In de rubriek klein leed...



Even een berichtje in de rubriek klein leed.
Laatst schreef ik heel vrolijk over
mijn bijna 10 jaar blog jubileum.
In een van de reacties schreef iemand 
dat ze me dagelijks en graag leest en 
dat ze als in Zutphen is altijd even kijkt 
of ze me ergens ziet of herkent.

Leuk natuurlijk, maar gelijk een gevoel van OEF: 
dat kon nog wel eens tegenvallen voor zo'n lezeres.
Ik voel me vaak een beetje zoals hierboven in de strip.

Te oud, te slecht ter been, te dik, te onverzorgd.
Nou, nee ik ben wel verzorgd, gewassen en gestreken, 
maar ik loop vaak zonder make-up, in een oude jas, 
zonder 'iets' in mijn haar over de markt of in de AH.

Ik ben best vriendelijk en maak graag een grapje
op straat, ook met mensen die ik niet ken,
maar ik voel me nooit en dan ook echt nooit 
iemand die herkend kan worden van mijn blog.

Behalve mijn tantes leest niet veel familie mijn blog, 
ik hoor er tenminste echt bijna nooit iets over. 
Een paar vriendinnen spreken me er soms op aan
en tegenwoordig leest zelfs mijn Wim me af en toe. 
Ik hoorde hem laatst tegen een vriendin van ons 
zeggen dat ik elke vrijdag een schilderij post.
Dus, dat heeft hij in de smiezen.

Nee, de complimentjes krijg ik vooral van 
mensen die mij niet kennen of tegen komen.
Ik ben heus bang dat ik me in mijn blog beter 
voor doe dan ik ben, dat iedereen dat dan gelooft 
en dat ik dan in het echt reuze tegenval.

Maar verder gaat het best goed met mij.


6 opmerkingen:

  1. Ach Jacqueline, dat doen we toch allemaal. Naar buiten toe zetten we ons beste beentje voor. Daar is niks mis mee. En daarbij ben jij ook heel open over hoe het met je gaat. En dat is niet alleen als je een hoera stemming hebt.
    Ik vind dat je een positieve kijk geeft op het leven met ups en downs. Je probeert er gewoon wat van te maken. Dank je wel daarvoor. Dat geeft mij inspiratie als het leven wat plaagt.
    Groet Mariëtte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach, ik weet niet of je over het geheel tegenvalt - waarom zou je meer tegenvallen dan alle anderen, mezelf incluis? - maar je post in ieder geval meesterlijke cartoons (en schilderijen, en stoelen, en kapstokken, en kastjes etc.)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het gaat om het innerlijk hè.. En de intentie waarmee je je stukjes schrijft. Familie is lang niet altijd je beste blogfan, heel herkenbaar hoor. Maar daar moet je niet mee zitten, want de mensen die raakvlakken hebben met je, lezen je blog wel. En vaak zijn er veel en veel meer lezers dan reageerders!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hahaha, leuk mens!
    Je moet je ook afvragen of je herkent wilt worden. Ik heb een tijd gevlogd voor het ziekenhuis hier voor mijn maagverkleining. Ik dacht dat alleen mensen van de obesitaskliniek dat zag. Loop ik in de stad, hoor ik opeens me roepen: "Marleen, wat zie je er goed uit! Hoe gaat het met je?" Dat gebeurde zo vaak op openbare plaatsen. En ik mijn brein in overuren laten draaien! Shit, waar ken ik die van? Basisschool, middelbare, hbo, welke werkgever?? Ik stond die mensen dan glazig aan te kijken en het kwartje viel pas toen ze over de operatie begonnen, hahaha!! Ik ging niet meer onopgemaakt de deur uit, kan ik je vertellen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Jacqueline, ik lees je stukjes heel graag! Inspirerend inderdaad. Maar ik snap heel goed dat je niet zit te wachten op fans die je bij de AH aanspreken, dan ben je gewoon met je boodschappenlijstje bezig... Ik kom nooit in Zutphen 😉. Dus ik feliciteer je graag op deze wijze met je 10-jarig blog en ik hoop nog heel lang van je blog te kunnen genieten!

    groetjes, Alice K.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldige cartoon, herkenbaar. Ik lees je blog met veel plezier en geniet vooral van de foto's van de schilderijen, maar deze is ook geweldig.

    BeantwoordenVerwijderen