Bevrijdingsconcert in Carre!


Gisterenavond hebben Wim en ik erg genoten van het bevrijdingsconcert in Carre dat op de tv was. 

Ondanks dat ik de Amstel met de lichtjes en de echte bevrijdingssfeer met de koning en de koningin wel miste, was het toch een mooi programma. 

Mooie liedjes, fijne artiesten. Ik houd erg van Stef Bos en Claudia de Brei. En dan dat hele orkest erbij, dat doet ook veel! 

Aan het eind, als altijd mooi, het gedicht van Remco Campert verwerkt in een filmpje op het scherm:


Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets wat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen.

------------------------------------------
Remco Campert 


'Jezelf kunnen zijn in een vrij land.'



Mooie en ontroerende woorden 
van André van Duin 
tijdens de Nationale Herdenking.

'Ik ben dankbaar dat ik in vrijheid kan leven,
dankbaar dat ik in dit land geboren ben.'

Met die handkus naar Martin.


André van Duin vertelde dat hij bij de Nationale herdenking 
altijd naar het homomonument ging om bloemen te leggen.

'Er liggen daar altijd bloemen, het hele jaar door.' 

Op het monument staat een dichtregel, 
van de Joodse schrijver Jacob Israël de Haan: 
’Naar vriendschap, zulk een mateloos verlangen’.


In 1987 was het homomonument in Amsterdam 
het eerste ter herdenking aan de vervolging
 van homoseksuelen door de nazi's.

Het Homomonument tekent de vrijheid 
die we in Nederland hebben. 

Vrijheid die we niet voor lief moeten nemen. 
Vrijheid die we moeten doorgeven 
aan de toekomstige generaties.

Indrukwekkend, de juiste toon, juiste woorden
en bovenal een mens die z’n geliefde mist.


Met een oude stoel...




Ja, met een oude stoel kun je van alles.

Zoals hier omgekeerd aan de muur opgehangen.

Aardig idee voor de badkamer of de logeerkamer.


Handdoeken kunnen er aan hangen.

En andere spulletjes kunnen er een plaatsje vinden.


En het ziet er nog leuk uit ook!




Dan schiet ik vol



Gewoon een foto van twee kindjes op een bospaadje.
Ja, voor mij zijn het geen gewone kindjes,
het zijn mijn twee kleinkinderen:
Sammie van dik twee jaar
&
Marijn van bijna anderhalf.

Samen aan de wandel!
 
Mijn dochter maakte er haar profielfoto van.
En als ik dat dan zie, dan schiet ik vol.

Nou ja, het zal de overgang zijn...


De wereld houdt (nog steeds) haar adem in




Hebben jullie dat ook?

Dat je het soms nog aangrijpt,
die Corona en alle dreiging die daar bij hoort?

Ook al ben ik alvast een keer ingeent,
en lijkt het in de zomer allemaal beter te gaan,
ik houd soms mijn hart vast en mijn adem in.

Zo mooi beschreven hier door Hans Kuyper.

Zo gingen we gisteren met onze kleindochter 
naar een boeken- en speelgoedwinkel, 
zodat ze wat moois kon uitzoeken.

Dat voelde superfijn, 
we waren helemaal alleen in de winkel,
en we konden samen rustig snuffelen en 
onze Sammie zag allemaal mooie dingen.

Maar toch is het onbezorgde van 
ergens binnen zijn er helemaal af.

Sammie koos een mooie bal en 
wij kozen een leuk zoek-boek.
Het werd mooi ingepakt en 
thuis mocht ze het weer uitpakken
Dat blijft leuk als je twee bent.


Maar ook zij leeft haar halve leventje al 
met mensen met mondkapjes op om haar heen.
Met toch een soort spanning in de hele leefwereld.

Mijn hart doet daar soms een beetje pijn van.
Ook al is er veel dat veel erger is inde wereld....

Sammie keek haar ogen uit in het boek;
ze zag vosjes en vogels en mollen en muizen.
Hopelijk blijft er voor haar nog wat echte natuur over
om te zien, ik lees net dat alles op Veluwe achteruit holt.

Ik houd soms mijn hart vast en mijn adem in.