Vaderdag




Wij waren vandaag bij de premiere van 
de voorstelling: 'Vaderdag' in Enschede.

In het programma staat geschreven:

'Vaderdag' is een grappige en ontroerende voorstelling 
over een vader en zijn dochter die elkaar 
na lange tijd weer ontmoeten in de lunchroom 
waar ze vroeger zo vaak met de hele familie kwamen. 
Ze proberen oude herinneringen op te halen en 
nieuwe te maken, maar dit gaat natuurlijk niet zonder 
de nodige onverwachte wendingen en grappige momenten. 

Vaderdag lijkt de perfecte dag om dit allemaal op tafel te gooien, 
maar al snel raken heden en verleden door elkaar, 
als de spaghettislierten op hun borden. 

De voorstelling laat zien hoe kostbaar tijd is en 
hoe liefde zelfs de diepste wonden kan genezen.

In de zaal zagen we verschillende vaders die 
door dochters waren meegenomen voor vaderdag.

Voor ons was het extra leuk omdat 
de broer van Wim, Peter er in meespeelde.
En, zijn dochters waren ook naar Enschede afgereisd, 
dus we zagen onze nichtjes ook nog uitgebreid.
Dat was drie voor de prijs van een!

Het was een mooie voorstelling, 
boeiend, tragikomisch, en knap gedaan 
omdat ze de gebeurtenissen en leeftijden 
van de drie hoofdpersonen, steeds 
door elkaar heen speelden.  

Na de voorstelling in de foyer van het Wilminktheater
werd er ons ook nog een uitgebreide lunch geserveerd,
die bij de prijs van de voorstelling inbegrepen was.  

Het was voor ons extra leuk om met de familie samen
bij te kletsen bij een kop soep, een kroketje en lekkere broodjes.

De voorstelling speelt nog maar 
zes keer aanstaande vrijdag, zaterdag en zondag.
En is ook leuk als het niet precies 'Vaderdag' is.
Voor meer informatie en kaarten: link

Op deze selfie kijkt Peter wat moeilijk, 
maar dat maakt mijn lach dan weer ruimschoots goed.



Das war einmal!

 


Nou inderdaad, ik kwam mezelf laatst tegen!

Ik had toch verteld dat ik vorig weekend 
mijn zomerspullen tevoorschijn haalde?
En dat ik zoveel kleding had die me te klein was 
dat het niet meer in de wisselkratjes paste?
Best confronterend hoor, 
maar daar moest ik echt wat mee!!

Eerst hebben een paar vriendinnen 
wat uit de kratjes uitgezocht.
Dat hielp me over een drempel.
 
Toen heb ik ALLES wat ik niet meer paste, 
en wat niet meer bij mij past, apart gelegd 
en een andere vriendin uitgenodigd.

Zij heeft een kleinere maat, 
wel weer met een ander figuur, 
dus ik verwachtte er niet alles van.
Ik gaf dingen aan en zij ging passen. 
En? Het ene na het ander jurkje, 
elke complete laagjes outfit, 
linnen broek of blouse en jas,
stond haar werkelijk enig.

Ik zag alles voorbij komen en zag hoe ik al 
die combinaties nu nog steeds leuk vond. 
En hoe blij ik was geweest (en nog) 
met mijn eigenwijze kledingstijl;
een combi van nieuw, zelf gemaakt 
tweedehands van de kledingbeurs.

'En dan droeg ik daar meestal dit vestje bij'. 
 
'Die jurkje droeg ik op onze zilveren bruiloft'. 

'Die witte linnen broek had ik ook in het lichtgrijs.'

'Deze jurk was zwierig als we gingen dansen.'

'Van deze jurkjes heb ik er wel vijf gekocht, 
allemaal even leuk en nog steeds mooi'.

 'Deze is nog van Didi, of van Sandwich, 
of van Cora Kemperman of van X-AS.'

Geen idee of die nog bestaan...

Uiteindelijk waren er een paar stukken 
die we haar minder leuk vonden staan, 
dus die heb ik nu nog over.
Maar er gaan twee vuilniszakken 
vol naar hun nieuwe eigenares. 
Allemaal spulletjes die lang bij me hoorden
maar die me nu gewoon niet meer passen.

En hoe blij ik ook was voor mijn vriendin, 
het was toch een moment van afscheid nemen
waar ik wel even van moest bekomen.
Even voelen hoe dat voelde. Even slikken! 
Een uurtje op bed met een fijn boek.
Het uitspreken van het gevoel 
naar Wim toen hij thuis kwam.
Een glaasje wijn erbij.  

En dat was het dan ook!
Ik ga nu weer op zoek naar mijn nieuwe stijl.
Kleding met vrolijke kleuren, 
die lekker soepel om me heen mag vallen.
Niet meer mijn buik inhouden,
geen gestuntel op hakken,
leuke, grote sieraden!

'Here i come!


Een gezellig keukentafereeltje

 


Catherine Nolin

Elke week op vrijdag
plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een keukentafereeltje van een moeder die samen
met haar kind koekjes en taart aan het bakken is.
De zoon staat op een krukje zodat hij goed erbij kan.
De hond zit er smachtend bij te wachten
tot hij iets lekkers krijgt.

Het is een gezellige keuken met het aanrecht
rond een keukentafel waar allerlei gezelligs op staat:
Een veldboeket bloemen, een kookboek, een kan melk
en schalen met taarten die al versgebakken klaarstaan.

Wat me opvalt is dat er naast normale dingen
zoals een weegschaal en een pot met pollepels
een gezellige schemerlamp op het aanrecht staat,
die je daar normaal gesproken niet zou verwachten.

En wat er op de plank boven de oven is gezet:
Een kom met een goudvis, een 'opgezette' uil en
een poes, waarvan ik me afvraag hoe die
daar gekomen is en er weer weg gaat...


Als je helemaal vrij was om te kiezen?



Als je nu helemaal vrij was om te kiezen,
waar zou je dan het liefste wonen?
Qua woonomgeving dan?



Ik zou zelf niet op een berg / heuvel willen wonen.
ik zie mezelf al de hele tijd naar beneden 
kukelen in van die steile straatjes.
Alhoewel dit er wel idyllisch uitziet, 
maar dan misschien meer voor een vakantie.

Het afgesloten dorpje binnen de stadsmuren
zou ik te weinig levendig vinden;
ik zou de bioscoop en het theater missen.

Het complex met de ovale vormen 
met ieder voor zich een eigen woonerf,
   zou ik voor mijzelf te afgesloten vinden. 
Misschien wel een leuk decor voor 
een speelfilm of een roman met gedoe en 
spannende en geheimzinnige ontmoetingen...

De plattegrondstructuur van Barcelona
vind ik wel aantrekkelijk, met al die binnenhoven.
En natuurlijk met het strand om de hoek...

Maar Amsterdam wint het natuurlijk met de grachten
en de oude panden en geschiedenis.

Het is dat het er zo druk en onbetaalbaar 
is geworden tegenwoordig, maar anders 
hadden we er best een 'pied a terre' 
willen hebben zoals we vroeger 
altijd al voor ons zagen:

Met een vriendengroep de kosten delen 
en een week(end) in de maand 
     alle cultuur bijtanken in de grote stad. 

Maar vooralsnog ben
ik supertevreden met een stadsflatje
    in een kleine, oude stad als Zutphen.   


Even goede vrienden!

 


Dit boek nam ik mee uit de bieb.
Een heerlijk boek: amusant, geestig, spannend, 
een heerlijke afleiding als je niet goed in orde bent.

De schrijfster is Jane Fallon; 
ze is (las ik) de vriendin van Ricky Gervais.

En... ik zag dat ze nog meer boeken schreef.
Dus ik heb deze boeken ook uit de bieb
gehaald en met veel plezier gelezen.




Het is een beetje van hetzelfde laken een pak,
maar wel een heerlijk onderhoudend pak.

En, het mooiste nieuws nu is:
Ik heb nog een stapeltje van haar liggen. 
Die heb ik nog tegoed: Heerlijk!

Zijn jullie ook zo blij als je 
een nieuwe schrijver ontdekt?


Zoeken naar de 'oorzaak'!



Als de ene weg niet naar Rome leidt,
dan nemen we maar een andere.

Over hoe het verder ging met mij en mijn oor.
Jullie hebben al mee kunnen lezen hoe 
ik al een week of tien tob met oorpijn:
Gehoorgangirritatie, druppeltjes, oorontsteking, 
ab kuur, heftige duizeligheid door ab druppels.
Steeds zoeken naar 'oorzaak' en gevolg.
Ik hield af en aan oorpijn ook na bezoek aan 
de kno-arts en een behandeling bij een re-balancer.

Uiteindelijk kwam ik er - na een tip - toe 
om een afspraak te maken bij de tandarts.
Zij heeft een 'rondom' foto gemaakt waar 
- gelukkig - niets verdachts op te zien viel.
Wel zag ze dat mijn kauwspier heel strak stond 
en opperde ze de mogelijkheid dat ik zou 'klemmen'.

De huisarts veronderstelt dat ik een soort trauma 
op mijn oor heb, vanwege de hele nare oorontsteking 
die ik zo'n 3 jaar terug opliep, na een corona infectie, toen 
ik het bed moest houden met twee gebroken voeten.
Dat was toen heel heftig, en heel pijnlijk.
Mogelijk zou ik daar EMDR of andere 
psychologische hulp voor nodig hebben

Maar 'first things first': 
Eerst maar eens naar een 
speciale 'kaakfysiotherapeut', 
waar ik maandag gelijk terecht kon.
Die zag dat mijn kaakgewricht en spieren 
heel geirriteerd en 'overspannen' zijn. 

Net als een slijmbeursontsteking in een schouder 
pijnlijk kan zijn moet je dit ook zo zien.
Een oor en kaakgewricht is verbonden via 
kleine (en grote) spiertjes en zenuwen die - met 
elkaar in verbonden - elkaar op kunnen jutten.
Ik heb een oefenprogramma gekregen.
Zo nodig krijg ik nog dry needling,
nou ja, als het maar helpt.

Ik blijf het raar vinden dat de (heftige) pijn 
die ik al die tijd labelde als oorpijn nu 
toch meer uit mijn kaak zou komen.
Dat wil zeggen dat de oorpijn 
de kaakkramp heeft aangejaagd.
Maar de kno arts die ik gisteren zag, 
vond dat gelukkig ook heel plausibel.
Mijn oor is verder helemaal oke!

Ik merk dat ik mijn kaak telkens opdracht 
moet geven om maar wat te gaan hangen. 
En mijn schouders ook moet toespreken 
omdat ik ze steeds op blijk te trekken. 
En dat gaat heel ongemerkt.
Wat een lijf al niet doet bij pijn.

Mogelijk wordt er nog een bitje gemaakt, 
om eventueel klemmen in de nacht tegen te gaan.
Maar we gaan nu niet gelijk alles tegelijk doen.
Eerst netjes mijn oefenprogramma doen.

En het gevoel toelaten dat er 
niets ernstigs aan de hand is.
Dat de oorpijn niet betekent 
dat ik 'in gevaar' ben.
Want zo voelde het.

Nu eerst nog een heel klein stukje 'reserve',
want: 'Eerst zien en dan geloven!' 
Maar vooral ook opluchting! 


Dat zouden meer mensen moeten doen!


Ian McKellen vertelt studenten in een speech
dat iedereen kunst zou moeten beoefenen.
Wat voor kunst dan ook maar!

'To make your soul grow'

Zo inspirerend, voor ons allemaal
Gewoon even kijken, 
twee minuten:



Touwtje springen


Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.

Wat heb je maar weinig nodig voor grote pret.
Een touw, iemand die draait, een paar kinderen en een hond!
Daar kun je toch alleen maar vrolijk van worden.

Ook even kijken en genieten?


Help, mijn kleren passen me niet meer!

 


Nou, dat valt dus vies tegen!
Ik ging mijn zomer- en winterkleren wisselen.
En heb nu zoveel kleren die me niet meer passen 
dat ze niet in de zes bakken passen die daarvoor 
boven in onze kast staan voor de seizoenswissel.

Ik denk dat het nu echt tijd is om 
definitief kleding weg te doen.
Ik ben echt 15 kilo zwaarder 
dan een jaar of vijf geleden. 

En vooral mijn buik is gegroeid.
Ik heb nog wel een taille als 
je me recht van voren ziet, 
maar een aansluitend jurkje ziet er 
als je me 'en profiel' ziet niet meer uit. 

Bovendien wil ik helemaal geen kleren 
meer dragen die me strak zitten of waarvoor 
ik mijn buik eigenlijk zou moeten inhouden.

De bewustwording dat het nu echt tijd is, 
om afscheid te nemen moet nog even indalen.
Zolang alles nog net in de bakken paste 
kon ik het fluitend van me af zetten.

Vanavond komen twee vriendinnen eten, 
ik geloof dat ik ze eerst maar eens laat grasduinen...
Hopelijk vinden ze er iets bij dat ze leuk vinden, dat
maakt het voor mij makkelijker om spul weg te doen.    

En als de eerste spullen weg zijn 
wordt het sowieso vast simpeler.
Als het eerste schaap over de dam is...

PS De vriendinnen hebben drie bloesjes, 
een paar shirtjes en een spijkerjasje meegenomen.
Zij bij, ik blij.

En toen, gisteren, lukte het me gewoon 
om twee wasmanden met spullen 
uit mijn kast te halen om verder 
door - of weg - te geven.
Ik had net dat duwtje nodig...


Ik verheug me er op!



Morgen ga ik mijn zomerkleding 
tevoorschijn halen en uitzoeken 
en tegelijk onze kast schoonmaken
en helemaal weer netjes inruimen.
En ondertussen luister ik dan naar 
het radioprogramma 'Adres onbekend'.
Dat heb ik vaker gedaan en doe dan ik 
die hele kast ongemerkt in twee uur.
Ik verheug me er eigenlijk wel op.

Vandaag een bijeenkomst met onze naobers, 
waarop we gedichten aan elkaar gaan voorlezen.

Er is dit weekend een foodtruck festival 
en een parade voor de feestelijke opening 
het laatste stukje vernieuwde IJsselkade.
Ik ben heel benieuwd wie we daar zien.
Het is in ieder geval al prachtig weer!


PS Donderdag was ik met vriendin Willeke 
in Theetuin de Kronkelwaard. Zo leuk! 
Een heerlijke lunch en samen een taartje delen!
En nu eens NIET vergeten om foto's te maken!

 

Mancave wordt kinderkamer

 

George Hughes

'Den into nursery'


Elke week op vrijdag
(sorry, een dagje later vandaag)
plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Op deze illustratie uit de jaren 50 zien we een
vader vertwijfeld kijken hoe zijn mancave
wordt omgetoverd in een kinderkamer.

Hij heeft zijn vistrofee nog kunnen redden,
en in de kast zie ik - als ik het goed heb -
achter glas een jachtgeweer staan...
In Amerika is dat natuurlijk meer 'gewoon'
dan hier, maar ik vind het in combinatie
met de kinderkamer nogal schokkend.

Maar ik neem aan dat dit geweer
en alles wat erbij hoort het veld gaat ruimen
als de kamer een thuis gaat worden voor de kids,
inclusief het vrolijke dansende haasjes behang,

De moeder weet nog niet helemaal zeker
of dit nu het ultieme behang gaat worden.
Persoonlijk vind ik de gezichtsuitdrukking
van de behanger ook heel geestig.


Ga stemmen!

 


Vanavond ga ik weer meehelpen met het tellen 
van de stemmen op een stembureau hier in Zutphen.

Ik hoop op een hoge opkomst.
Laten we samen kiezen voor een sterk Europa.

Samen staan we sterk.
en dan hoop ik zelf natuurlijk ook 
nog op een wijs, groen en sociaal beleid.

PS Op een vrouw stemmen kan nooit kwaad!


Of is het gewoon de kift?

 


Een home office of werkplekje met 
een mooie op maat gemaakte kast erachter.
Mooie kleur, verhoudingen en achterwand.
Goeie stoel erbij, helemaal goed gedaan, 
daar wil je zo gaan zitten werken.

Maar als ik dan wat beter naar 
de kast kijk heb ik wel wat tips:

Als je goed kijkt staat er eigenlijk niet veel in.
Het is een dure kast voor weinig opbergruimte.
Door de open vakken doet alles wat je erin zet 
mee voor de uitstraling van de kast en de kamer.

Ik zou alle boeken gewoon bij elkaar zetten,
en daar mee een aantal vakken gewoon vullen.
Een vol vakje tel je als een ding, dat geeft rust.
  Niet zoals hier, boeken vrij in het midden zetten.
Boeken die trouwens alleen maar wit en grijs, 
- oke, eentje is lichtblauw - heb ik niet in de kast.

De grote platte houten schaal boven 
in het midden begrijp ik niet.
Zit daar iets in? Is het voor de sier?

Ik begrijp dat je ook spullen in zo'n kast zet 
puur voor de sier of de decoratie,
maar dat zou ik dingen kiezen die 
duidelijk belangrijk voor je zijn.
En dan zou ik per vakje gaan 
voor een mooi 'plaatje', 
gekozen met liefde en aandacht. 

De manden die gekozen zijn 
vullen de vakken niet helemaal op.
Hoe praktisch als dat wel zo was geweest, 
dan had je er veel in kwijt gekund 
en het geeft een heel rustig beeld.

De vaasjes staan er eigenlijk niet echt mooi.
Het voelt meer als opvulling in de juiste kleur.
Het plantje in het middelste vak staat wel goed,
maar daar had ik het schilderij dan weer veel liever
opgehangen in plaats van los tegen de achterwand.

Het vak daar is open aan de onderkant 
en biedt daar plaats aan een prullenbak.
Je had daar ook deurtjes voor kunnen maken
voor meer effectieve opbergruimte
of het open kunnen laten om ook 
daar aan te kunnen werken 
als je de stoel omdraait.

Ik denk dat dit de styling voor dit fotomoment is,
en als de kast in gebruik is komt er van alles in terecht,
waardoor je er dan tegen aanloopt dat het rommelig kan lijken
en de kast zoals hij is ontworpen niet helemaal recht doet.
 
Je zou denk ik meer van deze kast kunnen maken 
door heel goed te kiezen wat er in komt te staan.

Of zou het gewoon de kift zijn? 


Laten we blijven dansen...


Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.


Dansers Vic en Miranda dansen er lustig op los.
Daar kun je toch alleen maar vrolijk van worden.
Ook even kijken en genieten?