Ik ben zelf in het programma te gast geweest toen ik voor onze woongroep in oprichting, de Naobers, op zoek was naar nieuwe buren. En ik werd lid van de zoekbrigade, waarbij ik zo'n mooi hesje kreeg en actief mee kon speuren naar de gezochte personen. Tegenwoordig komt daar ook het zoeken in DNA databanken bij. Ik zou daar dolgraag meer van willen weten zodat ik daarmee ook zoektochten zou kunnen helpen oplossen. Ik wilde al me graag eens verdiepen in het volgen van een soort cursus of opleiding. 
Gisteren werd ik vroeg in de ochtend al gebeld door onze dochter. Die nacht was er een verschrikkelijk auto ongeluk geweest waarbij twee minderjarige jongens waren overleden en een zwaargewond werd. Dat ongeluk had pal voor hun huis plaatsgehad. Wakker geworden van een enorme klap hebben haar man en zij met ontzetting gekeken hoe alle hulpdiensten zo hard hebben gewerkt om de jongens uit de auto te bevrijden. Ze zagen vanuit hun woonkamer hoe een jongen in de ambulance werd gedragen die vervolgens niet weg reed. Onze dochter vertelde dat ze er helemaal naar van was; hoe het gebeurde onder haar huid was gaan zitten en hoe ze alleen maar kon denken aan de families die nu zo'n verschrikkelijk bericht thuis zouden krijgen. De levens van jongens die in een noodlottige tel voorbij waren. De jongen die zwaargewond was bleek gelukkig vandaag buiten levensgevaar. Maar zijn leven zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
En toen bedacht ik hoe het moet zijn voor al die mensen in oorlogsgebieden die steeds bij voortduring zoveel geweld om zich heen ervaren. Hoe ze met de stress van bommen en verderf moeten leven. Hun zenuwen moeten zo strak staan, ook door al die nachten slecht slapen met steeds maar luchtalarm en al het verdriet, de vernietiging, de waanzin van oorlog. Het is toch ongelofelijk dat we niet in staat zijn om deze strijd te stoppen. De strijd waarbij zoveel onschuldige vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, mensen slachtoffer worden. Ik kan er gewoon niet bij.
Onze Iraanse buddy's hebben ons verteld over al het geweld in Iran. Over hoe jonge mensen daar hebben geprotesteerd tegen het regime en dat zoveel duizenden mensen zijn gearresteerd of doodgeschoten. Over hoe gewonde mensen het tot het ziekenhuis hebben gehaald en vervolgens daar werden opgehaald en meegenomen en niet meer werden teruggezien. Hoe artsen die mensen met schotwonden behandelden werden opgepakt. Hoe niemand iets kan uitrichten om dit te stoppen. Ik kan er gewoon niet bij.
Het zijn verwarrende tijden.
Ik merk dat mijn stemmingen door de dag alle kanten opgaan. Met ontzetting kijk ik naar het nieuws, om even later met Wim een eind te gaan fietsen en te genieten van onze prachtige IJssel.
Ik luister naar onze buddy's die zich grote zorgen maken over hun verwanten in hun thuisland Iran waar inwoners van 'hun' stad Teheran in grote angst leven, nu die plek in een waar oorlogsgebied is veranderd. En even later zit ik bij de kapper en ben ik blij dat mijn haar weer goed zit.
Ik word onpasselijk van het horen van de teksten van Trump en wend boos en beschaamd mijn hoofd af als ik beelden van mensen in Gaza op het nieuws zie. En tegelijk vind ik mezelf een beetje zielig omdat er een huidtumortje is gevonden dat weggehaald moet worden. Waar hebben we het over?
Vanavond gaan we bij onze buddy's eten. Voor de gezelligheid en de afleiding. Gewoon om bij elkaar te zijn. Maar ik vind het ook moeilijk om hun pijn aan te zien. En ik weet nu al dat ik me bij thuiskomst vast en zeker onderdompel in een tv-programma zoals 'het perfecte plaatje' waarin alles in de wereld helemaal oke is. En het maken van de mooiste foto het meest telt.
Ik weet ook dat het niet zou helpen als ik de hele dag het wereldnieuws zou volgen. En dat het beter voor mij is om de nieuws 'inname' te beperken. Maar het schrijnt toch. Al ga ik dan ook ondanks dat wel weer gewoon mijn planten verpotten en een wasje doen.
Ik plaats hierbij een prachtig gezongen lied - in het Farsi - door Maaike, een mede buddy hier in Zutphen. Ze zingt het voor alle onschuldige slachtoffers aan beide kanten. Luister maar : video
Ik wens je een mooie dag!
De Paastijd is niet aan ons voorbij gegaan. Ik mocht op Goede Vrijdag van tien tot twaalf uur komen kennismaken en meezingen met een koor waar ik voor op de wachtlijst stond. Al bij de aardingsoefeningen waarbij we op ons eigen toon 'ja' zongen tegen onszelf en elkaar schoot ik vol. Het kwam compleet onverwacht dat de tranen als vanzelf over mijn wangen liepen.
Even later zongen we 'Lean om me' waarbij mijn buurvrouw me een schoon zakdoekje toestopte en me tegelijk verzekerde: 'Muziek is emotie' en bij ons op het koor mag dat allemaal!
Wim en ik kijken samen naar de tv-serie: 'Parenthood'. Het is zo'n lieve serie. Ik mag graag zien hoe het gezicht van Wim openbreekt als hij voluit lacht om de grappige scenes. En tegelijk hoe hij volschiet bij de ontroerende gebeurtenissen. Fijn dat hij even bij zijn gevoel komt. Hij is nog steeds heel druk met de zorg rond zijn moeder en heeft al een maand of twee een hele verkrampte nek, waar hij heel moe van wordt.
