Allemaal ondeugd

Nog steeds ben ik verkouden, hoesterig en door de dag heen erg moe.

Gisterenmorgen heel vroeg ging ik toch maar naar de fysio fit.
Ik had tenslotte geen koorts meer en de conditie moet toch wel weer wat opgebouwd worden.

Daar werd ik echt een beetje draaierig en slap toen ik van de loopband afstapte. Misschien een suikerdip? Of gewoon toch te vroeg me te veel ingespannen? Al was het gewoon maar een kwartiertje in een wandeltempo op die loopband... Na een druivensuikertje en een blikje cola wel weer bijgetrokken, maar verder zonder de oefeningen op de mat weer op huis aan en mijn bedje weer opgezocht. 

Daar heb ik mijn boek uitgelezen. Het is het nieuwste boek van Elizabeth Strout en gaat over de leraar Artie Dam die te maken krijgt met eenzaamheid, familiegeheimen en de maatschappelijke spanningen. Ze beschrijft via deze Artie haar verdriet en frustratie over de afbraak van de democratie en de opkomende rechteloosheid en corruptie in Amerika. Treurig en confronterend. Maar toch prachtig!   

In de middag had ik al VIP kaartjes voor de bioscoop met een vriendin. De film bleek best leuk al hadden sommige stukken voor ons niet veel meerwaarde. Maar fijn om er even uit te zijn.

Vanmiddag gaan we de kleinkinderen van school halen. Deze laatste dag voor de herfstvakantie hebben ze op de school altijd het Oogstfeest. Gelukkig gaan we samen, want ik voel me verre van fit.

Mijn schoonmoeder zou zeggen: 'Het is allemaal ondeugd'.

Inhaalslagje

De afgelopen tijd heb ik weinig gedeeld 

over wat we allemaal gedaan hebben.

Te druk met andere dingen denk ik, 

kwam het bloggen er maar summier van.

Even een inhaalslagje.

Ik was bij een Loesje schrijfavond.

Deze Loesje kwam niet uit onze sessie, 

maar deze is wel heel mooi en helemaal raak! 

Zeker, gezien onze schrijf-locatie aan de IJsselkade 

waar de IJssel echt zo laag staat als nooit tevoren.

 

We hadden een etentje bij ons Iraanse buddy's

heerlijk met een stoofpotje gesudderd in wijn 

een ei-gerecht en een paar heerlijke salades.

Aansluitend maakten we de zonsverduistering 

mee bij ons aan de dijk, dat was vooral heel gezellig.

We hadden een snikhete dag met onze kleinkinderen, die 

we vooral in het zwembad in Vorden hebben doorgebracht. 

Toen het afkoelde hebben we onze huishouding weer wat

opgepakt, want daar was het een tijdje niet van gekomen.

Ik had een ochtend een fijne opruim werkopdracht, 

er was een huisarts bezoek om te komen tot beter slapen

en ik had een koffie met taartafspraak met een vriendin.

Ik was voor proef bij een koor hier vlakbij dat 

zich specialiseert in het zingen van Beatles liedjes.

Er was een vergadering van onze Naobers, 

waarvoor ik penningmeester ben en 

verschillende zaken moest regelen

Ik ging op cadeautjesjacht voor de verjaardag 

van onze kleindochter die al weer 8 jaar wordt.

Ik kreeg deze foto's van onze dochter, ze waren

op weg naar Amsterdam Nemo met de trein.

 

Er was een etentje bij ons thuis met onze buddy's 

en met de 'bonus' buddy met haar nieuwe verkering,

zo leuk dat je 70-plus nog een nieuwe liefde vindt.

Ik ben na een etentje voor zes tegenwoordig moe.

Dus maar weer rustig van bijkomen.

Maar daar was weer het normale sporten, 

vanmorgen ging de wekker om half zeven.

En ik las twee nieuwe boeken:

Allebei erg mooi!

'Vervriendind'?

Deze tekst kwam ik vanmorgen tegen,

die is helemaal op mij van toepassing.

De warmte die maar aanhoudt, drukt op me;

gelukkig waren we gisteren bij vrienden met airco

om bij te praten en een zelfgebakken taartje te eten.

Op onze verjaardagkoffie onlangs hadden we elkaar 

bijna niet gesproken. Dat hebben we nu ingehaald.

Zondag had ik een dag met een gouden randje:

Met twee vriendinnen hebben we een werkelijk

prachtige route gefietst, door bos en langs de dijk,

met een pauze in een boomgaard in de schaduw en

als kers op de taart keken we een film bij thuiskomst.

Ik had hem al met Wim gezien, maar kon er 

gerust een tweede keer van genieten.

Deze dagen las een indrukwekkend mooi boek: 

Het zou verplichte kost moeten zijn voor ons allemaal.

Hoe verwerk je trauma's en kom je thuis bij jezelf? 

Daarvoor las ik een gewoon lekker boek

als zomerboek voor onze leesclub :

Ook fijn!

We moeten echt nog wennen aan het 67 jaar zijn

en dat we nu werkelijk met AOW-pensioen zijn.

We hebben elkaar een museumjaarkaart

gegeven, dat biedt mogelijkheden.  

Ik heb de afgelopen zes maanden een opdracht gehad:

Het updaten en actualiseren van de opruimcursus 

die ik ooit schreef voor opleidingsinstituut Laudius.

Sorry, het is geen cursus meer, maar een opleiding 

en de cursisten van weleer zijn nu studenten.

Afijn, ik kreeg het nog net voor mijn verjaardag af. 

Het is nog niet helemaal gecheckt door de redacteur.

Misschien moet ik nog wat aanpassingen verwerken,

maar voor mezelf heb ik het geheel afgeschreven.

Ik vond het echt superleuk om te doen al zat 

ik soms wel (te) lang achter mijn PC.

Ik ging er helemaal in op en soms 

waren er ineens zomaar drie uur voorbij.

Daar is nu trouwens minder kans op.

We kregen voor onze verjaardag 

van onze jongste dochter een klok.

Het is een koekoeksklok. 

Elke heel uur komt het vogeltje 

naar buiten en fluit gezellig een deuntje.

Daardoor word ik er vanzelf aan herinnerd

dat er weer een uur voorbij is en dat ik

echt weer in de benen moet komen en 

pauzeren of even afstand nemen.

Vorige week vierden we dus onze trouwdag en verjaardag

en waren we een oppasdag met onze kleinkinderen 

in een heel mooi openluchtzwembad in Vorden.

Heerlijk, maar dat kost een dag om bij te komen. 

Twee weken geleden kreeg ik ook mijn 

eerste reguliere mammografie weer gewoon 

bij het bevolkingsonderzoek in plaats van in

het ziekenhuis bij de vertrouwde mammapoli.

Wel 10 werkdagen in spanning over de uitslag.

Maar gelukkig 💗💗💗 was die uitslag goed.

 

Nu willen we graag wat dagen fietsen, 

maar wachten nu de hittegolf even af.

Niet dat we ons vervelen hoor, maar

ik moet nog wel lief zijn voor mezelf nu ik 

nog maar zo kort geleden mijn vriendin verloor.

Wat is dat een intense ervaring, wat een impact heeft dat. 

Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. 

Aanstaande vrijdag zou ze 73 jaar zijn geworden.

Maar Ingrid is dus voor die tijd overleden, 

oh nee, we moeten van haar zeggen 'vertrokken'.

Nu maak ik dingen mee zonder dat ik haar kan bellen.

In mijn hoofd hoor ik haar stem en praat ik tegen haar.

Maar ik blijf toch een beetje verweesd achter.

De term klopt ook niet helemaal, 'verweesd'.

Is het dan 'vervriendind'?

Jongens, dit maakt toch je hele dag!

 

Deze dagen lijkt het net of ik steeds de loterij win. Er komt van alles zomaar, gratis en voor niets op mijn pad. Zo gaan wij zondag op bezoek bij mijn tante Catrien die een kussen, zoals deze met de klaprozen, voor ons heeft geborduurd. Zo lief!

Fijn dat we dan mijn nichtje Marianne ook nog zien. Het is namelijk niet naast de deur. Van Zutphen naar Krommenie is wel bijna twee uur rijden. We combineren het op de terugweg met verjaardagsvisite bij mijn nichtje in Hilversum. Ook al leuk!

We kregen ook, zomaar, vers uit de tuin van een hele lieve vriendin, deze biologisch geteelde raapstelen. Ze kwam ze ook nog zelf brengen. Ze zagen er zo prachtig uit! wat een feest. Ik ben dol op stamppot verse raapstelen, wat we gewoon twee dagen achter elkaar aten. Heerlijk! 

En dan dit: Deze mooie oorbellen draag ik bijna altijd.

Maar nu was ik er van eentje het achterschuifdingetje kwijt.

En in mij portemonnee raakte toen ook nog een zo'n staafje weg.

Kim van IJzendoorn, de goudsmit waar ik ze kocht zou ze repareren.

Toen ik ze ophaalde hoefde ik er niets voor te betalen. Zo lief!  

Dit boek lezen we met onze boekenclub. Ik had het aangevraagd bij de bibliotheek, maar was nog lang niet aan de beurt. Toen zag ik dat we maandag al weer bij elkaar komen. En ik had het nog niet gelezen. Ik heb een oproepje gedaan bij een Faceboek groep 'Zussen van Zutphen' en jawel hoor, er reageerde een aardige zus. Ik mag het boek zo ophalen om te lenen mits ik het weer heel netjes terugbreng. Dat ga ik natuurlijk doen, Ik ben er heel blij mee. Ik mag wel nog even flink doorlezen, want morgen naar de familie en vanmiddag komen de kleinkinderen. Maar dan heb ik nog twee avonden en een maandagmiddag. Dat moet lukken.

En dan kreeg ik ook nog dit lieve mailtje:

Ha Jacquelien,

Ik zie op je blog dat je dit boek zoekt. Het staat hier, nog als Rainbow Pocket uit 1985, in de kast en zoekt zeker nog een geïnteresseerde lezer. Ik las het in die tachtiger jaren en heb het de afgelopen jaren gebruikt voor mijn promotieonderzoek naar de weg van vrouwen in de kunsten. Als je wilt, stuur ik het naar je op. Het boek ligt wel een beetje uit elkaar, maar is compleet, vriendelijke groet, Susan 

En na een berichtje van mij terug volgde deze mail:

Het boek komt eraaaaan! Geen portokosten hoor, ben je mal. Ik geniet al ik weet niet hoe lang van al je blogs, gratis en voor niks, en het is sowieso veel te leuk dat ik dit boek kan geven aan iemand die geïnteresseerd is. Susan

Jongens, dit maakt toch je hele dag!

PS Nog meer goed nieuws. Onze buddy's mogen ook deze zomer opnieuw een maand op het huis passen van een lieve kennis die op vakantie gaat. Ik vind dat zo fijn voor ze. Dat is echt  onbetaalbaar!  

Een hele luie Hemelvaartsdag

Met Hemelvaart gingen we vroeger wel dauw trappen. Maar in mijn herinnering was het dan vaak wel mooier weer dan vandaag. Eigenlijk zou ik vanmorgen om half acht al zijn gaan fysiosporten, maar de praktijk zou niet open gaan vandaag, dus ik had me voorgenomen om uit te slapen.

Dus toen de wekker ging om half zeven, ik was vergeten hem uit te zetten, kon ik me nog lekker even omdraaien. Ik kreeg ontbijt op bed van mijn lieve echtgenoot en heb toen ook nog mijn koffie in bed gekregen terwijl ik mijn boek uit las. Wat een heerlijk boek: 'De boekenclub voor dwarse huisvrouwen'.

Een tijdsbeeld van vrouwen in de jaren zestig in Amerika. Maar ook een heerlijk verhaal waarin vrouwen elkaar aanmoedigen om dappere keuzes te maken en zichzelf te ontwikkelen. Ze vechten voor hun rechten en voor hun plek in de maatschappij. Ze zijn getrouwd en moeder of bijna moeder. Maar ze willen ook werken of studeren met (of zonder) een echtgenoot. 

Ongelofelijk dat een moeder van zes kinderen van haar gynaecoloog pas aan de pil mag als ze toestemming heeft van haar echtgenoot en dat een werkende vrouw geen bankrekening kan openen om haar salaris op te kunnen storten zonder de handtekening van haar man. 

Die echtgenoot lijdt soms eigenlijk ook onder de druk om voor het gezin het inkomen alleen te moeten verdienen. Het als een team samen voor de toko thuis zorg dragen is toch een veel gezondere en fijnere basis voor een gelukkig gezinsleven. We zijn een heel eind gekomen, maar hebben ook nog wel een weg te gaan.

Een heel fijn boek over de kracht van vriendschap zonder dat het zoetsappig wordt gemaakt. Ik ga het zeker voorstellen om met onze boekenclub te lezen. 

In het boek gaat het trouwens steeds over het boek: 'De mystieke vrouw' van Betty Friedan; De boekenclub noemt zich ook de 'Betty's'. Ook dat boek heb ik nu op mijn lijstje staan en ga ik proberen aan te schaffen. In de bieb hebben ze het alleen in het Engels, en dat vind ik toch minder ontspannen lezen. 

Gisterenavond zijn Wim en ik naar het Filmhuis geweest voor de film 'The Choral'.  Indrukwekkend om te zien hoe mensen in 1916 in Engeland aankeken tegen de eerste wereldoorlog. Jongens die willen gaan vechten. Soldaten die gewond terugkomen of helemaal niet. Ouders die een briefje krijgen dat hun zoon is gesneuveld. En dan te weten dat het nog steeds zo is overal in de wereld.

In deze film gaan de achtergebleven mensen in een klein industriestadje aan de slag om een zangvoorstelling op poten te zetten. De muziek verbroedert en verbindt. Ik vind het een ontroerende film. Maar ook heel confronterend. We hebben er nog lang over nagepraat. 

En dan heb ik net ook nog de laatste aflevering van dit seizoen gezien van Married at First Sight. Van een heel andere orde natuurlijk, maar ook heerlijk om van te genieten. Ondertussen brei ik een soort omslagtrui voor mezelf. In heel donkerblauw. Ik kan het bijna niet zien. Dus heb ik een speciaal breilampje gekocht, wat ik om mijn nek kan hangen en er zoveel licht op mijn werk schijnt dat ik kan zien of ik recht of averecht moet breien. Luxe he?

Fijne Paaszaterdag!

10.51 uur ik heb een kop cappuccino en zit bij mijn pc.

De wasmachine staat zoemend ons beddengoed te wassen.

Op onze slaapkamer staat het raam wagenwijd open en 

het dekbed en de kussens luchten in het raam.

De wollen onderdekens hangen ook buiten 

en het schone beddengoed ligt klaar om 

straks de hele boel weer fris op te maken.

Buurman Henk heeft donderdag al 

onze ramen al van binnen en buiten gelapt.

Dus dat ziet er al weer on zijn paasbest uit. 

 

Die lekker koffie heb ik al wel verdiend, 

want ik heb al best wat gedaan, vind ik dan zelf.

Na een half uurtje lezen in ons leesclubboek: 

en het half invullen van de Mezza Cryptogram

heb ik een ontbijtje voor mijzelf gemaakt en 

naar de laatste bijdrage van Kees Boonman 

aan radio1 Nieuwsweekend geluisterd.

Heel erg jammer dat hij er mee stopt. 

Ik was een vaste luisteraar en stak er altijd 

wat van op als hij de politieke toestand 

in ons land en in de wereld uitlegde.  

Je kunt het hier terugluisteren.

Toen heb ik met de tondeuse Wim zijn haar 

gemillimeterd, gelukkig zijn daar geen foto's van,

want ik doe dat altijd heel charmant in mijn nachtpon.

Daarna ging Wim douchen en ik knipte ondertussen 

mijn nagels, wat ik nog steeds zelf doe, maar ik zie de dag 

verschijnen dat ik naar een pedicure moet gaan omzien.

Toen Wim klaar was ben ik gelijk ook gaan douchen.

Haar wassen en daarna alles wat een creme-pje 

kon gebruiken ingesmeerd en verzorgd.

Ik heb zelfs mijn haar gefohnd.

Toen heb ik mij aangekleed en 

de beddengoed-was in de machine gedaan.

Ik heb wat gerommeld in huis, dat wil zeggen 

wat dingetjes anders gerangschikt en opgeruimd 

en ik heb wat planten in de kamer verwisseld 

om ze een betere plek te geven waar 

ze het - hopelijk - beter gaan doen.

Ondertussen hebben Wim en ik 

een boodschappenlijstje gemaakt.

Toen ging Wim koffie zetten en heb 

ik een broodje gemaakt voor erbij 

en ben ik aan dit blogje begonnen.

Ik heb de hele dag nog voor me. Lekker.

Wim moet vanavond werken en trouwens 

de beide Paasdagen heeft hij ook middagdienst.

Het is deze keer voor het laatst dat we rekening 

moeten met het werk van Wim met de feestdagen.

want hij gaat deze zomer met pensioen. 

Deze keer nog een klein beetje saai dus,  

maar... ik heb de Paaspuzzels van de Volkskrant 

waar ik me altijd enorm op verheug en de zon schijnt.

Een fijne Paaszaterdag allemaal!   

Ik heb een boek....

Ik ga graag naar de bioscoop, ik ga met veel plezier naar een voorstelling in het theater, ik luister naar podcasts en ik binge zelfs graag Netflix series en ik vind spelletjesavonden met vrienden superleuk, maar het allermeeste houd ik toch van lezen.

Nu lees ik bijvoorbeeld 'Nietzsches tranen' van Irvin D. Yalom. Ik las laatst 'Olive Kitteridge' en 'Opnieuw Olive' van Elizabeth Strout. 

Ik genoot van het prachtige boek van Adriaan van Dis: 'Alles voor de reis'. En voor onze leesclub las ik: 'Brooklyn' van Colm Tóibín.

En ik verheug me enorm op het nieuwe boek van Bas Steman: 'Onze dagen komen nog', dat dit weekend uitkomt. Zo fijn!

 

Over ouderdom en verdwijnend toekomstperspectief

Zondag zag ik bij Buitenhof een heel mooi interview met Anna Enquist over haar nieuwste boek: 'Het einde van Erna Ankersmit'. Ik was enorm onder de indruk. En ik ben heel benieuwd naar het boek.

De roman begint met een ontmoeting bij de voordeur. Een 40-jarige thuiszorgmedewerker belt ongevraagd aan bij de 80-jarige schrijver Erna Ankersmit. Zij weigert hulp, maar toch ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen. Hoe kijken jongere generaties naar ouderen? En wat kunnen ze van elkaar leren?

Ik kan het iedereen aanraden om het gesprek terug te kijken. Dat kan: Klik hier: interview

Vorige week heb ik net mijn pensioen aangevraagd. Confronterend. Nu ben ik eindelijk definitief geen meisje meer. Maar bejaard. 

Onze dagen komen nog

Bas Steman, de Zutphense schrijver van 

onder andere het boek: 'Morgan een liefde',

heeft een heel nieuw boek geschreven 

met de titel: 'Onze dagen komen nog'.

Over dit boek wordt gezegd dat 

het - net als Morgan eigenlijk -

 een hartstochtelijke roman is over 

afscheid en grenzeloze liefde.

Dat belooft wat!

Het boek verschijnt pas op 12 februari 2026,

maar ik ben er heel nieuwsgierig naar 

en verheug me er op om het te lezen.

Het is mogelijk om het nu al 

aan te schaffen in de voorverkoop.

Wil je dat? Klik dan even op deze link

Dat vind ik leuk en Bas denk ik ook!

Liefde kent zoveel vormen, maar het is altijd liefde

Een van mijn lieve vriendinnen tipte me 

over de boeken van Elizabeth Strout. 

Ik had nog nooit iets van haar gelezen. 

Terwijl ze wel de Pulitzer prijs heeft gekregen.

Ik ben er in begonnen en ik ben verkocht! 

Ik lees nu haar reeks rond Lucy Barton. 

Als lezer leef je mee met alles wat ze meemaakt 

en vooral ook met de herinneringen die ze deelt.

Je gaat haar begrijpen en meevoelen. 

Fijnzinnig, mooi van taal en ontroerend. 

Een uitspraak van de Lucy is:  

'Liefde kent zoveel vormen, maar het is altijd liefde'

Deze Elizabeth Strout heeft ook een reeks geschreven

met als hoofdpersoon Olive Kitteridge, die, dat zag ik trouwens pas, ook verfilmd is in de vorm van een miniserie met Frances McDormand in de titelrol. 

Wat een geluk: Die heb ik ook nog tegoed!

In deel vijf van de Lucy serie, die ik nog niet heb gelezen gaan deze Lucy en Olive elkaar ontmoeten. Daar verheug ik me nu al op. Al moet ik de hele Olive serie nog lezen. 

Deel vier van Lucy Barton speelt in de coronatijd.

Laatst las ik ook 'Ook dat nog' een heel vermakelijk boek dat in de corona tijd speelde in Nederland en ik werd toen ook weer herinnerd aan hoe vervreemdend die corona tijd was en ook hoe snel we het weer vergeten zijn. 

Inspiratie & Genieten

Birgitte is een negentigjarige vrouw die alleen in een appartement in Parijs woont. Al haar vrienden zijn inmiddels overleden en Birgitte, gevangen in een lichaam dat steeds minder kan, overdenkt haar leven. Ze heeft een succesvolle carrière als hartchirurg achter de rug in een wereld gedomineerd door mannen, waardoor ze geen tijd heeft gehad een gezin te stichten. Af en toe skypet ze met haar zus in Noorwegen en zo wordt ze herinnerd aan het leven dat ze had kunnen leiden. Kjersti Anfinnsen vertelt vlijmscherp en met humor hoe Birgitte probeert in het reine te komen met haar daadwerkelijke leven. Ze blijft hopen op de liefde, en als ze Javiér ontmoet, lijkt ze nog een kans te krijgen. 

Een aanrader om te lezen is dit boek dat we voor de boekenclub lezen. Echt heel mooi.

Ik ben net begonnen aan mijn derde boek van Jandy Nelson.

Het is weer net zo aangrijpend en mooi geschreven als

de twee eerste boeken die ik van haar las. 

Ik had het boek gereserveerd bij de bibliotheek.

Wat is dat toch een geweldige uitvinding, de bieb,

waar je, als je lid bent, gewoon gratis de wereld 

aan de mooiste boeken kunt reserveren.

Ik heb genoten van de aflevering van het tv-programma: 

'De verwondering' met Mark Tuitert.  

Die kun je hier terug zien.

Naar aanleiding daarvan heb ik ook 

zijn boeken gereserveerd en inmiddels in huis.

Het boek 'Flow' leest als een trein en is heel inspirerend.  

En ik heb natuurlijk heel erg genoten van 

het schaatsen afgelopen weekend en dan vooral 

van het geweldige wereldrecord van Femke Kok.

Dan moet ik ook altijd weer even denken 

aan de overleden blogster Vlasje die ook 

zo van het schaatsen kijken hield.

In het weekend hadden we een inspirerende bijeenkomst

met onze Naobers met twee dames van de LVGO,

Landelijke Vereniging van Gemeenschappelijk Wonen

met als onderwerp: 'Van burenhulp tot mantelzorg'.

Zaterdagavond was ik bij de uitvoering 

van het koor waar Wim in zingt.

Ze zongen Rossini in de Sint Jan.

En dan maandag nog een gezellige lunch 

die ons werd aangeboden door vrienden die er niet 

bij konden zijn toen wij onze feestweek hadden.

Zo gezellig en lekker. We boffen!

Kleine en grote momenten om van te genieten!

Ik heb zoveel heerlijke kleine en grote lieve 

momenten meegemaakt de afgelopen dagen. 

Zoals deze prachtige dahlia's die ik kreeg 

toen vrienden bij ons kwamen brunchen. 

Wat sowieso een heerlijkheid was dat 

we een hele ochtend samen konden praten 

en koffie drinken, een uitsmijter eten nog 

meer praten en een kopje mosterdsoep 

met zalm eten, nog meer praten en lachen 

en de toestand in de wereld bespreken. 

Op de verkiezingsdag gingen we thee drinken bij 

een achternicht die volgend jaar 90 jaar wordt.

Haar vriend had haar die ochtend in de rolstoel 

naar het stembureau vlakbij gereden.

Ze zei dat ze het een hele feestelijke dag vond.

'Het is toch een voorrecht dat we mogen stemmen!'

Dat vond ik zo een ontroerend en hoopvolle uitspraak.

Donderdag werden we uitgenodigd door vrienden 

voor een lunch in een restaurant op de Holterberg. 

We reden er naar toe door een natuurgebied met hei, 

bossen en glooiingen in de mooiste herfstkleuren!

Het restaurant was compleet in kerstsfeer gebracht.

En niet zo'n beetje ook. 

Ik heb nog nooit zoveel Over De Top 

kerst versieringen gezien. Zoveel lampjes, 

guirlandes, kerstbomen, kerstmannen en zelfs 

een compleet ingerichte menshoge kerststal.

Aan mij is dat niet zo besteed, 

het was zo overweldigend en heeft 

niets meer met de pure natuur die we 

rondom het restaurant zien te maken.

Maar het was heel gezellig en de lunch 

was erg goed verzorgd en smaakte echt lekker.

Dit boek heb ik uitgelezen.

Ik voelde me omver geblazen, 

echt zo prachtig beschreven.

Ik wil het echt van harte aanbevelen!

Het is zo genieten als je een fijn boek hebt!

Dit weekend heb ik me ondergedompeld 

in het eerste schaatsweekend van het jaar.

En dat was vol met sportieve hoogtepunten:

Jenning de Boo duikt onder de 34 seconden 

op de tweede keer dat hij de 500 meter rijdt.

Maar ook de 10 kilometer was leuk om te zien

en de 1000 meters van de mannen en de vrouwen.

En de spannende strijd van de oudere Kjeld Nuis 

tegen de jonge Joep Wennemars was smullen.

Zo leuk dat al die schaatsers zo hard trainen 

om mij een geweldig fijn weekend te bezorgen.