Ik kreeg een nieuwsbrief van Flexa, waar ene Wimke liet zien hoe ze haar nieuwe kleuren koos voor haar woonkamer. Alle wanden waren wit, maar Wimke vond dat de woonkamer wel iets meer sfeer kon gebruiken.
Wimke vertelt:
De definitieve keuze maakte ik door de Flexa Kleurtester rechtstreeks op de muur te testen, dus niet op een vel papier. Op een vel papier kan de kleur weer anders uitkomen, dit wordt bepaald door papierdikte, -soort, en structuur. Wanneer je direct op de muur verft, weet je meteen hoe de kleur uitpakt.
Ik verfde kleurvlakken op verschillende plekken:
- vlakbij het raam, dan kun je meteen kijken of de gordijnen passen;Tip, bekijk de kleurvlakken ook bij volle zon, regen, in de ochtend, middag en avond.
Onze huiskamer is een u-vorm. Ik besloot om de lange wand een neutrale kleur te geven: Gentle Stone uit de Pure collectie, de hoek van de gang naar de woonkamer kreeg een warmroze pasteltint: Pink Nudity uit de Flexa Creations Collectie. Hierdoor is de complete huiskamer voorzien van kleur. Door de lange wand een neutrale kleur te geven blijft de basis rustig. De kleur Pink Nudity geeft de kamer een warm accent en past goed bij de rest van ons interieur.
Werk met een kleurenpalet volgens de 80/20 regel. Dit betekend dat je 80% van je interieur een neutrale kleur heeft en 20% kleur. In mijn geval is 80% beige (muurkleur Gentle Stone van Pure by Flexa ColorLab, meubels en vloer) en 20% kleur, zacht roze (muur kleur Pink Nudity, gordijnen en accessoires met warme ondertonen). Op deze manier bewaar je rust.
Daarna weer in bed gekropen en toen viel ik warempel in slaap. Wel dik twee uur geslapen. Toen een vriendin langs kwam met een maaltje nasi, moest ik van ver komen, zo diep had ik geslapen. Heerlijk!
Aansluitend kwam een andere vriendin die me meenam naar buiten en me naar de IJssel wandelde / reed voor een frisse neus. Als toetje een glas wijn op het terras bij de Toko hier beneden.
Wat kan ik toch van gewone dingen moe zijn. Na het eten heb ik nog wat gelezen en 'De slimste mens' gekeken. En toen ben ik gaan slapen. Helaas slaap ik 's nachts niet goed door. Van de pijn, de houding die ik niet kan vinden of wakker schrikken uit een nare droom. Maar 's morgens na mijn wasbeurt op bed en een kopje koffie gaat dat ook wel weer. En dan kan ik weer even achter de PC kruipen en dit typen. Zo meteen maar weer braaf mijn oefeningen doen en dan is het tijd voor de lunch! Vanavond wordt er weer voor ons gekookt.
Allemaal zegeningen die geteld worden!
Maandag was de afspraak in het ziekenhuis waar ik een dikke week naar toe geleefd had. Om 9 uur vertrokken we van huis. Wim had al geoefend hoe de rolstoel in de auto paste en de achterbank naar beneden geklapt. Dan nog is het een hele toer. Meubels in de kamer aan de kant, door de dubbele deuren. Alles mee, papieren ID. Even weer in de buitenlucht na een week. Heerlijk!
Met de lift naar beneden. Bij de auto, de voetsteunen van de rolstoel en proberen over te stappen de auto in. Dat blijft heel spannend, steeds kijken waar ik mijn handen en mijn voeten het beste neer kan zetten, maar het lukte. De rolstoel in de auto en gaan. Bij het ziekenhuis de rolstoel weer achter uit de auto halen, de voetsteunen er aanzetten en er weer inklimmen. Wim zette de auto weg en ik rolde naar binnen om me aan te melden.
Daarna eerst naar de radiologie. Daar mochten we even wachten maar waren al snel aan de beurt voor het maken van een foto. Dat moest staand op mijn linkervoet, om te kijken hoe mijn voet zich hield als hij werd belast. Tja, maar hoe moet je dan gaan staan? Ik kan me wel een beetje opduwen aan de armleuningen van de rolstoel, maar dan sta ik nog niet. Uiteindelijk heeft Wim me met behulp van ene Jesse, me omhoog getild, en me in evenwicht gehouden met mijn voet op de bodemplaat waar het rontgenapparaat boven hing.
Toen naar de traumachirurg. Daar moesten we even wachten. We werden binnengeroepen. Er bleek een fout: Ik moest nog eens foto's te laten maken, maar dan zonder gips. En als we dan bezig waren ook van de rechtervoet. Het gips ging er af. Heerlijk! Nu kon ik zelf ook even zien hoe mijn voet er uit zag tien dagen na mijn val. We vonden dat de zwelling een stuk minder was, hij nog wel blauw, of eigenlijk groen.
Daarna haalde hij de auto op en we gingen naar huis. Inmiddels doodmoe van alle inspanning en het in de rolstoel zitten. Thuis maakte hij een broodje voor me en ik mocht weer even op bed, proberen te rusten.
Daar lag ik een tijdje, toen ik echt steeds meer last kreeg van de overgang van mijn wreef naar mijn enkel. Het gips zat overal strak, maar daar knelde die echt. Mijn tenen begonnen te tintelen. Ik nam een pijnstiller. Wim ging een boodschap doen. En ik hield het niet meer. Echt niet leuk! Had ik mijn oude gips nog maar! Ik belde naar de gipskamer en ik mocht terugkomen.
Dat klinkt natuurlijk fijn, maar dat was toch weer diezelfde ingewikkelde onderneming. Om kwart over twee gingen we op pad. Ze hebben weer opnieuw gegipst. Nu met viltjes ertussen en met zijn tweetjes, zodat ik in de goede houding lag en de kans groter was het nu wel goed zou gaan. Om drie uur reden we daar weer weg.
Van de spanning, van de pijn, van het steeds verplaatsen, van het hangen in die rolstoel, van de slapeloze uren in de nacht, van het gezicht van Wim dat bezorgd stond. Van de - toch noch kleine mogelijkheid - om vrijdag alsnog te horen over toch nog een operatie. En van de onzekerheid dat we daar dan ook echt goed aan doen. Van de vraag of ik ooit weer goed ga lopen.
Het was goed nieuws, een stap vooruit, maar ik vind het al met al toch niet meevallen. Ik was te moe om te bloggen. Had niet veel tekst meer.
Wel een prachtig boek gelezen! Een heftig boek. Een hartverscheurend boek. En eigenlijk helemaal niet wat de titel lijkt uit te stralen. Het gaat over verlies en over de liefde. Over de kunstenaarswereld in Parijs na de eerste wereldoorlog. Over de homoscene in Chicago in de jaren 80 waar aids zoveel slachtoffers eiste. Over de aanslagen in Parijs in 2015.
Echt heel indringend mooi geschreven. Kon ik ook steeds weer even huilen.
