.jpg)
klik Hallo allemaal
Vanmorgen fietste ik - nadat ik met een opdrachtgever bij haar thuis een opruimklus had gedaan - terug vanuit de Zuidwijken helemaal langs de IJssel terug naar huis. De zon scheen dat het een lieve lust was. Het was koud, maar dan tintelfriskoud, echte-wollen-handschoenen-aan-koud, maar met de zon echt heerlijk. De IJssel lag er rustig bij; Het hoge water van een paar weken terug was verdwenen en ik zag overal mensen fietsen, met de hond door de uiterwaarden lopen of op een bankje zitten met de snufferd in het zonnetje. De torens van Zutphen staken af tegen de helderblauwe lucht, en ik bedacht me dat er al eeuwenlang mensen richting die torens hebben gelopen of er met paard en wagen naar toe hebben gereden.
Juist met al het nieuws van de verschrikkelijke aardbevingen in Turkije en Syrie in mijn achterhoofd was ik zo dankbaar voor dit fietstochtje (dat ik het weer kan is ook al geweldig) een stabiele woonomgeving, ons veilige, gezellige flatje en de fijne mensen in onze buurt. Blij, gelukkig, tevreden, dankbaar dat dekte de lading toch net niet helemaal. Ik voelde me stralend.
Thuisgekomen zetten Wim een heerlijke kop koffie met een geroosterde boterham met tahin voor me neer. Ik ging een aflevering kijken van de serie New Amsterdam, en daarna ben ik in onze zonovergoten slaapkamer een uurtje gaan tukken. Wat zomaar lukte, waarschijnlijk omdat ik vannacht niet veel slaap heb gehad, dat heb ik soms.
In de kast met toptitels stond zowaar het nieuwste boek van Santa Montefiore voor me klaar, dus dan kon ik ook zo meenemen. Ik haalde melk en yoghurt bij de biologische winkel en bedacht me dat ik niet hoefde te koken, want er was nog een maaltje over van zondag: Rode kool uit eigen moestuin met aardappel/pastinaak puree. Daar maak ik straks iets bij en dan zijn we al weer klaar voor vandaag.
O, ja en nog wat: Ik doe tegenwoordig elke morgen trouw mee met Nederland in Beweging omdat ik de tip had gekregen om om kwart over negen naar de live uitzending daarvan te kijken, en dus er dan ook klaar voor te moeten staan, in plaats van terug te kijken wat natuurlijk de hele dag door nog kan en dan eigenlijk steeds uitgesteld en afgesteld wordt. Het is verrassend welke smoesjes ik weet te verzinnen om daar dan niet aan mee te doen. Maar nu is kwart over negen gewoon een 'moetje'. En smoesjes helpen niet!
Volgende week op Valentijnsdag komen we weer bij elkaar met ons filmclubje, een vriendin wil met mij een boekenclubje opzetten, wat al langer een wens van mij is en als klap op de vuurpijl zijn lieve vrienden van ons ingegaan op mijn voorstel om in april een kleine week van huis te ruilen. Wat heerlijk is omdat zij aan een gracht in Amsterdam wonen wat ons weer heel wat mogelijkheden geeft voor fijne ontmoetingen en leuke voorstellingen.
Als bijkomend voordeel van iemand in je huis te logeren krijgen is dat ik van plan ben mijn kasten een voor een na te lopen, want overzichtelijkheid is wel fijn voor gasten. Gisteren al begonnen met de gele kast. Daar kon toch weer van alles uit naar andere plekken in huis of zelfs het huis uit. Zo lekker!
Ik voel me dan ook wel een beetje schuldig om zo blij te zijn terwijl we al dat verschrikkelijke nieuws van over de hele wereld horen. Maar ik doe er niemand kwaad mee toch?
-------------------------------------------------------------------------
Uren kan ik kijken, in gedachten vaar ik mee.
Eeuwig draagt de IJssel levend water naar de zee.
Altijd in beweging, van de bergen tot de kust.
In een hectisch leven brengt de IJssel zoveel rust.
Ik geef toe, rivieren, stuk voor stuk wonderschoon.
Maar toch, onze IJssel, spant voor mij met stip de kroon.
Kijken naar de IJssel, naar de ader van het leven,
Die ons door de eeuwen, zoveel welvaart heeft gegeven
Die ons in contact, met andere landen heeft gebracht.
Drager van het vrachtschip, en ook van het luxe jacht.
Biotoop van veel, van zoveel planten, zoveel vissen.
Voor geen geld zou ik mijn mooie IJssel willen missen.
Altijd zoveel mensen, onophoudelijk bewegen.
Overal gepraat, wat is stilte dan een zegen.
Even wat teveel, en ik breek er dan soms uit.
’t Kabbelen van de IJssel, da’s pas superieur geluid.
Als je me dus vraagt: ‘Waaraan beleef je echt plezier?
Wie is je grote liefde?’ Dan wint uiteindelijk mijn rivier.
Even luisteren hoe hij het zelf voordraagt? Jan Terlouw draagt zijn gedicht voor!
Elke maandagmorgen krijg ik een mail van SoChicken.
Vaak is opgeven absoluut de beste beslissing. Ik heb in mijn leven al zoveel projecten opgegeven dat ik de tel kwijt ben. Voortschrijdend inzicht doet soms wonderen voor mijn prioriteiten. Door de projecten op te geven die minder belangrijk voor me zijn blijft er meer energie over om te volharden in de belangrijkste projecten. Opgeven maakt me vaak juist krachtiger én een stuk effectiever.
Ik laat ontzettend veel kansen schieten, en dat is juist een belangrijk onderdeel van mijn succes. Hoe meer kansen je probeert te pakken, des te dunner je je tijd en aandacht uitsmeert. Hierdoor verlaag je je effectiviteit en wordt het moeilijker om succesvol te zijn. De realiteit is simpel: niemand heeft de benodigde bandbreedte in het leven om alle kansen te grijpen. Soms moet je mooie kansen laten schieten zodat je je focus vast kunt houden op de dingen die nu al voor je werken.
Positief zijn is vaak wenselijk, maar soms moet je ruimte kunnen geven aan negativiteit. Negatieve gedachten en gevoelens zijn nu eenmaal onderdeel van het leven. Door ze een plek te geven kun je ze gebruiken als stapstenen richting positiviteit. Vaak wanneer je even hebt geklaagd voel je je opgelucht en ontstaat er ruimte om de positieve kanten te zien. Regelmatig helpt negativiteit me zelfs mijn leven drastisch te verbeteren. Bijvoorbeeld wanneer ik mijn angsten noteer in een ‘worst case scenario’. Door mijn angsten te noteren worden ze overzichtelijk en verliezen ze hun grip. Ik kan pragmatische oplossingen bedenken en zo een potentiële negatieve situatie voorkomen. Stop het niet weg – gebruik negativiteit liever als een hulpmiddel naar een positief leven.
Als ik dit advies zou volgen, had ik geen bestsellers geschreven maar vooral veel videogames uitgespeeld. Ook leuk, maar het voegt toch minder toe. Een boek schrijven is uitdagend en vaak zelfs ronduit vervelend. Op moeilijke momenten zijn er talloze dingen die ik liever zou doen dan verder schrijven. Maar juist door op zo’n moment niet te doen wat goed voelt kan ik mijn dromen waarmaken. Veel dingen die de moeite waard zijn voelen niet goed, maar je wilt ze tóch doen.
Het lijkt een mooi verhaal, maar wanneer het leven je onderuit haalt is dit precies niet wat je wilt horen. Wat heb je aan dit advies wanneer jij of een dierbare ernstig ziek blijkt te zijn, of betrokken raakt in een tragisch ongeval? Dingen gebeuren – en er is vaak geen enkel bewijs dat er een reden achter zit. Het enige dat je kunt vaststellen is dat het is zoals het is, en dat je het verleden niet kunt veranderen. Het leven doet wat het doet – we hebben er vaak verrassend weinig over te zeggen. Steek je energie niet in zoeken naar redenen. Besteed het liever aan acceptatie en bepalen wat je volgende stap wordt.
Waarom zou je normaal willen zijn in een samenleving waarin zoveel mensen worstelen met hun mentale en fysieke gezondheid? Normaal’ is een hokje waarbinnen je bijzonder weinig bewegingsruimte krijgt om af te wijken. De meeste mensen voelen zich niet stralend gelukkig – is dat wat jij wilt voor jezelf? Niet ‘normaal’ zijn is precies wat je wilt als je een gelukkig en betekenisvol leven wilt bouwen voor jezelf. Ik wijk graag af op de plekken waar dat nodig is om mijn droomleven vorm te geven.
Hoe banger je bent om te falen, des te minder je voor elkaar zult krijgen in je persoonlijke én professionele groei. ‘Falen’ – of beter gezegd ‘je doel niet behalen’ – is de snelste manier om uit ervaring wijs te worden. Het helpt je snel bijsturen en groeien, op alle gebieden in je leven. Zie een minder succesvolle uitkomst niet als falen, zie het als feedback en pas je aanpak aan. Durf te falen – het is de meest onderbenutte snelweg naar het leven van je dromen.
Prima Рmaar als je dit t̩ enthousiast toepast bij je dierbaren, ga je mogelijk een heel ellendig leven tegemoet. Goede relaties onderhoud je o.a. door rekening met elkaar te houden. Natuurlijk wil je niet je hele leven inrichten rondom de oordelen van je ouders. Maar door rekening te houden met de wensen en gevoelens van de ander kun je je levenskwaliteit enorm verhogen. Je wilt altijd zoeken naar een balans. Niet onbelangrijk Рwant goede relaties zijn een belangrijke voorwaarde voor een gelukkig en betekenisvol leven.
Doen alsof je blij bent terwijl je je in werkelijkheid droevig voelt is niet strategisch. Het maakt niet uit hoeveel je hebt om dankbaar voor te zijn Рals je je neerslachtig voelt mogen die gevoelens er zijn. Door deze gevoelens ruimte te geven kun je groeien, bijsturen en helen. Als je blijft weglopen voor je gevoelens zullen de problemen later alleen maar groter worden. Natuurlijk voel je je graag blij Рmaar soms zit dat er gewoon niet in, en dat is ok̩.
Toegepast op de verkeerde manier stuurt dit advies je regelrecht richting een burn-out. Dat is niet wat je wilt. Hard werken is soms waardevol maar vaak is het niet houdbaar. In de meeste gevallen is strategische consistentie effectiever dan hard werken. Werk slim en zet elke dag een kleine stap. Zo kom je nog steeds vooruit én voorkom je een ellendige burn-out waar je minimaal een halfjaar van moet herstellen.
Het klinkt zo mooi om van je passie je werk te maken, maar vaak is het precies niet wat je wilt doen. Aan het hoofd van een gezin met jonge kinderen is het bijvoorbeeld niet altijd wenselijk (of mogelijk) om de stabiliteit en zekerheid overboord te gooien. Er is niets mis mee om je passie beperkt te houden tot een hobby, of om het uit te stellen als dat beter past. Je hoeft niet perse een ‘passie’ te hebben om een goed leven te leiden. Je passie volgen is populair advies, maar het is niet per definitie te juiste keus voor ieder persoon in iedere situatie.
Hoe meer tijd je kunt besteden aan het behalen van je doelen, des te beter je leven wordt – toch? Niet echt. Met goed plannen en je tijd slim beheren kun je veel doen, maar niet alles kan geforceerd worden. Vaak ontstaan de creatieve doorbraken die alles veranderen juist op momenten dat je aan het lanterfanten bent. Je leven wordt opgebouwd uit een opeenstapeling van momenten. En vaak wil je gewoon simpelweg momenten ervaren zonder er een verder doel achter te hebben. Soms is het gewoon fijn om simpelweg te ‘bestaan’ met aandacht. Dat is niet alleen prettig – tijd ‘verspillen’ is uiteindelijk onmisbaar voor je mentale gezondheid én succes.
Onze gedachten zijn niet altijd zo waardevol als we willen geloven. Vaak heeft het waarde om je gedachten te observeren en te onderzoeken of ze waar zijn. Bijvoorbeeld wanneer we defensief zijn en direct naar allerlei conclusies springen. Op zulke momenten kan zeggen wat je denkt leiden tot escalaties en het beschadigen van dierbare relaties. Het is waardevol om jouw perspectief te delen. Maar altijd zeggen wat je denkt kan je leven behoorlijk ellendig maken.
Het is goedbedoeld, maar loslaten is niet altijd mogelijk of wénselijk. Vaak is het gewoon nodig om eerst door een (rouw)proces te werken voordat we zover zijn. Loslaten kan op zo’n moment de vorm krijgen van ‘wegdrukken’, en dat leidt eerder tot problemen dan rust. Het is waardevol om de emoties die je voelt de ruimte te geven, en te beseffen dat ze er mogen zijn. Wanneer je je emoties de ruimte geeft hoef je eigenlijk niets los te laten – het gaat dan vaak vanzelf.
Er zijn een heleboel situaties waarin je juist niet consequent wilt zijn. Bijvoorbeeld bij het opvoeden van kinderen. Consequent zijn is belangrijk, maar minstens zo belangrijk als flexibel zijn. En als je lichaam écht te moe is voor je dagelijkse work-out, dan is rust nemen beter op dat moment. De beste resultaten boek je op de (voor jou) juiste balans tussen consequent zijn en flexibel blijven.
Nee. Het zou een enorm drama zijn. Denk er maar eens over na. Wat zou jij doen als je wist dat je morgen zou overlijden? Ik zou vooral veel huilen. Ik zou afscheid nemen van al mijn dierbaren met intens verdriet in mijn hart. Ik zou nog snel proberen alles te zeggen wat ik wil zeggen. Ik zou Billy en mijn kinderen niet meer los laten gedurende de hele dag. Het zou hartverscheurend zijn. Waarom zou je jezelf dat aan doen? Leef liever alsof je nog een lang en gelukkig leven voor je hebt. En realiseer je direct dat er áltijd een kans is dat je niet zo oud wordt als je hoopt – en gebruik dat inzicht om nu de dingen te doen die je wilt doen. Vind een balans tussen nu genieten en optimaliseren voor een fijne toekomst. En als het even kan: vind manieren om beiden te combineren. Het leven is zelden zwart/wit. Je kunt nu een fantastisch leven leiden en tegelijkertijd doen wat nodig is om je kansen op een geweldige toekomst te vergroten.
