Een vredig moment 's morgens
- in alle rust - lezen in het zonnetje...
Posts tonen met het label zo lief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zo lief. Alle posts tonen
Ontbijt op bed en dan dit uitzicht...
De afgelopen midweek waren we in
een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt.
Kijk, dit was het uitzicht bij mijn ontbijtje op bed.
Gelukkig is de gordelroos helemaal over.
Er is nog vaag wat uitslag te zien,
maar die trekt verder weg en is
ook helemaal niet gevoelig meer.
Gelukkig maar.
Ik heb me wel gerealiseerd
dat mijn weerstand wat laag moet
zijn om zo'n aanval uit te lokken.
Dus wilde ik wat rust nemen en
waarnemen waar ik liever van weg wil.
Deze week kregen we nogal wat gasten
die gezellig met ons mee aten, een spel deden
of een quiz voor Wim en mij hadden gemaakt.
En we werden bedolven onder goede gaven,
chocola, bloemen en fruit uit eigen tuin,
eigengemaakte jam en siroop, sap,
wijn, zelf ingemaakte courgette.
heerlijke soep en een supertoetje
met frambozen en eigengemaakt ijs.
Heerlijk allemaal!
Maar het meest blij ben ik met
de gezelligheid en het samenzijn.
Zo, de lange zomer is voor ons nu voorbij.
Op naar wat meer, vaste dingen en structuur.
Ook wel weer fijn!
Van accu-stress tot apfelstrudel...
Volle zomerse vakantie dagen.
Met uitgeteld op de bank na een hele dag
in het zwembad met de kleinkinderen.
Die andere keer deze week toen onverwacht
en toevallig onze dochter met kleinkinderen
het zwembad binnen stapte waar wij ook waren.
Deze foto maakt ik vooral voor de mooie, lila bloemen.
Toen ik van de reuzenglijbaan ging en
- door mijn gewicht - veel harder ging dan
iedereen inclusief ikzelf verwacht had.
Ik werd alle kanten 'opgezwiept' en dacht
even dat ik de eerste zou zijn die
werkelijk de bocht uit zou vliegen.
Wim kwam niet meer bij van het lachen.
De hele dag fietsen en als doel het huis zoeken
van schrijfster Maria Oomkens dat ze zo mooi
beschreef in haar boek: 'Het huis dat lachte'.
We hebben het gevonden en toch ook weer
niet, want alles is inmiddels weer veranderd.
Maar het zoek avontuur was heel erg leuk, met
de gesprekken met buren en de nieuwe eigenaren.
De terugtocht vanuit Zwiep, met mijn e-bike
die niet meer op wilde laden en waarmee ik op
twee streepjes naar huis fietste met accustress.
Inmiddels, met een nieuwe oplader van 35,- euro
ben ik weer gered en gerust om te gaan fietsen.
Met Wim die elke terras steevast ging voor taart met!
Met onze kleindochter die met de puppy
van tien weken van een lieve buur mocht knuffelen.
En het helpen de zoektocht van een vriend naar
wie mogelijk zijn vader en halfbroers zijn.
Wat is dat toch spannend en heerlijk om te doen.
Ik zou daar eigenlijk een nieuwe carriere van maken.
Maar nu eerst een weekendje bijkomen van alles...
Feest op ons hofje, 39 jaar geleden!
39 jaar geleden was het feest op ons hofje.
We trouwden op deze zomerse dag!
We hielden het heel klein
en vierden het met een feestje
de dag erna op onze 28e verjaardag.
Deze laatste foto kreeg ik onlangs.
Ik kende hem zelf eerder niet.
Wat zijn we hier toch nog jong!
Wat had Wim nog veel haar.
En wat had ik een raar haar...
Maar vrolijk waren we!
Vaders hand in hand met hun zoon. Zonen hand in hand met hun vader.
De Bulgaarse Fotograaf Valery Poshtarov begon met dit project toen hij zich realiseerde dat zijn eigen zoons op een dag zouden stoppen met hand in hand naar school lopen.
De eerste foto van deze fotoserie was die van zijn eigen vader, hand in hand met zijn vader - zijn opa dus - van 95 jaar.
Hij reisde door twaalf landen om vaders met hun zonen te portretteren. Een man van 72 zei dat hij er alles voor over had gehad om nog een keer zijn vaders hand vast te kunnen houden.
Zo ontroerend mooi 💔💔💔
Donderdag waren we in Utrecht voor
de uitvaartdienst van mijn vriendin Ingrid.
Het was in de fijne, ruime, lichte Geertekerk.
Voorganger was dominee Claartje Kruijff.
De familie heeft ontroerend mooi gesproken.
Een kleindochter speelde viool voor oma.
De mand heeft ze zelf uitgezocht,
die was werkelijk heel erg mooi.
Ons was gevraagd om allemaal
een losse bloem mee te nemen.
Er waren veel wilde bloemen bij.
Zo maakten we samen van de baar
een schitterende bloementuin.
Mooier kon niet!
Versieren!
Misschien is het tuttig, ik weet het niet, maar
ik kan van dit soort lieve versieringen zo genieten.
Dingen mooi maken, daar word ik altijd blij van!
En deze: zo simpel maar zoooo leuk!
Veel leuker en liever dan zo'n saaie zwarte...
Ik heb geen aandelen hoor,
ik weet ook niets van de kwaliteit,
maar de vormgeving, die is top!
Een airfryer en kleine oven
met een lieve vintage look&feel.
Hij, of is het een zij? heet Ariete.
De licht blauwe is zo leuk!
Maar de groene ook...
Een grote liefdesverklaring!
Elizabeth Gilbert vertelt hartverscheurend
over de dood van haar grote liefde.
Een grote liefdesverklaring!
Zo mooi!
Het kon qua klaprozen gewoon niet op!
Natuurlijk moesten we even samen op de foto.
En ook nog met haar dochter, mijn lieve nichtje erbij.
Dinsdag liep ik terug van mijn yogales naar huis.
Ik had zelf mijn vrolijke klaprozenjas aan en kwam
toen ook nog deze uitbundig bloeiende klaprozen tegen.
Het kon qua klaprozen gewoon niet op!
Jongens, dit maakt toch je hele dag!
Fijn dat we dan mijn nichtje Marianne ook nog zien. Het is namelijk niet naast de deur. Van Zutphen naar Krommenie is wel bijna twee uur rijden. We combineren het op de terugweg met verjaardagsvisite bij mijn nichtje in Hilversum. Ook al leuk!
We kregen ook, zomaar, vers uit de tuin van een hele lieve vriendin, deze biologisch geteelde raapstelen. Ze kwam ze ook nog zelf brengen. Ze zagen er zo prachtig uit! wat een feest. Ik ben dol op stamppot verse raapstelen, wat we gewoon twee dagen achter elkaar aten. Heerlijk! 
Dit boek lezen we met onze boekenclub. Ik had het aangevraagd bij de bibliotheek, maar was nog lang niet aan de beurt. Toen zag ik dat we maandag al weer bij elkaar komen. En ik had het nog niet gelezen. Ik heb een oproepje gedaan bij een Faceboek groep 'Zussen van Zutphen' en jawel hoor, er reageerde een aardige zus. Ik mag het boek zo ophalen om te lenen mits ik het weer heel netjes terugbreng. Dat ga ik natuurlijk doen, Ik ben er heel blij mee. Ik mag wel nog even flink doorlezen, want morgen naar de familie en vanmiddag komen de kleinkinderen. Maar dan heb ik nog twee avonden en een maandagmiddag. Dat moet lukken.
En dan dit: Deze mooie oorbellen draag ik bijna altijd.
Maar nu was ik er van eentje het achterschuifdingetje kwijt.
En in mij portemonnee raakte toen ook nog een zo'n staafje weg.
Kim van IJzendoorn, de goudsmit waar ik ze kocht zou ze repareren.
Toen ik ze ophaalde hoefde ik er niets voor te betalen. Zo lief!
En dan kreeg ik ook nog dit lieve mailtje:
Ha Jacquelien,
Ik zie op je blog dat je dit boek zoekt. Het staat hier, nog als Rainbow Pocket uit 1985, in de kast en zoekt zeker nog een geïnteresseerde lezer. Ik las het in die tachtiger jaren en heb het de afgelopen jaren gebruikt voor mijn promotieonderzoek naar de weg van vrouwen in de kunsten. Als je wilt, stuur ik het naar je op. Het boek ligt wel een beetje uit elkaar, maar is compleet, vriendelijke groet, Susan
En na een berichtje van mij terug volgde deze mail:
Het boek komt eraaaaan! Geen portokosten hoor, ben je mal. Ik geniet al ik weet niet hoe lang van al je blogs, gratis en voor niks, en het is sowieso veel te leuk dat ik dit boek kan geven aan iemand die geïnteresseerd is. Susan
Jongens, dit maakt toch je hele dag!
PS Nog meer goed nieuws. Onze buddy's mogen ook deze zomer opnieuw een maand op het huis passen van een lieve kennis die op vakantie gaat. Ik vind dat zo fijn voor ze. Dat is echt onbetaalbaar!
Abonneren op:
Posts (Atom)