Zo mooi,
het is bijna kunst!
Zo lekker is dat!
Ik was dus een dag of drie niet helemaal lekker.
Snipverkouden, schrale lippen, warm en koud,
niezen en proesten en af en toe ook een bloedneus.
En dan laat ik de boel een beetje de boel...
Als ik dan weer een beetje op ben zie ik van alles:
De oud papierbak is vol, de planten moeten water,
er ligt nog wat schone was om weg te strijken.
Er hangt geen handdoekje in het toilet:
het is wel in de was gedaan, maar niet vervangen.
Ik schuif de stoelen aan tafel, zet ramen open.
Ik zie wat lege batterijtjes voor de recyclebak.
Wim heeft afwas niet precies teruggezet
hoe ik dat zelf graag wil hebben.
Dat is natuurlijk geen ramp,
maar ik verander het wel eventjes.
Er staat een bosje hulst op tafel,
dat mag nou wel eens weg.
Ik wil de nota van de mondhygieniste declareren,
onze uitgaves nog in ons huishoudschema zetten,
natuurlijk de wasmachine aan het werk zetten,
kijken wat ik kan koken met wat er in huis is,
onze agenda weer even inkijken om te zien
of er iets gepland was of moet worden...
Herkennen jullie dit?
Dat eerst van alles recht getrokken moet worden?
En dat het zo heerlijk is als alles onder controle is
en ik tevreden rond kan kijken...
Natuurlijk, het hoeft niet perfect.
De ramen mogen heus een keer gewassen
maar dat kan ik rustig laten zitten totdat
onze naober Henk komt om ze te lappen.
En de tas met statiegeld flessen wacht rustig tot
er genoeg in zit om ze mee te nemen
als we boodschappen gaan doen.
Maar alles wat me aankijkt en
voorlopig niet gebeurt lekt energie.
Klussen die ik uitstel kosten me meer energie
dan wanneer ik ze direct gedaan zou hebben.
Klussen die te lang blijven liggen herinneren me
er aan dat ik ze nog moet gaan doen
en dat geeft een onvrij gevoel.
En juist daarom vind ik het fijn om steeds
dingetjes op te ruimen, weg te doen, te repareren,
te koesteren, te sorteren, schoon te maken of te 'herinrichten'.
Daar krijg ik dus gewoon energie van:
Niks overbodigs meer in huis,
ruimte voor nieuwe dingen,
alles lekker schoon en helder.
Zo lekker is dat!
'The guest house' van Rumi
Helena Bonham Carter
leest hier het gedicht
'The guest house'
van Rumi
Gewoon even luisteren, fijne dag!
'Be grateful for whoever comes,
because each has been sent
as a guide from beyond.'
Stamppot of erwtensoep
Paul Evans
'Frosted evening'
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Een schilderij, goed passend bij deze tijd van vrieskou.
Hoe mooi is dat warme zonlicht dat over het bevroren
land met de struiken, de bessen en de bomen schijnt.
En natuurlijk dan ook het huisje dat zich,
met een laagje sneeuw en ijs op het dak,
dapper staande houdt in de avondkoude.
Er brandt licht, de mensen zijn al veilig thuis.
Misschien hebben ze lekker geschaatst,
of misschien hebben ze gewoon
een thuiswerkdag gehad.
Maar ik denk wel dat
ze stamppot eten
of erwtensoep.
Snip, maar dan ook snip....
Nou dat is ook wat,
ben ik ineens snipverkouden.
Ik vergeet altijd hoe vervelend dat toch vaak is.
Gelukkig verzorgt Wim mij met thee en sapjes,
met nisyleen, neusdruppels en vitamientjes.
Ik snotter en nies dat het een lieve lust is.
maar met een paar paracetamolletjes en
de nieuwe serie van 'De verraders' België
kom ik de dag wel door.
Ik ben blij dat ik niet hoef te hoesten
en ik hoop dat het snel verbetert,
want vrijdag ga ik naar Vlieland.
Hier hou ik van
Een boekenkast kamerhoog en precies zo breed
als het stukje wandje waar het tegen aan is gemaakt.
De ruimte tussen de planken net hoog genoeg
om de boeken er tussen te laten passen.
Leuk met die 'zwevende' plankjes die ook los
zijn van de vloer wat het lichtheid geeft.
En de boeken netjes recht zonder
andere spullen ertussen gezet,
waardoor je het ziet als een geheel,
als een enkel ding, wat rust geeft in de ruimte,
terwijl je toch op een kleine oppervlakte
heel veel boeken kwijt kunt.
Het enige dat misschien minder fraai is
zijn de boeken waarvan je de achterkant
links op de plank wel in beeld hebt.
Als je dat niet zou willen zou je er aan
de zijkant een wit wandje tegen moeten maken.
Dan is het beeld nog net even rustiger.
Maar een kniesoor...
Slimme oude boerenwijsheid voor beter waterbeheer
Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht.
Bijvoorbeeld een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets
grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Een middeleeuwse techniek om graslanden te bewateren is door VN-organisatie Unesco uitgeroepen tot immaterieel erfgoed. 'Onze verre voorouders wisten al hoe ze slim water moesten vasthouden.'
Er hangt vrieskou in de lucht, maar toch ligt er geen ijs op het weiland dat onder water staat. "Dat is een van de geheimen van dit oeroude irrigatiesysteem", zegt Luc Jehee, projectleider droogte bij de provincie Overijssel. "In de winter weert deze bewatering de vorst, zodat je het grasland zo goed mogelijk in stelling brengt voor het voorjaar."
Vloeiweides
Oude boerenwijsheid
Dit vind ik nou mooi!
Dit vind ik nou mooi!
En dan vooral de kleuren.
Het zijn afgebladderde deuren en luiken
ergens in het oosten van Europa.
Door de verweerdheid zijn - denk ik -
de tinten meer vergrijsd dan de oorspronkelijke.
Ze zijn zacht en warm en gelaagd en toch licht.
Ik zou ze allebei kunnen gebruiken
als kleurenpalet voor een in te richten kamer.
Winter woongeluk
.jpg)
.jpg)
Er komt kou aan. Vrieskou.
En hopelijk dan ook een heldere lucht erbij.
Ik heb zo'n enorme behoefte aan zonlicht.
Ik kan me eigenlijk niet heugen dat het ooit
zo lang achter elkaar nat en grijs is geweest.
In ons vorige huis hadden we zolderraampjes
met enkel glas, waar we wel eens ouderwets
ijsbloemen op de ruiten zagen in de ochtend.
Gelukkig wonen er nu aan alle kanten buren.
De buitengevels zijn heel goed geisoleerd en
we hebben driedubbel glas, wat heerlijk is.
IJsbloemen op de ruiten zullen we
gelukkig, hoe mooi ze er ook uitzien,
niet snel tegenkomen in ons huis.
Ander ijsplezier laten we trouwens
van harte binnenkomen via de tv.
Al verschillende weekenden geniet ik
van alle spannende schaats wedstrijden.
Gisteren zelfs een wereldrecord in Thialf.
En ik was zo blij dat Kjeld weer won, ondanks
de jonge garde die hem danig op de hielen zit.
Ik ben stiekem een beetje verliefd op Kjeld.
Ik moet soms dan denken aan Vlasje die ook
zo hield van kijken naar schaatsen en wielrennen.
Verder gaat het hier heel goed.
Niet meer ziek, corona is vertrokken.
Ik ben lekker aan het breien,
een mooie omslagdoek voor mijzelf.
Het boek voor onze leesclub heb ik herlezen,
en ik vond het wederom heel erg mooi.
Gisteren hebben Wim en ik samen het slot
gezien van de serie Oogappels.
Ik was weer in tranen. Zo ontroerend!
Verder ben ik lekker aan het werk.
Een opdracht voor de herinrichting
van een appartement in Culemborg.
Ik bereid een workshop voor:
'Opruimen voor mantelzorgers'
via een welzijnsorganisatie.
En ik ben begonnen met het (af)schrijven van
van mijn on-line cursus: 'Interieurontwerpen'.
Ik heb ooit een begin gemaakt en
ben toen bij les drie blijven steken,
ik weet al niet meer waarom eigenlijk....
Dus dat heb ik dat begin weer eens opgezocht en
ik was aangenaam verrast door mijn eigen werk.
Nu ik geen rondbrieven meer schrijf is
dat misschien een mooi alternatief.
Ik wil graag een vrolijke en inspirerende cursus
maken waar mensen die graag iets willen veranderen
aan de manier waarop ze wonen blij mee zijn
en waar ze ook echt iets aan hebben.
Ik gun iedereen meer woongeluk.
Dat is misschien een goede naam
voor deze thuisstudie:
'Meer woongeluk'
Wat vinden jullie?
Vanmiddag komen onze kleinkinderen hier spelen.
We gaan ze lekker verwennen met tosti's en zo.
Ze zijn allebei deze vakantie ziek geweest,
onze kleindochter had zelfs - heel naar -
een keer pseudo kroep in de nacht.
Nu hebben onze dochter en schoonzoon griep.
Fijn dat we de kleintjes even kunnen opvangen.
Misschien even naar buiten als het droog is,
het hoge water is hier indrukwekkend.
En anders lekker knutselen en kwartetten.
Morgen gaat Wim naar zijn moeder en
luister ik naar Adres Onbekend en 's avonds
komen er gezellig vrienden eten.
En dan vanavond OOK nog het begin
van het nieuwe seizoen 'Wie is de mol?'
Het kan niet op...
Een jaren-50 tv toestel op een rode marmoleum vloer
Ben Prins
The Saturday Evening Post
4 januari 1958
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Op deze illustratie zien we een babysitter op oudejaarsavond.
Ze kijkt naar de televisie waarop het nieuwe jaar wordt ingeluid.
De televisie is nog zo'n jaren-50 model dat als meubel
werd verkocht, op pootjes en met een houten kast.
Op de televisie staan houten siervogels.
Op het tafeltje staan een pak melk, een wekker en
een bordje met een stukje taart, druiven en een appeltje.
Een algebraboek ligt er open - met de rug naar boven -
half bovenop iets dat er uitziet als een schoolagenda.
Het meisje zit op een lichtgele fauteuil die,
een deel van een bankstel zou kunnen zijn.
De deur naar de babykamer staat open,
de baby ligt duidelijk wakker in het bedje;
het heeft de beer er uit weten te mikken.
Misschien is het eigenlijk niet de babykamer,
maar is het bedje voor het gemak in de eetkamer gezet.
Wat ik leuk vind is de eenvoudige interieurstijl uit die tijd.
De opgeruimde stemming zonder veel overbodigs,
de rode marmoleum vloer, het luchtige tafeltje,
de houten wanden met een mooie hoge plint,
en natuurlijk het plezier van het meisje
dat geniet van de televisiebeelden.
Overigens was in 1958 nog niet iedereen
in Amerika al in bezit van een televisietoestel,
dus dat maakte de taak van de babysitter
misschien wel des te aantrekkelijker....
'Always looking for things that smile at me'
Ingrid van Willenswaard van het blog
Het laatste wat ik van haar wist was dat ze naar Wenen was verhuisd en haar blog niet meer bijhield. Zo jammer vond ik dat want ik genoot enorm van alle mooie dingen die ze maakte.
Nu blijkt ze al dat moois op Instagram te delen.
Wat al veel mensen blijkbaar wisten, want ze heeft over de 54000 volgers.
En alles is nog steeds zo mooi. Ze woont in Wenen dicht bij haar zoon, schoondochter en haar twee kleinzoontjes. Ze kan prachtig en kunstig handwerken en tekenen. En ze verzamelt lieve, kleine dingetjes die ze op haar eigen manier rangschikt en fotografeert.
Ingrid ziet schoonheid in de natuur, in bomen, bloemen, vogels, dieren, in gewone, lieve dingen zoals appeltaartjes, een waslijntje met wasgoed, een fietsje, een doosje met iets er in, gebruikte postzegels, kleine mensjes en vooral in spulletjes met een geschiedenis uit haar familie of uit een kringloopwinkel. Ze schrijft er zelf over: 'Always looking for things that smile at me'.
Met die gevonden en zelfgemaakte dingen maakt ze mooie en 'eigen' stillevens waar ze een foto van maakt en waar ze haar gedachten en haar eigen manier van kijken dan ook nog bij deelt.
Ik heb Ingrid een keer ontmoet toen ik met onze Naobers een kraam had op een rommelmarkt en ze mij aansprak. Ze woonde toen ook in Zutphen. Ze had alleen een klein, plastic caravannetje gevonden, maar dat was het bezoekje aan de rommelmarkt waard geweest.
Ze zei: 'Het caravannetje had haar gevonden en wilde met haar mee.' Dat vond ik zo leuk toen.
Ingrid heeft verschillende boeken gemaakt, zoals 'Kringloopgeluk' die helaas niet meer verkrijgbaar zijn. Als ik uitgever was bood ik haar direct een contract aan voor nog een hele serie boeken met al haar inspirerende maaksels en foto's. Maar misschien zit ze daar helemaal niet op te wachten en doet ze dit gewoon lekker op haar eigen manier en inspireert ze zo al die duizenden volgers die blij worden van al haar creatieve en mooie maaksels.
Neem maar snel een kijkje op: https://www.instagram.com/ingthings
'Januari, here i come!'
Goede voornemens,
wie heeft ze 'stiekem' toch niet
zo aan het begin van een nieuw jaar?
Ik heb tenminste wel altijd
het gevoel van een nieuw schrift.
En van een nieuwe agenda,
wat ook nog echt zo is...
Nu kwam ik deze illustratie tegen met
'Januari goede 'zelf zorg' tips'.
Daar werd ik me toch
een partijtje ontspannen van.
Hier wordt
'tijd om te rusten'
op dezelfde hoogte gezet als
'zie iets moois', 'hecht iets af',
'herlees een lievelingsboek',
'ga naar buiten' of 'uit je liefde'.
Allemaal haalbaar
&
om te genieten van het leven.
Lang leve januari!
Enne...
ook geldig voor de rest van het jaar!
Ideetje voor thuis?
Gisteren weer in de herhaling
bij 'VT wonen weer verliefd op je huis',
gezien deze gezellige eethoek.
Niet vanwege de meubels,
al is een ronde tafel heel knus en
zien de stoelen er comfortabel uit.
Niet vanwege de leuke olifant
op de muur of de mooie hanglamp
al had dat snoer minder mogen opvallen,
maar vanwege de roestbruine kleurvlakken
op de wand en zelfs op het plafond.
Daarmee staat de tafel mooi op zijn plek
en krijg je als je daar met elkaar zit
het beschermende gevoel
van een pergola of een parasol.
Het is makkelijk te realiseren
met een handige Harrie of Harriet,
afplaktape, een ladder en een bus verf.
Ideetje voor thuis?
PS Mag ook in een andere kleur he?
Blijtanken
Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht.
Bijvoorbeeld een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets
grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Deze keer een filmpje van Merijn Ruis
waarin hij vertelt dat hij presentaties geeft over
hoe we met zijn allen gelukkiger kunnen leven.
Hij deelt met alle mensen in de zaal
zeven lessen voor een gelukkiger leven!
Het gaat daarbij onder andere over
waardering, contact, verbinding,
opladen en blijtanken.
Lijkt me heel erg fijn
om eens mee te maken.
Ook nieuwsgierig?
Abonneren op:
Reacties (Atom)