Een badkamer of toilet hoeft echt niet saai te zijn.
Hier wat voorbeelden van het betere 'opleuken'!
Elke morgen met een glimlach tanden poetsen.
Posts tonen met het label Gezien op het web. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gezien op het web. Alle posts tonen
Gloria Steinem (1934–2026)
Journalist, activist en voorvechter voor
de rechten van vrouwen, Gloria Steinem
is overleden op de leeftijd van 92 jaar.
Ze kreeg uit de handen van Barack Obama
in 2013 de Presidential Medal of Freedom.
Ik keek naar de uitreiking van deze medaille
en de mooie woorden van Barack Obama.
'Meid, ik heb NU een leuke loodgieter...'
Sorry hoor,
maar deze Peter van Straaten vind ik zo grappig!
Ik blijf er maar over in de lach schieten.
Uit het leven gegrepen, dit zou ik
of een van mijn vriendinnen kunnen zijn...
Et voila!
Toegegeven, als ik ziek ben ga ik op internet struinen.
Geen idee of dit net zo makkelijk is als het eruit ziet:
Over een ballon een netje of iets dergelijks leggen.
Die beplakken met een stijf wordende lijm.
(De goede lijm lijkt me het belangrijkste!!)
Ballon leeg en er weer uit halen.
Lampje erin hangen. Et Voila!
Of met kanten randjes
Met een gehaakt kleedje kan het ook.
Of, mijn favoriet, met bolletjes gekleurd katoen.
PS Ik heb het nog niet zelf geprobeerd.
Geen gegarandeerd succes!
Niet bij mij komen klagen
met handen vol lijm en draadjes...
Als het wel lukt, laat me weten
dan show ik het hier op mijn blog!
Dat doet het Engelse Koningshuis goed!
De Britse Koninklijke familie heeft woensdag
een video op sociale media geplaatst waarop
te zien is hoe de Buckingham Palace Guards
Dolly Parton’s '9 to 5' spelen ter ere
van Amerikaanse country-ster
die dinsdag overleed.
Dat is toch superleuk:
Je kunt het filmpje hier zien!
Dear Dolly
Dolly Parton is overleden.
Als je iets meer wil weten over wie zij was,
luister dan naar deze speech voor haar, door
zangeres Pink toen ze werd opgenomen
in de Rock & Roll Hall of Fame.
En natuurlijk haar mooiste song
En dan natuurlijk ook nog dit:
Ik hoop dat ze volhouden!
Precies het verhaal van de film
die Wim en ik gisteren zagen
zien we nu terug in deze tijd.
Ook mensen, twee vrouwen,
die hun land niet willen verkopen
om er dingen op te laten gebeuren
waar ze niet achter kunnen staan.
Ik hoop dat ze volhouden!
Een dag met een gouden randje!
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Deze maandag was een heerlijke dag.
Al begon hij niet zo fijn, want Wim en ik
hadden allebei slecht geslapen, maar
afijn, we besloten toch op ons gemakje
naar Deventer te fietsen en naar de film te gaan.
We kwamen tien minuten voor aanvang aan en
mochten koffie en thee en een stuk brownies mee
naar de filmzaal nemen, waar alle ruimte was.
We hadden een genoeglijke voorstelling.
We zagen deze film:
Een Milanese zakenman met een groot vastgoedimperium
heeft zijn zinnen op de bouw van een luxueus resort
bij het strand van een slaperig Sardinisch dorpje.
De werkloze inwoners zijn blij maar er is één dwarsligger:
Efisio een oudere herder wiens familie al generaties
lang hun koeien laat grazen op de idyllische stranden.
Efisio weigert zijn huis en zijn land te verkopen.
Met alle gevolgen (sociale druk) van dien.
Na de film zaten we op het terras aan de IJssel;
Wim nam een lekker citroen-merengue taartje en
ik trakteerde mezelf op 0% bier en bitterballen.
Toen werd ik aangesproken door een vrouw
die me vroeg of ik toevallig ook dezelfde
was als de blogster van Binnenkant.
Nou, hoe leuk is dat?
Ze vertelde dat ze me al jaren met plezier volgt.
Ze zei: 'Ik las dat jullie jarig waren en met AOW zijn.'
Haar man is lang ziek geweest en dit jaar overleden.
Ze liet foto's zien. Ze waren 56 jaar getrouwd geweest.
'Jullie zijn nu samen veel vrij, Geniet elke dag!'
Het was een fijne ontmoeting.
met lieve bloglezeres Jos.
En toen terug naar huis fietsen.
Wat een cadeautje was dat!
Wel eerst de brug over, maar toen helemaal
langs de dijk en de IJssel naar Zutphen.
We fietsten van vijf tot kwart over zes,
de zon stond laag, de temperatuur was lekker
het waaide maar niet teveel om er last van te hebben.
Het was heel rustig, overal vogels en koeien,
boomgaarden, schapen en bos en wei.
Het was echt een plaatje zo mooi.
En het is gewoon bij ons om de hoek.
Een dag met een gouden randje!
Mooie dingen!
Zaterdagmiddag gingen Wim en ik naar
een orgelconcert hier in Zutphen in de Walburgiskerk,
Klaas Stok speelde en Roelien van Wageningen zong.
Leuk, om hen zo samen te zien, in een andere
hoedanigheid dan - jaren geleden - een enkele keer,
bij hun aan tafel meedenkend over hun nieuwe keuken.
De kerk heeft een heel groot en beroemd Baderorgel.
Wat een enorme hoeveelheid geluid komt daar uit.
In een stuk van Klaas Stok zelf, waarbij hij
steeds expressiever speelde was ik even
bang dat de boel zou exploderen.
Indrukwekkend!
Zondag vierden we de verjaardag van onze kleindochter.
Sammie werd acht en was heel erg jarig.
Het was gezellig met de andere opa en oma
en een paar van de vriendinnen van onze dochter
die allebei een tweeling kregen en meebrachten.
Zo leuk om die meiden nu als moeders mee te maken.
Thuisgekomen keken Wim en ik het Prinsengrachtconcert terug.
Wat is dat toch een mooi en sfeervol evenement
met de muziek, de bootjes en de lichtjes.
Het was genieten.
Na het eten en een uurtje lezen was het tijd
voor Zomergasten met Sigrid Kaag.
Wat een mooie uitzending en
wat een dijk van een vrouw is zij!
Hieronder een recensie van de uitzending.
Niet helemaal objectief misschien, aangezien
Jeroen Wielaert de partner is van Janine Abbring.
Maar toch een mooie kijk op het programma:
Geen doorsnee Nederlandse, Sigrid. Dat is waarom anti-elitair Nederland haar heeft afgedaan als ‘Kaagmens.’ Des te interessanter was het om meer van haar te horen en te zien op televisie. Groot denken, klein handelen, na een ervaring van 40 jaar in Gaza. Ze weet heel goed waar ze het over heeft - de hopeloosheid van de mensen daar. Ze vertelde er onderkoeld over.
Ook over haar deelname aan de Executive Board van Trump. Zij is gevraagd om haar ervaring, maar er is nog niets gebeurd. Bullshit? vroeg Janine Abbring. ‘Zolang ik nog iets kan doen,’ zei ze. Als ze op het kleine iets goeds kan doen, zal ze het blijven doen, maar er is een limiet aan. En er is nog genoeg te doen. Kaag liet heel goed zien dat ze buiten Nederland veel beter op haar plaats is. Ze staat keurig boven de laaglandse columnisten die op haar afgeven vanwege haar huwelijk met een Palestijn, maar ook omdat ze domweg te slÃm is. Dat heeft ze sympathiek en onderkoeld laten blijken. Ze weigert om zich te verlagen tot het niveau van anderen. Sterke vaststelling: ‘Niet de woorden, maar de stem.’
Thuis lukt me dat nooit
Zo geestig!
Het doet me denken
aan een uitspraak
van mijn schoonmoeder:
'Vroeger was het zo'n kabaal met
vier luidruchtige kinderen aan tafel
dat ik wel eens extra lang deed
over het bidden voor het eten,
dan was het heel even stil....'
Liefde voor roze, kwispels, kwasten en kringloopgeluk
💗Je vind toch de mooiste dingen op Instagram 💗
Elke dag weer om blij van te worden!
💕💕💕
Hou elkaar vast, steun elkaar en geniet er van!
Daarom zijn wij hier, met elkaar.
Voor vrijheid, voor gelijkwaardigheid en respect.
Hou elkaar vast, steun elkaar en geniet er van!
Vaders hand in hand met hun zoon. Zonen hand in hand met hun vader.
De Bulgaarse Fotograaf Valery Poshtarov begon met dit project toen hij zich realiseerde dat zijn eigen zoons op een dag zouden stoppen met hand in hand naar school lopen.
De eerste foto van deze fotoserie was die van zijn eigen vader, hand in hand met zijn vader - zijn opa dus - van 95 jaar.
Hij reisde door twaalf landen om vaders met hun zonen te portretteren. Een man van 72 zei dat hij er alles voor over had gehad om nog een keer zijn vaders hand vast te kunnen houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)