Prachtige column van Marjan van den Berg!

 

Eenzaamheid is niet afhankelijk van het aantal mensen om je heen, maar van verbondenheid

Een man. Een hond. Drie kippen. Drie kinderen. Drie kleinkinderen. Leuke buren, vrienden, vriendinnen. Eenzaam? Je zou bijna zeggen: wat is dat?! Als ik me bij de feiten houd, zou er op geen enkel punt in mijn leven reden zijn geweest me eenzaam te voelen. Bovendien is mijn eigenheimer-gehalte enorm hoog en dat beschermt lekker. Maar daar heb ik dan ook jaren en jaren aan gebouwd.

Jarenlang hing een spreuk van Seneca op mijn prikbord. ‘Geluk is jezelf genoeg zijn’. De filosoof schreef het rond het jaar 0. Ik werd rustig van die spreuk. Keerde op slag in mezelf terug, als ik daarbuiten een golf van onrust voelde aankomen. Bijna als de kippen die onder hun hok duiken, zodra de hond bij ze komt buurten.

De spreuk hangt er al lang niet meer. Hij is opgeslagen in mijn systeem.
Ik leef ermee en ben dankzij deze basis een blije eigenheimer die zijn eigen gang gaat en wel verbonden is met anderen, maar niet afhankelijk van ze is. Dat voelt prettig.
Maar eigenheimers als ik zijn niet zomaar aan het bouwen geslagen.
Ik weet maar al te goed wat eenzaamheid is. Hoe het is om je niet ten diepste verbonden te voelen met anderen. Terwijl je daar wel naar hunkert. Mijn gevoel van eenzaamheid was het meest overweldigend toen ik jong was. Veel jonger dan nu. In de tijd dat ik het loeidruk had met drie kleine kinderen, een huishouden, baan, depressieve vader en demente moeder in een verpleeghuis. Juist toen voelde ik me verschrikkelijk eenzaam. Eenzaamheid is niet afhankelijk van het aantal mensen om je heen. Eenzaamheid is afhankelijk van verbondenheid. Het helpt enorm als je kunt uitspreken wat je voelt. En als een ander je hoort.

Ik zal nooit vergeten wat een vriendin me ooit vertelde. Nadat haar moeder was overleden, reed ze naar het strand. Het regende en het stormde. Ze liep langs de vloedlijn en schreeuwde tegen de zee. Heel hard. Heel lang. Regenwater en tranen liepen over haar wangen. Ze zei: ‘Ik voelde me op slag zo in de steek gelaten door haar dood. Zo eenzaam. Dat schreeuwen hielp enorm. Maar het helpt me nog meer als ik het aan mensen vertel die naar me willen luisteren. Dan krijg ik die verbondenheid een beetje terug en wordt mijn gevoel van eenzaamheid heel langzaam minder.’

Ik ben vanuit eenzaamheid gegroeid naar eigenheimer. En een eigenheimer als ik kan heel goed luisteren. Zodat een ander zich gehoord voelt. Hoe gaaf is dat? Hoog tijd om me op te geven als Belbuddy.

En jij? Bellen? Gebeld worden? Het kan allemaal. Verbinden helpt echt.

Ook vrijwilliger worden van de Luisterlijn?
Meld je aan via De Luisterlijn vrijwilliger



Dromen en plannen maken mag altijd






 

Een prachtig idee om een vier slaapplekken te maken
op een zolder, of op een ruime kamer met schuine wanden.
Twee eenpersoons bedden in een soort bedstee achter elkaar.
En daaronder nog een uitrolbaar tweepersoons bedbak.
Met links en rechts daarvan nog opberglades.

Voor iedereen die behoefte heeft aan extra slaapplekken.
Al hebben we in deze corona tijden bijna allemaal minder loge's.
En heeft ook niet iedereen (of bijna niemand) energie, tijd, zin,
moed en focus om dit soort grote klussen aan te pakken.
- En helpt het ook niet dat de bouwmarkten dicht zijn -

Dromen en plannen maken mag altijd.

PS Ik moest laatst eens terug denken aan een gesprek, 
jaren terug, met een vriend die ontslag had gekregen.
We zaten aan een biertje met bitterballen in het Koelhuis,
(hier om de hoek, al woonden we toen nog niet hier).

Hij vertelde dat hij een hele lijst met klussen had,
die hij nu mooi eens even kon gaan afwerken...
Het enige wat hem tegenhield was dat hij 
er werkelijk echt helemaal geen zin in had. 
Dat kon ik met heel goed voorstellen.
Toen namen we nog maar een biertje...


Over mijn nacht- en gemoedsrust...




Kijk nou eens wat ik vond.
Een leuk idee om zo'n berendekentje te maken
 als (kraam) cadeautje of voor de peuterverjaardag.

Het gekke is dat er nu best veel mensen zijn 
die echt alle tijd van de wereld hebben,
het leuk vinden om creatief bezig te zijn 
en die gewoon zin hebben zoiets te maken.

En tegelijk werkt de andere helft van ons 
zich een slag in de rondte met een baan, 
met het thuis lesgeven aan hun kinderen en
soms ook nog mantelzorgen of vrijwilligerswerk.

Zelf ben ik blij met mijn werk en mijn creatieve dingen.
Maar voor klussen die al lang op een to-do-lijstje staan,
zoals het schilderen van de kast op onze slaapkamer
heb ik steeds niet genoeg energie of zin of moed....

En er is ook niemand die zegt:
'Kom ga eens aan het werk met de kwast en de roller!'

De ene dag gaat het veel beter dan de andere, 
maar de zorgwekkende toestand in de wereld vraagt om 
een soort stabiliteit die ik niet elk moment in huis heb.
Er is een zekere onderhuidse onrust en alertheid
die veel van mijn nacht- en gemoedsrust vergt.

Hebben jullie dat nu ook?


Wie gaat er mee appeltaart breien?





Voor wie nu juist alle tijd heeft....



Blij en verdrietig tegelijk!




Met alle strengere maatregelen
krijg ik de behoefte aan een winterslaap.
En pas wakker worden als de Corona is uitgewoed.

Kun je natuurlijk meteen van de nood een deugd maken....
Nou ja, het is allemaal onzin natuurlijk.

Jules heeft aangegeven wie hij graag wil zien.
Vanavond mag ik bij hem op ziekenbezoek 
in het ziekenhuis in Apeldoorn.

Dat maakt me zo blij en zo verdrietig tegelijk.



Let us be...



Pas op de plaats.

In deze tijd met al dat heftige wereldnieuws,
ben ik blij dat het zonnetje hier doorbreekt, 
dat Wim en ik straks een eindje gaan fietsen,
dat ik een truitje voor ons kleinzoontje heb opgezet,
dat Wim zich heeft aangemeld voor vaccinatie
- helaas is er nog geen tijdslot voor hem, 
maar hij wordt gebeld als er een plekje is - 
en dat ik vanmorgen al vroeg deze fotootjes kreeg 
van mijn dochter met als ondertitel: Baktijd.



 

Ik kan niet wachten!

 



 

Het gaat de goede kant op!

Mijn schoonpa is opgenomen op een revalidatieafdeling 
van een verpleeghuis vlak bij hen in de buurt.

Jules ademt zelfstandig en mocht van de IC af. 
Hij heeft de moed gevonden om te willen revalideren.

We hebben de kerstspulletjes opgeruimd.

Ons kleinzoontje heeft er een kiesje bij.
Hij loopt nu zelf achter een wagentje.

Onze kleindochter leert elke week 
nieuwe woorden en liedjes.
Het meest populair is nu:
'Helikopter, helikopter, vliegen is zo fijn!!'

Mijn kaak lijkt langzaam minder ontwricht.
De pijn op de plek waar de kies zat is bijna weg.
Vandaag naar de mondhygieniste, 
eens horen wat zij er van vindt

De oedeemtherapeute is tevreden.

Gisteren begon mijn 'leefstijl als medicijn' traject.

En... mijn nieuwe fiets is bezorgd.
Ik fiets als een koningin in de rondte!


Daar kan toch geen Spotify tegen op....




 

Plaatjes draaien en naar de top 40 luisteren,
Daar kan toch geen Spotify tegen op....


Vooral de zonnebloem en de vuurtoren!




 
Wat hadden we toch mooi geld.
Zo mooi ontworpen. Zo kleurig!
Vooral de zonnebloem en de vuurtoren!

Bij een bekende zag ik ooit 
- toen we pas de euro hadden -
een biljet van 50 gulden 
heel mooi ingelijst
aan de muur hangen.

Dat vond ik toen wel een soort van verspilling.
Maar nu wilde ik dat ook gedaan had.

Een soort Nederlands trots.


Daar kikker ik van op....

  

 
 
 
 

 
  
 
Soms,
wil ik even
alleen maar mooie dingen zien
in pure naturel kleuren.
 
Natuurlijke schoonheid ervaren,
daar kikker ik zo van op....
 
 

Villa Vleer verlicht de Noorderhaven

 

Villa Vleer verlicht Noorderhaven en in de verte gloort de nieuwe stichting Binnenland.

In de nieuwe Zutphense wijk Noorderhaven wordt nog druk gebouwd. De appartementen die verrijzen, stralen nog weinig gezelligheid uit. In schril contrast daarmee staat Villa Vleer, de voormalige opzichterswoning van de oude gasfabriek die ooit op de Mars stond. Hier brandt licht, de ramen zijn versierd en (tot en met 31 december) werden er oliebollen en ander winterlekkers verkocht in de winterkraam buiten.


Deze winterkraam is het eerste initiatief van Binnenland, een stichting in wording. Villa Vleer is al langer een plek waar bijzondere dingen gebeuren. Afgelopen zomer nog werd in samenwerking met Buddy to Buddy een project georganiseerd voor vluchtelingen en jongeren. De kleurrijke bewoners van het pand, Karel Overbeek en An de Cock, stonden eerder onder meer aan de wieg van Het Dagelijks Bestaan, waar vastgelopen jongeren uit Zutphen en omgeving een dagbesteding vonden.

En nu is het tijd voor iets nieuws. Karel en An hebben met vier andere gezinnen/stellen Binnenland bedacht. Binnenland moet een plek worden waar mensen op allerlei (creatieve) manieren aan hun eigen binnenland kunnen werken. Dat kan door middel van coaching, maar ook door creatief bezig te zijn, theater of iets simpels als brood bakken of in de tuin werken.

Hoewel Villa Vleer een fijne plek is, zoekt de stichting voor Binnenland een nieuwe locatie. Waar genoeg ruimte is om te wonen en te werken. Een plek in of vlakbij Zutphen. Een verwonderlijke plek met als centraal punt een herberg, waar het straks allemaal moet gebeuren. ,,Het is onze gemeenschappelijk droom”, legt Noa uit. ,,Op deze verwonderlijk plek moeten onze gasten zich kunnen laven aan de weldaad van het land en de gemeenschap. Als je wil, kan je hier even pas op de plaats maken. Wij hebben een grote verscheidenheid aan expertise om dat optimaal te kunnen begeleiden. Wij geloven dat er in deze tijd veel behoefte is aan plekken als dit.”

De transparanten op de ramen zijn tot 6 januari - Driekoningen - in de avonduren te bewonderen.







Priegelen





Een koffertje met een miniatuur huisje erin.
Zelf zou ik daar het geduld echt niet voor hebben,
maar deze maakster heeft dat kennelijk wel 
en ze maakt er ook echt een kunststukje van!

Kijk op haar Pinterest pagina voor meer: