Gisteren werd ik vroeg in de ochtend al gebeld door onze dochter. Die nacht was er een verschrikkelijk auto ongeluk geweest waarbij twee minderjarige jongens waren overleden en een zwaargewond werd. Dat ongeluk had pal voor hun huis plaatsgehad. Wakker geworden van een enorme klap hebben haar man en zij met ontzetting gekeken hoe alle hulpdiensten zo hard hebben gewerkt om de jongens uit de auto te bevrijden. Ze zagen vanuit hun woonkamer hoe een jongen in de ambulance werd gedragen die vervolgens niet weg reed. Onze dochter vertelde dat ze er helemaal naar van was; hoe het gebeurde onder haar huid was gaan zitten en hoe ze alleen maar kon denken aan de families die nu zo'n verschrikkelijk bericht thuis zouden krijgen. De levens van jongens die in een noodlottige tel voorbij waren. De jongen die zwaargewond was bleek gelukkig vandaag buiten levensgevaar. Maar zijn leven zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
En toen bedacht ik hoe het moet zijn voor al die mensen in oorlogsgebieden die steeds bij voortduring zoveel geweld om zich heen ervaren. Hoe ze met de stress van bommen en verderf moeten leven. Hun zenuwen moeten zo strak staan, ook door al die nachten slecht slapen met steeds maar luchtalarm en al het verdriet, de vernietiging, de waanzin van oorlog. Het is toch ongelofelijk dat we niet in staat zijn om deze strijd te stoppen. De strijd waarbij zoveel onschuldige vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, mensen slachtoffer worden. Ik kan er gewoon niet bij.
Onze Iraanse buddy's hebben ons verteld over al het geweld in Iran. Over hoe jonge mensen daar hebben geprotesteerd tegen het regime en dat zoveel duizenden mensen zijn gearresteerd of doodgeschoten. Over hoe gewonde mensen het tot het ziekenhuis hebben gehaald en vervolgens daar werden opgehaald en meegenomen en niet meer werden teruggezien. Hoe artsen die mensen met schotwonden behandelden werden opgepakt. Hoe niemand iets kan uitrichten om dit te stoppen. Ik kan er gewoon niet bij.
Afgelopen weekend zouden Wim en ik, met vrienden, naar Vlieland zijn gegaan voor een filmweekend, met als thema 'Muzikale Feelgood' films. En of we dat kunnen gebruiken: 'Feelgood'.
Het lukt me bijna niet meer om met al het verschrikkelijke wereldnieuws om ons heen steeds fijne, leuke en inspirerende dingen te vinden om onszelf op te vrolijken en ons moed en vertrouwen te geven.
Maar, met het slechte weer op vrijdag met code oranje in het noorden van het land, sneeuwjachten en sneeuwduinen en uitgevallen treinen op onze route hebben we ons weekend moeten afblazen. Gelukkig konden we een vervangend weekend afspreken.
Toen hadden we ineens een heel weekend vrij. Wat ook wel weer lekker was.
Maandag zijn we voor een midweek naar een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt geweest. In het begin lag er nog volop sneeuw, wat een sprookjesachtige sfeer gaf zo midden in het bos. Woensdag begon het te dooien en vrijdag toen we terugreden was het allemaal weer 'gewoon' buiten.
We hebben lekker uitgerust, vrienden op bezoek gehad, waaronder onze bijna complete leesclub, wat ook weer heerlijk was. Nu draait de wasmachine, hangen de pasgewassen lakens buiten te wapperen in het zonnetje, is alles weer uitgepakt, hebben we boodschappen gedaan, zijn er nieuwe biebboeken gehaald en gaan we morgen naar het zwembad om onze kleinkinderen te zien afzwemmen. Ze gaan het vast wel halen, want het proefzwemmen ging ook al prima. Kortom het gewone leven gaat weer gewoon verder.
Maar 'gewoon'... er is wel iets veranderd in mij.
Onze Iraanse buddy's zijn radeloos van de machteloosheid die ze voelen als ze mondjesmaat berichten krijgen over het vreselijke geweld in Iran. Wat moet je zeggen?
Ons nieuwe kabinet gaat het heel moeilijk krijgen terwijl we allemaal snakken naar mensen in onze regering die gaan staan voor onze rechtsorde, onze democratie en onze vrijheid.
En dan kijk ik maar weer eens naar dat werkelijk prachtige stuk muziek dat Jamai Loman dirigeerde bij het tv-programma Maestro.
Ik moet blijven geloven in de schoonheid en de kunst die we als mensen kunnen voortbrengen. Voor een beetje 'Feelgood' gewoon even hier naar kijken.
Het zijn verwarrende tijden.
Ik merk dat mijn stemmingen door de dag alle kanten opgaan. Met ontzetting kijk ik naar het nieuws, om even later met Wim een eind te gaan fietsen en te genieten van onze prachtige IJssel.
Ik luister naar onze buddy's die zich grote zorgen maken over hun verwanten in hun thuisland Iran waar inwoners van 'hun' stad Teheran in grote angst leven, nu die plek in een waar oorlogsgebied is veranderd. En even later zit ik bij de kapper en ben ik blij dat mijn haar weer goed zit.
Ik word onpasselijk van het horen van de teksten van Trump en wend boos en beschaamd mijn hoofd af als ik beelden van mensen in Gaza op het nieuws zie. En tegelijk vind ik mezelf een beetje zielig omdat er een huidtumortje is gevonden dat weggehaald moet worden. Waar hebben we het over?
Vanavond gaan we bij onze buddy's eten. Voor de gezelligheid en de afleiding. Gewoon om bij elkaar te zijn. Maar ik vind het ook moeilijk om hun pijn aan te zien. En ik weet nu al dat ik me bij thuiskomst vast en zeker onderdompel in een tv-programma zoals 'het perfecte plaatje' waarin alles in de wereld helemaal oke is. En het maken van de mooiste foto het meest telt.
Ik weet ook dat het niet zou helpen als ik de hele dag het wereldnieuws zou volgen. En dat het beter voor mij is om de nieuws 'inname' te beperken. Maar het schrijnt toch. Al ga ik dan ook ondanks dat wel weer gewoon mijn planten verpotten en een wasje doen.
Ik plaats hierbij een prachtig gezongen lied - in het Farsi - door Maaike, een mede buddy hier in Zutphen. Ze zingt het voor alle onschuldige slachtoffers aan beide kanten. Luister maar : video
Ik wens je een mooie dag!
Gisterenmorgen keek ik even terug op mijn blog omdat ik in een app van een tante zag dat ze me schreef hoe mooi ze het blogje over de begrafenis van mijn oom Joop had gevonden. Toen ging ik eens rustig rondkijken op mijn eigen blog. Ik kwam ook terecht op berichtjes die ik ooit schreef en waar ik niet meer veel van wist, maar die me nu goed van pas komen.
Zoals over die keer dat ik ook al maagpijn had vanwege de vele pijnstilling die ik had gehad na een operatie aan mijn voet en een fikse oorontsteking.
De verschrikkingen van de oorlog in Oekraïne maken dat ik me ongemakkelijk voel omdat ons eigen leven gewoon doorgaat. Ik merk op dat ik fluitend mijn witte was buiten ophang in het zonnetje en ik schrik er bijna van. Er staan viooltjes en narcissen te bloeien op ons balkon en de stralend blauwe lucht vloekt gewoon met al dat verdriet en de pijn die we op het nieuws zien.
Het voelt fout om van leuke dingen te genieten.
Hij had een plausibele verklaring: Mijn hele buikvlies is volledig geirriteerd. Dat kan getriggerd zijn door de blaasontsteking of door iets anders, daar kom je misschien nooit achter. Maar de hele buik staat onder erge spanning. En dat veroorzaakt heftige pijn. Zenuwpijn. Net zoals een ontstoken blindedarm dat kan doen. Bij dat beeld zou ook de voortdurende misselijkheid passen en de koude handen en voeten. Hij dacht dat die spanning de komende twee tot vier weken de tijd nodig heeft om uit te doven.
Hij stelde voor om te stoppen met de morfine. Misschien wel de maximale onderhoudsdosis paracetamol blijven nemen om het dragelijk te houden. En oxazepam erbij om te ontspannen. Proberen om goed te slapen, rust te nemen en tegelijk ook wat meer te bewegen. Dat is lastig met de revalidatie met mijn voeten, maar toch voorzichtig meer en soepeler bewegen. En afleiding zoeken.
Hij benadrukte ook dat het niet zo is dat het alleen maar 'tussen de oren' zit, maar dat dit soort reactie fysiek echt heel pijnlijk kan zijn en dat ik geen zeurpiet of een aansteller ben. Dus daar kwamen de tranen weer.
Daar moet ik wat mee. Meer bewegen. beter slapen. Ik heb dinsdag een afspraak voor een rebalancing behandeling.
En ik mag nog meer rust nemen en ontspanning zoeken. En aardappelpuree dus...
