Tja, ik zie er al wel een stel die
samen een setje vormen...
Je kunt er een leuk spel van maken!
Posts tonen met het label Opruimen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Opruimen. Alle posts tonen
Heb jij het huis van je ouders moeten opruimen na hun overlijden?
Voor de opruimcursus die ik aan het schrijven ben,
ben ik op zoek naar ervaringen van mensen die
het huis van ouders of andere directe familie
hebben moeten opruimen toen die kleiner
gingen wonen of na hun overlijden.
Het mag ook anoniem.
Reageer in de opmerkingen
of stuur me gewoon een mailtje.
Alvast hartelijk dank!
Wat vind je bijvoorbeeld van deze situatie; Herkenbaar?
'Mijn schoonmoeder woont in een serviceflat.
Haar buurvrouw daar woonde er
nog maar heel kort toen ze
overleed.
De dochter van deze buurvrouw stond
te huilen omdat ze van de
verhuurder
de mooie blauwe wollen vloerbedekking
- die haar moeder er bij haar komst in de woning
in had laten leggen - er uit moest laten halen.
Er was
nog niet eens bekend
wie de nieuwe bewoner zou worden,
die dit tapijt misschien
wel had willen overnemen.
Het ging niet eens zozeer om het geld,
maar vooral om de gedachtegang dat je
zomaar iets wat nog helemaal goed
is naar de stort moet brengen.
Zo niet duurzaam!!'
Misschien niet zo effectief maar wel heel geestig
Voor iedereen die niet weet hoe je een hoeslaken
opvouwt om het netjes in de kast te krijgen.
Het is tevens een leuk 'Nederland in Beweging' lesje.
'Bingo Baby
It is just that easy!
Put that in the linnen closet
and Be Proud!'
Fijne dag allemaal!
Ik ben niet snel jaloers, maar....
Er zijn niet veel mensen waar ik jaloers op ben,
maar mijn vriendin Astrid is wel een kandidaat met
haar kruidenlade; het is gewoon ook nog op alfabet!!!
Weet je wat mij altijd een opgeruimd gevoel geeft?
Weet je wat mij altijd een opgeruimd gevoel geeft?
Als ik onze overvolle oud-papierbak heb geleegd in de oud-papier-container naast ons huis, als ik de statiegeldflessen heb ingeleverd in de supermarkt, en de lege batterijen en de kapotte lampen ook, als ik met drie volle boodschappentassen naar de glasbak ben geweest, als ik tegelijk die paar dingen die ik daarvoor had in de textielbak heb gedaan, als ik de zak met plastic verpakkingen, lege melkpakken en blikjes in de PMD container heb gedaan, ons groenemmertje met groenteafval en koffiedrab in onze groenbak heb geleegd en als Wim dan ook nog ons restafval naar de restafvalcontainer heeft gebracht.
En dan liefst allemaal tegelijk, zodat ons huis een hele dag helemaal fris en leeg van afval is.Dan voel ik me zo opgeruimd! Zo lekker!
En dan een kopje koffie zetten en daar buiten in het zonnetje van genieten.
En dan een kopje koffie zetten en daar buiten in het zonnetje van genieten.
Zo waren we weer even vier, of acht of veertien jaar.
Voor mijn familie heb ik al een fotoalbum
samengesteld uit de mooiste foto's
uit onze kant van de familie.
Dat fotoboek is niet alleen voor ons,
maar ook voor mijn zus en broer geprint.
Maar er waren ook nog veel foto's van mij die
dat gezamenlijke fotoboek niet gehaald hebben.
Ik had de behoefte om nu voor eens en voor altijd
al die leukste foto's van uit mijn vroegste jeugd,
en jonge jaren tot aan ons trouwen uit te zoeken,
te verzamelen en zo nodig af te laten drukken,
en in een groot album te plakken.
Toen kon ik beginnen met Wim zijn foto's.
Die zaten in verschillende boekjes geplakt,
maar waren soms dubbel of los in een doos.
En die komen ook in een mooi album.
Het is een soort oer-opruimdrift!
Het is een mega klus, maar wel heel leuk om
nu eens een overzicht te hebben over ons leven.
Zo waren we weer even vier of acht of veertien jaar.
.jpg)
.jpg)
Hier twee foto's van ons;
Wim als onderwijzer in spe op de praatstoel.
En ik op de kleuterschool al een huis aan het verven.
In zwart-wit. Kom daar nu nog maar eens om.
Ik vind dit dus leuk om te doen he!
Mocht ik iemand anders kunnen helpen
die ook behoefte aan heeft ook zo'n ordening
dan houd ik mij van harte aanbevolen.
Ik kan daar toch zo nijdig om worden!
Small details can make a big difference.
Discover our newest storage solutions
designed to keep your home calm,
organised and beautifully simple.
Because slow living often starts with
less clutter and more space to breathe.
Deze reclame kreeg ik in mijn mail.
En daar kan ik toch zo nijdig om worden.
Clutter-free living! Ammehoela!
Alsof zo'n rek je gaat helpen om je huis
kalm, georganiseerd en gewoon mooi
te maken en te houden.
Ja, als je zoals hier een paar kledingstukken in
mooie bij elkaar passende kleuren ophangt.
Maar laten we wel wezen: Wie woont er zo?
We hebben toch allemaal meer baat
bij een kast met deuren ervoor om
al onze kleding in op te bergen
en niet alleen een rekje met
een paar zorgvuldig uitgezochte
items die wel gezien mogen worden.
Bovendien:
Als ik zoveel ruimte over had bij een raam
zette ik er een ligstoel neer en wat groen
en kocht een stel mooie boeken.
Ik ging er heerlijk zitten lezen
in plaats van voor veel geld
deze rekken aan te schaffen
om mijn kleren te showen.
Van alles lijkt eenvoudig, maar is het dan toch niet...
Deze week heb ik me voorgenomen om eerst
al mijn lopende projecten af te maken
voor ik weer met nieuwe begin.
Dat klinkt eenvoudig, maar dat was het niet.
Ik begon met opruimen van mijn werkkamer:
Mijn naaimachine en mijn lockmachine
stonden al maanden daar op mijn tafel.
Ik deed wat klusjes voor mijn schoonmama
en daarna heb ik beide machines opgeruimd.
Dat wil zeggen: op hun plaats in de berging gezet.
Dat klinkt eenvoudig, maar had nogal voeten in aarde.
Op hun plek stonden drankjes en levensmiddelen
die we over hadden gehouden van ons feest.
Dat betekende dat ik eerst al onze voorraad
heb moeten sorteren en beter opbergen.
Toen heb ik alle afgelopen naaiplannen opgeruimd.
Dat klinkt eenvoudig, maar dat was het eigenlijk niet.
Van alle kleding die ik maakte heb ik nu pas patronen
bij elkaar gezocht en netjes in hoesjes opgeborgen,
met een stickertje erop en stukje stof erbij zodat ik
het ook in de komende tijd me nog zal herinneren.
Toen heb ik alle lappen stof en wol opgeruimd.
Dat klinkt eenvoudig, maar dat was het niet.
Ik heb een grote koffer voor lapjes maar
ook drie tassen vol stof en wol materiaal.
Ik heb al mijn lappen bekeken en opzij
gelegd wat ik nog wil doen deze winter.
De rest heb ik gesorteerd en opgeschoond
tot het in deze koffer en in drie tassen paste.
Tussendoor bleek ik veel stofwolken te maken
die ik steeds opnieuw moest vegen of stofzuigen.
Toen begon ik met het opruimen van mijn bureau.
Dat klinkt eenvoudig, maar dat was het niet.
Ik blijk de laatste tijd alle belangrijke papieren
steeds in een en dezelfde map te hebben gedaan.
Dat kon ook omdat dat eigenlijk nog best paste,
maar nu raakt die map vol, waardoor ik nu mapjes
moet maken van de voorbije jaren en alles wat
bewaard moet blijven daarin netjes sorteren.
Dat vind ik best fijn om te doen, maar dat
kost me vast nog wel een hele middag.
Maar gelukkig is mijn werktafel leeg.
En ik moet met mijn computer aan de slag.
Dat klinkt best eenvoudig, maar dat is het niet.
Ik heb een nieuwe, en ik kan steeds van alles
niet goed vinden of het ziet er nu anders uit.
Wat een rommel bewaar je op zo'n pc he?
Het zit wel netjes gesorteerd in mapjes,
je bent tenslotte opruimcoach of niet,
maar daar kan ook best veel van weg.
Ook wil ik graag een paar fotoboeken
maken, zoals van onze kleinkinderen.
Of van onze afgelopen feestweek.
Dat klinkt als een eenvoudige klus
en het lijkt me ook leuk om te doen, maar
ik weet nu al dat ik gaandeweg overweldigd
ga raken door alle mogelijkheden en keuzes.
Nu mijn werktafel leeg is kan ik ook aan de slag
met het opruimen van de familiefoto's van mijn moeder.
Het digitale fotoboek dat ik maakte is een soort van af.
Maar ik wil nog een keer door al het materiaal gaan
om te zien of ik nog foto's of dia's wil toevoegen.
Daarna moeten mijn broer, mijn zus en ik
de foto's zelf nog sorteren en onderling verdelen.
Dat klinkt eenvoudig, maar daarvoor moeten we
een hele middag bij elkaar komen en alleen al
daar een geschikte datum voor afspreken
lijkt me nog niet eenvoudig.
En dan heb ik nog een paar klussen waar ik
vrolijk aan ben begonnen maar wat toch is gestokt.
Ik wilde een vliegengordijn maken van speelkaarten,
en een lamp breien van een lichtjesslinger.
Wat allebei toch niet zo eenvoudig
bleek als het eerst leek.
Dat idee nu weer loslaten vind ik
eigenlijk ook niet zo makkelijk.
Maar even diep ademhalen en door!
Opruimdiploma dik verdiend!
Elisabeth deed mee met de thuisstudie 'Opgeruimd wonen!'
Na les 24 stuurde ze me het laatste huiswerk:
Dag Jacquelien,
Ik stuur je hierbij de laatste les.
Ik ben blij dat ik de cursus heb gedaan,
het was fijn om te doen.
Ik heb er veel van geleerd en
de opdrachten met plezier gedaan.
Aan je positieve, bemoedigende feedback
en praktische tips heb ik veel gehad.
Heel erg bedankt Jacquelien!
Hartelijke groet, Elisabeth
Desgevraagd maakte ze een lijstje
met alles wat er inmiddels goed gelukt is.
Dat is fijn als positief uitgangspunt voor
het opgeruimde leven 'na de cursus':
- Voor iedere ruimte heb ik een doel voor ogen en dat vind ik heel helpend.
- Ik heb meer ruimte in mijn hoofd.
- Ik heb minder stress van wat er nog gedaan moet worden.
- Als ik het opruimen bijhoud, valt het allemaal wel mee.
- Ik ben blij met alles wat een vaste plek heeft.
- Een mandje met schoonmaakspullen in de badkamer werkt goed voor mij.
- De la in de badkamer blijft overzichtelijk. Elke ochtend doe ik even een snel rondje schoonmaken en opruimen. Kleine klusjes doen voor het grote worden.
- Ik ben me meer bewust van het belang van opruimen en blijven opruimen. Als me dat lukt krijg ik er ook steeds meer plezier in.
- Ik weet nu hoe ik het opruimen aan kan pakken.
- Ik ben blij met alles wat ons huis heeft verlaten.
- Ik ben blij dat ik niet meer gevoelig ben voor wat een ander wegdoet.
- De brievenbakjes in de kast voor de post werken perfect.
- De vertrekplek in de bijkeuken is een succes, naast de kratten voor glas en oud papier.
- Geen stapels kranten en tijdschriften meer.
- De stofzuiger boven is zo handig.
- Niets bewaren omdat we het later misschien nog zouden kunnen gebruiken …… daar zijn we samen goed in geworden.
Elisabeth heeft haar opruimdiploma dik verdiend!
Voor meer informatie: Klik hier
Opruimtip!
Opruimtip:
vouw je dekbedovertrek
- en het onder(hoes)laken -
in het bijpassende sloop.
Leg het als een pakketje
in de linnenkast.
Dan heb je alles bij de hand
als je het bed gaat verschonen
en zo hoef je niet te zoeken.
Mijn keukenlades georganiseerd op haar manier!
Dit is mijn vroegere overbuurmeisje Julia.
Haar moeder kwam een paar dagen in
haar huis toen zij zelf op vakantie was.
Bij thuiskomst ontdekte Julia dat
haar moeder de oven had schoongemaakt.
Ze vroeg welke ervaringen vriendinnen hadden
met de opruimdrift van hun moeders.
Daar kwam dit geestige filmpje uit.
Herkenbaar?
Welk opruimtype ben jij?
We moeten allemaal wel eens opruimen.
Niemand doet dat altijd moeiteloos en fluitend.
Want wie heeft er geen valkuiltje hier en daar?
Soms kan daarnaar kijken heel vermakelijk zijn
als je de humor er tenminste van in kunt zien.
Hieronder beschrijf ik twintig opruimtypes,
met voor elke type zijn eigen speciale opruimtips.
Misschien zijn sommige types herkenbaar?
Iets om te overdenken?
Of een gespreksonderwerp
voor een gezellige avond thuis!
De voor-de-visite-opruimers ruimen vooral op voor de visite. Ik hoorde van iemand die de pastoor aan zag komen en alles van de keukentafel in de oven schoof. Het lijkt erop dat mensen die vooral voor-de-visite-opruimen het niet de moeite waard vinden om het huis voor henzelf alléén gezellig en opgeruimd te houden. Dat is jammer, hoe leuk is het om na een middagje poetsen - innig tevreden - puur voor jezelf een bloemetje in huis te halen.De klaar-voor-de-crisis types willen voorbereid zijn op slechte tijden. Het zijn de ’Dat is zonde om weg te gooien, want je weet maar nooit!’ types. Ze halen ritsen en knopen uit hun oude kleren, hebben een provisiekelder vol blikvoer en kasten vol zeep en zoveel plastic tasjes en elastiekjes in voorraad dat ze nooit op raken. Misschien kan het klaar-voor-de-crisis-type meer uit het leven halen als hij of zij leert om iets minder bang te zijn voor rampspoed en schaarste.
De hebbers zijn hamsteraars, de ’Doe je dat kastje weg? Mag ik het dan?’ types. De ‘In de reclame neem ik er altijd 12 van!’ types. Het zijn meestal geweldige goede koopjesjagers. Als ze iets voor een prikkie kunnen meenemen zullen ze dat niet laten, ook al hebben ze er thuis al genoeg van. Dit soort types moeten zich tegen zich zelf beschermen. Boodschappen doen met een lijstje en eerst iets opmaken of wegdoen voor ze iets nieuws kopen.
De struisvogels zijn de types die er voor zorgen dat alles er voor het oog keurig opgeruimd uitziet, maar soms de deuren van de kasten niet meer dicht krijgen.
Lades zijn al jaren niet meer open geweest, alles is overvol, achter een deurtje.
Ze houden niet van rommel en zorgen dat ze die dan ook niet hoeven te zien.
Ze vergeten wat ze allemaal aan spullen bezitten en moeten vaak lang zoeken als ze iets willen terugvinden. Andere mensen kunnen ook niet helpen zoeken, want een goed systeem is er niet.
Struisvogels leven op een rommelbom. Als ze gaan verhuizen zijn ze voorlopig nog niet klaar.
Een struisvogel zou eens een foto moeten maken van kasten met de deur open. Confronterend, maar wel een hele goed aanmoediging om eens flink te gaan ontspullen.
De weggooiers zijn mensen die, als ze dan eindelijk de stap nemen om te gaan opruimen, in de paniek schieten en van de weeromstuit van alles gaan weggooien. Ze geven ongewild hun diploma’s met de vuilnisman mee. Later hebben ze spijt. Weggooiers moeten er voor waken dat ze niet te veel tegelijk willen doen als ze gaan opruimen. Ruim in alle rust een uurtje op. Stop op tijd. Of vraag iemand (niet ook een weggooier) om gewoon eens even mee te kijken.
De rechtleggers zijn de opruimtypes bij wie alle handdoeken op precies dezelfde manier gevouwen moeten worden. Flessen wijn moeten met het etiket naar voren in de kast staan. En blijven staan. Elk schilderij hangt exact waterpas. Alle kleding in de kast hangt precies op kleur. Dit soort types zijn lastig om mee samen te leven, omdat alles op hun manier moet gebeuren, of omdat ze werk van anderen doodleuk overdoen. Ze kunnen zich pas ontspannen en concentreren als er niets meer in de weg ligt of hun afleidt. Ben je zelf zo’n type, probeer dan een beetje minder streng te zijn. Laat bewust eens iets liggen. Dat leeft wel zo makkelijk en je leert dat er geen rampen gebeuren als je de teugels wat laat vieren.
De zig-zaggers zijn voor veel mensen heel herkenbaar. Een zig-zagger wil de keuken opruimen, vindt een boek dat niet bij de kookboeken in de keuken hoort en loopt naar de boekenkast in de kamer. Die is vol, maar er kan wel wat uit wat er eigenlijk niet hoort. De zig-zagger vindt tussen de boeken een stapeltje rekeningen en even later is de zig-zagger de administratiemap aan het ordenen. Uiteindelijk gebeurt er in de keuken weinig. Beter is om de ruimte die opgeruimd moet worden niet te verlaten. Spullen er niet thuishoren worden verzameld in dozen/kratten bij de deur, uitgesplitst in: Elders opbergen in huis, Vertrekplek of Afvalscheiding. Aan het einde van de opruimklus wordt de inhoud van deze kratten nog even verwerkt.
De slechte beginners wachten tot ze in de juiste ‘mood’ zijn.
Ze komen niet op gang of weten niet waar ze moeten beginnen.
Ze proberen onder een klus uit te komen door overal een geintje van te maken en zijn blij dat ze zich kunnen laten afleiden door een telefoontje of zo.
Een slechte beginner kan proberen om eens met iemand anders op te gaan ruimen. Als er een afspraak in de agenda staat moet hij of zij wel….
De slechte stoppers kunnen als ze eenmaal begonnen zijn moeilijk weer loskomen van het opruimwerk. Als ze echter te lang doorgaan kunnen ze zo gespannen en moe worden dat hun humeur er onder lijdt en dat ze beslissingen gaan nemen waar ze later spijt van krijgen.
Slechte stoppers kunnen van tevoren bepalen hoe lang zij de tijd willen nemen, zodat zij nadien genoeg tijd hebben om nog iets anders te kunnen doen of om wat te ontspannen. Het is een kwestie van de (eier)wekker zetten en écht de klus afronden als het alarm afgaat!
De chaos-is-juist-creatief-types willen het niet te strak opgeruimd hebben omdat ze hun creativiteit niet willen verliezen. Alles efficiënt opbergen en structureel alles wat overbodig is weg doen maakt dat dit type het plezier zou missen van precies op het juiste moment (toevallig) iets terug vinden. Met een beetje rommel zou het puur gevoelsmatige, het onbewuste en het intuïtieve in henzelf worden gestimuleerd. Met (een beetje) chaos heeft dit type het gevoel dat hij of zij meer in harmonie is met het leven. De balans daarin is alleen wel een dunne lijn. Een beetje chaos kan ontsporen in een enorme chaos. Steeds naar van alles moeten zoeken en groeiende irritaties en frustraties kunnen de creativiteit ook nadelig beïnvloeden.De systeemzoekers zijn mensen die bij het opruimen steevast beginnen met het kopen van telkens weer nieuwe handige opruimattributen. Zij richten hun hoop op de nieuwe technische snufjes, heel handige stapelkratjes en digitale gadgets maar vergeten soms dat ze toch zelf aan de slag moeten. Een systeemzoeker kan het beste eerst de hoeveelheid spullen verminderen, daarna bekijken wat voor soort opruimsysteem hij of zij nodig heeft en dan pas met meetlint bij de hand dat gaan kopen.
De vasthouders zijn de types die spullen van vroeger willen houden. Ze kunnen geen afstand doen van de kast (met houtworm) die nog van oma is geweest of van die oude versleten theedoek die al zo vaak mee is geweest op vakantie. Ze zijn bang dat ze zonder de bijbehorende spullen zich mensen en situaties niet meer zouden kunnen herinneren. Als vasthouders leren hoe ze minder krampachtig vast hoeven te houden aan vroeger kunnen ze waarschijnlijk meer van het moment zelf genieten. Bovendien leren ze zo dat mooie herinneringen vooral in henzelf (en niet in hun spullen) geborgen zitten.
De perfectionisten willen alles zo vlekkeloos doen dat ze maar liever ergens niet aan beginnen als het niet precies kan worden wat ze er zelf van verwachten (perfectie dus). Perfectionisten zullen ook op andere gebieden, zoals hun werk, last hebben van perfectie dwang. Het goede nieuws is dat een perfectionist juist het opruimen als een testcase kan gebruiken om hiermee te leren omgaan. De perfectionist kan thuis vrijelijk experimenteren met verschillende manieren van opruimen die voor hem of haar goed zouden kunnen uitpakken, zoals leren om op tijd te stoppen (ook als het nog niet af is), toch maar ergens aan beginnen (ook al heeft hij of zij maar een kwartiertje) en verdragen dat als het een keer geen tien kan worden een klein zeventje toch tevreden kan stemmen.
De liggenlaters zijn de mensen die altijd bang zijn spullen te vergeten als ze het niet meer in het zicht hebben liggen. Uit het oog wordt bij hen (denken ze) dan al snel uit het hart, en daarom stallen ze van alles om zich heen uit en dat ontaardt al snel in een enorme zooi waar niemand aan mag komen want anders raakt het maar kwijt. De sleutel voor de liggenlater is om vaste plekken te bedenken voor wat het huis in komt, zoals bijvoorbeeld post in een la. Zo leert hij of zij er op te vertrouwen dat de spullen, die uit het zicht, maar wel op een vaste plek zijn opgeborgen, altijd terug te vinden zijn.
De verplaatsers denken dat opruimen bestaat uit het schuiven met hun spullen her en der in huis. Ze kunnen uitstekend improviseren en besluiten telkens voor een andere (veel handiger) opbergplek. Een vaste opbergplek kunnen ze vaak niet kiezen, en daarom moeten ze ook vaak zoeken en peinzen ze zich suf waar ze spullen het laatste gebruikt of gezien hebben.
Spullen hebben een vaste plek nodig, voor verplaatsers is dat helemaal belangrijk. Begin met een vaste plek voor een paar dingen die steeds 'kwijt zijn' zoals sleutels of schaar en breidt dat stap voor stap uit.
De proppers blijven maar stouwen in de kast en jawel hoor: spullen passen er (vaak) nog net bij, maar proppers zijn lang bezig om iets uit de kast te pakken of vergeten wat ze hebben en kopen dan maar nieuw. Proppers zijn gebaat bij meer lucht en overzicht in hun kasten. Ze kunnen het beste na elk opruimbeurt steeds als ze denken dat ze klaar zijn toch nog iets wegdoen.
Spullen hebben een vaste plek nodig, voor verplaatsers is dat helemaal belangrijk. Begin met een vaste plek voor een paar dingen die steeds 'kwijt zijn' zoals sleutels of schaar en breidt dat stap voor stap uit.
De proppers blijven maar stouwen in de kast en jawel hoor: spullen passen er (vaak) nog net bij, maar proppers zijn lang bezig om iets uit de kast te pakken of vergeten wat ze hebben en kopen dan maar nieuw. Proppers zijn gebaat bij meer lucht en overzicht in hun kasten. Ze kunnen het beste na elk opruimbeurt steeds als ze denken dat ze klaar zijn toch nog iets wegdoen.
De dat-zie-ik-toch-niet-types zijn de mensen (meestal mannen) die steevast over de spullen die op de trap liggen om mee naar boven te nemen heenstappen. Dit soort types doet wel de afwas maar ruimt niet alle schone vaat op en vergeet een doekje over het fornuis te halen. Ze zijn echt heus van goede wil, maar uit zich zelf zien ze niet wat er gedaan zou moeten worden. Voor degenen die dat wel zien is het lastig zich voor te stellen dat het geen luiheid of onwil is. Ruzie maken is meestal niet erg effectief. Vragen om de klus alsnog - of een volgende keer beter - te doen wel. En uitgebreid bedanken helpt ook!
De opruimen-is-zo-saai-types zijn de types die slecht tegen alsmaar dezelfde terugkerende klussen kunnen. Ze beginnen al te gapen als ze weer een grote vaat op het aanrecht zien staan of als ze echt geen zin hebben om al wéér de was op te moeten hangen.
Voor deze opruimen-is-zo-saai-types is het zaak om van elke klus een uitdaging te maken.
Ze kunnen bijvoorbeeld de was gaan ophangen met een muziekje erbij of te proberen een recordtijd neer te zetten. Of ze kunnen voor de verandering alle was op kleur of op maat hangen, ondertussen met een vriend bellen of met een cd meezingen. Maak er gewoon wat van en zorg desnoods voor een heel spannende beloning! (dat kun je wel aan de eigen fantasie van dit type overlaten...)
De pubers zeggen juist te gedijen bij een rommelige omgeving.
Ze vinden het wel avontuurlijk om de grenzen van de chaos op te zoeken. Ook al is het als ouder van zo’n puber moeilijk voor te stellen, hun eigen rommel kan ook staan voor veiligheid en warmte. En ter bemoediging: Meestal komt het wel weer goed als pubers op eigen benen leren staan.
Voor deze opruimen-is-zo-saai-types is het zaak om van elke klus een uitdaging te maken.
Ze kunnen bijvoorbeeld de was gaan ophangen met een muziekje erbij of te proberen een recordtijd neer te zetten. Of ze kunnen voor de verandering alle was op kleur of op maat hangen, ondertussen met een vriend bellen of met een cd meezingen. Maak er gewoon wat van en zorg desnoods voor een heel spannende beloning! (dat kun je wel aan de eigen fantasie van dit type overlaten...)
De pubers zeggen juist te gedijen bij een rommelige omgeving.
Ze vinden het wel avontuurlijk om de grenzen van de chaos op te zoeken. Ook al is het als ouder van zo’n puber moeilijk voor te stellen, hun eigen rommel kan ook staan voor veiligheid en warmte. En ter bemoediging: Meestal komt het wel weer goed als pubers op eigen benen leren staan.
De altijd-half-werk-types zijn de types die het niet makkelijk vinden om een klus af te ronden. Ze beginnen wel en doen ook heus wat, maar ze maken niets af. Er liggen overal klussen op hen te wachten om af te maken. Dan wordt het steeds lastiger om de zaak weer opnieuw op te pakken en dat geeft veel onrust.
Voor dit type is het een uitdaging om elke klus (hoe klein ook) af te ronden. Doe liever een paar kleine klusjes helemaal dan een reuzeklus half. De sleutel ligt in het indelen van grote klussen in haalbare kleinere klussen. En het verschil weten tussen een project en een haalbare klus. Een project is de hele administratie van jaren her te doen. Een haalbare klus voor één middag is om alle papieren van de afgelopen maand bij elkaar te zoeken.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Als er een aantal verschillende opruimtypes samenwoont,
kan het voorkomen dat ze elkaars eigenschappen
versterken, frustreren of compenseren.
Herkenbaar is het voorbeeld van de man die rustig in de ontbijtchaos
de krant zit te lezen, terwijl zijn vrouw zich pas kan ontspannen als de tafel is afgeruimd,
de stoelen zijn aangeschoven, de ontbijtboel is afgewassen en alles netjes is opgeruimd.
de krant zit te lezen, terwijl zijn vrouw zich pas kan ontspannen als de tafel is afgeruimd,
de stoelen zijn aangeschoven, de ontbijtboel is afgewassen en alles netjes is opgeruimd.
Soms is er een list te verzinnen om meer op elkaars lijn te komen of zijn er afspraken te maken om elkaar niet te veel in het vaarwater te zitten. Maar het lijkt in ieder geval goed om ieders gevoeligheden uit te spreken en te proberen om begrip voor elkaars karaktereigenschappen op te brengen. Het helpt nu eenmaal wel als je zeker weet dat iemand geen rommel maakt puur om jou dwars te zitten of te ergeren. En het helpt ook om af en toe even te helpen om alles netjes op orde te krijgen, ook al was dat voor jou persoonlijk niet zo enorm hard nodig geweest.
Om het meer eens te worden kunnen afspraken gemaakt worden over opruimcriteria zoals:
'Dus als ik thuis kom en het is mijn beurt om te koken tref ik een schoon en leeg aanrecht aan!'
'Alleen het wasgoed dat in de wasmand ligt wordt gewassen.'
Het lijkt ook handig om afspraken te maken over een vaste taakverdeling.
Probeer om de eigen taak zo goed mogelijk te doen.
Bemoei je niet met klussen van huisgenoten, behalve als die zich niet aan de gemaakte afspraken houden.
Ga vooral niet het werk van anderen overdoen.
Kortom: voer voor psychologen, en wellicht een dankbaar onderwerp voor een gezellige huisvergadering.
Kortom: voer voor psychologen, en wellicht een dankbaar onderwerp voor een gezellige huisvergadering.
Succes!
PS Als je het moeilijk blijft vinden om een opgeruimd huis te krijgen en te houden dan kun je altijd overwegen om mee te doen met mijn on-line thuisstudie: 'Opgeruimd wonen!'
Je bent van harte welkom!
Tien foefjes van de opruimcoach!
Voor iedereen die maar moeilijk afstand kan doen van spulletjes maar dat tóch wil of moet doen zijn hier tien afdank/opruimfoefjes.
In het algemeen is het sowieso goed om bewust een keuze te maken om spullen weg te doen en na te denken over een goede herbestemming. Zomaar je halve inboedel in een kliko mikken is niet duurzaam en je kunt ook voor jezelf beter even de tijd te nemen voor een goed afscheid.
Dat klinkt misschien raar, maar zeker als je de spullen die weg mogen graag, veel of intensief gebruikt hebt, kun je ze in gedachten even bedanken voor bewezen diensten.
Het wegdoen van overtollige spullen heet niet voor niets 'afdanken'.
T
2 Neem de grootte van de opbergruimte als maatstaf
3 Maak een foto
4 Zet alvast apart
5 Doe weg wat niet gebruikt is
6 Doe weg wat niet gemist wordt
7 Kies voor wat mooier uitkomt
8 Gebruik de twijfeldoos
9 Gebruik de datum doos
Doe spullen die je op termijn wel weg zou willen doen
10 Laat het lot beslissen
Als je het helemaal niet meer weet, laat dan het lot beslissen.
Klussen met zussen of vriendinnen
Onderstaand berichtje kwam ik tegen op het wereldwijde web:
'Mijn twee zussen en ik hebben zo'n zes keer per jaar een 'Klussen met zussen' dag. Dit kan natuurlijk ook met broers. We voeren dan bij één van de zussen gezamenlijk klussen uit: de tuin winterklaar maken, ramen lappen, oven schoonmaken, schilderen, dakgoot schoonmaken, klerenkast opruimen, etc. Alles dus waar je zelf niet aan toekomt of wat je echt vervelend klus vindt. We zoeken zelf de klus uit die het meest bij ons past en pakken een hele dag flink door.
Dit werkt heel goed, want vele handen maken licht werken en die vervelende klussen zijn altijd leuker om voor iemand anders te doen dan voor jezelf!' Ilona
Deze tip deed me denken aan de tijd dat ik zelf een fijn klusmaatje had, waarover ik dit schreef:
Voor iedereen die graag creatief met wonen bezig is, heb ik dé gouden tip, die ik met alle plezier met je wil delen : Let op : Scoor een fijn klusmaatje!
Uit eigen ervaring weet ik hoe geweldig dat werkt. Elke dinsdagmorgen staat er een kruis in mijn agenda, want dan ga ik klussen. De ene week bij ons thuis en de andere week bij mijn klusvriendin. Dat houdt in dat wij stipt om negen uur paraat zijn, een cappuccino nemen, onze klusoveralletjes aantrekken en aan het werk gaan.
Uit eigen ervaring weet ik hoe geweldig dat werkt. Elke dinsdagmorgen staat er een kruis in mijn agenda, want dan ga ik klussen. De ene week bij ons thuis en de andere week bij mijn klusvriendin. Dat houdt in dat wij stipt om negen uur paraat zijn, een cappuccino nemen, onze klusoveralletjes aantrekken en aan het werk gaan.
Zo ruimen wij graag een overvolle kelder of garage uit om het hele spul op te schonen, te sorteren, te poetsen en alles, uitgezocht en wel, weer in te pakken. Maar we draaien onze hand ook niet om voor het rollen van de overloop of het lakken van een tuinbankje. Of we maken dekbedovertrekken en gordijnen, wisselen alle slaapkamers om of brengen ter inspiratie een officieel werkbezoek aan Ikea. Soms doen we een klus die ons één ochtend kost, maar net zo makkelijk pakken we een 6-sessies-durende klus aan, zoals het compleet schilderen en aankleden van een tot camper omgebouwde bus.
Tijdens het klussen nemen we en passant ons leven en dat van onze geliefden door, wisselen we ideetjes voor feest- en verjaardagen uit, vertellen we elkaar over mooie boeken en films, bespreken de toestand in de wereld en wat we die avond zullen koken. Ook oefent mijn klusmaatje, die naast fysiotherapeut ook ambtenaar van de burgerlijke stand is, soms een huwelijksspeech op mij, waarbij zij mij telkens weet te ontroeren als ze in haar overall trefzeker verhaalt over de alles overwinnende liefde van een mij totaal onbekend, aanstaand bruidspaar.
We sluiten altijd af met een welverdiende overheerlijke lunch, en gaan ruim voldaan (zo, dat zit er weer op deze week!) verder met al het andere in ons leven.
Het grootste voordeel van samen klussen is dat je met dubbel plezier met zijn tweetjes zeker drie keer zo snel klaar bent dan alleen, en dat je aan dingen begint waar je in je eentje never nooit aan zou beginnen omdat je al moe wordt bij enkel de gedachte.
Het werkt aanstekelijk als je merkt hoeveel je gedaan krijgt op zo’n ochtend en we worden van de weeromstuit steeds stoutmoediger. Zo zie ik nog altijd het ontwaken van een nieuw zelfbewustzijn bij mijn vriendin, toen tot haar doordrong hoe gemakkelijk een elektrische boormachine eigenlijk werkt. Ze boorde pardoes gaten in haar garagemuur om de huishoudtrap en al het tuingereedschap op te hangen, heel nuttig allemaal, maar raakte toen in een soort van boor'trance' die dreigde naar doorslaan toen ze, met een verwilderde uitdrukking op haar gezicht, kratten bier wilde gaan ophangen.
Er gaat ook wel eens wat mis. Zo heb ik eens met een heel mooie, vloeiende beweging een volle bus verf van de trap weten te stoten die zich uitspreidde over de hele vloer, (gelukkig marmoleum, dus de schade was te overzien) en hebben we samen een keer zo drastisch behang weten te verwijderen dat er uiteindelijk een stukadoor (die trouwens heel aardig bleek, maar daarover een andere keer) aan te pas moest komen om de slaapkamermuur te redden.
Maar wonderwel, er lukt ook van alles.
En we zitten nooit verlegen om een klusplan. Zo weet elke lente ons te inspireren tot fleurig kastpapier in de kasten en het opschonen van verstofte dekenkisten. Of we leuken een saaie keukenmuur op met wat kleur en zelfgefabriekte lampjes.
Tegen Koninginnedag / Koningsdag wordt onze stemming zo mogelijk nog opgeruimder als we door ons huis lopen om alles wat we overbodig vinden op te pakken, om het spul vervolgens op de vrijmarkt te verpatsen. De opbrengst is steevast voldoende om de hele zomer onze rekening bij diverse bouwmarkten (dat zeg ik!) te voldoen, zodat we al met al weinig kosten maken en we zo’n beetje selfsupporting zijn.
Naast ons improvisatietalent is een belangrijke factor in deze successtory onze voorbereiding. Als ik vroeger ineens de geest kreeg om iets te gaan doen was net het schuurpapier op, de winkel dicht of het regende of er belde iemand die ik al een tijdje niet had gesproken of ik moest de krant nog lezen en dat was dan al weer ruim voldoende aanleiding om de plannen maar weer uit en/of af te stellen.
Dat is verleden tijd. Van tevoren schatten we in en schaffen we aan wat we maar nodig zouden kunnen hebben, zodat we geen tijd meer verliezen en daardoor verlopen onze klusochtenden steeds efficiënter en daarmee succesvoller.
Zo kunnen we steeds vaker, als er complimentjes onze kant op vallen, zo achteloos mogelijk zeggen : ‘Ja hoor, helemaal zelf gedaan!’
Tegen Koninginnedag / Koningsdag wordt onze stemming zo mogelijk nog opgeruimder als we door ons huis lopen om alles wat we overbodig vinden op te pakken, om het spul vervolgens op de vrijmarkt te verpatsen. De opbrengst is steevast voldoende om de hele zomer onze rekening bij diverse bouwmarkten (dat zeg ik!) te voldoen, zodat we al met al weinig kosten maken en we zo’n beetje selfsupporting zijn.
Naast ons improvisatietalent is een belangrijke factor in deze successtory onze voorbereiding. Als ik vroeger ineens de geest kreeg om iets te gaan doen was net het schuurpapier op, de winkel dicht of het regende of er belde iemand die ik al een tijdje niet had gesproken of ik moest de krant nog lezen en dat was dan al weer ruim voldoende aanleiding om de plannen maar weer uit en/of af te stellen.
Dat is verleden tijd. Van tevoren schatten we in en schaffen we aan wat we maar nodig zouden kunnen hebben, zodat we geen tijd meer verliezen en daardoor verlopen onze klusochtenden steeds efficiënter en daarmee succesvoller.
Zo kunnen we steeds vaker, als er complimentjes onze kant op vallen, zo achteloos mogelijk zeggen : ‘Ja hoor, helemaal zelf gedaan!’
Abonneren op:
Posts (Atom)