Das war einmal!

 

Nou inderdaad, ik kwam mezelf laatst tegen!

Ik had toch verteld dat ik vorig weekend 

mijn zomerspullen tevoorschijn haalde?

En dat ik zoveel kleding had die me te klein was 

dat het niet meer in de wisselkratjes paste?

Best confronterend hoor, 

maar daar moest ik echt wat mee!!

Eerst hebben een paar vriendinnen 

wat uit de kratjes uitgezocht.

Dat hielp me over een drempel.

 

Toen heb ik ALLES wat ik niet meer paste, 

en wat niet meer bij mij past, apart gelegd 

en een andere vriendin uitgenodigd.

Zij heeft een kleinere maat, 

wel weer met een ander figuur, 

dus ik verwachtte er niet alles van.

Ik gaf dingen aan en zij ging passen. 

En? Het ene na het ander jurkje, 

elke complete laagjes outfit, 

linnen broek of blouse en jas,

stond haar werkelijk enig.

Ik zag alles voorbij komen en zag hoe ik al 

die combinaties nu nog steeds leuk vond. 

En hoe blij ik was geweest (en nog) 

met mijn eigenwijze kledingstijl;

een combi van nieuw, zelf gemaakt 

tweedehands van de kledingbeurs.

'En dan droeg ik daar meestal dit vestje bij'. 

 

'Die jurkje droeg ik op onze zilveren bruiloft'. 

'Die witte linnen broek had ik ook in het lichtgrijs.'

'Deze jurk was zwierig als we gingen dansen.'

'Van deze jurkjes heb ik er wel vijf gekocht, 

allemaal even leuk en nog steeds mooi'.

 'Deze is nog van Didi, of van Sandwich, 

of van Cora Kemperman of van X-AS.'

Geen idee of die nog bestaan...

Uiteindelijk waren er een paar stukken 

die we haar minder leuk vonden staan, 

dus die heb ik nu nog over.

Maar er gaan twee vuilniszakken 

vol naar hun nieuwe eigenares. 

Allemaal spulletjes die lang bij me hoorden

maar die me nu gewoon niet meer passen.

En hoe blij ik ook was voor mijn vriendin, 

het was toch een moment van afscheid nemen

waar ik wel even van moest bekomen.

Even voelen hoe dat voelde. Even slikken! 

Een uurtje op bed met een fijn boek.

Het uitspreken van het gevoel 

naar Wim toen hij thuis kwam.

Een glaasje wijn erbij.  

En dat was het dan ook!

Ik ga nu weer op zoek naar mijn nieuwe stijl.

Kleding met vrolijke kleuren, 

die lekker soepel om me heen mag vallen.

Niet meer mijn buik inhouden,

geen gestuntel op hakken,

leuke, grote sieraden!

'Here i come!

Afronding

Ik denk erover om mezelf een ring cadeau te doen,

om een periode van narigheid met mijn gezondheid 

na die twee gebroken voeten in augustus vorig jaar 

op een fijne en goede manier af te sluiten.

Dit leek me een hele mooie.

Simpel en het symbolische van een cirkel

past ook wel bij een zekere afronding.

Wat vinden jullie?

Relax!

Al houd ik nu toch een klein beetje mijn adem in....

Zorgeloosheid

Deze prachtige tekst van Bert Schierbeek

vind ik in deze tijden vol onzekerheid

een bron van troost en vertrouwen. 

En je kunt deze woorden op allerlei manieren tegen komen

en in je interieur opnemen.  

Als ansichtkaart,

als wandposter, ingelijste poster of als spandoek, 

  

  

als wrijfletters op de muur geplakt,

mooi handgeschreven,

of - mijn favoriet - als kussensloop! 

Een vaas met bloemen is genoeg!

Ons leven in ons nieuwe, veel kleinere, appartement ziet er op onderdelen anders en vooral eenvoudiger uit.  

Wat ik me pas realiseerde is dat het er hier eigenlijk beter uitziet met minder planten. En dat slechts een vaas met bloemen hier genoeg is. 

Eerst vond ik dat een soort van jammer. En toen bedacht ik dat het eigenlijk ook wel makkelijk is. 

Een bos bloemen die volop aandacht krijgt omdat er verder niet veel staat. Wat is daar eigenlijk op tegen? 

Het is gewoon even wennen dat een huis vol bloemen en planten niet meer leuk of zelfs wenselijk is. 

Wel wil ik dan ook echt mooie planten. 
Ik merk dat ik ook minder consideratie heb met bijvoorbeeld een planten-duo dat laatst ineens gekke sprieten ging krijgen. Die mogen nu van mij ergens anders wonen.

Ook buiten heb ik aan een paar planten genoeg. Oke....

Tja, als ik er over door denk merk ik dat het heel even knaagt aan mijn gevoel van ruim welkom willen heten aan veel mensen en veel gezelligheid, veel taart en veel bloemen.... 

Maar het is nu eenmaal niet anders en het heeft ook wel weer voordelen. Minder prikkels, minder gedoe, meer vrijheid. En gewoon extra genieten van die ene mooie plant of dat leuke boeketje.

De moed om te gewoon rusten en te spelen!

'Maak ruimte voor je verdriet!'

Psychiater Dirk De Wachter: 'Maak ruimte voor je verdriet!'

Als we doen alsof het leven een feest is en de blues niet durven te leven, loopt het mis.

Als psychiater ben ik een verdrietdokter. Mensen komen bij mij als ze een gemis ervaren, een tekort, een probleem. Als we doen alsof het leven alleen een feest is, en de blues niet durven te leven, dan loopt het mis. De nieuwe media zijn niet zo geschikt voor de kleine problemen van het leven; die worden niet zo vaak getwitterd. We vragen voortdurend aan elkaar: hoe gaat het? Het antwoord op die vraag is altijd 'goed', en dan stopt de conversatie.

We hebben reëel contact nodig en de behoefte om elkaar in de ogen te kijken. We moeten elkaar aanraken, of zoals ik vaak zeg: voor de lastige dingen moeten we elkaars vel voelen. Toch leven we in tijden waarin we een zekere afstand houden, en waarin we schrikken van elkaar. We ontmoeten elkaar alleen in de vrolijkheid. Maar af en toe is het leven lastig, dat kán niet anders. Als we onszelf in staat zouden stellen om die lastigheid te benoemen en met elkaar te delen, zou dat veel psychiatrische problemen voorkomen.

De meest wezenlijke verbindingen tussen mensen komen op lastige momenten, als het minder goed gaat. We krijgen een band met elkaar op de momenten dat het belangrijk is dat we in elkaars aanwezigheid zijn en iemand hebben die naar ons luistert.

Psychiaters hebben momenteel te veel werk. Als we morgen het aantal psychiaters verdubbelen, hebben ze overmorgen weer wachtlijsten. We kunnen minder psychiatrie tot stand brengen als we met elkaar spreken en het sociale weefsel versterken. Ik ben een systeemdenker, en kijk niet alleen naar de manier waarop het individu zijn leven leidt, maar naar hoe we leven in verbondenheid met anderen. 

De sleutel voor de moderne mens ligt in het samen dragen van de lastigheden van het leven. En dan niet alleen de zware lastigheden, maar juist ook de gewone, alledaagse lastigheden, zoals problemen met je kinderen, baas of religie. Die moeten we onder ogen durven zien en samen durven aangaan.

bron

'De liefde verschijnt op de momenten dat het moeilijk wordt.

Het verdriet geeft aanleiding tot de liefde.'

lezing & lezing

Ja, vroeger was alles beter!

Ja, daar stond 'onze' brievenbus. 

In het zijstraatje tegenover ons huis. 

Zo makkelijk om even naar toe te lopen om iets nog net voor vijf uur op de bus te doen: Uitnodigingen, kaartjes voor verjaardagen en beterschapwensen, onze grote stapels met nieuwjaarspost en elke maand een stapeltje facturen van Binnenkant.

En nu zat er een sticker op dat deze brievenbus zou gaan verdwijnen. Het kan niet meer uit. Alles gaat tegenwoordig digitaal. Postzegels zijn trouwens ook achterlijk duur geworden.

Nadat ons postkantoor al verdween, had ik altijd nog de zekerheid van een brievenbus vlakbij. Nu moet ik op zoek naar een andere. Het zal er wel eentje in een supermarkt worden. Die supermarkten worden trouwens ook steeds minder klantvriendelijk, want in de dichtstbijzijnde super gaat nu ook de daar staande pinautomaat verdwijnen....  

Kon alles maar blijven zoals het was...

Not everything you lose is a loss

I was the type of person, 
that held onto things too tight, 
unable to release my grip, 
when it no longer felt right. 

And although it gave me blisters, 
and my fingers would all ache, 
i always thought that holding on, 
was worth the pain it takes. 


I used to think in losing things, 
i’d lose part of me too, 
that slowly I’d become someone, 
my heart no longer knew.

Then one day something happened. 
I dropped what I had once held dear, 
but my soul became much lighter, 
instead of filled with fear. 

And it taught my heart that some things, 
aren’t meant to last for long. 
They arrive to teach you lessons, 
and then continue on. 

You don’t have to cling to people, 
who no longer make you smile, 
or do something you’ve come to hate, 
if it isn’t worth your while. 

That sometimes the thing you’re fighting for, 
is not worth the cost, 
and not everything you ever lose, 
is bound to be a loss. 

Erin Hanson  

Geruststellende woorden van Sloworganizing Yvonne!

Krijg jij ook je beste ideeën onder de douche? Bedenk je een goede oplossing voor een probleem als je met de hond wandelt of als je op de fiets zit?

Dat is niet zo raar, je brein is dan ontspannen. Het is niet zo dat er dan niets gebeurt, integendeel, er gebeurt van alles. Je merkt het alleen niet zo. Je onbewuste brein is dan bezig om informatie op te slaan en te vergelijken met dingen die je al weet. En dan kun je opeens dat gevoel hebben dat dingen op hun plaats vallen, kun je opeens een nieuwe invalshoek hebben, waardoor een vraag of een probleem ‘zomaar’ is opgelost.

Daarom is het ook zo belangrijk om tijd offline te hebben, zodat je onbewuste tijd heeft om dit te doen. Daarom is slaap zo belangrijk.

Dit proces kun je niet dwingen, je kunt het alleen maar ruimte geven. Dat doe je door stil te zijn. Maar als je stil bent omdat je eigenlijk stiekem een resultaat wilt, dan werkt het niet. Het werkt alleen als je echt ontspant en de dingen laat gebeuren. Of niet. Want heel vaak gebeurt er gewoon niets. En dat is ook goed.

Echt goede ideeën zijn schaars. Geef ze dus de ruimte om te ontstaan.

De vakantie is daar een prima tijd voor. Maar niet als je allerlei werk meeneemt, alleen een stapel businessboeken leest of zelfs als je van de ene bezienswaardigheid naar de ander rent. Dat is alleen maar meer input. En die ideeën en inzichten hebben baat bij even geen input.

Ik zeg niet dat je niets mag doen, nieuwe dingen zien geeft ook energie en nieuwe gezichtspunten. Maar geef die gezichtspunten wel ruimte om te landen. Als je alleen maar blijft rennen, heb je geen tijd en ruimte om nieuwe combinaties te maken.

En misschien ben je zo moe, dat je de eerste tijd alleen maar aan het uitrusten bent. Dan komen de inzichten pas later. Of na de vakantie. Dat is allemaal goed.

Daar is het zomer voor: ontspan, niets moet.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Bovenstaande, fijne tekst kreeg vanmorgen binnen in het eZine van Sloworganizing 

Van harte aanbevolen!

Voor het geval dat....

Wie heeft er spullen in huis die worden bewaard 'voor het geval dat...'?

Wij wel. Zo hebben wij ooit een prachtige barbeque gekregen in een kerstpakket. Een keer gebruikt bij een straatfeest. Maar verder bbq-en wij nooit! Gedoe! Gevaarlijk! Het staat nu nog met alle toebehoren erbij op zolder voor het geval dat we zelf ooit nog eens.... (nooit dus...)

En zo staat er een leuke tuinbank (gekregen bij ons trouwen) waar een paar latten van kapot zijn die Wim - als hij de geest krijgt - met wat nieuwe latten en een likje verf weer om wil toveren in een prachtig tuinbankje voor in de voortuin. Voor het geval hij daar een keer de tijd voor heeft...

Ik hielp eens iemand met opruimen die een complete stellingkast had vol met kapotte audiosets die hij bewaarde voor het geval hij eens iets wilde repareren / klussen. Alsof je geen te repareren spullen zou kunnen vinden als je daar ineens zin in zou hebben.

Andere voorbeelden:  
Lapjes stof voor het geval dat je nog eens een lappendekentje, schortje of knuffel wil maken.
Die stapels oude sleetse lakens, handig voor als je eens wat wilt verven of klussen.
Gebruikt cadeaupapier dat je netjes in een la bewaart, maar dat altijd net te klein of niet leuk genoeg blijkt als je een cadeautje in wilt pakken en je dus maar een nieuwe rol aanbreekt.
Die vier oude telefoons die je bewaart als reserve voor het geval dat je telefoon ineens kapot gaat.
Dat fonduestel dat al twintig jaar ongebruikt in de kelder staat maar ja, voor het geval dat....
Die restjes houten latten en planken die nog best eens van pas zouden kunnen komen...
Al die bakjes met gesorteerde schroeven, pluggen, haakjes, spijkertjes en wat al niet meer, die bijna nooit precies passen bij wat je zoekt. Of die misschien wel hadden gepast, maar die je toch maar vast nieuw had gekocht toen ze nodig had.

Het beroerde is dat je ALS je eens iets zou willen gebruiken van de spullen die je bewaart 'voor het geval dat' die meestal onvindbaar zijn als je ze nodig hebt. Of die je te laat ziet als je het al op een andere manier hebt opgelost. 

Want dat gebeurt vaak: Je hebt iets nodig en als je dat niet voorhanden hebt ga je improviseren:
Je leent een fonduestel bij de buurvrouw, koopt snel even een pakje afdekplastic als je verf uitzoekt bij de schilderszaak (want geen tijd of zin om eerst thuis te kijken of er nog oude lakens zijn) en gebruikt zo lang het telefoontje van een van de kinderen als die van jou het begeeft.
En zo ligt al het eenpersoonsbeddengoed al jaren in een dekenkist te wachten op eenpersoons loge's, die er nooit komen want er zijn geen eenpersoonsbedden meer. En als een onverwachte loge blijft slapen op de bank pak je (uit gewoonte) gewoon een tweepersoons setje uit de kast.

Alles wat je bewaart 'voor het geval dat' neemt plek in in je huis, in je kasten of op de zolder.
En die spullen gaan uit zich zelf niet weg. Sterker nog, die spullen lijken andere ongebruikte spullen aan te trekken. En zo wordt 1 plank een halve kast. Zo worden twee dozen twaalf dozen.

Eigenlijk zou je rigoureus alles wat je bewaart: 'voor het geval dat' weg moeten geven / doen / verkopen. En er op vertrouwen dat je je wel redt met de spullen die overblijven. 
En mocht je dan in een op de honderd gevallen toch nog iets missen dan is dat meestal snel geleend of voor een prikkie gekocht. Als je genoeg tijd hebt van marktplaats van iemand die ook met die overtollige spullen in zijn of haar maag zit... 

Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die er naar verlangen om al die: 'voor het geval dat' spullen weg te doen. En of en waarom dat uiteindelijk wel of juist niet gelukt is.

Tenslotte zal de uitdrukking: 'Wie wat bewaart die heeft wat!' in veel gevallen juist ook wel weer een aanleiding zijn om spullen toch nog maar even te bewaren...

Maar wat win je er mee als je dat nou eens niet deed of hoefde te doen van jezelf of je partner. Wat win je aan ruimte, rust en overzicht? Aan een opgeruimde frisse stemming en zin te beginnen aan leuke nieuwe dingen waar je gewoon blij van wordt....

Weg met de warboel!

Zo begint hoofdstuk 16 van 

'Weg met de warboel' 

Karen Kingston

Hoeveel heb je nu eigenlijk nodig?

Met het opruimen van de spullen van mijn moeder heb ik onder het mom 'zonde om weg te gooien' van allerlei nuttigs mee naar huis genomen. Zoals beddengoed, hand- en theedoeken, schoonmaakspullen, batterijen en gloeilampen maar ook een plant en mijn moeders roze badjas.

Nu heb ik dus twee van die wisser/dweil stokken. 

Ik vraag me af hoe lang ik er over doe om die allebei te 'verslijten'. Gelukkig kwam haar zeem en raamwaswisser goed van pas, die van mij trok niet meer zo netjes droog.

Ik heb nu meer handdoeken dan in de badkamer passen.
Ik had daar al genoeg. De stapels zijn zo hoog geworden dat ik aan de onderste handdoeken van de stapels vaak helemaal niet toekom. Ik mag ze wel eens gaan rouleren anders worden ze misschien lelijk.
Toch vind ik het fijn om een handdoek of theedoek gemerkt met de naam van mijn moeder te gebruiken. Zo is ze er steeds nog even bij. 
Net als wanneer ik haar badjas draag of weghang.

Ook haar schoonmaakspulletjes ben ik aan het opmaken. Van sommige spullen kan dat heel lang gaan duren. Zoals die twee flessen bleekmiddel die ik maar heel sporadisch gebruik voor iets van textiel wat ik graag (weer) wit wil hebben.
De speciale roest-vrij-staal-reiniger die ik dan maar eens ging proberen maakte juist strepen op ons fornuis.
En alle vlekkenmiddelen van diverse merken voor extra vuil wasgoed heb ik eigenlijk ook haast nooit nodig.

Heel specifieke schoonmaakspullen heb ik normaal niet eens. Groene zeep, soda, allesreiniger van Ecover, schoonmaakazijn en bijenwas, dan heb je het wel zo'n beetje.
Nu staan er allerlei 'vreemde' middelen in de kelder. De zilverpoets bleek (gelukkig) verdroogd te zijn. Dat scheelde weer. Maar voor sommige batterijen heb ik geen apparaten en voor de navulling van die toiletspoelblokjes moet ik eerst weer een startsetje kopen met zo'n dingetje om die dingetjes (deze zin wordt lekker duidelijk, maar je begrijpt het vast wel) in te hangen...

Maar gewoon wegmikken wil ik die spulletjes ook niet.
Nu kan ik dat als opruimcoach natuurlijk niet op me laten zitten en ik heb inmiddels een van mijn eigen opruimtips in werking gesteld:
Ik heb allerlei overbodige spullen in een kratje bij onze voordeur gezet. Iedereen die ons bezocht vroeg ik - als ik ze uit liet - of ze misschien wat konden gebruiken. Ik moest even geduld hebben, maar jawel, na verloop van tijd was het raak en gingen mensen tevreden weg met een senseo-apparaat of een bordenrekje. Misschien moet ik die batterijen, schoonmaakspullen en het teveel aan linnengoed daar ook maar eens neerzetten...

Slow down: tien simpele tips!

1 Doe niet alles tegelijk. Onderzoek wijst uit dat niemand er bij gebaat is om alsmaar te multi-tasken. Taken één voor één afwerken levert een veel betere concentratie op, maar ook meer rustige aandacht, minder fouten, vaak een beter resultaat en uiteindelijk ook tijdwinst.

2 Je hoeft niet bij elk feestje het licht uit te doen!

Laat dat een opluchting zijn. Denk aan het citaat van Martin Bril:

 ‘Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg.’

3 Neem meer rust, en neem genoeg pauzes.

Even afstand nemen helpt vaak beter dan maar doorploeteren. 

Ga eens een kwartiertje in de zon zitten. Adem in adem uit!

En ga af en toe eens echt vroeg naar bed.Nog voordat je afgedraaid in bed rolt.

Dat biedt rust en het gevoel dat je niet alsmaar achter de feiten aan loopt.

4 Doe genoeg om te ontspannen.

Spreek af met een vriend(in) om samen koffie te drinken of doe iets anders waar je energie van krijgt.
Een middag lezen in de tuin, weer eens naar de film, een dagje sauna of eens lekker uitgebreid in bad. Of doe een uurtje helemaal NIETS. Zo kunt je de accu weer opladen.

5 Beweeg meer. Maak elke dag een wandelingetje of een fietstocht. Lukt het niet in je eentje, spreek dan af om met iemand anders te gaan zwemmen, schaatsen, dansen of voetballen.

6 Zeg niet altijd gelijk ‘Ja’ op vragen van anderen.

Hebe je vaak een overvolle agenda en stress? Wen jezelf er aan om op een verzoek te reageren met: 'Ik zal er over na denken'. Dat geeft de gelegenheid in alle rust alle ‘voors’ en ‘tegens’ op een rijtje te zetten, en te kijken of het in de agenda past. Bovendien bereid je de vraagsteller er zo alvast op voor dat je ook nog wel eens 'Nee' zou kunnen gaan zeggen. En dat maakt het makkelijker om het woord 'Nee' over je lippen te krijgen. Wel zo relaxed....

7 Geniet van wat er allemaal vanzelf goed gaat. Soms is ingrijpen en ver vooruit plannen noodzakelijk. Maar in elk leven gaan er ook dingen helemaal vanzelf goed. Het is net of, als je daar oog voor krijgt, er steeds meer goed gaat. Het heeft ook met vertrouwen te maken. 
Er zijn mensen die zeggen altijd een parkeerplekje te hebben. En die hebben ze dan ook….    

8 Leg de lat eens wat lager. Goed is goed genoeg!  
Ontspannen een 7 halen is fijner dan de uitputting nabij zijn voor een 10.

9 Doe eens wat samen. Met een paar handjes erbij is een grote klus zo gedaan, en het is vaak nog gezelliger ook! Gedeelde vreugd is dubbele vreugd en gedeelde smart is halve smart!

10 Leer ook af en toe eens te ontvangen. Zeg eens: ‘Ja, wat fijn, hartelijk bedankt!’ als mensen iets voor je willen doen. Vaak is het fijn om een ander te kunnen helpen, al is het maar met een luisterend oor. Je kunt hulp van anderen ook zien als een mogelijkheid voor die ander om iets voor jou te mogen doen waar hij of zij zich zelf ook beter door voelt. 
Soms helpt het om het zo te kunnen zien, en kunt je iets in dankbaarheid aannemen.

Twee patatsnijders!

Ik hielp Inge met het opruimen van haar keuken.

In een bergkast vonden we allerlei keukenspullen die ze praktisch nooit meer gebruikt. Onder ander twee patatsnijders.

‘Waarom heb je er twee?’

‘Ja, ik had er zelf eentje en toen mijn moeder overleed heb ik die van haar er naast gelegd.’  

‘Gebruik je zo'n patatsnijder wel eens?’ vroeg ik.

‘Nou echt maar heel af en toe, en eigenlijk alleen als de kinderen thuis zijn.’

‘Kun je er niet eentje missen dan?’

‘Ja natuurlijk wel, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om die van mijn moeder weg te doen. Maar die van mij werkt beter, dus dan pak ik die als eerste.’

‘Denk je dat je moeder het erg zou vinden dat je niet haar patatsnijder zou gebruiken?’

‘Ik denk het niet, ze hield zelf helemaal niet van patat.’

‘Nou dan?’

‘Ja ik vind het toch lastig, ik voel me haast schuldig.’

‘Wat zou je moeder daar van vinden, dat je je naar maakt om haar patatsnijder?’

‘Dat zou ze belachelijk hebben gevonden denk ik.’

‘Nou dan?’

‘Ja, gek hè?’

‘Hield je veel van je moeder?’

‘Ik was dol op mijn moeder, ik mis haar nog elke dag.’

‘Denk je dat je jouw moeder eer bewijst door haar niet fijn werkende patatsnijder ongebruikt ver weg in een keukenkast op te bergen?’

‘Nee, dat denk ik niet, maar ja, ik blijf het moeilijk vinden om het ding weg te doen.’

‘Vertel eens iets over je moeder, wat vond ze fijn om te doen?’

‘Ze hield veel van muziek, zong graag en speelde heel graag op haar accordeon.’

‘Heb je een foto van haar waarop ze zong of accordeon speelde?’

Ja dat denk ik wel, en die accordeon heb ik ook nog.’

‘Waar heb je die dan?’

‘Ergens op zolder in een doos maar daar kan ik wel bij, die kan ik zo pakken.’

‘Wat zou je er van vinden als we die accordeon nu eens op die prachtige oude dekenkist in de hal ten toon stellen en er een mooie ingelijste foto boven hangen van je moeder die hem bespeelt?’

‘Dat lijkt me prachtig!’

‘En denk je dan dat je dan vervolgens die patatsnijder van je moeder weg kunt doen?’

‘Dat moet dan wel lukken,…. denk ik...’

Dansen maar!

Muziek en dansen maken dat ik me 'levendig' en 'blij & vrij' voel. 

Het gaat me dan niet om mooi of sierlijk dansen, meer gewoon om lekker bewegen op muziek.

Voorlopig kan ik wel een beetje lopen, maar huppelen of dansen zit er nog echt even niet in.

En dan zijn foto's van vrijuit dansende voor mij mensen nog aantrekkelijker dan anders.

Wie nu ergens een leeg wandje in huis heeft waar wel wat vrolijks mag 'gebeuren',

zou ik aanraden om foto's van dansende mensen te printen, in te lijsten en op te hangen.

En dan eens zien of het aanstekelijk werkt...

Veel plezier! 

  

Is dit wel normaal?

Nu ik loopgips heb en weer een beetje rondstrompel krijg ik weer de onbedwingbare neiging om dingen in huis naar mijn hand te gaan zetten. Om weer grip op mijn spullen te krijgen. 

De afgelopen weken zat ik noodgedwongen met mijn been omhoog en had al mijn energie nodig om mijn gebroken enkel rust te geven, de pijn te verdragen en soms even iets te gaan verliggen. 
Een wasbeurtje op bed was iets waar ik zeker een uur van moest bijkomen, na toiletbezoek kon ik hartgrondig hehe.... poehpoeh... verzuchtten.

Mijn Wim die ook niet veel kon uitrichten vanwege een fikse keelontsteking, koorts en algehele lamlendigheid hielp mij zo ver hij kon. Dat kostte hem alle moeite en daar was ik ook heel blij en dankbaar voor.
Maar... als ik dan bij voorbeeld zag dat de gordijnen niet goed waren gesloten, wat ik normaal gesproken altijd even zou verhelpen, even netjes recht hangen, zonder irritante kier, moest ik het maar zo laten. 
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat ook nog van Wim of van toevallig bezoek te vragen. 
Ik probeerde er niet op te letten. Maar als je probeert ergens niet op te letten lijkt het om met Toon Hermans te spreken 'Net of het vlekkie groter wordt'... 

Toen ik na een controle in het ziekenhuis uit de auto van de buurvrouw stapte, zag ik ondanks mijn klunzige gestrompel met krukken (dat al mijn aandacht vergde) in het kleine stukje van de auto naar de voordeur - uit mijn ooghoek - dat het mandje met viooltjes dat ik een paar weken terug naast de deur had opgehangen compleet verdroogd was. Wat een treurige bedoening. 
Ik had het al die tijd niet gezien en nu viel mijn oog er op. Wim was het niet opgevallen en bij navraag vond hij het ook helemaal niets om je druk over te maken. Dat kwam later wel weer. 
Gelukkig was er toen een vriendin die vroeg of ze wat voor me kon doen en die ik durfde te vragen. De volgende dag was het mandje liefdevol gevuld met rode veenbesjes. Gelukkig!
  
Er is meer wat ik normaal gesproken zelf, bijna onbewust, even doe, maar wat ik nu of aan anderen moet vragen of gewoon moet laten: iets recht leggen, ergens een doekje over halen, de bloemen op de vaas opnieuw schikken, uitgebloeide bloemetjes uit een plant plukken, een schilderij recht hangen of de stoelen aan de tafel aanschuiven. 
Allerlei dingen die ik normaal altijd eerst even gedaan wil hebben voor ik me kan ontspannen.
En dan heb ik het niet over schoonmaken, alhoewel het me echt ergert als ik zie hoe vies de ramen zijn, maar vooral over die paar spatten op de badkamerspiegel die ik gewoon even snel weg wil poetsen, afgewassen spullen die niet op hun eigen vertrouwde plek staan die ik wil wegzetten of geen nieuwe maar 'oppe' waxinelichtjes in de gezellige houdertjes op de tafel.

Nou vraag ik mij af: Is dit wel normaal? 
Zijn er meer mensen die onrustig worden van dit soort onvolkomenheden? 

PS Ik ben niet zo'n enorm leeghoofd dat ik ook heus wel begrijp je dit soort onrust niet kan vergelijken met alle wereldellende waar ik me overigens ook erg zorgen over maak en waar ik ook van wakker lig.  

Letterbakken en opruimen....

Mijn moeder gaat binnenkort verhuizen naar een zorg appartementje.

Dat betekent dat we - samen met haar - de inboedel van een complete woning terug moeten brengen tot wat past in een woonkamer met een aanrechtje en een slaapkamer.

 

We zijn al weken aan het sorteren en hebben discussies over wat er mee kan en wat niet,

waarbij mijn moeder soms moet slikken en soms gewoon op haar strepen blijft staan...

 

Waar niet aan te tornen valt is de letterbak die ze al jaren en jaren heeft.

Die moet mee, en dat kan ook want hij is nu eenmaal - gelukkig - niet zo groot.

Mijn vader en opa werkten vroeger in een drukkerij en in haar letterbak

staan de letters die samen de namen van haar drie kinderen vormen.

 

Ik kwam op pinterest deze mooie letterbak tegen, en daarna allerlei plaatjes

van verschillende 'letterbak-achtige' manieren om verzamelingen te showen,

en op een gegeven moment vond ik bijna alles een 'soort letterbak'!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sorry als ik doordraaf,

maar zelfs dit noem ik tegenwoordig 

een soort van letterbak....

 

Het zal wel weer slijten.

 

Volgende week is de verhuizing,

vandaag gaan mijn broer, zwager en ik

maar liefst vijf IKEA kasten in elkaar zetten;

het zal mij benieuwen!