the touch of a hand...
Posts tonen met het label poëzie-apotheek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label poëzie-apotheek. Alle posts tonen
The world begins at a kitchen table
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Deze keer een illustratie bij een prachtige tekst.
Deze combinatie komt uit de kunstbrief
Warm aanbevolen!
Spyros Vassiliou,
After Dinner at Kostis,
1972
The world begins at a kitchen table.
No matter what, we must eat to live.
The gifts of earth are brought and prepared, set on the table.
So it has been since creation, and it will go on.
We chase chickens or dogs away from it. Babies teethe at the corners.
They scrape their knees under it.
It is here that children are given instructions on what it means to be human.
We make men at it, we make women.
At this table we gossip, recall enemies and the ghosts of lovers.
Our dreams drink coffee with us as they put their arms around our children.
They laugh with us at our poor falling-down selves and as we put ourselves
back together once again at the table.
This table has been a house in the rain, an umbrella in the sun.
Wars have begun and ended at this table. It is a place to hide in the shadow
of terror. A place to celebrate the terrible victory.
We have given birth on this table, and have prepared our parents for burial here.
At this table we sing with joy, with sorrow. We pray of suffering and remorse.
We give thanks.
Perhaps the world will end at the kitchen table, while we are laughing and crying,
eating of the last sweet bite.
Joy Harjo
Wars have begun and ended at this table. It is a place to hide in the shadow
of terror. A place to celebrate the terrible victory.
We have given birth on this table, and have prepared our parents for burial here.
At this table we sing with joy, with sorrow. We pray of suffering and remorse.
We give thanks.
Perhaps the world will end at the kitchen table, while we are laughing and crying,
eating of the last sweet bite.
Joy Harjo
1994
Kon je maar panductisch teleflanken
De kolen in de kolenkachel deed
Het brooddeeg eigenhandig stond te kneden
De dagelijkse boterhammen sneed
De dagelijkse koffiebonen maalde
Of met de poes op schoot haar garen spon
Het natte wasgoed door de wringer haalde
En ophing om te drogen in de zon
Dan dacht ze nooit: was er maar filtermaling
Bestond de wasmachine maar alvast
De afwasautomaat en afbetaling
De waterleiding en de meterkast
De mixer en de oliestookinrichting
De centrifuge en het gasfornuis
Bestond er maar elektrische verlichting
De halogeenlamp of de neonbuis
Als opa's vader planken stond te zagen
Een nieuwe staldeur in de hengsels hing
Het dak bedekte of met paard en wagen
Z'n waren in de stad verkopen ging
Dan dacht hij nooit: bestond er maar espresso
Ik wou dat ik espresso drinken kon
En zegeltjes kon sparen bij de Esso
Voor dvd'tjes of een hoogtezon
Of voor een setje nieuwe ruitenwissers
Voor een homecomputer of een fax
Bestonden er alvast maar luchtverfrissers
En glorix, odorex en oropax
Stuurbekrachtiging en driewegstekkers
En meubelboulevards en reisbureaus
En zonne-energie en eierwekkers
Het jeugdjournaal en wekkerradio's
Toen zat er niemand op de trein te wachten
Of op de bus of op de motorfiets
Op zestienkleppers of op paardenkrachten
Ze hadden alles en ze misten niets
Toen hoefden ze nog niet te internetten
Ze hoefden geen FM, geen infrarood
Geen kabel en geen antikalktabletten
Geen haarlak en geen voorgesneden brood
Toen was er nog geen vraag naar implantaten
Beleggingsadviseurs of discotheeks
En digitale antwoordapparaten
Naar glansspoelballen of naar kiwicakes
Ze droomden niet van voorgekookte krieltjes
Of van een koelkast met een diepvriesvak
Laat staan van organizers en mobieltjes
Van poedermelk of landwijn uit een pak
Terwijl ik zelf zo graag terug zou willen
Naar tijden dat de voddenman nog riep
Om vodden en de schillenboer om schillen
Naar tijden van de schout en scharensliep
Naar tijden van gezellig ganzenborden
In plaats van in de koopgoot met elkaar
Gezellig op een hoop gedreven worden
De tijd van voor de meubelboulevard
En nooit gebeurt het dat ik zit te denken
Bestond er vast maar prullafilibriet
Of had je maar alvast Japanse friet
Ik mis geen cryosol of eusamine
En ik verlang niet naar hybridoplast
Of nergoscoops alleen de tijdmachine
Ik denk wel eens: was die d'r maar alvast
Kees Torn
Jij en ik - geen stof, maar licht
Het zal wel donker zijn, en stil, als je er niet meer bent.
Misschien zo stil en donker als het ademloos moment
waarop het zaallicht dimt voordat de film begint,
dat ogenblik. De hele eeuwigheid. Misschien.
Maar als je droomt dat je een vlinder bent,
kun je evengoed een vlinder zijn
die droomde dat hij mens was.
Je mag dit nooit vergeten. Op een dag
kust een van ons de ogen van de ander dicht
en moet dan weten: dit is louter pauze totdat alles
weer opnieuw begint. Jij en ik - geen stof, maar licht.
waarop het zaallicht dimt voordat de film begint,
dat ogenblik. De hele eeuwigheid. Misschien.
Maar als je droomt dat je een vlinder bent,
kun je evengoed een vlinder zijn
die droomde dat hij mens was.
Je mag dit nooit vergeten. Op een dag
kust een van ons de ogen van de ander dicht
en moet dan weten: dit is louter pauze totdat alles
weer opnieuw begint. Jij en ik - geen stof, maar licht.
Ingmar Heytze
En Johan zag de bal
Een paar weken na de dood van mijn moeder
tien jaar geleden overleed Johan Cruijff.
Voor mij hoort de dood van de een nu
ook een beetje bij die van de ander.
Door die mooie documentaires die
te zien zijn over Johan moest ik denken
aan deze twee mooie gedichten over hem.
De eerste van Toon Hermans en de ander
bij zijn vijftigste verjaardag door Jan Kal.
Vincent zag het koren
Einstein het getal
Zappelin de zappelin
En Johan zag de bal
Toon Hermans
Zo mooi anders...
Door het kussengedicht van gisteren kwam ik
weer te denken over onze vijftigste verjaardag die
Wim en ik samen en tegelijk vierden met een feestje.
Ik heb Wim toen voor al onze
vrienden en familie toegesproken.
.JPG)
Bijna zeventien jaar geleden.
Dit zei ik:
Dat is fijn wakker worden!
Ik word altijd blij van een heerlijk kussen
met een sloop met lieve letters erop.
Net of je dan nog fijner in slaap zal vallen
en nog heerlijker wakker zult worden.
Valentijnsdag, 38 jaar na het jawoord!
.jpg)
Jaren na het jawoord,
zelfs jaren na de zilveren bruiloft,
straks weer samen naar huis
Elke vogel telt!
|
Broodnodige troost, gewoon in de maandagkrant
Broodnodige troost
met woorden en beelden
gewoon in de maandagkrant.
Irene van der Meulen
Trouw
19 januari 2026
blue monday
The only thing that i loved more was loving you
Voor iedereen die vandaag wel
een lieve glimlach kan gebruiken:
Een prachtig mooi gedicht van Harry Baker:
'Instructions upon my death'
Hij leest het hier zelf voor:
Door de open ramen ademt ontspannen het huis
ontspannen het huis. Ik zie
mijn vrouw voor de spiegel een rode
blouse passen - verwachting
maakt haar ogen jong als
de eerste dag. Ik hoor
het kind de trap op komen
met een mond vol vragen. Buiten
in de zomerdroogte zijn alle
geluiden rond en verend.
Aan lange draden van licht
zweven de acrobatische
vogels. Bomen staan in
wonderen te geloven.
En de wandelmensen maken
hun oude benen wijs
dat het groene leven nooit
meer eindigt. Even woont men
vreesloos en zonder verleden
in zijn eigen lichamelijkheid.
Bert Voeten (1918-1992)
Uit: 'De zon op mijn hand en andere gedichten' - De Bezige Bij - 1956
Tegen alle boosheid in
Later
Later,
als mijn later nu is
zal ik grote schoenen dragen
leef ik dertigduizend dagen
zal ik varen over zee.
Later, als mijn later nu is
zal ik door de wereld dwalen
spreek ik tweeëntwintig talen
neem ik veertig koffers mee.
Later,
als mijn later nu is
zal ik warme jassen dragen
hoef ik nooit de weg te vragen
zal ik doen wat ik wil doen.
Later zal mijn later nu zijn
en mijn nu van nu wordt toen.
uit: DICHTER. zachte kracht
Zomer, zachtheid en kracht.
Dat je grootste zorg natte voeten mogen zijn!
Volg nu voor heel even woorden langs de waterlijn
laat hier je grootste zorg slechts natte voeten zijn!
De afdrukken in het strandzand van Vlieland
van de wielen van de Vliehors Express.
Deze is van jaren terug, maar blijft mooi!
PS Deze woorden zijn voor iedereen,
maar eigenlijk speciaal bedoeld voor
de bloglezeres die me een brief schreef,
waar ik helaas niet anders dan hier,
op mijn blog op kan antwoorden.
Hopelijk kunnen we samen
een keer verder spreken.
Zullen we een bos beginnen?
Graaf een kuil
en plant je boomvoorzichtig
naast de mijne.
Kunnen ze elkaar
uit de wind houden
als het stormt
of in de zondagzon
samen zwijgen.
En als ze ’s avonds
door de wimpers
van hun twijgen
naar elkaar kijken
beginnen ze al
op een bos te lijken.
Jaap Robben
Zullen we een bos beginnen?
Dat blijft leuk!
Een muurgedicht van Plint
Blijft leuk!
Ook een idee voor een verjaarscadeau
voor een jarige in januari of juni.
Huizen zijn altijd thuis
Dit is precies de reden dat in theorie
een camper of een leuke caravan
me echt heerlijk lijkt om
mee weg te gaan.
Ik slaap altijd het liefste in mijn eigen bed.
En dan heb je je eigen gespreide bedje bij je.
Je eigen servies, je eigen lamplicht
en je eigen 'woonluchtje'...
Schrijf een brief en maak soep
My grandmother once gave me a tip:
Do what you have to do, but little by little.
Don’t think about the future
Wash the dishes.
Remove the dust.
Write a letter.
Make a soup.
You see?
Advance step by step.
Take a step and stop.
Rest a little.
Praise yourself.
Take another step.
And then another.
You won’t notice, but your steps will grow more and more.
And the time will come when you can think about the future without crying.
~Elena Mikhalkova
Abonneren op:
Posts (Atom)