Met Hemelvaart gingen we vroeger wel dauw trappen. Maar in mijn herinnering was het dan vaak wel mooier weer dan vandaag. Eigenlijk zou ik vanmorgen om half acht al zijn gaan fysiosporten, maar de praktijk zou niet open gaan vandaag, dus ik had me voorgenomen om uit te slapen.
Dus toen de wekker ging om half zeven, ik was vergeten hem uit te zetten, kon ik me nog lekker even omdraaien. Ik kreeg ontbijt op bed van mijn lieve echtgenoot en heb toen ook nog mijn koffie in bed gekregen terwijl ik mijn boek uit las. Wat een heerlijk boek: 'De boekenclub voor dwarse huisvrouwen'.
Ongelofelijk dat een moeder van zes kinderen van haar gynaecoloog pas aan de pil mag als ze toestemming heeft van haar echtgenoot en dat een werkende vrouw geen bankrekening kan openen om haar salaris op te kunnen storten zonder de handtekening van haar man.
Die echtgenoot lijdt soms eigenlijk ook onder de druk om voor het gezin het inkomen alleen te moeten verdienen. Het als een team samen voor de toko thuis zorg dragen is toch een veel gezondere en fijnere basis voor een gelukkig gezinsleven. We zijn een heel eind gekomen, maar hebben ook nog wel een weg te gaan.
Gisterenavond zijn Wim en ik naar het Filmhuis geweest voor de film 'The Choral'. Indrukwekkend om te zien hoe mensen in 1916 in Engeland aankeken tegen de eerste wereldoorlog. Jongens die willen gaan vechten. Soldaten die gewond terugkomen of helemaal niet. Ouders die een briefje krijgen dat hun zoon is gesneuveld. En dan te weten dat het nog steeds zo is overal in de wereld.
In deze film gaan de achtergebleven mensen in een klein industriestadje aan de slag om een zangvoorstelling op poten te zetten. De muziek verbroedert en verbindt. Ik vind het een ontroerende film. Maar ook heel confronterend. We hebben er nog lang over nagepraat.
En dan heb ik net ook nog de laatste aflevering van dit seizoen gezien van Married at First Sight. Van een heel andere orde natuurlijk, maar ook heerlijk om van te genieten. Ondertussen brei ik een soort omslagtrui voor mezelf. In heel donkerblauw. Ik kan het bijna niet zien. Dus heb ik een speciaal breilampje gekocht, wat ik om mijn nek kan hangen en er zoveel licht op mijn werk schijnt dat ik kan zien of ik recht of averecht moet breien. Luxe he?
Deze zomer als we op dezelfde dag 67 jaar (hopen te) worden krijgen we onze eerste AOW.
Dat hebben we natuurlijk nooit eerder gedaan.
Maar de SVB maakte ons dat echt heel gemakkelijk.
On-line een paar akkoordvinkjes aanvinken;
Et voila!!
We zijn er superblij mee!
Ik ga graag naar de bioscoop, ik ga met veel plezier naar een voorstelling in het theater, ik luister naar podcasts en ik binge zelfs graag Netflix series en ik vind spelletjesavonden met vrienden superleuk, maar het allermeeste houd ik toch van lezen.
Nu lees ik bijvoorbeeld 'Nietzsches tranen' van Irvin D. Yalom. Ik las laatst 'Olive Kitteridge' en 'Opnieuw Olive' van Elizabeth Strout.
Ik genoot van het prachtige boek van Adriaan van Dis: 'Alles voor de reis'. En voor onze leesclub las ik: 'Brooklyn' van Colm Tóibín.
En ik verheug me enorm op het nieuwe boek van Bas Steman: 'Onze dagen komen nog', dat dit weekend uitkomt. Zo fijn!
