Net als vele anderen ben ik
geschrokken en ontdaan over
de dood van Paulien Cornelisse.
Zeker als ik hoor goed en sterk
ze is omgegaan met haar ziekte.
Haar boek ligt op mijn nachtkastje om
open te slaan en te lezen wanneer ik wil.
Geweldig dat ze zoveel moois achterlaat.
Maar ook een nog jonge zoon die nu
zonder moeder op moet groeien.
Hartverscheurend...
In ons leven is er ineens
nog veel meer narigheid waar ik
maar gewoon mee moet omgaan.
We hoorden vanmorgen dat
een buurvrouw in het ziekenhuis ligt
en dat er niet veel hoop meer is voor haar.
Een van onze naobers is pas weduwe
en zie ik heel flink omgaan met alles
wat er nu op haar pad komt om te regelen
maar ook met het opnieuw vormgeven van
haar identiteit, niet meer als helft van een paar.
Daar neem ik al mijn petjes voor af.
Een mede gli-genootje krijgt een
dezer dagen te horen wat de uitslag is
van medische onderzoeken waarbij
de kans op 'foute boel' ernstig aanwezig is.
Wat een leven tussen hoop en vrees.
En dan valt onze bejaarde wasmachine die
kaduuk is en helaas niet meer te repareren
en zelf een onverwachte blaasontsteking
waarvoor ik een kuurtje moet nemen,
daar gewoon helemaal bij in het niet.
Mijn eigen kwetsbaarheid en
mijn moeite met ouder worden
is al lastig om zelf mee om te gaan,
maar ook verdriet dat mensen om
mij heen op hun bordje krijgen
vind ik lastig om te incasseren.
Gelukkig heb ik dan naast mijn Wim
en mijn vriendinnen, mijn tante Joke
die ik kan bellen en die me opbeurt
met allemaal leuke verhalen.
Fijne dag allemaal!