Gisteren werd ik vroeg in de ochtend al gebeld door onze dochter. Die nacht was er een verschrikkelijk auto ongeluk geweest waarbij twee minderjarige jongens waren overleden en een zwaargewond werd. Dat ongeluk had pal voor hun huis plaatsgehad. Wakker geworden van een enorme klap hebben haar man en zij met ontzetting gekeken hoe alle hulpdiensten zo hard hebben gewerkt om de jongens uit de auto te bevrijden. Ze zagen vanuit hun woonkamer hoe een jongen in de ambulance werd gedragen die vervolgens niet weg reed. Onze dochter vertelde dat ze er helemaal naar van was; hoe het gebeurde onder haar huid was gaan zitten en hoe ze alleen maar kon denken aan de families die nu zo'n verschrikkelijk bericht thuis zouden krijgen. De levens van jongens die in een noodlottige tel voorbij waren. De jongen die zwaargewond was bleek gelukkig vandaag buiten levensgevaar. Maar zijn leven zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
En toen bedacht ik hoe het moet zijn voor al die mensen in oorlogsgebieden die steeds bij voortduring zoveel geweld om zich heen ervaren. Hoe ze met de stress van bommen en verderf moeten leven. Hun zenuwen moeten zo strak staan, ook door al die nachten slecht slapen met steeds maar luchtalarm en al het verdriet, de vernietiging, de waanzin van oorlog. Het is toch ongelofelijk dat we niet in staat zijn om deze strijd te stoppen. De strijd waarbij zoveel onschuldige vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, mensen slachtoffer worden. Ik kan er gewoon niet bij.
Onze Iraanse buddy's hebben ons verteld over al het geweld in Iran. Over hoe jonge mensen daar hebben geprotesteerd tegen het regime en dat zoveel duizenden mensen zijn gearresteerd of doodgeschoten. Over hoe gewonde mensen het tot het ziekenhuis hebben gehaald en vervolgens daar werden opgehaald en meegenomen en niet meer werden teruggezien. Hoe artsen die mensen met schotwonden behandelden werden opgepakt. Hoe niemand iets kan uitrichten om dit te stoppen. Ik kan er gewoon niet bij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten