Jongens, dit maakt toch je hele dag!

 

Deze dagen lijkt het net of ik steeds de loterij win. Er komt van alles zomaar, gratis en voor niets op mijn pad. Zo gaan wij zondag op bezoek bij mijn tante Catrien die een kussen, zoals deze met de klaprozen, voor ons heeft geborduurd. Zo lief!

Fijn dat we dan mijn nichtje Marianne ook nog zien. Het is namelijk niet naast de deur. Van Zutphen naar Krommenie is wel bijna twee uur rijden. We combineren het op de terugweg met verjaardagsvisite bij mijn nichtje in Hilversum. Ook al leuk!

We kregen ook, zomaar, vers uit de tuin van een hele lieve vriendin, deze biologisch geteelde raapstelen. Ze kwam ze ook nog zelf brengen. Ze zagen er zo prachtig uit! wat een feest. Ik ben dol op stamppot verse raapstelen, wat we gewoon twee dagen achter elkaar aten. Heerlijk! 

En dan dit: Deze mooie oorbellen draag ik bijna altijd.

Maar nu was ik er van eentje het achterschuifdingetje kwijt.

En in mij portemonnee raakte toen ook nog een zo'n staafje weg.

Kim van IJzendoorn, de goudsmit waar ik ze kocht zou ze repareren.

Toen ik ze ophaalde hoefde ik er niets voor te betalen. Zo lief!  

Dit boek lezen we met onze boekenclub. Ik had het aangevraagd bij de bibliotheek, maar was nog lang niet aan de beurt. Toen zag ik dat we maandag al weer bij elkaar komen. En ik had het nog niet gelezen. Ik heb een oproepje gedaan bij een Faceboek groep 'Zussen van Zutphen' en jawel hoor, er reageerde een aardige zus. Ik mag het boek zo ophalen om te lenen mits ik het weer heel netjes terugbreng. Dat ga ik natuurlijk doen, Ik ben er heel blij mee. Ik mag wel nog even flink doorlezen, want morgen naar de familie en vanmiddag komen de kleinkinderen. Maar dan heb ik nog twee avonden en een maandagmiddag. Dat moet lukken.

En dan kreeg ik ook nog dit lieve mailtje:

Ha Jacquelien,

Ik zie op je blog dat je dit boek zoekt. Het staat hier, nog als Rainbow Pocket uit 1985, in de kast en zoekt zeker nog een geïnteresseerde lezer. Ik las het in die tachtiger jaren en heb het de afgelopen jaren gebruikt voor mijn promotieonderzoek naar de weg van vrouwen in de kunsten. Als je wilt, stuur ik het naar je op. Het boek ligt wel een beetje uit elkaar, maar is compleet, vriendelijke groet, Susan 

En na een berichtje van mij terug volgde deze mail:

Het boek komt eraaaaan! Geen portokosten hoor, ben je mal. Ik geniet al ik weet niet hoe lang van al je blogs, gratis en voor niks, en het is sowieso veel te leuk dat ik dit boek kan geven aan iemand die geïnteresseerd is. Susan

Jongens, dit maakt toch je hele dag!

PS Nog meer goed nieuws. Onze buddy's mogen ook deze zomer opnieuw een maand op het huis passen van een lieve kennis die op vakantie gaat. Ik vind dat zo fijn voor ze. Dat is echt  onbetaalbaar!  

Een hele luie Hemelvaartsdag

Met Hemelvaart gingen we vroeger wel dauw trappen. Maar in mijn herinnering was het dan vaak wel mooier weer dan vandaag. Eigenlijk zou ik vanmorgen om half acht al zijn gaan fysiosporten, maar de praktijk zou niet open gaan vandaag, dus ik had me voorgenomen om uit te slapen.

Dus toen de wekker ging om half zeven, ik was vergeten hem uit te zetten, kon ik me nog lekker even omdraaien. Ik kreeg ontbijt op bed van mijn lieve echtgenoot en heb toen ook nog mijn koffie in bed gekregen terwijl ik mijn boek uit las. Wat een heerlijk boek: 'De boekenclub voor dwarse huisvrouwen'.

Een tijdsbeeld van vrouwen in de jaren zestig in Amerika. Maar ook een heerlijk verhaal waarin vrouwen elkaar aanmoedigen om dappere keuzes te maken en zichzelf te ontwikkelen. Ze vechten voor hun rechten en voor hun plek in de maatschappij. Ze zijn getrouwd en moeder of bijna moeder. Maar ze willen ook werken of studeren met (of zonder) een echtgenoot. 

Ongelofelijk dat een moeder van zes kinderen van haar gynaecoloog pas aan de pil mag als ze toestemming heeft van haar echtgenoot en dat een werkende vrouw geen bankrekening kan openen om haar salaris op te kunnen storten zonder de handtekening van haar man. 

Die echtgenoot lijdt soms eigenlijk ook onder de druk om voor het gezin het inkomen alleen te moeten verdienen. Het als een team samen voor de toko thuis zorg dragen is toch een veel gezondere en fijnere basis voor een gelukkig gezinsleven. We zijn een heel eind gekomen, maar hebben ook nog wel een weg te gaan.

Een heel fijn boek over de kracht van vriendschap zonder dat het zoetsappig wordt gemaakt. Ik ga het zeker voorstellen om met onze boekenclub te lezen. 

In het boek gaat het trouwens steeds over het boek: 'De mystieke vrouw' van Betty Friedan; De boekenclub noemt zich ook de 'Betty's'. Ook dat boek heb ik nu op mijn lijstje staan en ga ik proberen aan te schaffen. In de bieb hebben ze het alleen in het Engels, en dat vind ik toch minder ontspannen lezen. 

Gisterenavond zijn Wim en ik naar het Filmhuis geweest voor de film 'The Choral'.  Indrukwekkend om te zien hoe mensen in 1916 in Engeland aankeken tegen de eerste wereldoorlog. Jongens die willen gaan vechten. Soldaten die gewond terugkomen of helemaal niet. Ouders die een briefje krijgen dat hun zoon is gesneuveld. En dan te weten dat het nog steeds zo is overal in de wereld.

In deze film gaan de achtergebleven mensen in een klein industriestadje aan de slag om een zangvoorstelling op poten te zetten. De muziek verbroedert en verbindt. Ik vind het een ontroerende film. Maar ook heel confronterend. We hebben er nog lang over nagepraat. 

En dan heb ik net ook nog de laatste aflevering van dit seizoen gezien van Married at First Sight. Van een heel andere orde natuurlijk, maar ook heerlijk om van te genieten. Ondertussen brei ik een soort omslagtrui voor mezelf. In heel donkerblauw. Ik kan het bijna niet zien. Dus heb ik een speciaal breilampje gekocht, wat ik om mijn nek kan hangen en er zoveel licht op mijn werk schijnt dat ik kan zien of ik recht of averecht moet breien. Luxe he?

Fijne Paaszaterdag!

10.51 uur ik heb een kop cappuccino en zit bij mijn pc.

De wasmachine staat zoemend ons beddengoed te wassen.

Op onze slaapkamer staat het raam wagenwijd open en 

het dekbed en de kussens luchten in het raam.

De wollen onderdekens hangen ook buiten 

en het schone beddengoed ligt klaar om 

straks de hele boel weer fris op te maken.

Buurman Henk heeft donderdag al 

onze ramen al van binnen en buiten gelapt.

Dus dat ziet er al weer on zijn paasbest uit. 

 

Die lekker koffie heb ik al wel verdiend, 

want ik heb al best wat gedaan, vind ik dan zelf.

Na een half uurtje lezen in ons leesclubboek: 

en het half invullen van de Mezza Cryptogram

heb ik een ontbijtje voor mijzelf gemaakt en 

naar de laatste bijdrage van Kees Boonman 

aan radio1 Nieuwsweekend geluisterd.

Heel erg jammer dat hij er mee stopt. 

Ik was een vaste luisteraar en stak er altijd 

wat van op als hij de politieke toestand 

in ons land en in de wereld uitlegde.  

Je kunt het hier terugluisteren.

Toen heb ik met de tondeuse Wim zijn haar 

gemillimeterd, gelukkig zijn daar geen foto's van,

want ik doe dat altijd heel charmant in mijn nachtpon.

Daarna ging Wim douchen en ik knipte ondertussen 

mijn nagels, wat ik nog steeds zelf doe, maar ik zie de dag 

verschijnen dat ik naar een pedicure moet gaan omzien.

Toen Wim klaar was ben ik gelijk ook gaan douchen.

Haar wassen en daarna alles wat een creme-pje 

kon gebruiken ingesmeerd en verzorgd.

Ik heb zelfs mijn haar gefohnd.

Toen heb ik mij aangekleed en 

de beddengoed-was in de machine gedaan.

Ik heb wat gerommeld in huis, dat wil zeggen 

wat dingetjes anders gerangschikt en opgeruimd 

en ik heb wat planten in de kamer verwisseld 

om ze een betere plek te geven waar 

ze het - hopelijk - beter gaan doen.

Ondertussen hebben Wim en ik 

een boodschappenlijstje gemaakt.

Toen ging Wim koffie zetten en heb 

ik een broodje gemaakt voor erbij 

en ben ik aan dit blogje begonnen.

Ik heb de hele dag nog voor me. Lekker.

Wim moet vanavond werken en trouwens 

de beide Paasdagen heeft hij ook middagdienst.

Het is deze keer voor het laatst dat we rekening 

moeten met het werk van Wim met de feestdagen.

want hij gaat deze zomer met pensioen. 

Deze keer nog een klein beetje saai dus,  

maar... ik heb de Paaspuzzels van de Volkskrant 

waar ik me altijd enorm op verheug en de zon schijnt.

Een fijne Paaszaterdag allemaal!   

Ik heb een boek....

Ik ga graag naar de bioscoop, ik ga met veel plezier naar een voorstelling in het theater, ik luister naar podcasts en ik binge zelfs graag Netflix series en ik vind spelletjesavonden met vrienden superleuk, maar het allermeeste houd ik toch van lezen.

Nu lees ik bijvoorbeeld 'Nietzsches tranen' van Irvin D. Yalom. Ik las laatst 'Olive Kitteridge' en 'Opnieuw Olive' van Elizabeth Strout. 

Ik genoot van het prachtige boek van Adriaan van Dis: 'Alles voor de reis'. En voor onze leesclub las ik: 'Brooklyn' van Colm Tóibín.

En ik verheug me enorm op het nieuwe boek van Bas Steman: 'Onze dagen komen nog', dat dit weekend uitkomt. Zo fijn!

 

Over ouderdom en verdwijnend toekomstperspectief

Zondag zag ik bij Buitenhof een heel mooi interview met Anna Enquist over haar nieuwste boek: 'Het einde van Erna Ankersmit'. Ik was enorm onder de indruk. En ik ben heel benieuwd naar het boek.

De roman begint met een ontmoeting bij de voordeur. Een 40-jarige thuiszorgmedewerker belt ongevraagd aan bij de 80-jarige schrijver Erna Ankersmit. Zij weigert hulp, maar toch ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen. Hoe kijken jongere generaties naar ouderen? En wat kunnen ze van elkaar leren?

Ik kan het iedereen aanraden om het gesprek terug te kijken. Dat kan: Klik hier: interview

Vorige week heb ik net mijn pensioen aangevraagd. Confronterend. Nu ben ik eindelijk definitief geen meisje meer. Maar bejaard. 

Onze dagen komen nog

Bas Steman, de Zutphense schrijver van 

onder andere het boek: 'Morgan een liefde',

heeft een heel nieuw boek geschreven 

met de titel: 'Onze dagen komen nog'.

Over dit boek wordt gezegd dat 

het - net als Morgan eigenlijk -

 een hartstochtelijke roman is over 

afscheid en grenzeloze liefde.

Dat belooft wat!

Het boek verschijnt pas op 12 februari 2026,

maar ik ben er heel nieuwsgierig naar 

en verheug me er op om het te lezen.

Het is mogelijk om het nu al 

aan te schaffen in de voorverkoop.

Wil je dat? Klik dan even op deze link

Dat vind ik leuk en Bas denk ik ook!

Liefde kent zoveel vormen, maar het is altijd liefde

Een van mijn lieve vriendinnen tipte me 

over de boeken van Elizabeth Strout. 

Ik had nog nooit iets van haar gelezen. 

Terwijl ze wel de Pulitzer prijs heeft gekregen.

Ik ben er in begonnen en ik ben verkocht! 

Ik lees nu haar reeks rond Lucy Barton. 

Als lezer leef je mee met alles wat ze meemaakt 

en vooral ook met de herinneringen die ze deelt.

Je gaat haar begrijpen en meevoelen. 

Fijnzinnig, mooi van taal en ontroerend. 

Een uitspraak van de Lucy is:  

'Liefde kent zoveel vormen, maar het is altijd liefde'

Deze Elizabeth Strout heeft ook een reeks geschreven

met als hoofdpersoon Olive Kitteridge, die, dat zag ik trouwens pas, ook verfilmd is in de vorm van een miniserie met Frances McDormand in de titelrol. 

Wat een geluk: Die heb ik ook nog tegoed!

In deel vijf van de Lucy serie, die ik nog niet heb gelezen gaan deze Lucy en Olive elkaar ontmoeten. Daar verheug ik me nu al op. Al moet ik de hele Olive serie nog lezen. 

Deel vier van Lucy Barton speelt in de coronatijd.

Laatst las ik ook 'Ook dat nog' een heel vermakelijk boek dat in de corona tijd speelde in Nederland en ik werd toen ook weer herinnerd aan hoe vervreemdend die corona tijd was en ook hoe snel we het weer vergeten zijn. 

Inspiratie & Genieten

Birgitte is een negentigjarige vrouw die alleen in een appartement in Parijs woont. Al haar vrienden zijn inmiddels overleden en Birgitte, gevangen in een lichaam dat steeds minder kan, overdenkt haar leven. Ze heeft een succesvolle carrière als hartchirurg achter de rug in een wereld gedomineerd door mannen, waardoor ze geen tijd heeft gehad een gezin te stichten. Af en toe skypet ze met haar zus in Noorwegen en zo wordt ze herinnerd aan het leven dat ze had kunnen leiden. Kjersti Anfinnsen vertelt vlijmscherp en met humor hoe Birgitte probeert in het reine te komen met haar daadwerkelijke leven. Ze blijft hopen op de liefde, en als ze Javiér ontmoet, lijkt ze nog een kans te krijgen. 

Een aanrader om te lezen is dit boek dat we voor de boekenclub lezen. Echt heel mooi.

Ik ben net begonnen aan mijn derde boek van Jandy Nelson.

Het is weer net zo aangrijpend en mooi geschreven als

de twee eerste boeken die ik van haar las. 

Ik had het boek gereserveerd bij de bibliotheek.

Wat is dat toch een geweldige uitvinding, de bieb,

waar je, als je lid bent, gewoon gratis de wereld 

aan de mooiste boeken kunt reserveren.

Ik heb genoten van de aflevering van het tv-programma: 

'De verwondering' met Mark Tuitert.  

Die kun je hier terug zien.

Naar aanleiding daarvan heb ik ook 

zijn boeken gereserveerd en inmiddels in huis.

Het boek 'Flow' leest als een trein en is heel inspirerend.  

En ik heb natuurlijk heel erg genoten van 

het schaatsen afgelopen weekend en dan vooral 

van het geweldige wereldrecord van Femke Kok.

Dan moet ik ook altijd weer even denken 

aan de overleden blogster Vlasje die ook 

zo van het schaatsen kijken hield.

In het weekend hadden we een inspirerende bijeenkomst

met onze Naobers met twee dames van de LVGO,

Landelijke Vereniging van Gemeenschappelijk Wonen

met als onderwerp: 'Van burenhulp tot mantelzorg'.

Zaterdagavond was ik bij de uitvoering 

van het koor waar Wim in zingt.

Ze zongen Rossini in de Sint Jan.

En dan maandag nog een gezellige lunch 

die ons werd aangeboden door vrienden die er niet 

bij konden zijn toen wij onze feestweek hadden.

Zo gezellig en lekker. We boffen!

Kleine en grote momenten om van te genieten!

Ik heb zoveel heerlijke kleine en grote lieve 

momenten meegemaakt de afgelopen dagen. 

Zoals deze prachtige dahlia's die ik kreeg 

toen vrienden bij ons kwamen brunchen. 

Wat sowieso een heerlijkheid was dat 

we een hele ochtend samen konden praten 

en koffie drinken, een uitsmijter eten nog 

meer praten en een kopje mosterdsoep 

met zalm eten, nog meer praten en lachen 

en de toestand in de wereld bespreken. 

Op de verkiezingsdag gingen we thee drinken bij 

een achternicht die volgend jaar 90 jaar wordt.

Haar vriend had haar die ochtend in de rolstoel 

naar het stembureau vlakbij gereden.

Ze zei dat ze het een hele feestelijke dag vond.

'Het is toch een voorrecht dat we mogen stemmen!'

Dat vond ik zo een ontroerend en hoopvolle uitspraak.

Donderdag werden we uitgenodigd door vrienden 

voor een lunch in een restaurant op de Holterberg. 

We reden er naar toe door een natuurgebied met hei, 

bossen en glooiingen in de mooiste herfstkleuren!

Het restaurant was compleet in kerstsfeer gebracht.

En niet zo'n beetje ook. 

Ik heb nog nooit zoveel Over De Top 

kerst versieringen gezien. Zoveel lampjes, 

guirlandes, kerstbomen, kerstmannen en zelfs 

een compleet ingerichte menshoge kerststal.

Aan mij is dat niet zo besteed, 

het was zo overweldigend en heeft 

niets meer met de pure natuur die we 

rondom het restaurant zien te maken.

Maar het was heel gezellig en de lunch 

was erg goed verzorgd en smaakte echt lekker.

Dit boek heb ik uitgelezen.

Ik voelde me omver geblazen, 

echt zo prachtig beschreven.

Ik wil het echt van harte aanbevelen!

Het is zo genieten als je een fijn boek hebt!

Dit weekend heb ik me ondergedompeld 

in het eerste schaatsweekend van het jaar.

En dat was vol met sportieve hoogtepunten:

Jenning de Boo duikt onder de 34 seconden 

op de tweede keer dat hij de 500 meter rijdt.

Maar ook de 10 kilometer was leuk om te zien

en de 1000 meters van de mannen en de vrouwen.

En de spannende strijd van de oudere Kjeld Nuis 

tegen de jonge Joep Wennemars was smullen.

Zo leuk dat al die schaatsers zo hard trainen 

om mij een geweldig fijn weekend te bezorgen.

Zoveel om dankbaar voor te zijn!

Deze week had ik verschillende dingen die minder leuk waren zoals de corona prik die ik woensdag moest gaan halen en een bezoek aan de tandarts voor een nieuwe vulling na dagen kiespijn, de behandeling was niet fijn, maar het was vooral ook minder dat ik daardoor mijn yoga les miste. Ik heb een afspraak gemaakt bij de podotherapeut, omdat ik zag dat de schroeven in mijn linkervoet langzaam maar zeker zichtbaar worden bovenop mijn voet. Misschien kan zij er wat aan doen? Ik maakte een afspraak met de dermatoloog vanwege een verdacht plekje op mijn schouder. En ik heb aanstaande dinsdag mijn mammografie, wat ook altijd weer stress oplevert, maar ja het wordt vanzelf weer woensdag en ik hoop er het beste van. Ik moest voor een vervelende administratieve kwestie naar de Regiobank in mijn rol als penningmeester van onze vereniging 'De Naobers'. En Wim en ik gingen een nieuwe PC voor mij uitzoeken, want die van mij is na 13 jaar heel traag geworden en hij is ook niet geschikt voor de nieuwe versie van Windows. Dus dat had ook onze aandacht. En dat is niet helemaal mijn hobby, en dat is een understatement.

Maar er waren ook heel veel fijne dingen.

Ik ben voor het eerst sinds de zomer weer gaan zwemmen. Het was heerlijk ontspannen, al was het maar een half uurtje, gevolgd door wat dobberen in het warme bad.  

Met drie leden van onze leefstijlgroep hebben we woensdag een avondwandeling gemaakt waarbij we een mooie zonsondergang zagen.

Ik ging met Wim op een morgen naar de film, in een klein zaaltje in het filmhuis, dat we ook nog eens helemaal voor onszelf hadden. Dat was zo intiem en gezellig. We konden daardoor hardop commentaar leveren op de film zonder dat iemand er last van had. Het was de film: 'De heldin'. Prachtig en aangrijpend! We hebben een paar keer elkaars hand vastgehouden omdat het heftig was.

Op donderdag stond ik na een week afwezigheid weer om half acht al op de loopband bij de Medisch Fit sport. En het was zelfs weer fijn om te doen. Het moet niet gekker worden... 

Ik was een week niet naar koor geweest vanwege onze feestweek, en het was heerlijk deze keer om weer aan te sluiten. We hadden twee nieuwe liedjes om te zingen: 'Jij maakt het verschil' van de Poema's en 'Don't stop me now' van Queen

En ik heb dit hele mooie boek gelezen:

Jude en haar tweelingbroer Noah zijn tot hun 13e onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.

Wat Noah en Jude zich niet realiseren is dat ze allebei maar de helft van het verhaal hebben, en dat hun wereld pas weer compleet zal zijn als ze elkaar terug weten te vinden.

Zo'n boek dat je niet uit wilt hebben, want dan is het uit. 

En ik zag dat ze nog twee boeken heeft geschreven, dus die ga ik ook reserveren bij de bieb.

Vandaag mag ik op onze kleinkinderen passen en vanavond is het weer 'Beste Zangers'.

Zoveel om dankbaar voor te zijn!

Ik houd zo van lezen en van onze leeclub!

Wij hebben sinds maart 2023 een superfijne leesclub:

Willeke, Merel, Liesbeth, Els, Astrid, Aly en ikzelf.

De eerste dertien boeken die we gelezen 

hebben staan in dit blogbericht.

Om het op een rijtje te houden en om ook 

niet te vergeten wat we allemaal gelezen hebben, 

en ter inspiratie voor wie maar wil, heb ik de boeken 

van het afgelopen jaar hier onder verzameld.

 

Deze drie hier boven vond ik werkelijk prachtig!

Het nieuwste boek van Judith Fanto 'Narcis' heb ik 

ook net uit; Dat is zo mogelijk nog mooier dan 'Viktor'!

Maar het boek Tomas Nevinson 

heb ik puur op wilskracht uitgelezen.

Ik werd er niet in meegenomen, maar wilde 

toch wel weten hoe het afliep, wat eigenlijk ook 

een teleurstelling bleek, want eigenlijk wist ik aan 

het eind nog niet precies wat er nu gebeurd was.

Voor de volgende bijeenkomst staan 

deze twee boeken op het programma.

 

Ik ben heel benieuwd.