na een terrasje bij de Gouden Leeuw.
Zondag was ik met onze dochter en de kleinkinderen
bij een voorstelling van Circus Snor in Deventer.
Een heel klein circus, hier zie je onze kleinkinderen
met de complete bezetting van acrobaten en clowns.
Leuk was ook dat er bij een speciale truc met een paard
medewerking van een kind uit de tent werd gevraagd
en onze kleindochter Sammie stak haar vinger op.
Dat vonden we heel stoer van haar.
Onze dochter heeft het gefilmd.
dat kun je hier zien in dit korte filmpje
Wat was ze trots en blij dat ze het gedurfd had.
Wim zit op zijn maandagavondkoor,
hij heeft zijn moestuinochtend,
werkt elke week nog wat diensten
en is tegelijk soms druk voor zijn moeder.
Op vrijdagmiddag halen we onze kleinkinderen
van school en zijn ze bij ons tot het avondeten.
Ik schreef al over mijn nieuwe koor! Zo leuk!
Ik ga meezingen op de donderdag morgen.
Ik werk ook nog af en toe, schrijf en blog.
We hebben ieder onze eigen clubjes, zoals
de leesclub, filmclub en diverse eetclubjes.
Ik zit in het bestuur van de Naobers,
wat ook tijd en aandacht vraagt.
Binnenkort komen de meisjes van de Academie,
we lopen inmiddels allemaal tegen de 70 jaar
bij elkaar voor gezelligheid en bijpraten.
We gaan naar en ontvangen graag vrienden
voor koffie, eten, spel en gezelligheid.
Ik ga af en toe naar een leuke film
met Wim of met een vriendin,
we hebben etentjes in de wijk
of met de sirene-soep.
Wim en ik lezen allebei graag en veel.
Fijn dat het dan weer wat eerder donker is,
dat is ook het heerlijke van september.
En ik ben weer aan het breien geslagen.
Vanmorgen voor ik naar de sport ging
heb ik ontbeten met warme havermout,
met een appel, kaneel, gember en rozijnen.
Dat vind ik altijd heerlijk als het nog koud
en donker is als ik zo vroeg opsta om half zeven.
Ja, september, een hele fijne maand voor mij.
Een zee van tijd
Zaterdag vonden we een pakje in de brievenbus. Ingepakt in een gezellig papiertje, gericht aan ons. Het was een cadeau voor onze verjaardag en ons pensioen. En ook nog eens heel handig: Een handboek voor iedere pensionado. Heel geestig geschreven en met leuke illustraties. Het boek heet: 'Een zee van tijd'. Bedoeld als een zee van tijd die je hebt als je niet meer hoeft te werken. Wij hebben tot nu toe nog geen zee van tijd over. We werken allebei nog een beetje en doen er nog van alles bij en naast. Wel kost het meer tijd om te herstellen van alle dingen die we nu toch allemaal nog doen. Maar dat geeft niet. We moeten er alleen wel aan wennen.
Deze bladzijde bevatte de meest handige en toepasbare tips.
We zijn er heel blij mee, dank jullie wel, Cees en Liesbeth!
Zoveel fijne en leuke dingen
Woensdag hadden we een heel genoeglijke leesclubavond.
We hadden deze zomer drie boeken gelezen,
er was dus genoeg om over te praten.
Voor 25 november staan
deze boeken op het programma:
Ik ben reuze benieuwd.
Heb ze gelijk gereserveerd bij de bieb.
Deze week heb ik het zwemmen weer opgepakt.
Dinsdag heb ik drie kwartier gezwommen
en zo meteen plons ik er weer in.
Donderdag ben ik bij een koor gaan kijken.
Het Nolano koor, voor 60 plussers dus.
Nou, wat een verrassing!
De dirigente is heel energiek, en
vraagt echt wel wat van de koorleden
Maar ze is ook heel geestig en wil graag
hard werken om mooie dingen te bereiken.
Voorlopig stond ik met mijn oren te klapperen,
We zingen alles drie- of vierstemmig
en zelfs het inzingen was pittig,
met veel bewegingen en canons.
Ik verheug me enorm op de volgende les.
En mijn bariton Wim gaat dan hopelijk ook mee.
Overal op alle koren zijn er mannen tekort.
Vanmiddag halen we de kleinkinderen uit school.
We gaan voetbalschoenen kopen voor Marijn.
Morgen hebben we een verjaardagsfeest
van vrienden op een camping in Doetinchem.
Maar dit weekend is er ook het Oeverloos festival.
Superleuk dat er zoveel leuks te doen is in Zutphen.
Maar zondagmorgen gaan we ook nog
met dochter en kleinkinderen naar Circus Snor.
Het kan niet op!
💗💗💗
Buur - Buurt - Buurtst
Afgelopen maandag was ik weer aanwezig
bij de schrijfavond voor Loesje in Zutphen.
Superleuk om elke maand samen te proberen
mooie Loesjes bij elkaar te verzinnen.
Een van de onderwerpen was 'Naoberschap',
dat ligt me natuurlijk na aan het hart,
Buurt
Buurtst
Ik hoop van harte dat deze het redt om het
te schoppen tot een echt Loesje affiche.
(dan in het 'echte' Loesje lettertype)
Over onze buurt:
Wij hebben nu net de derde
sirene-soep-avond gehad.
De laatste keer was er behalve deze tafel
nog een sirene-soep-tafel, maar
daar is helaas geen foto gemaakt.
We hopen dat er steeds meer mensen
uit onze buurt bij de soep aansluiten.
Er is vraag naar een sirene-soep-lunch,
door mensen die in de avond niet kunnen
Dat kan natuurlijk ook!
Extra leuk, dan beginnen we stipt
om 12 uur, juist als de sirenes gaan!
We zitten als gezin goed in onze feestelijke 'geboortedagen'
Vandaag 39 jaar geleden werd onze dochter Linde geboren. Hier zie je gedichtje dat we maakten voor op haar geboortekaartje. Ik vind het nog steeds mooi, vooral de laatste zin: 'ze wil onder de mensen zijn'.
Het was op Prinsjesdag, net als vandaag.
Mijn zusje kreeg - baas boven baas - haar dochter op Koninginnedag. Nu Koningsdag drie dagen eerder wordt gevierd worden de oranje vlaggen niet meer uitgestoken op de verjaardag van ons nichtje.
Maar het is soms nog wel Prinsjesdag op de verjaardag van Linde. Dat blijft feestelijk. Daarnaast is het ook nog 'de Dag van de Democratie'. Hoe mooi kun je het hebben?Onze jongste dochter is jarig op
'de Nationale Complimenten Dag'.
En Wim en ik verjaren op
'de Internationale Dag van de Vriendschap'.
Toch Fijn!
Heerlijk, nergens naar toe hoeven...
Vandaag is het 7 jaar gelden dat ik geopereerd werd.
Er was bij mij borstkanker ontdekt bij de 'bus';
Ik kreeg een borstsparende operatie om
een tumor uit mijn borst te verwijderen.
Ik las eens even terug hoe ik daar
toen op mijn blog over schreef.
Ik heb met terugwerkende kracht
een beetje met mezelf te doen.
Maar gelukkig gaat het nu goed;
ik ben er echt dankbaar en blij voor!
Ik zag toen op een blogje in november
- hoe ik een compleet huispak was kwijtgeraakt -
dat staat je natuurlijk niet echt netjes als opruimcoach...
Op de foto die daar bij stond zag ik de parapluplant
die ik destijds had gekregen van een lieve buur
die me een paar keer naar het ziekenhuis
in Deventer reed voor de bestralingen.
Het zijn een paar stekjes in een grote pot.
Bijna zeven jaar later zie je het oerwoud
van een plant die hij geworden is.
Haast te klein voor ons kleine flatje
en erg veeleisend, elke dag een liter water...
Op de stoel ernaast ligt een stapel boeken
die ik nog moet lezen en/of teruggeven.
Ook maar eens naar kijken.
Ik heb er tenslotte tijd genoeg voor,
mijn agenda is een stuk leger dan in 2019.
Komende week alleen een Loesje schrijf avond,
een leesclubbijeenkomst, yoga en medisch fit sport
en ik ga voor het eerst kijken bij een nieuw koor.
O ja, en zondag ga ik met dochter en kleinkinderen
naar een klein kindercircus in Deventer.
Gisteren fietsten Wim en ik vanwege
Open Monumentendag naar Warnsveld naar
de Politie Academie die nu huist in Huis 't Velde.
Op de familieapp vroeg ik: 'Rarara, waar zijn we?'
Mijn broer wist door het betere speurwerk
uit te vinden dat we in Warnsveld waren.
Daarna gingen we naar de markt voor plantjes
voor op het balkon en we ontmoetten daar Rianne,
met wie ik in Baarn in de eerste klas heb gezeten
op de Wilhelminaschool bij juffrouw Laansma.
Dat hadden we al eens eerder uitgevonden.
We wilden net een terrasje pikken
en ze ging gezellig mee.
Het was ook 'dweilorkesten'dag in Zutphen.
Dat vind ik altijd zo vrolijk en opwekkend.
Eenmaal thuis maakte ik verse tomatensoep
die deze keer heel lekker is uitgevallen.
En daarna de hele avond op de bank,
lekker breien en televisie kijken.
Ik verheug me op de koude avonden
die er weer gaan komen, lekker binnen,
met thee of koffie en speculaas.
Heerlijk, nergens naar toe hoeven...
Ontbijt op bed en dan dit uitzicht...
De afgelopen midweek waren we in
een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt.
Kijk, dit was het uitzicht bij mijn ontbijtje op bed.
Gelukkig is de gordelroos helemaal over.
Er is nog vaag wat uitslag te zien,
maar die trekt verder weg en is
ook helemaal niet gevoelig meer.
Gelukkig maar.
Ik heb me wel gerealiseerd
dat mijn weerstand wat laag moet
zijn om zo'n aanval uit te lokken.
Dus wilde ik wat rust nemen en
waarnemen waar ik liever van weg wil.
Deze week kregen we nogal wat gasten
die gezellig met ons mee aten, een spel deden
of een quiz voor Wim en mij hadden gemaakt.
En we werden bedolven onder goede gaven,
chocola, bloemen en fruit uit eigen tuin,
eigengemaakte jam en siroop, sap,
wijn, zelf ingemaakte courgette.
heerlijke soep en een supertoetje
met frambozen en eigengemaakt ijs.
Heerlijk allemaal!
Maar het meest blij ben ik met
de gezelligheid en het samenzijn.
Zo, de lange zomer is voor ons nu voorbij.
Op naar wat meer, vaste dingen en structuur.
Ook wel weer fijn!
Lieve groeten uit de lappenmand!
Tja, en toen kreeg ik toch nog gordelroos.
In juli vorig jaar kreeg ik de eerste
van de twee vaccinaties tegen gordelroos.
En ik heb het in 2014 ook al eens gehad.
Maar dan nog kun je het toch nog oplopen.
Ik las dat het wel vaak voorkomt als
je weerstand even wat minder is.
Misschien dat het verdriet om en
het gemis van mijn lieve vriendin
zonder wie ik voortaan verder moet
mee doet in wat minder weerstand.
Ik hoop dat het mild verloopt.
Ik ben er nu gewoon niet lekker van.
En op de aangedane plekken kan ik
helemaal niets verdragen, dus ga
ik beha-loos door het leven en
voel ik me moe en gammel.
Maar toch ben ik blij dat ik
voor de inentingen heb gekozen.
Wie weet hoe veel heftiger het
anders had kunnen zijn?
Ik hoop me binnenkort weer
te melden met goed / beter nieuws.
Handig, dan heb je altijd een centimeter bij...
Ik kwam toch deze leuke sjaal tegen.
Er stond geen ontwerper bij;
misschien is het met AI gemaakt?
Ik zag in ieder geval bij beter kijken dat er bij
de 1, 3 en 4 een centimetertje teveel is gebreid.
En de volgorde is ook niet helemaal correct.
Maar dat mag de pret van het idee niet drukken.
Ik zou het zelf leuk dan wel leuk vinden om
ook op ware-centimeter-grootte te breien.
Handig, dan heb je altijd een centimeter bij je.
Als hij niet uitrekt natuurlijk...
PS Ik moet ook gelijk denken aan onze kleinzoon
die van zijn moeder of van sinterklaas,
op of rond zijn vijfde verjaardag
(hij is op 29 november jarig..)
een kleine waterpas cadeau kreeg.
In allerlei situaties werd hem gevraagd even
te controleren of iets wel waterpas was.
Hij zag er dan altijd zo tevreden, blij
en vol zelfvertrouwen uit!
Abonneren op:
Posts (Atom)