Als je helemaal vrij was om te kiezen?



Als je nu helemaal vrij was om te kiezen,
waar zou je dan het liefste wonen?
Qua woonomgeving dan?



Ik zou zelf niet op een berg / heuvel willen wonen.
ik zie mezelf al de hele tijd naar beneden 
kukelen in van die steile straatjes.
Alhoewel dit er wel idyllisch uitziet, 
maar dan misschien meer voor een vakantie.

Het afgesloten dorpje binnen de stadsmuren
zou ik te weinig levendig vinden;
ik zou de bioscoop en het theater missen.

Het complex met de ovale vormen 
met ieder voor zich een eigen woonerf,
   zou ik voor mijzelf te afgesloten vinden. 
Misschien wel een leuk decor voor 
een speelfilm of een roman met gedoe en 
spannende en geheimzinnige ontmoetingen...

De plattegrondstructuur van Barcelona
vind ik wel aantrekkelijk, met al die binnenhoven.
En natuurlijk met het strand om de hoek...

Maar Amsterdam wint het natuurlijk met de grachten
en de oude panden en geschiedenis.

Het is dat het er zo druk en onbetaalbaar 
is geworden tegenwoordig, maar anders 
hadden we er best een 'pied a terre' 
willen hebben zoals we vroeger 
altijd al voor ons zagen:

Met een vriendengroep de kosten delen 
en een week(end) in de maand 
     alle cultuur bijtanken in de grote stad. 

Maar vooralsnog ben
ik supertevreden met een stadsflatje
    in een kleine, oude stad als Zutphen.   


Even goede vrienden!

 


Dit boek nam ik mee uit de bieb.
Een heerlijk boek: amusant, geestig, spannend, 
een heerlijke afleiding als je niet goed in orde bent.

De schrijfster is Jane Fallon; 
ze is (las ik) de vriendin van Ricky Gervais.

En... ik zag dat ze nog meer boeken schreef.
Dus ik heb deze boeken ook uit de bieb
gehaald en met veel plezier gelezen.




Het is een beetje van hetzelfde laken een pak,
maar wel een heerlijk onderhoudend pak.

En, het mooiste nieuws nu is:
Ik heb nog een stapeltje van haar liggen. 
Die heb ik nog tegoed: Heerlijk!

Zijn jullie ook zo blij als je 
een nieuwe schrijver ontdekt?


Zoeken naar de 'oorzaak'!



Als de ene weg niet naar Rome leidt,
dan nemen we maar een andere.

Over hoe het verder ging met mij en mijn oor.
Jullie hebben al mee kunnen lezen hoe 
ik al een week of tien tob met oorpijn:
Gehoorgangirritatie, druppeltjes, oorontsteking, 
ab kuur, heftige duizeligheid door ab druppels.
Steeds zoeken naar 'oorzaak' en gevolg.
Ik hield af en aan oorpijn ook na bezoek aan 
de kno-arts en een behandeling bij een re-balancer.

Uiteindelijk kwam ik er - na een tip - toe 
om een afspraak te maken bij de tandarts.
Zij heeft een 'rondom' foto gemaakt waar 
- gelukkig - niets verdachts op te zien viel.
Wel zag ze dat mijn kauwspier heel strak stond 
en opperde ze de mogelijkheid dat ik zou 'klemmen'.

De huisarts veronderstelt dat ik een soort trauma 
op mijn oor heb, vanwege de hele nare oorontsteking 
die ik zo'n 3 jaar terug opliep, na een corona infectie, toen 
ik het bed moest houden met twee gebroken voeten.
Dat was toen heel heftig, en heel pijnlijk.
Mogelijk zou ik daar EMDR of andere 
psychologische hulp voor nodig hebben

Maar 'first things first': 
Eerst maar eens naar een 
speciale 'kaakfysiotherapeut', 
waar ik maandag gelijk terecht kon.
Die zag dat mijn kaakgewricht en spieren 
heel geirriteerd en 'overspannen' zijn. 

Net als een slijmbeursontsteking in een schouder 
pijnlijk kan zijn moet je dit ook zo zien.
Een oor en kaakgewricht is verbonden via 
kleine (en grote) spiertjes en zenuwen die - met 
elkaar in verbonden - elkaar op kunnen jutten.
Ik heb een oefenprogramma gekregen.
Zo nodig krijg ik nog dry needling,
nou ja, als het maar helpt.

Ik blijf het raar vinden dat de (heftige) pijn 
die ik al die tijd labelde als oorpijn nu 
toch meer uit mijn kaak zou komen.
Dat wil zeggen dat de oorpijn 
de kaakkramp heeft aangejaagd.
Maar de kno arts die ik gisteren zag, 
vond dat gelukkig ook heel plausibel.
Mijn oor is verder helemaal oke!

Ik merk dat ik mijn kaak telkens opdracht 
moet geven om maar wat te gaan hangen. 
En mijn schouders ook moet toespreken 
omdat ik ze steeds op blijk te trekken. 
En dat gaat heel ongemerkt.
Wat een lijf al niet doet bij pijn.

Mogelijk wordt er nog een bitje gemaakt, 
om eventueel klemmen in de nacht tegen te gaan.
Maar we gaan nu niet gelijk alles tegelijk doen.
Eerst netjes mijn oefenprogramma doen.

En het gevoel toelaten dat er 
niets ernstigs aan de hand is.
Dat de oorpijn niet betekent 
dat ik 'in gevaar' ben.
Want zo voelde het.

Nu eerst nog een heel klein stukje 'reserve',
want: 'Eerst zien en dan geloven!' 
Maar vooral ook opluchting! 


Dat zouden meer mensen moeten doen!


Ian McKellen vertelt studenten in een speech
dat iedereen kunst zou moeten beoefenen.
Wat voor kunst dan ook maar!

'To make your soul grow'

Zo inspirerend, voor ons allemaal
Gewoon even kijken, 
twee minuten:



Touwtje springen


Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.

Wat heb je maar weinig nodig voor grote pret.
Een touw, iemand die draait, een paar kinderen en een hond!
Daar kun je toch alleen maar vrolijk van worden.

Ook even kijken en genieten?


Help, mijn kleren passen me niet meer!

 


Nou, dat valt dus vies tegen!
Ik ging mijn zomer- en winterkleren wisselen.
En heb nu zoveel kleren die me niet meer passen 
dat ze niet in de zes bakken passen die daarvoor 
boven in onze kast staan voor de seizoenswissel.

Ik denk dat het nu echt tijd is om 
definitief kleding weg te doen.
Ik ben echt 15 kilo zwaarder 
dan een jaar of vijf geleden. 

En vooral mijn buik is gegroeid.
Ik heb nog wel een taille als 
je me recht van voren ziet, 
maar een aansluitend jurkje ziet er 
als je me 'en profiel' ziet niet meer uit. 

Bovendien wil ik helemaal geen kleren 
meer dragen die me strak zitten of waarvoor 
ik mijn buik eigenlijk zou moeten inhouden.

De bewustwording dat het nu echt tijd is, 
om afscheid te nemen moet nog even indalen.
Zolang alles nog net in de bakken paste 
kon ik het fluitend van me af zetten.

Vanavond komen twee vriendinnen eten, 
ik geloof dat ik ze eerst maar eens laat grasduinen...
Hopelijk vinden ze er iets bij dat ze leuk vinden, dat
maakt het voor mij makkelijker om spul weg te doen.    

En als de eerste spullen weg zijn 
wordt het sowieso vast simpeler.
Als het eerste schaap over de dam is...

PS De vriendinnen hebben drie bloesjes, 
een paar shirtjes en een spijkerjasje meegenomen.
Zij bij, ik blij.

En toen, gisteren, lukte het me gewoon 
om twee wasmanden met spullen 
uit mijn kast te halen om verder 
door - of weg - te geven.
Ik had net dat duwtje nodig...


Ik verheug me er op!



Morgen ga ik mijn zomerkleding 
tevoorschijn halen en uitzoeken 
en tegelijk onze kast schoonmaken
en helemaal weer netjes inruimen.
En ondertussen luister ik dan naar 
het radioprogramma 'Adres onbekend'.
Dat heb ik vaker gedaan en doe dan ik 
die hele kast ongemerkt in twee uur.
Ik verheug me er eigenlijk wel op.

Vandaag een bijeenkomst met onze naobers, 
waarop we gedichten aan elkaar gaan voorlezen.

Er is dit weekend een foodtruck festival 
en een parade voor de feestelijke opening 
het laatste stukje vernieuwde IJsselkade.
Ik ben heel benieuwd wie we daar zien.
Het is in ieder geval al prachtig weer!


PS Donderdag was ik met vriendin Willeke 
in Theetuin de Kronkelwaard. Zo leuk! 
Een heerlijke lunch en samen een taartje delen!
En nu eens NIET vergeten om foto's te maken!

 

Mancave wordt kinderkamer

 

George Hughes

'Den into nursery'


Elke week op vrijdag
(sorry, een dagje later vandaag)
plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Op deze illustratie uit de jaren 50 zien we een
vader vertwijfeld kijken hoe zijn mancave
wordt omgetoverd in een kinderkamer.

Hij heeft zijn vistrofee nog kunnen redden,
en in de kast zie ik - als ik het goed heb -
achter glas een jachtgeweer staan...
In Amerika is dat natuurlijk meer 'gewoon'
dan hier, maar ik vind het in combinatie
met de kinderkamer nogal schokkend.

Maar ik neem aan dat dit geweer
en alles wat erbij hoort het veld gaat ruimen
als de kamer een thuis gaat worden voor de kids,
inclusief het vrolijke dansende haasjes behang,

De moeder weet nog niet helemaal zeker
of dit nu het ultieme behang gaat worden.
Persoonlijk vind ik de gezichtsuitdrukking
van de behanger ook heel geestig.


Ga stemmen!

 


Vanavond ga ik weer meehelpen met het tellen 
van de stemmen op een stembureau hier in Zutphen.

Ik hoop op een hoge opkomst.
Laten we samen kiezen voor een sterk Europa.

Samen staan we sterk.
en dan hoop ik zelf natuurlijk ook 
nog op een wijs, groen en sociaal beleid.

PS Op een vrouw stemmen kan nooit kwaad!


Of is het gewoon de kift?

 


Een home office of werkplekje met 
een mooie op maat gemaakte kast erachter.
Mooie kleur, verhoudingen en achterwand.
Goeie stoel erbij, helemaal goed gedaan, 
daar wil je zo gaan zitten werken.

Maar als ik dan wat beter naar 
de kast kijk heb ik wel wat tips:

Als je goed kijkt staat er eigenlijk niet veel in.
Het is een dure kast voor weinig opbergruimte.
Door de open vakken doet alles wat je erin zet 
mee voor de uitstraling van de kast en de kamer.

Ik zou alle boeken gewoon bij elkaar zetten,
en daar mee een aantal vakken gewoon vullen.
Een vol vakje tel je als een ding, dat geeft rust.
  Niet zoals hier, boeken vrij in het midden zetten.
Boeken die trouwens alleen maar wit en grijs, 
- oke, eentje is lichtblauw - heb ik niet in de kast.

De grote platte houten schaal boven 
in het midden begrijp ik niet.
Zit daar iets in? Is het voor de sier?

Ik begrijp dat je ook spullen in zo'n kast zet 
puur voor de sier of de decoratie,
maar dat zou ik dingen kiezen die 
duidelijk belangrijk voor je zijn.
En dan zou ik per vakje gaan 
voor een mooi 'plaatje', 
gekozen met liefde en aandacht. 

De manden die gekozen zijn 
vullen de vakken niet helemaal op.
Hoe praktisch als dat wel zo was geweest, 
dan had je er veel in kwijt gekund 
en het geeft een heel rustig beeld.

De vaasjes staan er eigenlijk niet echt mooi.
Het voelt meer als opvulling in de juiste kleur.
Het plantje in het middelste vak staat wel goed,
maar daar had ik het schilderij dan weer veel liever
opgehangen in plaats van los tegen de achterwand.

Het vak daar is open aan de onderkant 
en biedt daar plaats aan een prullenbak.
Je had daar ook deurtjes voor kunnen maken
voor meer effectieve opbergruimte
of het open kunnen laten om ook 
daar aan te kunnen werken 
als je de stoel omdraait.

Ik denk dat dit de styling voor dit fotomoment is,
en als de kast in gebruik is komt er van alles in terecht,
waardoor je er dan tegen aanloopt dat het rommelig kan lijken
en de kast zoals hij is ontworpen niet helemaal recht doet.
 
Je zou denk ik meer van deze kast kunnen maken 
door heel goed te kiezen wat er in komt te staan.

Of zou het gewoon de kift zijn? 


Laten we blijven dansen...


Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.


Dansers Vic en Miranda dansen er lustig op los.
Daar kun je toch alleen maar vrolijk van worden.
Ook even kijken en genieten?


Huilen en lachen!


Ik kreeg van een lieve bloglezeres een pakje bij de post.
Een superlief pakje met een brief vol mooie woorden
en allerlei lieve, bemoedigende en creatieve teksten.
Ik moest er gewoon even van huilen.

En even later moest ik onbedaarlijk lachen 
om de laatste bladzijde van een boekje
dat ze me hierin ook nog cadeau deed
van - en persoonlijk gesigneerd door -
Katinka Polderman.


Zo geestig!
Dankjewel Annet, 
You made my day!


May became June

 


Er gaat heel veel goed.

Best aardig geslapen, 
ontbijt op bed gekregen, 
wat huishoudklusjes gedaan, 
de ramen en deuren staan fijn open,
ik luister naar 'Spijkers met koppen',
net de laatste aflevering van de podcast 
van Lisette Thooft geluisterd en aansluitend
bij een rebalancer in Zutphen een vraag 
om een behandelsessie neergelegd.

Want ik houd vervelende oorpijn. 
Ondanks dat de KNO arts donderdag 
niets kon vinden wat niet in de haak zou zijn.
Gelukkig maar, ik ben er natuurlijk dankbaar voor.
Maar ondertussen moet ik blijven dealen met oorpijn.
De KNO arts raakte met zijn apparatuur een plekje aan 
in mijn gehoorgang dat me daardoor gemeen zeer deed. 
Nadien had ik nog meer pijn en ook in mijn kiezen.
Hij lijkt op een zenuw die getriggerd is... 

Ik neem rust en pijnstillers.
Ik hoop op ontspanning 
en dat de nare pijn uitdooft
na dik twee maanden.
En dat is het.

Het huis met de rozentuin!

 


Anne Gandolfo

'Rose garden'

Elke week op vrijdag
plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Deze schildering met de titel 'Rose garden'
gaat natuurlijk vooral om de rozentuin.

Maar stiekem kijk ik naar het huis erachter.
Het blauwe, houten huis, vrijstaand,
met een supermooie ruime veranda,
met een schoorsteen en dakramen.
Wie zou daar nu niet willen wonen?

En dan ook nog al die rozen...

Het oog wil ook wat!

 

Heel wat jaren gingen we naar Vlieland en na verloop van tijd ontdekten we het mooiste huisje van het eiland. Het was niet een heel luxe huisje. Het was eigenlijk best klein. Maar het licht was overal mooi, het had een hele fijne sfeer, fijne verhoudingen. En het lag op een mooi punt. 

Op een gegeven moment werd het huisje verkocht en kreeg het een upgrade. Mooie design meubelen en lampen, een nieuwe keuken, het kleinste slaapkamertje kreeg een hip stapelbed, er kwam een houtkachel die er goed bij paste en de ruimte niet overheerste. Prachtige kleuren, grijsblauw en zeegroen. Ik maakt er een woonportret over. Klik maar eens op: de botter.

En wat was het nou dat ik me daar zo thuis voelde? De sfeer, de eenvoud, de aandacht voor details, het design, de keren dat ik er al eerder was geweest en me daarom echt welkom voelde? Alles bij elkaar denk ik.

Dat ik me kon 'laven' aan al het moois en de schoonheid om me heen maakte dat ik me heerlijk kon ontspannen in dit vakantiehuis.

Maar is dat nu oppervlakkig, dat ik me zo laat leiden door uiterlijkheden? Is het hoogmoed dat ik me niet thuis voel in degelijke huisjes met schoonmetselwerk en een bruin lederen bankstel? Of juist in een huisje dat helemaal is uitgevoerd in zwart, grijs en wit, waar geen persoonlijkheid of toevalligheid te vinden is en ik steevast bang ben om mijn koffie of wijntje te morsen op de lichtgrijze hoekbank?

'Ons' huisje is wederom verkocht en opnieuw in de verhuur met wat veranderingen die me op de website niet helemaal geruststellen. Maar ik ga met vriendinnen in november, dan gaan we meemaken of ik me er nog steeds zo innig thuis ga voelen.

Maar filosoferend over wat mooi, sfeervol of mijn smaak is, kom ik er langzaam achter dat het heus niet allemaal in duur, luxe en kostbaar zit. Misschien wel juist niet. 

Ik houd van spullen die een geschiedenis hebben. Spullen die zelfgemaakt zijn, of zelf opgeknapt. Misschien wel gecombineerd met een mooi tijdloos design stuk, maar vooral ook spullen die 'eigen' zijn. Met kleuren die zorgvuldig uitgezocht zijn maar soms ook juist toevalligerwijze heel mooi aansluiten bij wat er al is. Allemaal niet te bedacht maar wel met aandacht bij elkaar gezet. 

Hetzelfde geldt voor kleding. Sommige jurkjes heb ik voor een paar cent op de kledingbeurs gekocht en zijn me jarenlang dierbaar. Ik maak wel eens kleding voor mezelf en draag dat dan telkens weer en zal ik repareren zolang als het nog enigszins kan. En soms heb ik iets gekocht wat bij nader inzien toch niet helemaal lekker zit of niet helemaal 'Jacquelien' is. En dan draag ik het eerst maar eens een tijdje niet. Misschien dat de liefde later weer opbloeit? Voel ik me dan te goed voor zo'n 'miskoop'? 

Noem het luxe, noem het overdreven kouwe kak, maar kleding, spullen waar ik me mee omring zijn voor mij niet neutraal. Ik koester ze als ze voor mij energie meebrengen. En smaak, plezier, zelfvertrouwen. En als ze dat niet meebrengen zal ik de spulletjes weer doorgeven.

Sinds ik veel zwaarder ben geworden en niet meer stabiel loop zijn al die leuke klomplaarsjes en sleehakken iets wat niet meer aan de orde is. Dat vind ik jammer, ik voelde me op een hak toch wat eleganter. Nu klos ik op platte schoenen rond. Toch probeer ik in mijn kledingkast nog iets eigens toe te voegen aan een outfit. En ik probeer comfort (nooit meer iets wat strak zit op mijn buik) te combineren met grote omhullende vesten, mooie omslagdoeken, fijne kleuren en leuke sieraden. En een grote nonchalante schoudertas. Ik ontdekte dat dat ook afkleedt!!!

En.... gek is wel dat ik bijna nooit meer iets aan make-up doe. Misschien een enkele keer als ik uitga. Meestal kijk ik nog wel of mijn haar goed zit en doe ik een verzorgende creme op mijn snoet en zorg ik dat ik lekker ruik. Mijn nagels moeten echt kort, ik begrijp niet hoe mensen met van die lange nagels kunnen functioneren in het gewone leven. Ik vind het ook meestal niet mooi. 

Maar ja, daar gaan we weer met de oordelen. Ik wil helemaal niet oordelen. Zeker niet over uiterlijkheden. Zeker niet over smaak. Maar tegelijk voel ik me echt energieker met schoonheid om me heen. Ik verplaats een plant als die niet goed staat en kan er dan tevreden naar staan kijken. Of ik maak een hele mooie salade op op een hele mooie schaal. Wat geen dure schaal hoeft te zijn, als hij maar een goede maat heeft en een mooie kleur of dessin. Of als ik hem heb gekregen van een lieve vriendin, of als zo'n schaal al honderd jaar met me meegaat en bij me is gaan horen.  

Ik vind van mezelf niet dat ik oppervlakkig ben. Al zullen sommige mensen dat misschien anders zien. 

Ik houd gewoon van mooie dingen, een prachtige zonsondergang, een kleurig schilderij, een boek dat me ontroert met een goed verhaal en mooie zinnen. Ik luister graag naar muziek die me raakt. Ik hou veel van films die echt ergens over gaan. Ik houd van een mooi gesprek waarin we elkaar begrijpen en plezier hebben in elkaars gezelschap. 

En ik hou er van als ik op vakantie ben om in een fijn huisje te zijn met een inrichting die me bevalt. Dat doet me goed. 

Want het oog wil ook wat!