Het is net een schilderij!




Vanochtend heb ik foto's gemaakt 
voor een nieuw woonportret,
voor de rubriek: 'Kijk, zo wonen wij!''

Maar eigenlijk is het in dit geval:
'Kijk, zo woonden wij!',
want An en Karel gaan hun 'Villa Vleer' verlaten.

Morgen het 'herinnerings' woonportret, 
vandaag vast een voorproefje:
 
An, die bloemetjes uit de tuin te drogen legt:
 'Zo bewaren we de geuren, kleuren en smaken 
van de zomer, in onze 'Villa Vleer' in onze thee!'

Goudsbloem, korenbloem, vrouwenmantel, kamille,
vlierbloesem, salie, malva en driekleurigviooltje.

Een echt kleurenfeestje!
Mooi he?
 

Geluk!



We gingen een eindje fietsen,
met zelfgemaakte abrikozenkoek, 
mee voor een vriendin in Harfsen. 
Wim fietste wat sneller door, stopte 
en maakte even later deze foto van mij.
Zie mij gaan op mijn elektrische fiets,
met het bagagekrat en de rode fietstassen!

Onze dochter met haar gezin
was op vakantie vlakbij, 
we zochten hen op.
En onze schoonzoon, 
- vorig jaar nog een hernia operatie,
hij kon geen tien meter lopen -
tilt zijn kinderen alsof het niets is. 
Zo fijn om te zien!


En dan lekker buiten,
met een parasolletje op ons balkonnetje
heerlijke asperges eten met mijn lief.
Geluk!

Ode aan het dagelijks leven thuis!




Frédéric Fiebig

Het is vrijdag, tijd voor mijn 
nieuwe wekelijks rubriek : 'woon' schilderijen.

Schilderijen met als thema:
'wonen', 'huis' of 'huiselijk leven'.

Zoals in een opmerking geschreven onder de eerste afbeelding: 
'Als een ode aan het dagelijks leven thuis!'

Dit vind ik een heel mooi doek,
een vrouw aan het werk in haar keuken,
iets als koffie zetten, vul ik zelf maar in.

Je kunt er van alles zelf bij invullen.
Wie is deze vrouw? 
Is ze een moeder of een oma?
Is ze zorgzaam of zorgelijk?
Is ze zachtjes aan het zingen?

Maar ik denk toch even aan mijn eigen moeder,
die vandaag 88 zou zijn geworden.

Dag mam...


Op naar een fijne, zonnige en gezonde zomer!



De grote schaal met viooltjes is uitgebloeid.
Ik kon nog een klein vaasje vullen met wat mooie bloemetjes.
En toen kreeg ik twee fuchsiaatjes, die staan nu vrolijk te bloeien.


De buitenkant ziet er dus puik uit.
En hoe gaat het met de binnenkant?

Ik bedoel met mijn eigen binnenkant... 
Vandaag heb ik nog een bijeenkomst van de leefstijl groep.
Daarna nog twee keer en dan is dit half jaar daarmee voorbij.
De wekelijkse groepsbegeleiding zit er dan op.

Wat zijn de resultaten?
Ten eerste: ik slaap beter.
Meestal wel 6 uur per nacht.
Ik ben wel wat meer gaan bewegen,
mijn conditie en lenigheid is vooruit gegaan.
Mijn tailleomvang is 7 cm minder. Hoera! 
Ik ben 4 kilo afgevallen.
Hadden er nu eigenlijk 5 moeten zijn,
maar misschien kan ik nog wat opschroeven.

Maar verder is er ook veel gebeurd:
De leefstijlgroep predikt koolhydraatarm eten.
Geen suiker, dus, en brood en pasta en aardappels.
Van alles wat NIET mocht dus.

Maar ik ben me verder gaan verdiepen in gezonde voeding. 
Dus, zonder suikers en met minder tarwe en boter,
maar ook met minder vlees, kaas en melkproducten.
en als het maar enigszins kan biologisch.

En de focus juist op allemaal wat WEL gezond is.
En een banaan bijvoorbeeld eet ik wel eens.
Vol khd, maar ook vol met goede voedingstoffen.

Ik gebruik nu opgeschuimde sojamelk in de koffie,
neem elke dag volle yoghurt met noten, lijnzaad en fruit.
De Driekant bakker om de hoek bakt heerlijk khd arm brood,
daar eet ik elke dag een sneetje van met notenpasta er op.

We eten bij de warme maaltijd veel groente, 
pastinaak, knolselderij en wortel als aardappelvervanger,
een grote gevulde salade, met pitjes, olijven en fetah,
soms vlees, kip of vis, courgette-spaghetti en ovenschotels.
Tussendoor fruit, een eitje, handje nootjes, olijven of augurk.    
Of een lekkere kop cappuccino of heerlijke thee.
Alleen bij gelegenheid een glaasje (of 2) rode wijn.

En s avonds iets lekkers bij de koffie.
Nu had mijn vriendin Roos laatst een heerlijk koek gebakken
Ik zal het recept hieronder delen.

Abrikozentwist

Voor de bodem
150 gram havervlokken, 60 gram kokosolie, gesmolten, 2 el ahornsiroop of ander zoet
(Ik doe er nog citroenrasp en kardemon bij)

Voor de caramellaag
150 gram gedroogde abrikozen, mespuntje kaneel

Voor de chocoladelaag
75 gram 85% of 92% pure chocolade, 25 gram (handje) walnoten, grof gehakt, 1 el cacaonibs 

Verwarm de oven voor op 180 graden. Week de abrikozen in warm water. Maal de havervlokken in een  koffiemolentje tot ietwat grof meel. Meng de kokosolie en de ahornsiroop met het havermeel. Verdeel over een ingevet cakeblik en druk met de bolle kant van een lepel stevig aan. Zet voor 20 min in de oven. Haal eruit en laat even afkoelen tot de koek vast aanvoelt.

Maal de abrikozen in de keukenmachine/staafmixer met een paar lepels van het weekvocht tot een smeuïge, niet te dikke pasta (caramel).

Smelt de chocolade au-bain-marie. Verdeel de abrikozencaramel over de koek en strijk weer glad met de bolle kant van de lepel. Giet de gesmolten chocolade eroverheen en verdeel de walnoten en eventueel de cacaonibs erover. Zet afgedekt in de koelkast voor minimaal 2 uur. 

Haal de koek uit het blik, snijd in stukken en geniet ervan bij een kop thee of koffie. 
  

Verder heb ik deze twee kookboeken gekregen.
Van de Green Kitchen zijn ook filmpjes op You Tube.
Helemaal makkelijk en inspirerend om te zien.

Wat betreft mijn verdere gezondheid:
Bij de oedeemtherapeute hoef ik niet terug te komen.
Vorige week hebben we de therapie afgesloten. Fijn.

De dag na kerst heeft een onbekende maar 
heel aardige en kundige tandarts een ontstoken kies getrokken.
Mijn eigen tandarts heeft deze week een kies iets opgedikt,
omdat de boel iets was ontzet en er naast een implantaat 
meer ruimte kwam waar dan eten bleef zitten.
Dus dat is ook weer in orde.

De psycholoog in het ziekenhuis heeft me na afloop 
van de therapie daar doorverwezen naar 
een psychomotorische therapeut hier in de buurt. 
Die therapie hebben we vorige week ook afgesloten.
Ik ben blij dat ik daar nog wat draadjes heb kunnen afhechten.
Vooralsnog heb ik daar geleerd om meer te luisteren naar
wat mijn lijf voor signalen geeft en te voelen wat ik nodig heb.

En dan gisteren: 
Bij de huidarts was in mijn decollete
(waarschijnlijk als gevolg van de bestralingen) 
een huidkanker gevonden: basiscelcarcinoom.
Gelukkig een soort die niet uitzaait, 
maar niet leuk, en zoals mijn dochter zei:
nu heb je weer kanker.. 

Gisteren heeft de huidarts het plekje weggehaald.
Helaas moest ze een behoorlijk grote wond maken omdat
ze het horizontaal wilde hechten en het plekje verticaal was.
 Nu mag ik dus 12 dagen helaas niet zwemmen. 
Jammer, nu het zwembad net weer open is. 
Maar ja, het is beter zo. 
Over twee weken de uitslag of alles weg is.
Ik ben blij dat ze het gevonden heeft en me kon kon behandelen.
O, ja en natuurlijk moeten de hechtingen er nog worden uitgehaald.

En dan daarna hoef ik hopelijk een hele tijd 
al die dokters en het ziekenhuis niet meer van binnen te zien.
Alleen nog de tweede vaccinatie op 6 juli.

Op naar een fijne, zonnige en gezonde zomer!


Mooi en handig!




Leuke picknick tafel met bijpassend zonnescherm.

Bij een traditionele picknicktafel moet je over 
de bank klimmen om een zitplaats te veroveren. 
Dat is niet nodig bij de Hopper Picnic, 
want door vier openingen in het frame 
te maken schuif je gemakkelijk aan tafel. 

Mooi en handig,
(wel heel erg kostbaar, maar 
- zou mijn moeder zeggen -
leuk voor wie de geldpest heeft...).
 


Opleuken!



Geestig voorbeeld van hoe je 

iets puur noodzakelijks

zoals een brandblusser, 

in bijvoorbeeld een kantoor

of een fabrieksruimte, 

op een aardige manier 

kunt 'opnemen' in iets 

om de ruimte wat

 'op te leuken'!



Nog wat meer voorbeelden!


De inklapbare gevelbank is er!



Je ziet het. De straat leeft. Voor de deur op de stoep. 
Je klapt de gevelbank uit, neemt de krant op schoot 
en geniet van de geur van verse koffie om je heen. 
Je kijkt de straat in. Een voorbijganger glimlacht. 
Een buur komt even een praatje maken.  
-
Dat willen we allemaal wel toch?
Laten er nu mensen zijn die een inklapbare gevelbank hebben ontwikkeld!


Dit schrijven ze op hun website:

De inklapbare bank wordt rotsvast aan jouw muur, gevel of in de grond bevestigd. Zo vast, dat dieven niet eens de moeite nemen om ernaar te kijken. De bank is praktisch en fraai. In- en uitklapbaar, zodat hij na gebruik ruimte vrijmaakt voor andere bezigheden. 

Kies de bank die past bij jouw inrichting, straatbeeld, woning, organisatie en/of bedrijf. Waar je ook voor kiest: alles is gemaakt van duurzame materialen, zodat de gevelbank zeker 25 jaar meegaat!

PS Ik krijg geen geld om reclame te maken
en ik heb ook geen aandelen of iets dergelijks.
Ben gewoon enthousiast voor het idee.


We kennen elkaar van toen we 18 waren...




Vandaag komen twee vriendinnen op bezoek,
We kennen elkaar van de kunstacademie waar we
de opleiding voor interieurarchitect volgden.
We kennen elkaar nog van toen we 18 waren.
Dat is een heel dierbaar en kostbaar goed.

We hebben vanaf toen veel samen beleefd, 
heel veel gelachen en soms bij elkaar uitgehuild.

Hier op de foto zijn we op Ameland.
We bekijken een bunker die de basis was 
voor een interieurontwerpopdracht.
Ik zelf sta helemaal rechts met de paardenstaart.
En wat was ik toen toch slank!
(en ik waardeerde dat helemaal niet...) 

Als vrouwen van deze jaargang zien we elkaar
meestal zo om de paar jaar met zijn allen.
Nu komen alleen Roos en Caroline
We doen het rustig aan met de groepsgrootte.
We zijn allemaal de 60 gepasseerd 
en onze gezondheid is kwetsbaar.

Ik maak een kopje champignonsoep met witlofschuitjes 
en misschien nemen we er een glaasje wijn bij.
Bijpraten en bijpraten en nog eens bijpraten.
Wat verheug ik me er op!


PS
We hebben een werkelijk heerlijke dag gehad.
Inspirerende gesprekken, lekker en gezond gegeten,
een stukje gewandeld, mooie herinneringen opgehaald,
onze plannen voor de nabije toekomst besproken,
geluisterd naar en meegeleefd met zorgen en verdriet, 
en echt genoten van weer eens samen zijn. 


Ter herinnering heeft Wim 
deze foto van ons gemaakt.

Moet toch ineens denken aan dat liedje 
van die drie kleine kleutertjes....


Dit stond op de ontbijttafel in de jaren 60




Kijk, dit hadden we in de jaren 60 op de ontbijttafel staan.
Met hagelslag, vruchtenhagel, gekleurde muisjes en chocovlokken.

Dat was toen ook nog niet ongezond trouwens... 


Mooi he?

 


'The Ironer'
Georges Zevenberghen


Een nieuwe categorie afbeeldingen op mijn blog:

Schilderijen met als thema:
'wonen', 'huis' of 'huiselijk leven'.

Trager varen en een steviger reling!


"Ik vergelijk onze tijdgeest met een speedboot, TINA genaamd: There Is No Alternative. Die boot vaart heel snel, en vooraan staan blitse jongens in dure pakken met hun haren in de wind magnumflessen champagne leeg te spuiten, terwijl hun mooie vrouwen kirren van plezier.
Maar achteraan vallen mensen uit de boot, omdat het zo snel gaat en er geen relingen zijn. Door het geraas horen de succesboys dat niet. En achter die speedboot varen wij, de psychiaters en de psychologen, in rubberbootjes. Wij vissen de overboord gevallen sukkelaars op en geven ze droge kleren. Maar onze rubberbootjes kunnen amper volgen, waardoor het heel moeilijk is om die patiënten weer op de speedboot te krijgen.
De overheid zegt nu dat die boot nog harder mag gaan, en dat de rubberbootjes van de psychiaters te duur zijn: ‘Laten we de mensen zwemvesten geven, dan verdrinken ze ook niet.’ Néé, die speedboot moet trager varen, en achteraan moet er een stevige reling komen, een sterke sociale zekerheid, zodat minder mensen in het water vallen.
Want vergis u niet: de meesten hebben geen psychiatrische afwijkingen, maar zijn gewone mensen die de ratrace niet meer aankunnen. Je zou kunnen zeggen dat degenen die wel succesvol zijn de gekken zijn, om het woord ‘psychopaten’ niet te gebruiken."

Dirk De Wachter - Psychiater


Het leven waar je voor kiest...





💙💚💛💜💗💙💚💜💗💛💙

 

Truitje voor Sammie!






Ik heb een truitje gebreid voor onze Sammie van 2,
Ze is nog niet zo groot, dus het is lekker snel klaar.

Maar door dat de draad gekleurd is en 
er steeds nieuwe kleurtjes verschijnen 
onder je handen wil je ook 
eigenlijk niet stoppen met breien. 
Het werk ontstaat onder je handen. 
Het voor en achterpand komen uit 1 bol.
Het is gewoon puur katoen. 
Ik maakte een knoopje op de schouder,
dan krijgt ze het makkelijk over haar hoofdje. 
En ik heb er een randje aan gehaakt
aan hals, boorden en mouwen.
 Zo leuk om te doen!


Puur plezier!



Deze tekening kwam ik tegen ergens on-line.

Het was net of ik mezelf zag, 
tenminste, toen ik een jaar of 16 was.
Ik was ook zo slank en droeg die hoge spijkerbroeken, 
die nu opnieuw weer in zijn, maar dat toen ook waren.
Zo'n wit bloesje had ik ook en de paardenstaart.

Maar vooral die stapel boeken is herkenbaar.
Naar de bieb en dan zoveel boeken halen als mocht.
Vroeger mocht je er niet zoveel meenemen als nu.
Maximaal vier romans meen ik
en dan aangevuld met studieboeken.

Nog steeds vind ik lezen heerlijk.
Ik ben ook zo blij dat de bieb weer open is.
Natuurlijk kon je wel on-line bestellen en ophalen, 
maar juist dat struinen en verzamelen vind ik zo fijn.
En dan met een stapel gaan zitten in een luie stoel
om te kijken of het echt wel lekker wegleest,
soms nog wat terugzetten en verder zoeken,
en dan pas definitief kiezen en lenen.
Wat een rijkdom en een puur plezier.

O, ja en op zaterdagmorgen aan de leestafel 
de dikke zaterdagkranten lezen,
en de tijdschriften die er liggen.
Zo fijn!

En we hebben in Zutphen geluk 
met die mooie bibliotheek,
in de voormalige kerk.


Er is geregeld sprake van een mogelijke sluiting van deze bibliotheek. Wat zou dat jammer zijn. Er wordt toch al steeds minder gelezen, vooral door de jeugd. En dan ook nog zo'n plek waar iedereen kennis op kan doen en die vrij en gratis toegankelijk is sluiten. Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken.

De zomer komt eraan!








Je kunt je huisje toch gewoon mee nemen!
Zelfs als je met de fiets er op uit gaat...


Waarom hebben creatieve mensen meer rommel?


Met toestemming van de schrijfster Conny Darwinkel
van opruimen voor moeders deel ik haar artikel met de titel:
Waarom hebben creatieve mensen meer rommel?

Ik zie het veel vaker bij moeders die ik help met opruimen.
Ze zijn heel creatief, op allerlei manieren.
Maar ze lijken ook beduidend meer ‘rommel’ te hebben.
Meer ‘rommel’ dan minder creatieve geesten.
En ‘rommel’ zet ik hier maar even tussen haakjes.
Voor andere mensen lijkt het misschien rommel.
Maar voor iemand die creatief is, is het dat zeker niet.

Misschien herken je het bij jezelf (of bij mensen om je heen)?
Je ziet een lap stof, een lampenkap, een sweater met een gat er in, een kastje…
En direct komen er tig ideeën in je op.
“Daar kan ik zus of zo mee doen.”
“Daar kan ik dit of dat van maken.”
“Dat kan ik altijd nog repareren.”
Et voilà: genoeg reden om het te bewaren.

Het is ook logisch! Iemand die creatief kijkt en denkt, ziet veel mogelijkheden, ideeën en oplossingen.
Maar… en hier ga ik de advocaat van de duivel spelen… In die creativiteit schuilt ook een ENORME valkuil. Een bodemloze put zelfs. Vol met bewaarde spullen en niet-uitgevoerde ideeën .
Ik denk namelijk dat we de woorden ‘creëren’ ‘creatief’ en ‘creativiteit’ vaak verkeerd gebruiken.
Het werkwoord creëren komt van het Latijnse woord creare wat letterlijk ‘scheppen’ betekent.
Dat betekent niet alleen maar het zien van mogelijkheden of het bedenken van ideeën.
Creëren is óók: iets scheppen, iets maken.

En in dat laatste zit nu net de crux. Er ook iets van maken.
Wat ik vaak zie is dat moeders veel spullen bewaren waar uiteindelijk niets mee gemaakt of gedaan wordt. (En ja, ik steek ook mijn hand op, ik heb een milde stoffen/lapjes-tic en nog wat andere bewaarneigingen vanuit mijn ‘creatieve denken’. Vraag mijn man maar, die wordt af en toe gek van mij…)

Als ik die dingen bewaar, dan ben ik in mijn ogen meer reactief dan creatief.
Ik reageer op het ding (lampenkap, kastje, lap stof etc)!
Niet omdat ik eerst heb besloten om iets te creëren en dan het materiaal er bij te zoeken.

Hoor jij jezelf wel eens de woorden “Hier kan ik nog…. mee maken” zeggen of denken? Of variaties op dat zinnetje? RODE VLAG voor potentiële rommel! Vooral het woord ‘kan’ is heel misleidend.

Natuurlijk kán ik een dekbedhoes maken van dat vintage flanellen laken.
En zeker weten kán ik een collage maken van de illustraties uit dat oude vogelboek.
Zonder twijfel kán ik iets leuks maken van die lekkere wollen trui met gaten er in.
Dat kan ik allemaal. Ik ben er handig genoeg voor en ik heb ook alle gereedschap in huis.

Maar ga ik het ook allemaal doen?
Heel eerlijk?

Het grootste deel zeer waarschijnlijk niet.
Er zijn zoveel andere dingen die ik nu belangrijker vind.

En daarom liggen die vintage lakens er na vier jaar nog steeds.
Stond het kastje tot deze winter in de kelder te wachten.
En staat het vogelboek nu nog in de boekenkast.

‘Clutter is everything that is no longer serving you’
(‘Rommel is alles wat jou niet meer dient’)

~ Brooks Palmer, de schrijver van het boek ‘Clutter Busting’.

Die spullen die daar maar liggen te wachten, die dienen mij niet. Integendeel.
Ik heb bij de meest van die bewaarde dingen steeds het gevoel dat ik er iets mee MOET.
Een vaag to-do-lijstje dat zachtjes in mijn nek hijgt. Oftewel: rommel.

Dat is het rare van een creatieve geest: Je ziet altijd wat er allemaal kán met een ding, bewaart het en vervolgens heb je het gevoel dat je er iets mee móet. En misschien is dat gevoel van moeten wel de échte RODE VLAG, de échte rommel.

Dus waarom hebben creatieve mensen meer rommel?
Volgens mij omdat we zien wat er allemaal kán met een ding, en dat verwarren met dat we dat dan ook gaan dóen.

Maar zie bovenstaande vooral als stof tot nadenken, een beetje stoken in jouw denken over spullen, creativiteit en rommel. Laat je door mij niets wijsmaken. Hoe het voor jou werkt en wat jij vindt, daar gaat het om.

Dus laat weten wat jij vindt!
Herken je wat ik schrijf over creatieve geesten en bewaren van spullen?
Vind je überhaupt dat creatieve mensen meer rommel hebben? En waarom dan? Vertel! Ik lees het heel graag.

bron

Niet gelogen, helemaal de pure waarheid!


Nog even naar aanleiding van mijn blog van gisteren.
Niet gelogen, helemaal de pure waarheid!

Ik was vanmiddag bij de Albert Heijn, ik legde de spullen van de band weer in de kar toen de cassiere tegen me zei: Mevrouw wat heeft u een leuke jas aan? Leuk met die stippeltjes. 

Ik: 'Ja, en een sjaal met stippeltjes erbij, vind je ook leuk zeker?'

Cassiere: 'Ja, zo een heb ik er zelf ook.'

Ik: 'Die van mij is van de Hema.'

Cassiere: 'Oh, die van mij niet, maar ziet er ongeveer ook zo uit.'

Ik: 'Iets met stippeltjes, daar word ik altijd een beetje blij van!'

Cassiere: 'Ja, en het blijft ook zo leuk, het is gewoon tijdloos!'

Ik: 'Ik heb net gisteren een blogje geschreven over hoe leuk het is om complimentjes te geven aan onbekenden. En de titel van dat blog was: 'Mevrouw, wat heeft u een leuke jas aan!' '

Cassiere: 'Nou, dat is zeker toevallig. Ik had het blog niet gelezen hoor. Maar dat is dan net zo iets dat je aan iemand denkt, die je bijvoorbeeld een tijd niet gesproken hebt en dat die dan net opbelt.'

Ik: 'Zoiets maakt toch je hele dag goed?'

Cassiere: 'Een hele fijne dag verder hoor!'

 Kijk, dat vind ik nou leuk!

 

Aan alle grote vervuilers ter wereld: 'Maak je borst maar nat!'




Milieudefensie wint rechtszaak tegen Shell: 
CO2-uitstoot moet sneller dalen





Shell heeft wereldwijd de verantwoordelijkheid om de uitstoot van CO2 sneller terug te dringen en moet daar op korte termijn werk van maken. Dat oordeelt de rechtbank Den Haag in een zaak die onder andere Milieudefensie heeft aangespannen tegen Shell.

'Shell moet het zijne doen om een bijdrage te leveren aan het tegengaan van gevaarlijke klimaatverandering', zei de rechter. 'Het oliebedrijf is verplicht via zijn concernbeleid om eind 2030 de CO2-uitstoot van de Shell-groep, zijn toeleveranciers en afnemers streng terug te brengen met netto 45 procent ten opzichte van het niveau van 2019.'

Grote gevolgen

Momenteel heeft Shell nog als doelstelling om zijn CO2-uitstoot te reduceren met minimaal 20 procent voor 2030 en 45 procent tegen 2035. De uitspraak kan grote gevolgen hebben; de veroordeling kan als katalysator dienen voor nieuwe rechtszaken tegen bedrijven met een hoge CO2-uitstoot, zowel in Nederland als wereldwijd.

Het energieconcern verwacht in beroep te gaan tegen 'de teleurstellende uitspraak', schrijft het in een verklaring. Daarin onderschrijft Shell dat er 'urgente actie tegen klimaatverandering nodig is' en benadrukt het bedrijf dat het in 2050 netto nul CO2-uitstoot wil realiseren.
'De richting die de rechter heeft ingezet, is ook de richting waarin wij gaan', zegt Shell-bestuurslid Harry Brekelmans in een interview met de NOS. Het probleem is volgens hem de snelheid die de rechter eist. Het is nog onduidelijk welke directe gevolgen het vonnis heeft op de werkwijze van Shell. 'De impact ervan zullen we moeten onderzoeken', zegt Brekelmans

De rechtszaak was aangespannen door Milieudefensie en zes andere organisaties, zoals Greenpeace, Fossielvrij NL en de Waddenvereniging. Ook 17.000 burgers steunen de zaak.


'Baanbrekend'

'Het is echt een baanbrekend vonnis', zei advocaat van Milieudefensie Roger Cox na afloop van de rechtszaak. 'Dit is de eerste keer dat we succesvol zijn en een bedrijf van beleid kunnen laten veranderen. En wel internationaal: Shell is actief in 80 landen en zal dus in die gezamenlijke landen tot deze reductie moeten komen. Dit geeft een enorme voedingsbodem voor meer van dit soort zaken.'

In een eerdere zitting zei het energiebedrijf dat het al volop investeert in alternatieven voor fossiele brandstoffen en dat het niet in zijn eentje het klimaatprobleem kan oplossen.
'Ook andere bedrijven moeten uitstoot terugbrengen'
Een ander argument is dat de wereld voorlopig nog wel fossiele energie nodig heeft. Als Shell die niet levert, doet een ander bedrijf dat wel, is de redenering van de multinational. De rechter ging daar niet in mee. 'Ook andere bedrijven zullen CO2-uitstoot moeten terugbrengen.' De verstrekkende gevolgen die de uitspraak kan hebben, namelijk nieuwe investeringen nalaten of minder verkopen, wegen volgens de rechtbank op tegen de gevaren van klimaatverandering.

'Enorme uitstoot'

De rechter stelde vast dat Shell een van de grootste producenten en aanbieders van fossiele brandstof wereldwijd is. 'Samen met de leveranciers en afnemers is het verantwoordelijk voor een enorme CO2-uitstoot, die groter is dan die van veel landen, waaronder Nederland.'

Deze uitstoot leidt volgens de rechter tot ernstige risico's voor inwoners van Nederland en specifiek het Waddengebied, van stijging van de zeespiegel tot de gezondheidsrisico's van luchtverontreiniging. Daarmee worden de mensenrechten van inwoners aangetast. 'Zoals het recht op een ongestoord gezinsleven', zei de rechter.