Zo lief!
‘Consuminderen begon bij ons’
Vrekkenkrant-oprichter Hanneke van Veen (76) leeft nog steeds zuinig: ‘Douche koud en in het donker!’
De coronacrisis duurt al bijna een jaar. Voor veel Nederlanders brengt dat financiële zorgen met zich mee en is consuminderen geen luxe maar een must. De term raakte in zwang dankzij de Vrekkenkrant, in 1992 opgericht door Hanneke van Veen en haar man Rob van Eeden. Zij weet als geen ander hoe je meer doet met minder.
'Ik kreeg op een gegeven moment genoeg van luxe uiteten gaan en kleine vakantietjes', vertelt Van Veen. 'We leefden op te grote voet en dat voelde niet meer goed.' Dus besloten zij en haar man om het roer om te gooien. 'Voor de grap maakten we een brief voor onze familieleden waarin we vertelden dat we het helemaal anders gingen doen.'
Na een groot artikel in De Telegraaf nam de carrière van het stel een vlucht. Ze schreven boeken als ‘Je geld of je leven’, ‘Meer doen met minder’ en ‘Hoe word ik een echte vrek?’, verschenen in televisieprogramma’s en reisden door heel Europa.
Het geld stroomde naar eigen zeggen binnen. Maar ze gingen niet naast hun (gerepareerde) schoenen lopen. 'We ontdekten in de jaren waarin we actief werden alleen maar meer handige manieren om zuinig te leven.' Zo staat de verwarming bij het echtpaar nooit hoger dan 19 graden. 'Vinden we het toch koud, dan trekken we warmere kleding aan of gaan we onder een deken op de bank zitten. We maken altijd onze maaltijden zelf en eten geen vlees meer. Boeken kopen we niet, maar halen we bij de bibliotheek of ruilen we met vrienden.'
En vakanties vieren ze niet in een luxe all-inclusive-resort. 'Je kunt ook gewoon lopend van adres naar adres en logeren bij vrienden en familie. Of kamperen. Daarnaast ben ik ook een groot voorstander van huizenruil. Niet alleen gratis en heel leuk, maar je houdt er ook nog eens leuke contacten aan over.'
In de jaren 90 was de Vrekkenkrant vernieuwend. 'Het woord consuminderen begon bij ons.' Maar Van Veen ziet dat dat verandert. 'Mensen zijn meer met het klimaat bezig en ze worden door de coronacrisis gedwongen om minder geld uit te geven.' Goede tips voor degenen die minder te besteden hebben, heeft ze te over. 'Het halveringsprincipe is een leuke manier om na te gaan hoeveel je van iets nodig hebt. Gebruik eens de helft shampoo en kijk of dat nog genoeg is. Is dat het geval? Halveer dan nog een keer. Dit kan je met allerlei zaken doen: tandpasta, wasmiddel, afwasmiddel. Zelfs kerstkaarten kun je
doormidden knippen.'
Van Veen vervolgt: 'Koop geen planten, maar kweek ze zelf. Gooi je schoenen niet weg, maar laat ze repareren. Zelfs stappers die niet goed zitten, kunnen voor een paar euro wijder gemaakt worden. Douche korter, koud en misschien zelfs in het donker. En dure antirimpelcrèmes kun je prima vervangen door uierzalf.'
Dat is volgens de bespaarexpert overigens niet alleen interessant als je weinig te besteden hebt. 'In de vijf jaar waarin we de Vrekkenkrant maakten, hebben we veel geld verdiend en heel zuinig geleefd. Financieel hebben we het goed. Toen onze kleindochter in een veel te dure kamer in hartje Den Haag woonde, hebben we een tweekamerappartement voor haar kunnen kopen. Dat vinden wij belangrijk. En zij stond te huilen toen we haar de sleutel overhandigden. Zoiets hadden we anders nooit kunnen doen.'
Dat is volgens de bespaarexpert overigens niet alleen interessant als je weinig te besteden hebt. 'In de vijf jaar waarin we de Vrekkenkrant maakten, hebben we veel geld verdiend en heel zuinig geleefd. Financieel hebben we het goed. Toen onze kleindochter in een veel te dure kamer in hartje Den Haag woonde, hebben we een tweekamerappartement voor haar kunnen kopen. Dat vinden wij belangrijk. En zij stond te huilen toen we haar de sleutel overhandigden. Zoiets hadden we anders nooit kunnen doen.'
In 1997 ging de Vrekkenkrant over in het maandblad Genoeg. Van Veen en Van Eeden vonden het mooi geweest. Ze trokken zich terug om te kunnen genieten van een rustiger leven.
May your heart always be joyful
De afgelopen maanden heb ik alle zes seizoenen
van de tv serie Parenthood opnieuw gezien.
Ze staan op Amazon Prime.
Gisteren de laatste afleveringen waar deze foto's ook uit zijn...
Het is net als wanneer ik een prachtig boek
dicht sla en spijt heb dat ik het uit heb.
Zo jammer is het dat ik nu niet weet hoe
het verder gaat met de familie Braverman.
De serie speelt zich af in San Fransisco waar een ouderpaar
met twee dochters en twee zoons met hun gezinnen hun leven leven.
Alles komt voorbij, saamhorigheid en jaloezie, ziekte en plezier,
scheidingen en huwelijken, geboortes en adopties, ruzie hebben en
het weer goed maken, samen eten en dansen, opvoedingsproblemen
en kinderen met beperkingen, verslavingen en werkeloosheid en
er voor elkaar zijn als het nodig en gewenst is
en tranen van het lachen en van verdriet.
Dit zijn de vier Braverman broers en zussen
Voor wie een serie wil zien waar je blij van wordt en die ontroert,
waar je je in kunt herkennen - zonder extreme narigheid -
is Parenthood een echte aanrader!
Als je hier klikt hoor je de titelsong:
(oorspronkelijk van Bob Dylan)
May God bless and keep you always
May your wishes all come true
May you always do for others
And let others do for you
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung
May you stay forever young
May you grow up to be righteous
May you grow up to be true
May you always know the truth
And see the lights surrounding you
May you always be courageous
Stand upright and be strong
May you stay forever young
And let others do for you
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung
May you stay forever young
May you grow up to be righteous
May you grow up to be true
May you always know the truth
And see the lights surrounding you
May you always be courageous
Stand upright and be strong
May you stay forever young
May your hands always be busy
May your feet always be swift
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift
May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young
May your feet always be swift
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift
May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young
Zo lief en gezellig!
Wij hebben geen huisdieren,
maar als ik een paar hondjes had
zou ik zo'n bank als deze bank
wel heel erg leuk vinden.
Een palindroom en een ambigram...
Gisteren hadden we een bijzondere datum.
De datum 12 februari 2021: 12-02-2021
is een palindroom en een ambigram:
Je kunt hem / haar van links naar rechts,
van rechts naar links en ondersteboven lezen.
Als ik maar niet mee hoef....
Op deze schattige illustraties van Fiep Westendorp
lijkt sneeuwpret alleen maar heel leuk en feestelijk.
In real life ben ik niet zo van de kou en de sneeuw.
Ik liep ooit een gecompliceerde enkelbreuk op
op de ijsbaan van Zutphen op oudejaarsavond.
Dat helpt natuurlijk ook niet.
Ik mag heel graag kijken naar mijn Wim
als hij op de grote gracht rond schaatst.
Sterker nog ik vind dat gewoon sexy.
En de schaatsers op tv bekijk ik ook graag.
Gewoon op mijn eigen bank met een dekentje
en een lekkere warm kopje thee naast me.
In het warme winter zonnetje ergens zitten
met uitzicht op een sneeuwlandschap vind ik ook fijn,
of een wandelingetje als het kraakhelder is en vriest.
Maar sneeuwstormen, harde wind, kou, gladheid en ijzel
bezorgen me gewoon allemaal de zenuwen.
Als ik me voorstel dat we met de auto te water raken
of dat ik op het ijs in een wak terecht kom,
krijg ik gewoonweg al de rillingen.
Dus ik bekijk het komende weekend
al die natuurijs-avonturen op grote afstand
en wens iedereen daar veel plezier mee,
als maar niet mee hoef....
Een plaatje!
Zutphen is altijd mooi,
maar zo in de sneeuw
en met het hoge water
is het helemaal een plaatje!
Magneetborden van olievatdeksels
Binnenkort verkrijgbaar!
Magneetborden van olievatdeksels met industriële klemring. Nog stoerder!
A suit of snow!
Tja, die sneeuw.
Vanmorgen ging Wim voor een vroege dienst naar zijn werk.
Al wat eerder opgestaan dan normaal, om vijf uur ging de wekker.
Wim besloot met de auto te gaan, vanwege de snijdende wind.
Ons autootje staat buiten, maar wel overdekt.
Hij kon ermee wegrijden en reed door de poort.
So far so good.
Wim wilde van de uitrit de straat oprijden.
Daar liep het wat af en hij reed een sneeuwduin in.
Ons oude autootje wilde / kon gewoon niet verder.
Dan maar weer in zijn achteruit proberen....
Nou, mooi niet, hij stond vast.
De auto kon niet voor of achteruit.
En net buiten het hek, op de oprit.
Dus, niemand anders kon er in of er uit.
En de sneeuw bleef vallen dus Wim voorzag
dat het zou steeds lastiger worden om weg te komen.
Hij moest maken dat hij op zijn werk kwam en
ging het toch maar proberen, met de fiets
ploegend door de sneeuwstorm.
Of ik het op wilde lossen.
Goede raad is duur.
Ik heb om half zeven de bovenbuurman uit zijn bed gebeld.
Hij kwam met sneeuwschuiver en heeft de auto uitgegraven.
Toen deed het automatisch openschuivende hek nog raar.
Maar om zeven uur stond de auto weer op de plek.
De buurman en ik stampten de sneeuw van ons af,
nemen de lift en gingen (niet samen) maar weer naar bed.
We moeten maar iets heel leuks bedenken om hem te bedanken.
Wim heeft een vroege en een late dienst vandaag.
Ben benieuwd of hij vannacht wel weer thuis kan komen op de fiets.
Het is wat...
Inloopspreekuur!
Kijk nou eens wat ik bij de post vond: Een Tina uit 1983.
Opgestuurd door een bloglezeres die een vraag voor mij had die ik tijdens mijn inloopspreekuur (tegenwoordig doe ik telefonisch vanwege het koffiehuis wat dicht is vanwege Corona) met haar heb besproken.
Het was een leuk gesprek en aan het eind vroeg ze of ik een factuur zou sturen voor dit 'consult'. Ik vertelde haar dat ik dat nooit doe, maar dat ze me altijd iets mocht geven als ze dat fijn zou vinden en als ze vond dat mijn advies haar iets waard was.
Het begeleidende briefje (dat ik met haar toestemming hier deels deel)
was zo mogelijk nog liever. Lieve Katrien, hartelijk dank, 'You made my day!'
Ik las de Tina al wel toen ik jonger was, begin jaren 70.
Maar vooral de tekenares in de strip hieronder vond ik fijn.
Moet je nu zien wat een lief gezicht deze agent heeft.
En inderdaad vaak tekende ze de leukste kleren.
PS Wie ook behoefte heeft om binnen te lopen
(in deze Corona tijd dus per telefoon)
lees even hieronder hoe ik dat aanpak.
Je bent van harte welkom!
Neem ik die jurk mee?
Wat moet mee, en wat mag weg tijdens de verhuizing?
In het NRC schreef Wim de Jong een wanhoopskreet over de dingen die hij weg moest doen vanwege een verhuizing. Dat artikel leverde een hoop lezersreacties op. Het blijkt een lastig proces, dat onstpullen.
Een paar van die reacties:
Corine Muller-Bauer:
Neem ik die jurk mee?
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/01/data66697131-02d25b.png)
Wij, 70-plussers, gaan na veertig jaar verhuizen, kleiner wonen. Wat ga ik doen met de jarenvijftigjurken, van mijn moeder, grootmoeder en schoonmoeder, die nog op de vliering hangen? Beeldschone jurken, op maat gemaakt, van prachtige stoffen. Onze drie dochters hebben ze allemaal bewonderd en gepast. De zwart tulen avondjurk met halter en geborduurd ceintuur droeg mijn moeder bijna zeventig jaar geleden naar een feest op Curaçao waar Prins Bernhard de ‘guest of honor’ was. Mijn vader stond naast haar in een witte smoking. Twee jaar geleden leende onze oudste dochter deze jurk voor een oudjaarsnachtfeest. Ze droeg er een zwart maskertje bij. Van beide feesten hebben we een foto, twee mooie jonge vrouwen, grootmoeder en kleindochter in dezelfde jurk, in verschillende werelddelen. Maar is een foto bewaren genoeg, of gaat de jurk mee naar ons nieuwe huis?
Marjan Versluijs-Helder:
Alle Bosatlassen
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/01/data66697128-0b2fb0.png)
Wij gaan kleiner wonen. Kinderen de deur uit, dus een huis met alles gelijkvloers is dan de volgende stap. Van drie verdiepingen naar één geeft veel keuzestress: wat wel en wat niet mee? Wat ik niet kwijt wil zijn de Bosatlassen. De atlas van mijn vader uit 1936, 35ste druk, toen te koop voor 7,50 gulden. Het bijzonderste is dat mijn vader die atlas gebruikt heeft. Mijn eigen Bosatlas is van 1964, 43ste druk. Een enorm verschil met die van 1936: Overschie was nog zelfstandig, de Noordoostpolder en Oostelijk Flevoland zijn droog, de Prins Alexanderpolder is nog een polder.
Mijn zoons hebben hun Grote Bosatlas (50ste druk) afgedankt, maar ik bewaar hem. Duitsland is in deze editie weer verenigd. Ik hoop dat mijn kleindochter over tien jaar nog een papieren versie kan toevoegen aan dit rijtje. Daarom gaan de Bosatlassen mee naar het kleinere huis.
Anke van der Veen:
Toch nog wat rommeltjes
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/01/data66697119-f30bd7.png)
Na jarenlang latten, besloten wij om in één huis te gaan wonen. Zijn huis. Een huis vol met spullen en vooral veel, heel veel boeken. Terwijl mijn man ruimte voor mij maakte in één kamer (6 vierkante meter), ruimde ik mijn huis (100 vierkante meter) op. Nou ja, opruimen… In het begin was ik aan het wikken en wegen over al die leuke dingen die ik zo in de loop der jaren verzameld had. Weggooien of weggeven? Wilde nu echt niemand dat leuke tafeltje? Op een geven moment was ik heel vaardig: huppakee weg ermee. Wat bleef er over? Foto’s, boeken (die de moeite van het herlezen waard zijn), lieve briefjes en tekeningen van de kinderen en toch ook nog wat rommeltjes met herinneringen. Mijn man en ik, wij mengen heel goed, onze spullen moeten nog even wennen.
Kostelijk!
Ik voel het - net als veel van ons - als een sluier over ons dagelijks leven hangen.
We doen van alles en proberen zo gewoon mogelijk door te gaan, maar eerlijk is eerlijk, alles is verre van gewoon. Maar ik dwing mezelf om bezig en actief te blijven, ook om er niet de hele tijd mee in mijn hoofd te blijven zitten.
Ik ben begonnen met mijn leefstijl programma, dat houdt me wel van de straat. Ik ben de hele dag bezig met het maken van bewuste keuzes, over dingen die ik anders tamelijk gedachteloos doe. Hoe laat ga ik naar bed? Wat eet ik nu? Wat drink ik straks? Hoeveel moet ik nog bewegen vandaag? Hoeveel spanning voel ik in mijn lijf? Welke vriendin zal ik eens bellen?
Daarnaast heb ik wat leuke ontwerpopdrachten waar ik met veel plezier druk mee ben.
Ik ga op woensdag een paar uurtjes naar onze kleinkinderen, die ik gelukkig wel mag aanraken en knuffelen. Onze dochters en schoonzoon trouwens niet, dus we houden onderling wel echt afstand.
Wat mijn gezondheid betreft: Het traject met de medisch psycholoog in het ziekenhuis loopt af. We zijn bezig omdat bewust af te ronden. De bezoekjes aan de oedeemtherapeut gaan nu van om de twee, naar om de drie weken, kijken hoe dat gaat. Zo nodig ga ik weer wat vaker, maar eerst dit proberen.
Ik heb een aantal controles gehad bij de mondhygieniste, de uroloog, de kno-arts en de cardioloog. Dat gaat nu allemaal aardig goed. Dus met de nodige rust en aandacht kan ik gewoon verder. In maart weer naar de chirurg voor controle, dat blijf ik spannend vinden.
De medisch psycholoog heeft me doorverwezen naar een psychomotorische therapeut. Daar heb ik gisteren mijn eerste sessie bij gehad. Dat vind ik naast fijn ook wel spannend. Ik blijk een hechtingsprobleem te hebben vanuit mijn vroegste jeugd. En dat wil ik nu op deze manier gaan aanpakken. Soms vraag ik me af of ik dat echt nodig heb, maar bij de intake en de eerste sessie zaten mijn tranen gelijk al behoorlijk los. Het raakt wel aan iets wat blijkbaar lang en ver weg is weggestopt. Maar ik heb de verzekering gekregen dat je ook op je 61e jaar nog van alles kunt helen en verwerken. Dus, daar vertrouw ik dan maar op.
Wat ik ook heel helend vind zijn de leuke filmpjes die ik zeker een paar keer per week krijg van onze kleinkindjes. Daar word ik zo blij van! Moet je nu eens kijken:
Vorige week zag ik ons kleinzoontje Marijntje
heel voorzichtig een paar eerste pasjes zetten...
Maar pas kreeg ik dit filmpje waarin hij
echt een stukje loopt en wat ook
nog vastgelegd is op de camera:
Kleindochter Sammie van twee
die aan haar pappa vraagt:
'dat nu edaan??'
Kostelijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)