Binnenkant
Genieten van van alles op een scherm!
The world begins at a kitchen table
The world begins at a kitchen table.
No matter what, we must eat to live.
The gifts of earth are brought and prepared, set on the table.
So it has been since creation, and it will go on.
We chase chickens or dogs away from it. Babies teethe at the corners.
They scrape their knees under it.
It is here that children are given instructions on what it means to be human.
We make men at it, we make women.
At this table we gossip, recall enemies and the ghosts of lovers.
Our dreams drink coffee with us as they put their arms around our children.
They laugh with us at our poor falling-down selves and as we put ourselves
back together once again at the table.
Wars have begun and ended at this table. It is a place to hide in the shadow
of terror. A place to celebrate the terrible victory.
We have given birth on this table, and have prepared our parents for burial here.
At this table we sing with joy, with sorrow. We pray of suffering and remorse.
We give thanks.
Perhaps the world will end at the kitchen table, while we are laughing and crying,
eating of the last sweet bite.
Joy Harjo
Kunst maken van oude spijkerbroeken
Loesje begrijpt wat ik bedoel!
Tien jaar geleden was hier niks, nu staat Allijeh er nerveus achter haar kraam: ‘Maar één uur geslapen’
Het iele blokfluitspel van Dion – hij hoopt er een zakcentje mee te verdienen – zou in Warnsveld ongetwijfeld overstemd zijn. In Noorderhaven hoor je het al zodra je het Waterplein betreedt. De markt is nog maar net begonnen of Dion moet zijn instrument terzijde leggen: er melden zich al meteen drie jeugdige klanten voor de cupcakeverkoop. Eén euro per stuk, geen geld.
Bijna Warnsveldiaans druk is het bij het kraampje waar Allijeh en Mohammed lekkernijen uit hun geboorteland Iran verkopen.
„Ze smaken verrukkelijk”, zegt een klant. Jacquelien Koopman is buddy van het echtpaar, dat in het azc woont. „Ze wilden zo graag meedoen, maar het is allemaal wel heel spannend. Allijeh heeft vannacht maar één uur geslapen. En de magnetron ging óók nog stuk.”
De opbrengst is bestemd voor familie in Iran. „Door de oorlog is de onzekerheid die er al was nog weer groter geworden. Ze kunnen door de internetblokkade niemand bereiken.”
Onzekerheid van een heel ander kaliber: „Allijeh was bang dat er te weinig mensen zouden komen vandaag, dus ze hebben iedereen opgetrommeld, van hun fysiotherapeut tot hun collega’s bij kringloopwinkel Zutphense Hand, waar ze allebei werken.”
Aan die zorgen komt op het Waterplein al snel een einde. De rijst met groenten, de bonensalade en de Iraanse koekjes blijken allemaal oranje voltreffers.
Vrijmarkt op het Waterplein!

Over my shoulder
Al weer vier jaar geleden
Samen afwassen
Wij willen heel veel bomen in de wijk!
Een dag met een gouden randje
Gisteren had ik een topdag. Het begon met een hele fijne ontspannen yoga les. Daarna werd ik onverwachts uitgenodigd door onze dochter voor koffie met iets lekkers in het zonnetje op het terras om de hoek. Ze zette me naderhand op de trein want ik had een lunchafspraak met een lieve vriendin in Arnhem, waar we ook weer in het zonnetje op het terras zaten. Het was heerlijk om uitgebreid de tijd te hebben om bij te praten.
Op de terugweg in de trein kwam ik een oud buurvrouw tegen, ook zo gezellig. Thuisgekomen keek ik 'Married at first sight'. Wim en ik kookten samen verse aardappelpuree met zalm en prei. Na het eten heb ik een paar uur achter mijn PC gezeten om te werken aan een leuke, klus, waarover later meer. En later heb ik nog even vooruitgekeken naar 'Het Blok' terwijl ik lekker verder breide aan de sjaal voor een vriendin. In bed las ik bed nog even en om twaalf uur deed ik moe maar voldaan het licht uit.
Maar wat me tussen alle geluksmomenten van de dag heel aangenaam trof was de conductrice van de NS. In de trein werd er vlak, voordat we er waren, omgeroepen door de conductrice dat we Arnhem naderden en ze noemde alle overstapmogelijkheden. Ze begon haar omroep-boodschap met de woorden: 'Goedemiddag lieve mensen' en ze sloot ook weer af met: 'Een hele fijne dag gewenst lieve mensen'.
Ik werd er blij van. Toen ik was uitgestapt en langs de trein liep richting de uitgang, zag ik haar staan. Ik vroeg of ik haar even wat mocht vragen. Dat mocht. Was jij degene die net omgeroepen had? 'Jazeker' zei ze. Ik zei dat ik aangenaam getroffen was door haar manier van ons aanspreken. Ik vroeg of ze dat altijd deed. 'Nee hoor, maar ik kwam zulke gezellige mensen tegen en de zon schijnt en ja, dan vind ik het fijn dat zo te zeggen. Ik bedankte haar en zei ik me extra vrolijk door haar voelde. Nou, hoe fijn zo'n ontmoeting! En weet je, het kost niets extra en het maakt toch veel uit. Lang leve de NS!
Een DIY 'huisjes' lamp
Some bunny loves you
Duizend man vormen samen de tijd
Nieuwe Schiphol-klok van Maarten Baas
Initiatief 'Loesje' schrijfgroep
Dat zijn de fijnste zonnestralen
Kon je maar panductisch teleflanken
De kolen in de kolenkachel deed
Het brooddeeg eigenhandig stond te kneden
De dagelijkse boterhammen sneed
Een mooie hartenkreet in vriendschap

























