Eerder dacht ik dat het woord: 'moeder'
vooral de overtreffende trap was van het woord: 'moe'!
Maar nu weet ik elke vrouw die het geluk
heeft om in haar leven moeder te mogen worden,
daarvoor toch vooral veel moed nodig heeft.
Als liefde zoveel jaar kan duren
Het is dit voorjaar al 39 jaar geleden
dat Wim en ik elkaar ontmoetten.
We waren toen allebei 21.
We bleken op dezelfde dag geboren te zijn.
We trouwden de dag voor onze 28e verjaardag.
We gingen door deze blauwe deuren, op de foto rechts.
Het nieuwe stadhuis - links - was er toen nog niet...
Deze zomer jaar hopen we 61 te worden,
en de dag ervoor 33 jaar getrouwd te zijn.
Ik heb echt nog geen dag spijt gehad.
Vijf goeie tips!!
'Zo kan het ook!' tip:
Gisteren ging ik even om het hoekje kijken bij twee van onze Naobers die hier vlakbij de sleutel kregen van hun nieuwe huis.
En daar zag ik dit op hun terras:
Heb je geen vaas om je bos vers geplukte fluitenkruid in te zetten? Dan gebruik je toch gewoon je gieter!
Juist heel leuk en inventief!
Kijktip: Duurzaam, nu of nooit
Als we toch honderden miljarden gaan uitgeven om de economische crisis te bestrijden kunnen we dat geld dan ook meteen gebruiken om de omslag te maken naar een duurzame economie met veel minder CO2 uitstoot?
De crisis als kans
voor een schonere toekomst.
Hoe doen we dat? VPRO Tegenlicht: zo.10 mei, 22.15 uur, NPO 2 |
Leestip:
Crisis! Wat te doen?
Van Rood naar groen
Niemand heeft ervaring met een pandemie. En elke crisis valt rauw op ons dak. Kom ik straks nog rond? Hou ik mijn baan? Genoeg-auteurs Marieke Henselmans en Erica Verdegaal zijn meteen aan het werk gegaan en gaan je met visie, creativiteit en humor door de crisis slepen met: Crisis Wat te doen? Van rood naar groen. |
Luistertip: Het Nationaal Vogelconcert.
Zondag 10 mei,
Vroege Vogels van 07.00
tot 10.00 uur op NPO Radio 1.
En dan nog een algemene tip:
Denk niet als je in een appartement twee hoog woont dat je gewoon helemaal never nooit geen inkijk hebt. Ik liep vanmorgen in mijn nachtponnetje mijn werkkamer in en zag tot mijn schrik een man op een hoogwerker onze ramen wassen....
Die staat dan ineens heel dichtbij. Alsof hij al bijna binnen is.
Even later maakte ik een foto toen hij in de woonkamer bezig was.
Heel raar! Als je dat niet verwacht.
Heel raar! Als je dat niet verwacht.
Zo kun je ook een plankje ophangen....
Zo kun je ook een plankje ophangen!
Leuk, luchtig, en puur.
Voordeel:
Je hoeft maar een paar gaatjes in de muur te boren.
En die zijn ook zo weer weg als je wilt.
Niks ernstigs. Opluchting alom!
Tja, als ik dit soort teksten las,
dacht ik altijd dat die niet voor mij waren.
Ik kon toch altijd heel hard werken
en tegelijk super goed ontspannen.
Maar na de verhuizing en de borstkanker,
de spanning om mijn (klein)kinderen en
de overweldigende ellende van de Corona,
merkte ik dat ik aan mijn taks zat.
Toen kwamen de lymfebaan ontsteking
en de oor- en neusklachten er bovenop.
En die sores ging een eigen leven leiden.
Wat ik me wel niet in mijn hoofd wist te halen...
Maandagmorgen mocht ik naar de kno arts,
die me - compleet ingepakt - onderzocht:
'U heeft geirriteerd slijmvlies dat
een beluchtingsprobleem geeft in uw oor.'
Verder - gelukkig - geen spoor van een tumor of poliep.
Kan ook met stress of allergie van doen hebben.
En ook door de globuskeel verergerd worden.
Niets ernstigs dus. Opluchting alom!
Dat gaf me twee heel ontspannen dagen.
Waarin ik lekker aan kon en mocht toegeven.
Donderdag heb ik afspraken met
de psycholoog en de oedeemtherapeut.
Dat wordt ook weer opgepakt.
Dan ziet de wereld er toch weer beter uit.
En dan zijn al dit soort opbeurende teksten,
troostend, ontspannend en ook geestig.
Ik leef mee met alle mensen die
lijden onder spanning en verdriet.
Geef jezelf - als het lukt - af en toe een 'break'
Fijne dag!
Echt mooi!
Wat een prachtige dodenherdenking
hebben we gisteren mee kunnen maken.
Met name deze woorden van onze koning:
Het leek zo geleidelijk te gaan.
Elke keer een stapje verder.
Niet meer naar het zwembad mogen.
Niet meer mogen meespelen in een orkest.
Niet meer mogen fietsen.
Niet meer mogen studeren.
Op straat worden gezet.
Worden opgepakt en weggevoerd.
Sobibor begon in het Vondelpark.
Met een bordje: ‘Voor Joden verboden’.
75 jaar na onze bevrijding, zit de oorlog nog steeds in ons.
Het minste wat we kunnen doen is:
Niet wegkijken.
Niet goedpraten.
Niet uitwissen.
Niet apart zetten.
Niet ‘normaal’ maken wat niet normaal is.’
En: onze vrije, democratische rechtsstaat koesteren en verdedigen.
Want alleen die biedt bescherming tegen willekeur en waanzin.
Fijne Bevrijdingsdag!
And so do we...
Lieve Jacquelien,
Vandaag las ik op de blog: 'That's not my age', een artikeltje over Michelle Obama getiteld: Michelle Obama misses hugging (and so do we).
Ik dacht zo dat het iets voor jou zou zijn. Het zit in de bijlage.
Liefs, Josephine
Dit mailtje kreeg ik vorige week.
En inderdaad Josephine, het is iets voor mij. Voor ons allemaal denk ik.
Inspirerend en bemoedigend. Lees maar:
‘As many of you know, I’m a hugger. My whole life, I’ve seen it as the most natural and equalising gesture one human can make toward another — the easiest way of saying, “I’m here for you.” And this is one of the toughest parts of our new reality: Things that once felt simple — going to see a friend, sitting with someone who is hurting, embracing someone new — are now not simple at all.’
‘But I’m here for you. And I know you are here for one another…. Even as many of us are living with grief, loneliness, and fear, we need to stay open and able to put ourselves in other people’s shoes. Empathy is our lifeline here. It’s what will get us to the other side. Let’s use it to redirect our attention toward what matters most, reconsider our priorities, and find ways to better remake the world in the image of our hopes.’
En er gebeurde nog meer bemoedigends:
Onze dochter kwam een kastje halen dat we over hadden om te kunnen gebruiken als kledingkastje voor haar dochtertje Sammie. Wim en ik hadden het kastje al naar beneden gesjouwd. We zouden het samen in haar auto kunnen leggen en zo zou ze meteen weer weg kunnen. Maar toen ze er was wilde ze wel binnen komen voor een kopje koffie, op afstand weliswaar, maar heerlijk om haar weer even thuis te hebben. En.... ze had Marijntje meegenomen. En die mochten we wel aanraken. Omdat ze er op vertrouwt dat die hele kleintjes nog geen virus over zullen brengen.
Zo zaten we even later met de kleine Marijn op schoot. Die we al twee maanden niet 'live' hadden geknuffeld, dus bijna de helft van zijn leventje niet. Wat een plezier. Het voelde zo intensief dat ik naderhand echt even moest bijkomen.
Zo kon onze dochter zelf even zien
hoe we plek hadden gemaakt bij de foto's
voor Marijn met zijn vader en Marijn met zijn opa.
Het kastje dat we over hadden,
zie je hier rechts, nog op de foto rond de Kerst.
Het kastje stond er - zo lang we niets anders hadden - en
Het kastje stond er - zo lang we niets anders hadden - en
was zomaar op de foto gekomen, toen ik vast wilde leggen
hoe Wim ons keukenblad een klein stukje had verlengd.
En op de plek van het oude kastje
hangen de nu nog veel ouwere kastjes,
die ik op een veiling had gekocht dit voorjaar.
Het plakplastic op de bodem van de kastjes is
ook al jaren oud, maar zo leuk, dat laat ik lekker zitten.
Wel lekker schoongemaakt met groene zeep natuurlijk...
Daar kan geen nieuw kastje tegenop!
Met kleine stapjes...
Mijn oma gaf me ooit een tip:
In moeilijke tijden neem je kleine stapjes vooruit.
Doe wat je moet doen, maar beetje bij beetje.
Denk niet aan de toekomst, of wat er morgen kan gebeuren.
Doe de afwas.
Verwijder het stof.
Schrijf een brief.
Maak een soepje.
Zie je wel?
Je gaat stap voor stap vooruit.
Doe een stap en stop.
Rust een beetje.
Prijs jezelf.
Neem nog een stap.
Dan nog een ander.
Je merkt het niet gelijk, maar je stappen worden telkens groter.
En de tijd zal komen dat je aan de toekomst kunt denken zonder te huilen.
- Elena Mikhalkova
In moeilijke tijden neem je kleine stapjes vooruit.
Doe wat je moet doen, maar beetje bij beetje.
Denk niet aan de toekomst, of wat er morgen kan gebeuren.
Doe de afwas.
Verwijder het stof.Schrijf een brief.
Maak een soepje.
Zie je wel?
Je gaat stap voor stap vooruit.
Doe een stap en stop.
Rust een beetje.
Prijs jezelf.
Neem nog een stap.
Dan nog een ander.
Je merkt het niet gelijk, maar je stappen worden telkens groter.
En de tijd zal komen dat je aan de toekomst kunt denken zonder te huilen.
- Elena Mikhalkova
Huurverhoging wordt huurverlaging...
De wonderen zijn de wereld nog niet uit....
We zijn er heel blij mee!
Ik wou dat de kust eens veilig was...
Ik weet niet hoe het met jullie zit,
maar voor mij is elke ochtend (of in de nacht)
als ik wakker word, deze Corona-tijd-ellende,
- met alle verdriet - het eerste waar ik aan denk.
Ik merk dat ik ook last van mijn lijf krijg.
Pijn en druk op mijn oor en hoofd,
een strakke band om mijn bovenbuik,
misselijk en soms pijn in mijn maag,
een benauwd brok-in-mijn-keel-gevoel.
en overall: moe en gespannen.
Het kost mijn geen enkele moeite om me
voor te stellen dat ik lijd aan diverse nare ziektes.
Maar afgezien van de oorpijn en de verstopte neus,
waarvoor ik snel naar de kno arts hoop te kunnen
zouden het allemaal gewoon 'zenuwen' kunnen zijn.
Ik weet het, ik heb het meest last van de gedachten
die opkomen en die ik zelf voor waar aan neem.
Soms verdwijnt de spanning moeiteloos,
als ik ergens mee bezig ben waar ik energie van krijg.
Of als ik afleiding zoek of een fijn gesprek heb.
Soms doe ik mijn best om bewust te ontspannen,
en dan helpen ademhalingsoefeningen wel.
Of een fijne, motiverende uitspraak.
zoals een paar van deze hieronder:
Braver, stronger, smarter and loved more!
Soms voelt het niet zo.
Als ik een huildagje heb bijvoorbeeld.
Of als ik echt niet lekker en moe ben.
Maar dan is het helemaal goed
om dit weer eens even te lezen...
PS Beste Mrs. H. te B.
Je hebt een Corona bundeltje gewonnen.
Wil je me even je adres gegevens mailen?
Dan stuur ik het zo snel mogelijk naar je op.
Groet, Jacquelien
Meubels waar ik een zwak voor heb....
Als er meubelstukken zijn waar ik een zwak voor heb zouden het denk ik een krukje of een bankje zijn.
En als je van een krukje ook nog een bankje kunt maken, zoals hier links, ben ik helemaal verkocht!
Maar alle krukjes die ik hieronder verzameld heb mogen er ook allemaal zijn:
Handig en tegelijk leuk of mooi bedacht, met een geestige twist zoals het emmer handvat en de tennisballen zitting, of gewoon met een mooie constructie.
En zo'n krukje is altijd heel makkelijk bij te plaatsen.
Ook als je klein woont.
Abonneren op:
Reacties (Atom)