Afgelopen weekend zouden Wim en ik, met vrienden, naar Vlieland zijn gegaan voor een filmweekend, met als thema 'Muzikale Feelgood' films. En of we dat kunnen gebruiken: 'Feelgood'.
Het lukt me bijna niet meer om met al het verschrikkelijke wereldnieuws om ons heen steeds fijne, leuke en inspirerende dingen te vinden om onszelf op te vrolijken en ons moed en vertrouwen te geven.
Maar, met het slechte weer op vrijdag met code oranje in het noorden van het land, sneeuwjachten en sneeuwduinen en uitgevallen treinen op onze route hebben we ons weekend moeten afblazen. Gelukkig konden we een vervangend weekend afspreken.
Toen hadden we ineens een heel weekend vrij. Wat ook wel weer lekker was.
Maandag zijn we voor een midweek naar een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt geweest. In het begin lag er nog volop sneeuw, wat een sprookjesachtige sfeer gaf zo midden in het bos. Woensdag begon het te dooien en vrijdag toen we terugreden was het allemaal weer 'gewoon' buiten.
We hebben lekker uitgerust, vrienden op bezoek gehad, waaronder onze bijna complete leesclub, wat ook weer heerlijk was. Nu draait de wasmachine, hangen de pasgewassen lakens buiten te wapperen in het zonnetje, is alles weer uitgepakt, hebben we boodschappen gedaan, zijn er nieuwe biebboeken gehaald en gaan we morgen naar het zwembad om onze kleinkinderen te zien afzwemmen. Ze gaan het vast wel halen, want het proefzwemmen ging ook al prima. Kortom het gewone leven gaat weer gewoon verder.
Maar 'gewoon'... er is wel iets veranderd in mij.
Onze Iraanse buddy's zijn radeloos van de machteloosheid die ze voelen als ze mondjesmaat berichten krijgen over het vreselijke geweld in Iran. Wat moet je zeggen?
Ons nieuwe kabinet gaat het heel moeilijk krijgen terwijl we allemaal snakken naar mensen in onze regering die gaan staan voor onze rechtsorde, onze democratie en onze vrijheid.
Ik word misselijk als ik zie hoe in Amerika burgers tegen elkaar worden opgezet en uitgespeeld. En als ik lees over de plannen die de regering daar heeft. Het lijkt wel of ze helemaal gek zijn geworden, overal dreiging en onveiligheid.En dan kijk ik maar weer eens naar dat werkelijk prachtige stuk muziek dat Jamai Loman dirigeerde bij het tv-programma Maestro.
Ik moet blijven geloven in de schoonheid en de kunst die we als mensen kunnen voortbrengen. Voor een beetje 'Feelgood' gewoon even hier naar kijken.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten