Schoenen opbergen



Supermooi schoenenkastje in een verloren hoekje in de hal.
Bakje met sleutels er boven op. Heel handig.
En het valt bijna niet op.

Nog twee opbergplekken voor schoenen.
We meer in het zicht maar toch heel georganiseerd. 

Hier wordt het al een overweldigende hoeveelheid. 
Die zou ik dan nog liever in zo'n trapkast willen verstoppen.



100 jaar Bauhaus




Voordat de grootschalige vernieuwing van start gaat, 
pakt Museum Boijmans Van Beuningen nog één keer groots uit 
met de tentoonstelling ‘nederland ⇄ bauhaus – pioniers van een nieuwe wereld’. 


In 2019 is het honderd jaar geleden dat het Bauhaus werd opgericht, de revolutionaire kunst- en ontwerpschool waarvan de invloed nog steeds voelbaar is. Bijna 800 objecten - kunstwerken, meubels, keramiek, textiel, foto’s, typografie en architectuur - geven je unieke inzage in de inspirerende wisselwerking tussen Nederland en het Bauhaus door de jaren heen.

Dromen van een nieuwe wereld en zoeken naar eenvoud en functionaliteit behoren tot de beginselen van het Bauhaus.
In 1919 sticht architect Walter Gropius in het Duitse Weimar de revolutionaire academie voor architecten, kunstenaars en industrieel ontwerpers.

In een tijd dat alleen een kleine bovenlaag zich kostbare en door kunstenaars vormgegeven producten kan permitteren, werkt het Bauhaus vanuit het ideaal om een mooi en functioneel design voor iedereen bereikbaar te maken.

De baanbrekende uitgangspunten van de opleiding, later wereldwijd van grote invloed, hebben ook in Nederland nadrukkelijk weerklank gevonden in architectuur, vormgeving en het ontwerponderwijs. Museum Boijmans Van Beuningen legt dit Nederlandse Bauhaus-netwerk voor het eerst in een groot overzicht bloot.


 Marcel Breuer en Wassily Chair
 Mart Stam en stoel S43
Ludwig Mies van der Rohe en stoel S533



Zoveel liefde voelen...






vijf maanden, twee tandjes komen door, zeveren, snipverkouden
maar als Sammie lacht gaat de zon schijnen


Opruimen dus weer...





Na alle oude administratie was mijn oude post aan de beurt.
Deze dozen stonden in de kast op zolder. Het waren oude schoenendozen die ik netjes had beplakt voor alle ontvangen post van 31 huwelijks jaren. Nooit meer naar gekeken.
Er waren 5 dozen met kaarten die we in ons huwelijk hebben gekregen. Verjaardagskaarten, beterschapskaarten, vakantie groeten, geboortekaartjes, rouwbrieven, kerstkaarten, 'zo maar' kaartjes enzovoort. Ik heb ze allemaal doorgekeken.
En ik ben van 5 dozen naar 1 gegaan. Waar heb ik op gelet? Ik bewaarde niet de voorgedrukte kaarten met alleen een naam er op maar wel:

- echt opvallend mooie en creatieve kaarten
- kaarten van dierbare mensen die er niet meer zijn
- geboorte- en rouwkaarten van naaste familie en vrienden
- kaarten met een opvallend lieve boodschap
- kaarten met een heel persoonlijke inhoud


Zo gingen er twee grote kratten met kaarten weg. Daarvan wilde mijn schoonmoeder de leukste graag hebben om voor onze kleindochter een plakboek te maken met leuke plaatjes. Dat komt dus helemaal goed terecht. Ik heb die apart gehouden en die gaan binnenkort naar haar toe. Daar is ze dan wel even zoet mee.

Maar toen: Wim had nog 1 doos met post en dagboeken die hij gewoon wil houden en ik zelf had 2 dozen met brieven uit mijn jeugd, van voor de jaren samen met Wim hier in Zutphen.
Dat bleek echt een trip door memory lane.

En ook opvallend: In die jaren zonder mobiele telefoon, - trouwens in mijn studententijd had ik geen eens een vaste telefoon, we gingen bellen met kwartjes in een telefooncel - schreven we dus brieven. En wat voor brieven. Brieven waar je echt voor moest gaan zitten om ze te lezen en ook om ze te schrijven. En die je nog net voor 6 uur op de bus deed en waarvoor je niet bijna kon wachten op de postbode. Zo heel anders dan de app-jes van nu die binnen een tel 'over' zijn.
Het afwachten en verlangen naar een brief was een deel van je bestaan. 


Ik vond brieven van vriendinnen die vertelden over hun leven na de middelbare school, brieven van mijn ouders - bijna onleesbaar - meestal van mijn moeder, brieven van tienerbroertje dat het heel interessant vond: een grote zus in de grote stad. Maar ook brieven die mooi en kunstig waren gemaakt met stempels en een originele vormgeving. Meer een soort post-art.

En brieven van vriendjes. En complete liefdesbrieven. Tjonge wat een heftige gevoelens werden aan het papier toevertrouwd. Ik heb Wim zijn oude brieven aan mij weer eens laten lezen. Brieven compleet met ontboezemingen en liefdesgedichten, soms haast romantisch drama.
Tja je bent jong en maakt die heftige gevoelens - als stille wateren met diepe gronden - voor het eerst mee. En zo waren we weer even in contact met elkaar en onszelf van veertig jaar terug.
Wat ongelofelijk lief, maar soms ook heel ver weg, alsof het iemand anders betrof. Vreemd en tegelijk ook weer zo vertrouwd, want van sommige brieven wist ik nog precies waar ik ze ontvangen en gelezen had. Wim heeft van mij trouwens niet meer dan een enkele brief. Misschien schreef ik er minder, misschien heeft hij ze weggedaan. Hij wist het ook niet meer. Want wat ben je dan ook veel kwijt uit je geheugen.

Ik heb mijn eerste vriendje geapp-t en gevraagd of hij zijn oude brieven misschien weer eens wilde lezen of terug hebben, Hij blijkt van mij ook nog post 45 jaar te hebben bewaard die hij nooit meer heeft terug gelezen. Die gaat hij opzoeken en daar komen we nog op terug. Van een ander vriendje heb ik ook nog veel post maar hem ben ik uit het oog verloren, hij woont in het buitenland. Daar kon wel wat van weg.

Kortom, ik zat dit weekend - onder het schaatsen kijken door - soms met een brok in mijn keel te lezen. Ik ben van 2 dozen naar 1 doos gegaan en heb alleen die brieven bewaard waar ik blij van werd. En die mijn dochters met een gerust hart mogen lezen als ze dat eens mochten willen.

Dat is dus ook opruimen. Ik ben opgelucht, maar merk wel aan den lijve hoe veel lastiger dit soort dingen zijn dan het uitzoeken / opruimen van bijvoorbeeld vazen of handdoeken.
Maar er staan er nu drie dozen netjes op zolder. Die mogen met ons verdere leven mee.



Ronduit leuk!





Zo'n cirkel op de muur kost niet veel en geeft een groots effect!



Gelukkig hebben we de foto's nog.





Bij het ontspullen van ons huis ben ik begonnen met de dingen die makkelijk gaan. Een koffer of tas die ik nooit heb gebruikt is makkelijk weg te doen. Poezenmandjes die overbodig zijn ook.
De spullen die naar vrienden of familie kunnen ben ik zo 'kwijt', emotioneel gezien bedoel ik.

Het besluit om mijn tekentafel af te danken was lastiger maar is nadat ik dat besloten had is het kalm in mijn hoofd. Nu is het nog wachten op een goede plek voor het ding. Dat komt goed.

Ik heb jaren van zorgvuldig bewaarde administratie opgeschoond. Dat vond ik niet makkelijk. Afgelopen week heb ik me op nog iets moeilijks gestort: jaren en jaren ontvangen post en geschreven dagboeken. Dat was een heuse trip door memory lane. Daarover later meer.  

En nu ben ik dingen aan het wegdoen die ik al lang heb en graag zie. Maar eerlijk gezegd nooit gebruik. Zoals deze melkbekers. Ik drink nooit een beker melk. En koffie en thee drink ik uit een glas of een grotere beker met een oor. De bekers staan op marktplaats. Er wordt al op geboden.
Dat voelt fijn en ook een beetje verdrietig. 

Maar als ik ze straks kwijt ben heb ik op dit blog in ieder geval de foto's nog!



Opruimen dus.


Ik heb het nog niet eerder uitgelegd, maar Wim en ik zijn - sinds we niet meer bij de woongroep de Naobers gaan wonen - op zoek naar een andere mogelijkheid om kleiner en comfortabeler te gaan wonen, liefst gelijkvloers, met twee slaapkamers en een buitenplek voor minstens een tafel voor vier. Het mag klein, maar het moet licht en wel in een beetje gezellige buurt.

Omdat we nooit met onze spullen in zo'n huisje passen ben ik alvast maar begonnen met op- en leegruimen. Stilletjes hoop ik dat door de energie die vrijkomt door dat ruimen deze nieuwe plek misschien wel sneller vrijkomt.

Ik ben op allerlei plekken tegelijk bezig: Maar doe het gestaag en stap voor stap. 
Omdat ik ook als opruimcoach werk is het opruimen zelf ook weer een leuke ervaring.
Bij jezelf opruimen is echt anders dan bij een ander.
En het is ook leuk om te zien welke weerstanden en smoesjes je dan bij jezelf ook tegenkomt.

Zo probeer ik dingen te slijten bij vrienden of onze kinderen. Dit door een tante geborduurde werk hangt nu bij een vriendin aan de muur. Ze heeft ook een hele grote mand meegenomen die ik jarenlang gevuld met wol en katoen op zolder had staan. De wol had ik al eerder weggegeven. Ik heb nu nog een klein beetje wol over waar ik met een grote vaart lieve babytruitjes en sokjes van aan het breien ben. Straks ga ik gewoon nieuwe wol kopen als ik iets wil maken. Dat is ook wel weer eens fijn. Zo is er ook al onze oude poppenkast met Jan Klaassen, Katrijn, de agent en de boef naar Nijmegen. De verkleedkist met inhoud mag daar ook naar toe. Onze dochters en ik zijn in onderhandeling over hun eigen poppen en alle kleertjes die oma daarvoor maakte en het wiegje dat nog van mij was. 
Op de zolder en in de kelder valt de meeste winst te halen in de zin van grote ruimte innemende spullen. Die hebben daar soms jaren gestaan zonder enige urgentie om weg te doen.
De weggeef-groep waar ik al eerder over vertelde is ideaal omdat mensen heel blij zijn met deze dingen, maar ook omdat ze het op komen halen. Dat scheelt ritjes naar de kringloop. 

Ik heb niet overal foto's van maar deze dingen hebben de afgelopen tijd het pand verlaten. 
   
  
  
  


Elke keer haal ik iets tevoorschijn, sudder er wat over, overleg met Wim - die alles wil houden - bedenk wie ik er een plezier mee kan doen en als ik zo niemand weet zet ik het - als ik er aan toe ben - op de weggeefgroep. Als er dan reacties komen ben ik blij en is het wegdoen makkelijker. 

We ruimen ook boeken op. Als richtlijn heb ik de plaats die er is in de boekenkast. Overal in huis duiken boeken op die als we ze willen houden in de kast moeten passen. En past het niet, dan moet er iets anders uit. Ook (her)lees ik boeken om te bedenken of ik ze wil houden. 

En ik ben met alle papieren bezig. Ik duik zo nog even in dozen met oude liefdesbrieven en zo...
Maar daarover een volgende keer.


Mooie slaapkamer!




Slaapkamer waar het bed tegen een wandje is geplaatst.
Achter het wandje is er voor hem en voor haar een plek om kleding weg te hangen.

Aan het muurtje hangt boven het bed een Japanse prent. Het is een mooi bed opgemaakt met mooi wit beddengoed.

Een speciaal op maat gemaakt nachttafeltje kan over het bed worden geschoven. 

Er is gekozen voor zacht licht aan de wand en bij het bed voor elk een lief bedlampje.

 Tegen de grote wand hangen vier prachtige door mijn tante Catrien 
met de hand gekalligrafeerde haiku's over de vier seizoenen. 






Hangende stoel




Hier zou ik het wel een middag kunnen uithouden,
mooi boek erbij, lekker dekentje, muziekje aan
en iemand die me koffie komt brengen,
want ik kan zelf vast niet zonder morsen 
met een koffiemok in deze stoel klimmen...

Hangende stoel 
Tom Raffield