Verwachtingen...


Ik vind het nog steeds lastig om hardop 
te zeggen dat ik borstkanker heb,
Maar dat moet toch af en toe.

Vanmorgen heb ik onze vakantie op Vlieland geannuleerd.
Tegen die tijd (november) krijg ik elke dag bestralingen.
Jammer, we waren na een hectische zomer met deze 
ingrijpende verhuizing echt aan een vakantie toe.
Ik krijg een formulier dat ik moet invullen en 
ik moet ook een doktersverklaring meesturen.

Wat ik zelf jammer vind is dat ik in die periode 
veel bij mijn dochter en haar gezin had willen zijn.
Ze krijgt half oktober haar zwangerschapsverlof.
In plaats van gezellig de kinderkamers helpen inrichten 
moet ik elke dag naar Deventer voor de bestralingen   

Maar het is niet anders.
Hopelijk heb ik in de weekenden energie genoeg
om te kunnen genieten van onze kleindochter 
en om daar te kunnen helpen en bijspringen.

Vanmorgen heb ik gesproken met een meneer 
van mijn arbeidongeschiktheidsverzekering.
Ik heb een maand eigen risico / wachttijd 
en krijg vanaf 29 september een uitkering.
Daar ben ik blij mee.

Gisteren belde een vriendin die me een goed advies gaf:
 'Verwacht niet teveel van anderen!'

En wat een goed advies is dat.

Ik begrijp dat mensen het gewoon goed bedoelen.
Maar kanker hebben blijkt heel anders te voelen
dan herstellen van zo iets als een gebroken enkel. 

Ik merk dat ik geen behoefte heb aan verhalen van mensen 
die andere mensen kennen die ook kanker hebben gehad.

Ik heb ook geen behoefte aan meningen van mensen 
die zeggen dat het allemaal wel mee zal vallen
en dat het er allemaal helemaal van afhangt 
hoe positief ik 'moet' blijven denken.

Ik heb ook geen behoefte aan mensen die zeggen
hoe veel zorgen ze zich om mij maken.

Een andere vriendin die dit aanhoorde vanmorgen zei:
'Werk aan de winkel, het is aan jou om dat aan te geven!'

Ik vind het fijn als mensen me sterkte of het beste wensen, 
een bos veldbloemen plukken, lieve kaarten sturen, 
een kaarsje branden of voor me duimen.


  
Ik merk dat ik het fijn vind als mensen vragen 
hoe het met me gaat en ook de tijd en moeite
nemen om naar het antwoord te luisteren.

Een mooie les, ook voor mezelf.
Ik hoop dat ik in het verleden niet 
al te vaak hiermee de mist ben in gegaan.


4 opmerkingen:

  1. " Een mooie les, ook voor mezelf.
    Ik hoop dat ik in het verleden niet
    al te vaak hiermee de mist ben in gegaan."

    Onze oudste werd te vroeg geboren. Een van de eerste dingen wat me geleerd werd: heb respect voor het verhaal van de ander. Je weet niet wat zijn/haar verhaal is. Sindsdien denk ik als ik advies/kritiek wil geven "wacht eens even.." Maar vrees dat ik ook vaak de plank misgeslagen heb.
    Ik luister graag naar je verhalen. Vertel wat jij wil vertellen. En ja: we leven mee! *knuf*

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag Jacquelien, ik lees al een hele tijd je blog, gewoon als het hier wat minder gaat, wat moed zoeken in je blog. Maar nu wordt ik heel stil bij je laatste berichten, want ineens is je verhaal zo dichtbij... je beste vrienden zal je nu leren kennen, vrienden die luisteren en aanvoelen wanneer je zwijgzaam vraagt dat ze er gewoon zijn. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. De verhalen van anderen. Ik hoop dat je toch een stuk van de zwangerschap en kinderkamer inrichten van je dochter meekrijgt!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gewoon even zeggen dat ik aan je denk en je vandaag veel "goeds" in welke vorm dan ook toe wens.
    Groet,
    Tineke.

    BeantwoordenVerwijderen