Ontspullen maakt gelukkig!



Spullen de deur uit maakt echt gelukkig!
Net als leven met minder gedoe. 

Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek 
van de Universiteit Leuven onder 500 vrijwillige eenvoudzoekers. 

'Mensen ervaren vooral meer zin in het bestaan.'


Opruimgoeroe Marie Kondo verkondigde al dat een speciale manier van sokken opvouwen zou leiden tot een beter humeur. Maar nu is ook wetenschappelijk bewezen dat het leegruimen van overvolle kasten en het schoonvegen van agenda's gelukkig maken.

Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Leuven onder 500 vrijwillige eenvoudzoekers uit 30 verschillende landen waaronder Nederland, Engeland, Amerika en Australië.

Automatische piloot
Hein Zegers (master in psychologie) over de aanleiding van het onderzoek: 'Steeds vaker liep ik mensen tegen het lijf, die zich afvroegen: waar zijn we mee bezig? Of: is dit het nu? Ze hadden het gevoel in de val te zitten en op de automatische piloot te leven. De term wonen in een hutje op de hei kwam in dat verband vaak voorbij. En wij wilden weten of soberheid en eenvoud zouden leiden tot meer geluk.'

In het boek Zooikoorts zet Zegers zijn bevindingen op een rij. 'Veel mensen hadden fysiek afstand gedaan van bezittingen. Auto's (fileleed), tv's (afleiding) en kleding (duur) werden het meest genoemd. Maar ook kleiner wonen - minder hypotheek en onderhoud - leidde tot een zorgelozer bestaan. Daarnaast werd er gesnoeid in activiteiten (minder uren werk) en relaties. Vooral vriendschappen die voelden als eenrichtingsverkeer werden opgezegd.'

Schoonmaak
Volgens Zegers kan een grote schoonmaak de vergelijking doorstaan met het rigoureus snoeien van een boom. 'In het begin is het geen pretje, het kost bloed, zweet en tranen. Daarna komt er uit de overgebleven takken iets mooiers tevoorschijn. Je kunt meer focussen op de bezigheden en mensen die je werkelijk de moeite waard vindt. En daardoor ervaren mensen vooral meer zin in het bestaan.'

Zegers stipt in zijn onderzoek de zogenoemde basics-therapie aan die helpt bij de overgang naar een leven met minder spullen en gedoe. 

'Die bestaat uit vijf onderdelen: doe een stap terug, selecteer, investeer, kies en ga voor wat jij waardevol vindt.' 

'Daarmee wil ik niet zeggen dat mensen met veel bezittingen een minder gelukkig leven leiden. 
Zij kunnen tevreden zijn. Ik wil slechts een handleiding geven aan wie wat anders wil.'

bron

Inspirerende Ted Talk van Rutger Bregman





Een inspirerende Ted Talk over het basis inkomen.
Van harte aanbevolen! 

Rutger Bregman: 
'Poverty isn't a lack of character; it's a lack of cash!'



Meer lezen?
Laat je in 15 minuten bijpraten over het basisinkomen. 

Misschien heb je wel gehoord of gelezen over het basisinkomen. Maar wat is het precies
Als mensen zomaar geld krijgen, gaan ze dan nog wel werken? En wat kost het eigenlijk? 
Alles wat je moet weten over de utopie van gratis geld in een handig overzicht.

Spoedcursus: 12-16 minuten




Een simpele schoonmaak-tip die werkt!





Toen wij in april op Vlieland waren lag er in alle koelkastdeur rekjes/bakjes en in de groentelade een dubbelgevouwen strook keukenpapier. Dat hebben we gewoon laten liggen. We hebben onze flessen en pakken er op gezet en de groente in de groentelade er op gelegd.
En toen we aan het eind van onze vakantie de koelkast schoonmaakten waren we er in een mum van tijd mee klaar. Alles fris gemaakt, nieuwe laagjes papier er op gelegd en klaar was de koelkast voor de volgende vakantiegangers.   
Thuisgekomen heb ik dit ook gedaan. dat is echt heel praktisch.
Ik was eerst bang dat het vochtig en klef zou worden door condens of zo, maar dat is bij ons in ieder geval niet aan de hand. En mocht een pak gaan lekken is dat papier snel genoeg vervangen door een paar verse keukenpapier velletjes.  
Eindelijk een schoonmaaktip die echt werkt!
Serieus het scheelt heel wat schoonmaakwerk, nare luchtjes en een schoon aanzicht.




Al 40 jaar lopen we met elkaar op!


Zondag kwamen er vijf academiemeisjes op bezoek.
We voelen ons nog een beetje meisjes als we elkaar zien.
Want dat waren we, toen we - net 18 - naar de kunstacademie gingen
en we lopen sinds die tijd dus al zo'n 40 jaar met elkaar op.

Dat leek eerst in de soep te lopen omdat ik zaterdagnacht 
met heftige pijn in de nierstreek bij de huisartsenpost terecht kwam.
Daar heb ik eerst een potje gehuild en toen heeft de arts mij 
een pijnstillende injectie gegeven en mij doorverwezen naar de uroloog.
Vanaf 3 mei loop ik al af en aan met die nare pijn.
Ik wil nu wel eens weten wat er precies aan de hand is.
(vanochtend werd ik gelijk gebeld: woensdag een ct-scan, bloedprikken
en aanstaande vrijdag afspraak uroloog, waar hij in de blaas gaat kijken)

Het leek er op dat de injectie zaterdagnacht goed heeft geholpen,
want zondagmorgen leek het toch wat beter te gaan.
We spraken af dat de 'meisjes' eerst bij ons koffie zouden drinken
en mocht ik het daarna onverhoopt toch niet volhouden, 
het hele spul zou verkassen naar Eerbeek waar ook een van ons woont.

Dat viel gelukkig mee, we zijn hier gebleven. 
Ik was wel heel moe maar ook heel gelukkig met dit bezoek.
Ook nu hebben we weer een rondje gemaakt 
waarin ieder vertelde wat er in haar leven speelt.
Luisteren, doorvragen, herkennen (of niet), troosten en lachen.

  

Er was van alles aan lekker meegenomen voor de lunch.
Heerlijke salades, mooi brood, kaas, nootjes, vis, pate en een wit koude wijntje.


Een salade was heel speciaal met witlof, bietjes, appel, nootjes, 
gorgonzola, rode melde en hele kleine vioolbloemetjes.
Dat moest op de foto gezet worden natuurlijk.



Na afloop ben ik gelukkig en tevreden mijn bed ingedoken,
ik had het voor geen goud willen missen!




Mijn handen jeuken!






Ik vind het dus leuk om dit soort foto's te bekijken: 
Een rommelige overvolle linnenkast!
Mijn handen jeuken....



Alle kleuren van de regenboog!










Soms is het zo leuk om
alle kleuren van de regenboog te kiezen.
Gewoon vrolijk! 
Om blij van te worden. 
En meestal kost het niet veel extra!



Bekende foto!


Het lijkt iets beter te gaan.
Ik durf er nog niet helemaal op te hopen dat ik er helemaal van af ben, 
maar het gaat echt een stukje beter. 

Het ging zelfs zo goed dat ik me bezig ging houden met het organiseren 
van de reunie die we zondag hebben met de meisjes van de academie.
Nou ja 'meisjes', we lopen allemaal richting 60, 
maar kennen elkaar van toen we 18 waren en samen studeerden.
Om de paar jaar spreken we af. Dit keer komen ze naar Zutphen.

Nu was er dit afgelopen weekend de opening van ons nieuwe museum, 
waar veel over te doen geweest is en dat ik graag wil zien.
Misschien leuk om daar met de academiemeisjes te gaan kijken?

Wim opende www.museazutphen.nl om te kijken naar de openingstijden
en riep ineens uit: 'Krijg nou wat? Daar zijn onze meisjes!' 


Jawel een foto van zo'n twintig jaar terug waarop onze dochters,
9 en 8 jaar, de twee rechts, staan te zwaaien met een vlaggetje.

Dat kwam zo: 
De koningin kwam naar Zutphen en vriendin Marees woonde aan de route.
We mochten bij haar kijken, mijn broer (linksboven) en zijn man waren er ook bij.
Hij bedacht dat we een manier moesten vinden om de aandacht te trekken.
We zouden 'Lang zal ze leven!' zingen en heel hard hieperdepiephoera roepen.
We hebben het nog uitgebreid geoefend.

En het lukte: 
We zongen heel hard en complete koninklijke gezelschap 
keek naar boven, naar het balkon waar een aantal van ons stond. 
De overigen van ons gezelschap stonden voor de andere ramen.

Prompt maakte een van de fotografen deze foto,
die s'middags al groot afgedrukt stond op de voorpagina 
van de speciale koninginnendag editie van de Stentor.

En die foto staat nu op de voorpagina van de website van het nieuwe museum!! 

PS Extra bijzonder nu omdat de man met de oranje hoed, Roelof Jan,
staand achter zijn dochter Anna, onlangs plotseling is overleden.
Maar hier staat hij nog vrolijk te zwaaien...



Verschil moet er zijn!




 Een gezellige internetcafe achtige werkplek op pastelkleurige scootertjes....

Of een stoere bar 'hangplek' voor 'motormuis' mannen!




Naar buiten!







Gisterenmorgen stond een vriendin voor onze deur. 
Koffie, dat wilde ze wel. En horen hoe het met mij ging.
We spraken over het sterven van mijn moeder vorig jaar.
En even later was ik dikke tranen aan het huilen.
Er zat me blijkbaar nog van alles in de weg: nierstenen en verdriet.

Mijn vriendin kent me door en door. 
Ze weet dat ik meestal graag de touwtjes in handen wil hebben. 
En dat ik het moeilijk vind om dingen zomaar los te laten
omdat ik er niet op durf te vertrouwen dat die dingen dan vanzelf goed gaan.
Afwachten of die niersteentjes zelf weggaan vind ik onverdraaglijk.
Alles in mij wil het liefste dat knappe dokters gelijk actie ondernemen. 

Die nare pijn en het misselijk zijn maakt dat ik me kwetsbaar voel. 
Daarnaast zie ik veel verdriet en narigheid bij mensen dicht om ons heen. 
En dan die hele wereld erbij die me zo onveilig voorkomt....

Ontnuchterend advies van mijn vriendin:
Het is hoog tijd om me op gezonde dingen te gaan richten!
Niet het nieuws volgen. Niet steeds op schermen kijken. 
In beweging komen, de tuin omspitten, de stoep vegen.
En daarom nam ze mij nu mee naar buiten. Punt.

Daar ging mijn ochtend in bed met een mooi boek,,,,.
Ik had net een zware pijnstiller gehad. Daarom het leek me te doen.
We fietsten een stukje en wandelden toen een rondje in een klein bos.
Het was heerlijk buiten. Dat lichte lentegroen en de rust vlakbij huis.

We gingen gezellig op een bankje zitten om een banaantje te eten.
En na een dik uur was ik weer thuis. Daarna heb ik een paar uur geslapen.
De pijn werd niet minder maar werd wel beter te verdragen.
En warempel: de misselijkheid was bijna verdwenen.
Ik gun iedereen zo'n lieve vriendin.

Vanmorgen leek het wat beter te gaan. straks wil ik de ramen lappen.
En vanmiddag halen we de buitenstoelen naar beneden.
Dan nog wat touwtje springen. 
Ik ben benieuwd....




Relativeren!



Gisterenmiddag de langverwachte echo gehad.
Gelukkig een heel aardige echoscopiste, Moniek, van haar mocht Wim met me mee naar binnen.
De huisarts had op mijn aandringen gevraagd om als er iets gevonden zou worden wat dringend was of ze hem dan gelijk wilden bellen. Ook met oog op dat we vlak voor het weekend zaten.

Moniek heeft zorgvuldig gekeken en ook foto's / plaatjes gemaakt van wat ze zag. Ik dacht dat ze eigenlijk niets zou mogen zeggen en probeerde aan haar gezicht af te lezen wat ze zag.
Toen ze mijn arme nier onderzocht zei ze gelijk heel open dat er geen stuwing was. Daar was ik volledig door verrast, want dat was het eerst wat ik had verwacht. Als ze haar 'echoding' op die plek drukte voelde ik daar ook precies de pijn. Het was heel duidelijk de nier die pijnlijk was. Later zag ze ook dat de urinebuis wat verdikt / geïrriteerd was. Een aanwijzing dat er al een steentje door dat buisje was afgevoerd of er even was blijven steken. Gelukkig zag ze verder geen ongeregeldheden. Toen zei ze dat ze ging overleggen met de radioloog. dat vond ik wel even spannend. Maar toen ze even later terug kwam zei ze dat die had gezegd dat als ik dit weekend koorts zou ik krijgen ik naar de huisartsenpost moest gaan. Dus misschien toch een ontsteking?

Ik ben na het onderzoek gelijk naar onze huisarts gegaan. Ik dacht dat ik niet ging wachten op koorts. Als ik een infectie zou hebben zouden mijn ontstekingswaarden verhoogd moeten zijn.
De assistente nam bloed af. En even later zei de huisarts dat die waarden normaal waren.
Conclusie: Niets heel afwijkend of heel ernstigs gevonden. Geen ontsteking.

Ik vroeg hoe het nu verder moest. Moest ik me maar met al die pijn en zo beroerd blijven voelen?
Er zit niets anders op. Waarschijnlijk is dat er kleine niersteentjes / gruis zijn die zitten te klieren. Met pijnstilling en ontspanning, veel drinken en blijven bewegen moeten die zelf oplossen en uitgeplast worden. Een uroloog zou ook eerst dit willen proberen. Dat heet een conservatief beleid. Pas als de nier helemaal afgesloten raakt en gevaarlijk gaat stuwen zouden ze me verder helpen. Na de zware diclofenac zouden ze dan eerst morfine gaan geven. En mocht dat niet helpen medisch ingrijpen. Daar kijk ik niet naar uit. Ik heb ooit zo'n koliek gehad. Dat was verschrikkelijk!

Verslagen verliet ik de spreekkamer van huisarts. Hij heeft me wel iets tegen de misselijkheid meegegeven. Maar die bijwerkingen die daar bij stonden waren zo heftig dat ik het nog maar even zonder probeer. Ik heb mij nu voorgenomen deze pijn tot woensdag (dan is het twee weken) vol te houden (behalve als ik echt een koliek krijg, dat ga ik bij de eerste hulp op de grond liggen) en dan een verwijzing naar de uroloog vraag. Vooralsnog vind ik mezelf best zielig.

Maar dan, en dat relativeert alles weer, lees ik op twitter dit:

We can’t believe it! Our beloved but sick mother is here in Kiyv to support us at the final! We’re going to make you proud Mom!❤


Nog even terug kijken naar hun optreden donderdag?
klik hier
Heel veel succes vanavond!


Waar ben je trots op?



Vanuit mijn lappenmand deel ik vandaag een inspirerend filmpje van Lenette van Dongen. 
Zij deelt op Facebook al een aantal weken 'blije ei' filmpjes die ik heel amusant vind.
Met fijne gedachtes, leuke aanmoedigingen en nieuwe invalshoeken:

'Doe wat je leuk vindt, wees lief voor jezelf, beweeg, 
geef een goeie bui niet gelijk helemaal weg!'

Allemaal leuke filmpjes, en deze vind ik ook heel fijn:
Ze stelt hier ons allemaal de vraag: 'Waar ben je trots op?'
 Met al (voor mij als binnenhuisarchitect) aanstekelijke metafoor: 
Zie je leven, hoofd en je hart af en toe eens als een leeg huis.
Wat neem je mee en wat laat je achter?


Een goeie vraag om over na te denken als je 
zoals ik nu al dagen buikpijn hebt en misselijk bent...

Ik ben er trots op dat ik troost en moed kan ontvangen
van mijn lieve vriendinnen die me bellen en appen.

Ik hoorde vanmorgen dat ik misschien een week 
op de uitslag van het onderzoek moet wachten.
Ik bleef huilen en denken dat ik dat niet uithoud.

Maar zij zeggen me dat me dat best gaat lukken.
En dat ik moet touwtje springen. 
Dus dat doe ik nu ook.

Wish me luck! 

Echt een aanrader:



Lappenmand




Tja, ik zit een beetje in de lappenmand. Helaas niet zo'n leuke lappenmand als op deze foto!

Al een dikke week heb ik pijn in mijn linker nierstreek. En voortdurend een beetje misselijk daarbij.

Ooit ben ik met een acute niersteenkoliek in het ziekenhuis beland, en daar is dit gelukkig niet mee te vergelijken, maar zo langzamerhand begin ik het goed beu te worden:

Een zeurende pijn in mijn buik die soms helemaal niet meer te lokaliseren valt.
Net als met hevige kiespijn, dan weet je ook niet meer of het nu boven of onder zit...
En dan vaak een strak gevoel in de bovenbuik alsof over alles heen een band wordt aangetrokken. Zo misselijk dat ik nergens zin in heb, me wee voel. Maar als Wim me een bordje eten onder mijn neus drukt verbaast het enorm dat het me dan wonderwel toch best smaakt...

Ik krijg morgen een echo. Ik hoop op een simpel niersteentje waar ze me vanaf kunnen helpen.
Ondertussen ben ik de hele dag bezig te voelen wat ik nu precies voel.
En poppen er vragen op als: 'Zou het ook kunnen dat je een niersteen en galstenen tegelijk hebt?' of  'Straks vinden ze niks en wat dan?' of  'Laten ze toch alsjeblieft niets ernstigers ontdekken...'

Afijn, afleiding is fijn. Vanavond het songfestival kijken. Ik had de afgelopen dagen een mooi boek en natuurlijk netflix. Dus af en toe kan ik me er best aan overgeven.

Maar het past zo niet bij me om zo geen puf te hebben. 
Elk plannetje wat in mijn hoofd opkomt, zoals 'Zal ik de ramen eens lappen?' of  'Het is hoog tijd om de zomerkleren tevoorschijn te halen!' laat ik direct maar weer los. Toch maar niet!

Vorige week had ik op de markt een leuk stofje gekocht een geel-wit ruitje om gordijntjes van te maken voor in onze badkamer, maar dat lapje ligt tot nader order in onze lappenmand, net als ik...




Voor het geval dat....



Wie heeft er spullen in huis die worden bewaard 'voor het geval dat...'?

Wij wel. Zo hebben wij ooit een prachtige barbeque gekregen in een kerstpakket. Een keer gebruikt bij een straatfeest. Maar verder bbq-en wij nooit! Gedoe! Gevaarlijk! Het staat nu nog met alle toebehoren erbij op zolder voor het geval dat we zelf ooit nog eens.... (nooit dus...)

En zo staat er een leuke tuinbank (gekregen bij ons trouwen) waar een paar latten van kapot zijn die Wim - als hij de geest krijgt - met wat nieuwe latten en een likje verf weer om wil toveren in een prachtig tuinbankje voor in de voortuin. Voor het geval hij daar een keer de tijd voor heeft...

Ik hielp eens iemand met opruimen die een complete stellingkast had vol met kapotte audiosets die hij bewaarde voor het geval hij eens iets wilde repareren / klussen. Alsof je geen te repareren spullen zou kunnen vinden als je daar ineens zin in zou hebben.

Andere voorbeelden:  
Lapjes stof voor het geval dat je nog eens een lappendekentje, schortje of knuffel wil maken.
Die stapels oude sleetse lakens, handig voor als je eens wat wilt verven of klussen.
Gebruikt cadeaupapier dat je netjes in een la bewaart, maar dat altijd net te klein of niet leuk genoeg blijkt als je een cadeautje in wilt pakken en je dus maar een nieuwe rol aanbreekt.
Die vier oude telefoons die je bewaart als reserve voor het geval dat je telefoon ineens kapot gaat.
Dat fonduestel dat al twintig jaar ongebruikt in de kelder staat maar ja, voor het geval dat....
Die restjes houten latten en planken die nog best eens van pas zouden kunnen komen...
Al die bakjes met gesorteerde schroeven, pluggen, haakjes, spijkertjes en wat al niet meer, die bijna nooit precies passen bij wat je zoekt. Of die misschien wel hadden gepast, maar die je toch maar vast nieuw had gekocht toen ze nodig had.

Het beroerde is dat je ALS je eens iets zou willen gebruiken van de spullen die je bewaart 'voor het geval dat' die meestal onvindbaar zijn als je ze nodig hebt. Of die je te laat ziet als je het al op een andere manier hebt opgelost. 

Want dat gebeurt vaak: Je hebt iets nodig en als je dat niet voorhanden hebt ga je improviseren:
Je leent een fonduestel bij de buurvrouw, koopt snel even een pakje afdekplastic als je verf uitzoekt bij de schilderszaak (want geen tijd of zin om eerst thuis te kijken of er nog oude lakens zijn) en gebruikt zo lang het telefoontje van een van de kinderen als die van jou het begeeft.
En zo ligt al het eenpersoonsbeddengoed al jaren in een dekenkist te wachten op eenpersoons loge's, die er nooit komen want er zijn geen eenpersoonsbedden meer. En als een onverwachte loge blijft slapen op de bank pak je (uit gewoonte) gewoon een tweepersoons setje uit de kast.


Alles wat je bewaart 'voor het geval dat' neemt plek in in je huis, in je kasten of op de zolder.
En die spullen gaan uit zich zelf niet weg. Sterker nog, die spullen lijken andere ongebruikte spullen aan te trekken. En zo wordt 1 plank een halve kast. Zo worden twee dozen twaalf dozen.

Eigenlijk zou je rigoureus alles wat je bewaart: 'voor het geval dat' weg moeten geven / doen / verkopen. En er op vertrouwen dat je je wel redt met de spullen die overblijven. 
En mocht je dan in een op de honderd gevallen toch nog iets missen dan is dat meestal snel geleend of voor een prikkie gekocht. Als je genoeg tijd hebt van marktplaats van iemand die ook met die overtollige spullen in zijn of haar maag zit... 

Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die er naar verlangen om al die: 'voor het geval dat' spullen weg te doen. En of en waarom dat uiteindelijk wel of juist niet gelukt is.

Tenslotte zal de uitdrukking: 'Wie wat bewaart die heeft wat!' in veel gevallen juist ook wel weer een aanleiding zijn om spullen toch nog maar even te bewaren...

Maar wat win je er mee als je dat nou eens niet deed of hoefde te doen van jezelf of je partner. Wat win je aan ruimte, rust en overzicht? Aan een opgeruimde frisse stemming en zin te beginnen aan leuke nieuwe dingen waar je gewoon blij van wordt....



Geestig




al weer terecht
- gelukkig -


'Laat je niet kisten door de commercie!'


Deze week ontving ik deze mail van Marieke Henselmans:

Beste lezer,
op één of andere manier sta je in mijn email-adreslijst. Misschien stelde je een vraag, bestelde je ooit een boek, deed je een interview. Ik trek de stoute schoenen aan,om je aandacht te vragen voor mijn nieuwe project. Het begon zo: 
Eind 2016 vroeg een magazine me te schrijven over de betaalbare uitvaart.
Ik deed het, en al schrijvend merkte ik dat de verhouding tussen emotie en commercie bij een uitvaart heel erg lijken op die rond een geboorte, zoals bij ‘consuminderen met kinderen’.
Ik schreef onderstaand artikel:






























Ik bedacht toen meteen dat het een boek moest worden. Ik vroeg en kreeg ervaringsverhalen. 
Het boek gaat volgens mij erg mooi en inspirerend worden. Mijn held Bert Keizer schrijft het voorwoord. Ik kreeg alleen de financiering niet helemaal rond. Daarom ben ik een crowdfundactie begonnen voor het boek, en tot mijn grote geluk loopt die als een trein. 
Hij is nog maar net begonnen. zie: voordekunst.nl-laat-je-niet-kisten-door-de-commercie
Misschien vind je het leuk om te zien en/of mee te doen en/of rond te sturen.
Alleen als het goed voelt hoor...
lieve groet, Marieke Henselmans

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik ben al fan van Marieke sinds haar boek: 'consuminderen met kinderen', en in het tijdschrift: 'Genoeg' lees ik altijd als eerste haar column. 
Natuurlijk heb ik meegedaan met haar crowdfundactie. Er zijn allerlei manieren waarop dat kan. Tot aan een etentje bij haar thuis of een door haar verzorgde lezing toe. Ik persoonlijk heb alleen haar boek alvast in het voren gekocht.  

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Per kerende post dit leuke mailtje:

Beste Jaquelien,
Enorm bedankt dat je me steunt met project ‘Laat je niet kisten door de commercie’ terwijl het streefbedrag al bereikt is. Ik ben heel blij met extra donaties, ik had een lager bedrag gevraagd om de kans dat het project zou slagen groter te maken. Ik ga heel dan ook graag door met funden, de actie loopt nog 4 weken. Mocht je het nog willen doorgeven in je netwerk: graag. 
Gaat het goed met je bureau Binnenkant? In elk geval bedankt, ik vind het echt bijzonder, 
hartelijks, Marieke Henselmans

Of ik het wil doorgeven in mijn netwerk? 
Natuurlijk bij deze! 
Van harte aanbevolen!



dat luisteren zelf al licht is...






Ik wil niet beweren dat ik het zo goed kan,
ik begin vaak gelijk al antwoorden en oplossingen te verzinnen...
... maar ik wil het echt wel graag leren: Luisteren!



Alle kruiden op een rijtje...






 Heerlijk zo'n lade met alle kruiden overzichtelijk op een rijtje,
het blijft ook netter dan op zo'n vettig plankje boven het fornuis.