Morgan en Myles


Ik vertelde hier laatst dat ik het boek:
 'Wacht op mij' van Santa Montefiore
uit de bieb had gehaald en gelezen.

Het was erg mooi, maar deed me vooral denken 
aan een boek dat ik eerder had gelezen 
van de Zutphense schrijver Bas Steman:
'Morgan een liefde'.

Beide boeken gingen over mensen in het hier en nu
die door allerlei nare nachtmerries en paniekaanvallen 
gingen onderzoeken waar die ellende vandaan kwam 
en er gaandeweg achter kwamen dat ze zich 
dingen konden herinneren die hoorden 
bij een vorig leven en een dood 
op het slagveld van Market Garden.

Bas Steman hoorde ook van het boek van Santa Montefiore
en ging op onderzoek uit, hij schreef daarover dit: 
 
Simon Jacobs en Bas Steman ontmoetten elkaar en 
waren voor een interview bij Omroep Gelderland.

( nu wel met werkende link )

Heel intrigerend.
Het idee van reincarnatie hebt ik altijd 
nogal ongeloofwaardig en vooral omslachtig gevonden.
Maar dit is wel een heel bijzonder verhaal.
Twee mannen die zich een vorig leven herinneren
waarin ze allebei sneuvelen op hetzelfde slagveld.
Ze ontdekken wie ze in dat vorige leven waren.
Ze staan allebei aan het graf van de betreffende soldaat,
die op vijftien meter van elkaar begraven liggen
en allebei op dezelfde dag gesneuveld zijn.
Deze mannen met een gedeelde ervaring 
ontmoeten elkaar weer in dit leven.

En nou jij weer!    


Een mooie deur is niet lelijk


Een mooie deur, en nog een mooie deur...

Nog een mooie deur, 
juist omdat hij niet opvalt...


dubbele deuren dicht of met glas, 
schuivend of draaiend naar binnen of naar buiten...

schuifdeuren klassiek of stoer....


Gezellige winterdagen



Loré Pemberton
Winter’s cozy moments
❤️
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een gezellig winters plaatje,
het kan nog net, de 20e begint de lente pas.
En het weer is er ook een beetje naar.
Gisteren hier een heleboel natte sneeuw.
Niet een dik pak zoals op deze prent.

Hier worden de kinderen dik ingepakt
door een hele zorgzame moeder.
Er ligt een mand met sjaals, mutsen
en dikke wanten naast haar om te kiezen.
Ze gaan naar school denk ik.
De hond mocht alvast naar buiten.
Er is veel grond om het huis.

Ze zijn in een hele grote hal, met veel
ruimte voor de kapstok en een grote kist
en een droogrekje voor de natte kleren.
Er is wat houtopslag en er hangt een gieter.
Op de grond wat gezellige ronde kleedjes.
Een beetje: little house on the prairie
maar dit gezin is super goed voorbereid
op de koude winterdagen en geniet ervan.

Voor mij mag het lentezonnetje
hier ondertussen wel alvast komen.


Mooi he?

 


Victor Klassen

Mooi he?
En dit mooie kunstwerkje niet verpesten
met allerlei lelijke snoeren er onder....


Vandaag 8 maart


 
Vandaag op 8 maart zou ik om 9.25 uur gebeld worden door de mammacare verpleegkundige over de uitslag van de mammografie van gisteren. 
De telefoon ging pas om 9.55. Dat was een angstig half uur. Ik ging me toch van alles in mijn hoofd halen. Vooral over de reden van dat te laat bellen. Gelukkig zei ze gelijk dat de foto's goed waren. 

Hoe bezorgd ik was geweest merkte ik pas toen ik in tranen uitbarstte. En voorlopig niet kon stoppen. Het zit diep, kanker hebben (gehad) doet iets met een mens. Maar ik kan weer een jaar vooruit. Al zei ze wel nadrukkelijk: 'Als je klachten hebt moet je gelijk bellen!' 

Ik blijf nog 3.5 jaar onder controle in het ziekenhuis. Dat is goed om te weten en geruststellend.


Vandaag op 8 maart is het zoals elk jaar Internationale Vrouwendag. Ik ben blij dat ik een vrouw ben. En ik ben blij met de vrouwen om me heen waar ik me verbonden mee voel.






Vandaag op 8 maart hebben we de eerste bijeenkomst van ons leesclubje in oprichting. Daar verheug ik me op. We zijn met zeven vrouwen al is er vanavond eentje niet bij. Ik hoop op mooie ontmoetingen met elkaar vol inspiratie, fijne gesprekken en natuurlijk ook gezellig geleuter. 


Vandaag op 8 maart zou mijn eerste grote liefde Ger, 65 jaar zijn geworden. 

Ik denk vandaag even extra aan hem en zal op hem proosten vandaag.





En nu is de witte kast blauw


Gisteren brandde het kaarsje voor mijn zusje, gelukkig is alles goed gegaan en waren er geen complicaties bij haar operatie. Ze heeft een nieuwe hartklep gekregen. Hopelijk herstelt ze goed en gaat ze veel plezier beleven aan haar hart dat nu weer zo goed als nieuw is.

Ik heb de middag besteed aan het verven van de oude kast op onze slaapkamer. De eerste laag zit erop, nu zo aan de slag met de tweede laag. Op de foto hieronder zie je dat ik de muren heb afgeplakt met rollen zilverpapier, nog een overblijfsel van de tijd dat mijn schoonvader in een drukkerij werkte waar ze onder andere roomboterwikkels bedrukten. Het laatste stuk van zo'n rol konden ze niet gebruiken en werd weggegooid. Dat nam hij mee, want daar konden wij van alles mee. Ik weet nog dat mijn zwager als student in Groningen zijn hele studentenhuis heeft ingepakt met goudpapier als een ware Christo avant la lettre. 

En natuurlijk zijn er jarenlang cadeautjes in de familie in goud- of zilverpapier in- en weer uitgepakt. Ik wilde eerst kranten gebruiken maar Wim herinnerde zich de rol nog die achter de ordners in deze kast lag. Hij dacht dat dat beter was omdat kranten vlekken zouden kunnen geven op onze muur.

De kast zelf komt ook uit de familie van Wim. Hij is gemaakt door mijn schoonvader. Eerst het onderste deel en later heeft hij het bovenstuk er nog bovenop gemaakt. Ze waren klein behuisd en konden zo alle ruimte benutten.

Wij hadden in het vorige huis deze kast op zolder staan. Vlak voor de verhuizing heb ik in deze kast al alle spullen die we er in het nieuwe huis in wilden opbergen ingezet. Om te kijken of het paste. Als het niet paste moest er eerst weer iets uit. Zo was ik voorbereid en wist ik dat we geen spullen over zouden houden.  

Ik maakte een foto van alle spullen op hun eigen plek. De spullen uit de kast zijn in dozen gegaan met het opschrift: 'witte kast' Onze dochter heeft met buurman Henk aan de hand van de foto alles op de nieuwe plek weer precies zo ingepakt als de bedoeling was. 

Ik schreef daar begin juli 2019 dit stukje over op dit blog:

De inhoud van deze grote kast op zolder is al ingepakt.

De kast zelf staat ook al beneden. Die is via het balkon naar beneden getakeld. Er staan meer kasten en dozen in de woonkamer. Niet zo gezellig, maar wel fijn voor de sjouwers.

Deze foto heb ik gemaakt zodat ik hem straks gelijk weer zo in kan pakken. Behalve de kokers dan, die kunnen achter het linnengoed, maar dat vond ik even te veel werk dus die heb ik er voor gelegd. Bovenin de kerst- en paasspullen en Wim zijn schaatsen. Daaronder een volle plank met Wim zijn ordners en daarachter liggen nog grote rollen papier. Daaronder beddengoed en medische dingen en medicijnen (netjes in de lade), dan nog wat gebreide dekens, mijn breiwerk en wol en al onze netjes uitgezochte post.

De inhoud is nog bijna gelijk, maar nu is de witte kast blauw en staat hij er wel weer fris en fruitig bij!


Koesterend









Ken je dat?
Dat je soms gewoon behoefte hebt aan iets moois?
Of aan iets liefs, vrolijks of kleurrijks?
Dan zoek ik gewoon wat plaatjes op 
waar ik blij van word...


Rimpels en grijze haren


 
Deze dagen heb ik er vast weer een stel rimpels bijgekregen. Lachrimpels door de logeerpartij van onze kleindochter die zo ontroerend lief en wijs is. 'Nog een spelletje oma?' 'Denk je dat het ijsje al 'klaar is' oma?' 'Pannenkoeken Pannenkoeken!!' 'Gaan we nog naar de treinen kijken opa?'

Nog meer rimpels door het juichen voor de televisie bij het spectaculaire WK schaatsen dat ik tussen de bedrijven door heb gevolgd. Wat is topsport toch mooi en dan met alle successen en teleurstellingen in een kolkend Thialf. Wat gaaf om te zien! En het wordt ook zo prachtig in beeld gebracht! Ik moet dan ook weer even terugdenken aan blog-genoot Vlasje die hier ook zo van genoten zou hebben als ze niet vorige maand overleden was. Ik vond het vooral ontroerend om te zien dat coach Anema met een grote rode zakdoek zijn tranen droogde bij de winst van Irene Schouten. 

Nog een lach en een traan bij het terugdenken aan een oud-leraar van de Kunstacademie waar ik vanmiddag van hoorde dat hij pas is overleden. Wim Prinsen. Hij is 88 geworden. Hij was toen we les van hem kregen begin 40. Nu voel ik me echt wel oud worden. Weer wat rimpels erbij.

Morgen krijgt mijn zusje een open hartoperatie. Ze is rustig en vol vertrouwen, maar ik ben toch ook bezorgd. Zo'n zware operatie. Gelukkig is ze nu nog jong genoeg om als het goed gaat er nog jaren plezier van te hebben. Ik zal een kaarsje voor haar branden en in gedachten bij haar zijn. 

Deze week hebben we de eerste bijeenkomst van het leesclubje in oprichting dat hopelijk jaren van leesplezier en fijne ontmoetingen zal inluiden. Goed voor rimpels van het lachen en van het huilen. In aanloop daar naar toe ben ik een boek aan het herlezen dat me keer op keer weer weet te ontroeren en dat telkens een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. 

En dan heb ik deze week ook nog een mammografie op het programma staan. Altijd weer spannend als je borstkanker hebt (gehad). Ik krijg deze keer de uitslag - de volgende morgen - telefonisch van de mammacare verpleegkundige. Het wachten op dit soort telefoontjes bezorgen me vast weer wat rimpels en grijze haren. Fingers crossed! 


Morsig en struikelig


Woensdagavond maakte Wim een heerlijke cappuccino voor me.
Niet een kopje, maar zo'n reuzenmok van een kwart liter.
Hij stond op het plankje op de leuning van onze bank.
Ik liep nog even naar de keuken voor een cracker erbij.
Op de terugweg raakte ik met mijn schortje de mok.
Die werd gelanceerd!

In een grote streep op het kleed en op de bank.
De mok zelf ook kapot... 
Oei!!

Wim, de schat, raapte de scherven op en zette nieuwe koffie.
Ik maakte een sopje met fijnwasmiddel en ging de vlek te lijf.
De bank en het kleed: alles flink gesopt en geboend.
(ik moest wel even denken aan die filmpjes 
van vloerkleden sop machines - van laatst -
die zo heerlijk zijn om naar te kijken, maar ja 
zoiets had ik nu net even niet bij de hand.)

Wim heeft de bank en de poef naar achteren geschoven.
En het kleed omhoog gevouwen over de poef.
Het marmoleum werd gedroogd.
En zo zaten we een paar dagen
te wachten tot het droog werd.

Het is nu alleen nog een klein beetje vochtig.
Ik kan niet helemaal beoordelen of de vlek er uit is. 
Dat kan pas als het kleed weer helemaal droog is.
Maar gelukkig hebben we een bruin met zwart kleed.


Waar ik vanmorgen aan moest denken toen ik een mail 
kreeg met allemaal hele mooie en smetteloze vloerkleden 
handgemaakt van natuurlijke materialen als mohair, katoen,
Nieuw Zeelandse wol en eucalytpus, sisal en jute. 



Prachtig natuurlijk, een rijk bezit. Maar dat zou toch echt helemaal niks zijn voor mij. Ik ben heel praktisch, maar verder van het  morsige en struikelige type.

We hebben ooit een botergeel, puur wollen kleed gehad waarbij ik wekelijks een kleine hartverzakking kreeg als iemand binnenkwam met zand aan de schoenen, of helemaal ernstig, van de besjes van de lijsterbes uit de achtertuin die van die paarse on-uit-boenbare vlekken maakten.

Nee ik ben blij met ons bruin-zwarte katoenen van Besouw kleed, dat dankbaar al vele glazen wijn en appelsap en nu ook koffie heeft doorstaan. Al is het ook niet zo mooi meer als 17 jaar geleden bij de aanschaf.

Bij dit kleed links zou ik nog net wegkomen als ik precies op het bruine deel zou morsen. maar, mij kennende zou dat net precies niet lukken...


Het is nog winter of al lente...

 


Duane Keiser
Interior with daffodils
2019

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een intrigerend schilderij.
Ik word er nieuwsgierig van:
Ik zie een doorkijkje naar een ruimte
waar de zon naar binnen schijnt.
Daar ligt een warmhouten vloer,
maar meer weet ik er niet van.
Misschien staat de kijker in de hal?
Er liggen plavuizen op de vloer.
Er zijn mooie, hoge plinten en het kastje
zou heel goed een halkastje kunnen zijn.

Van de schilderijen worden we ook niet veel wijzer.
Van het grote boven het kastje zien we te weinig.
Het kleine werkje lijkt me een landschapje
of een gezicht op zee misschien?

Het enige wat we aan de vaas met narcissen
kunnen aflezen is dat het nog winter of al lente is.
En ik houd erg veel van de stijl van het kastje:
een jaren-60 ontwerp dat licht en luchtig is.
Misschien is de bewoonster
ook wel van mijn leeftijd.
Of ze houdt van retro,
net als ik.


Eurovisie Songfestival



Het liedje waarmee Nederland meedoet aan 
het Eurovisie Songfestival op 9 mei.

Laten we blij zijn dat Europa zich muzikaal
van haar beste kant laat zien met zo'n feestelijk festival!
 
Ik vind het een hele goed gemaakte videoclip.
Het thema van het lied is universeel en positief,
en het liedje blijft ook wel hangen.
Even kijken?

En het is gelijk een fijn gelegenheid 
voor een ouderwets feestje in Huize Koopman
als we - hopelijk - doorgaan op 13 mei!