hoe fijn als je iets af kunt ronden....
'The bad old days!'
Four Yorkshiremen - Monty Python
Four Yorkshiremen discuss 'the bad old days'
and how young people don't properly appreciate
what their elders had to go through.
Gezellig!
Wat een fijne plek is er te maken met enkel een stel planken.
Niet dat het me nu zo comfortabel lijkt om op te zitten,
maar de beslotenheid van het dakje maakt het knus en gezellig.
Een beetje het effect van een parasol boven een tafeltje op een terras.
Goed om te onthouden als je een keer zo'n effect kunt gebruiken...
Dat leek me nou altijd al leuk!
Een verborgen / verstopte deur:
Dat spreekt toch heus tot de verbeelding!!
'Zo kan het ook!' met een oude auto...
Als je je auto in de prak hebt gereden
kun je daar nog beste iets leuks van maken.
Of je gaat naar de sloop en haalt auto onderdelen
op om leuk (en duurzaam) te hergebruiken.
bloembak of tweezits bankje op wielen
kippenhok
bbq
schommel
buitenbankje
balie of bureau
kast of tuinhek
minibar of televisiekast
diner table in eethuis
of een heuse straat frituur
Kleine tijdmachines
Een van mijn lievelingsmensen zette onlangs zijn huis op Funda om voor onbepaalde tijd op reis te kunnen, en dus stond ik zaterdag met hem op de IJ-hallen in Amsterdam om de inboedel te verkopen.
Het pingelen was even slikken. Vlooienmarkten brengen een zekere harteloosheid met zich mee: voor het knuffelbeertje dat je ooit van een gekoesterde grootmoeder kreeg wordt vijftig cent geboden. Alsof de zaken waar je om gaf veel minder waard blijken te zijn dan je dacht. Rond het middaguur stalden we de laatste doos met spullen uit: speelgoed en jeugdboeken.
„Wow, De kameleon, die heb ik stukgelezen”, piepte hij. „En oh jeetje, Spookslot, dat heb ik echt zoveel gespeeld met mijn buurjongens.” Spullen roepen oudere versies van jezelf op en dat is misschien het moeilijkste aan wegdoen. Als je niet uitkijkt ga je nog denken dat je jezelf te koop zet. Maar, dacht ik terwijl hij een beetje sip Dokter Bibber en een stapel Guust Flaters verkocht, er is meer aan de hand. Het verdriet is niet alleen om hoe snel de tijd gaat, maar ook om het feit dat het kind dat je eens was, niet meer bestaat. Het is opgegaan in de volwassene die je bent geworden. Door je kinderspullen te verkopen wordt die verdwijning definitief. Alsof je er mee akkoord gaat dat dat kind niet meer terugkomt.
In de roman High Fidelity van Nick Hornby wordt hoofdpersoon Rob Fleming op een zeker moment enorm verdrietig wanneer hij een jeugdfoto van zichzelf ziet. Hij heeft het gevoel dat hij die eerdere editie van zichzelf heeft teleurgesteld. Je ziet een klein kind, hoopvol lachend tegen de camera, en je wil alles doen om hem te beschermen. Het verkopen van de spullen van het kind voelt als een vorm van ontrouw aan die vroegere versie.
‘Eigenlijk is het bizar hoe erg we aan materie hechten”, zei het lievelingsmens tegen het einde van de dag. „Nou ja, we hechten niet zozeer aan spullen maar aan de herinneringen die ze triggeren. Het zijn een soort via via’s maar dan voor het verleden”, zei ik, refererend aan de magische objecten in Harry Potter die je in een flits van de ene naar de andere plek kunnen brengen. Een soort warpunten, vermomd als alledaagse voorwerpen zoals autobanden of beschimmelde laarzen.
„We verkochten vandaag kleine tijdmachines”, fluisterde het lievelingsmens.
„Gepersonaliseerde tijdmachines”, mompelde ik, „want die afgeragde Furby waar je net een traantje om wegpinkte deed mij echt helemaal niets.”
Hij hield de laatste spulletjes omhoog.
„Maak me los!”, riep hij.
Wat een prachtige uitdrukking is dat toch, dacht ik. Verlos me van mijn vorige zelven. Haal de ballast van mijn verleden weg. Maak me lichter, ik moet door. Mijn leven is nog niet af.
In de roman High Fidelity van Nick Hornby wordt hoofdpersoon Rob Fleming op een zeker moment enorm verdrietig wanneer hij een jeugdfoto van zichzelf ziet. Hij heeft het gevoel dat hij die eerdere editie van zichzelf heeft teleurgesteld. Je ziet een klein kind, hoopvol lachend tegen de camera, en je wil alles doen om hem te beschermen. Het verkopen van de spullen van het kind voelt als een vorm van ontrouw aan die vroegere versie.
‘Eigenlijk is het bizar hoe erg we aan materie hechten”, zei het lievelingsmens tegen het einde van de dag. „Nou ja, we hechten niet zozeer aan spullen maar aan de herinneringen die ze triggeren. Het zijn een soort via via’s maar dan voor het verleden”, zei ik, refererend aan de magische objecten in Harry Potter die je in een flits van de ene naar de andere plek kunnen brengen. Een soort warpunten, vermomd als alledaagse voorwerpen zoals autobanden of beschimmelde laarzen.
„We verkochten vandaag kleine tijdmachines”, fluisterde het lievelingsmens.
„Gepersonaliseerde tijdmachines”, mompelde ik, „want die afgeragde Furby waar je net een traantje om wegpinkte deed mij echt helemaal niets.”
Hij hield de laatste spulletjes omhoog.
„Maak me los!”, riep hij.
Wat een prachtige uitdrukking is dat toch, dacht ik. Verlos me van mijn vorige zelven. Haal de ballast van mijn verleden weg. Maak me lichter, ik moet door. Mijn leven is nog niet af.
Ellen Deckwitz
De hele straat knapt er van op.
Wij hebben een krentenboompje in ons voortuintje.
Dat boompje is inmiddels uitgegroeid tot een flinke boom.
We hebben er veel plezier van, prachtige kleuren van oranje, rood en bruin in de herfst, fijne schaduw in huis op hete dagen in de zomer door het groene bladerdak en in het voorjaar natuurlijk de witte bloesem.
Elk jaar neem ik me voor de bloesem op de foto te zetten en elk jaar ben ik te laat.
Ook nu is het allermooiste en frisse er al wat van af, maar gisteren maakte ik deze foto, toen onze buurman zei dat hij zo genoot van 'de mooiste boom in de straat'.
Van binnen uit is het ook een fijn gezicht.
Echt lente!
Aan de voet van de boom staat nog iets gezelligs geels
en bij de voordeur kocht ik deze bloeiers, vooral vanwege de kleur.
Een geslaagde metamorfose
In de aflevering van 'vt wonen, weer verliefd op je huis' van 31 maart,
was het stylist Fietje die het interieur van Frank en Ellen vernieuwde.
Ik vind het wel mooi geworden.
Wie wil er een opruimcursus winnen?
Omdat ik weet hoe fijn het is om thuis in een opgeruimde sfeer meer te kunnen genieten en ontspannen, geef ik één Binnenkant thuisstudie: 'Opgeruimd wonen!' cadeau.
Heeft u een vriendin, buurman, zus of collega die heel blij zou zijn met deze thuisstudie, stuur voor 21 april een mailtje naar info@burobinnenkant.nl en vertel daarin waarom u juist deze persoon deze opruimhulp dit voorjaar zo van harte gunt.
Natuurlijk mag u ook uzelf als opruimkandidaat melden.
De winnaar krijgt na Pasen bericht en kan gelijk aan de slag.
een paar reacties
Ik wil je graag een compliment geven. Je bouwt de lessen goed op. Afwisseling, verhaaltjes, opdrachten, nadenken, weergeven: alles komt aan bod. Ik heb in mijn leven al heel veel opleidingen, trainingen en cursussen gedaan en ik weet inmiddels wat werkt en wat niet. Ook geef ik zelf nu zo nu en dan workshops en trainingen en ik merk hoe belangrijk het is om verschillende werkvormen te gebruiken. Dat doe jij ook en dat zet mij op een fijne manier aan het werk.
Dit is dus een win-win situatie 
. Jij maakt leuke lessen en ik maak daardoor huiswerk dat jij graag leest.
. Jij maakt leuke lessen en ik maak daardoor huiswerk dat jij graag leest.
Lieke
‘Het opruimen gaf mij een helder en deugddoend gevoel, ik voel mij verlicht en voel meer ademruimte rond mijn hart en in mijn hoofd.’
Kris (uit Vlaanderen)
Beste Jacquelien, even een kaart om je héél veel dank te zeggen voor:
- je niet aflatende bemoediging
- je positieve woorden
- het perspectief dat je blijft zien
- de hoop op een goede afloop die je plaatsvervangend blijft houden
- de mogelijkheden die je me aan de hand doet
Het is zo fijn dat iemand meekijkt en meedenkt, zonder bemoeizuchtig te zijn. Vreemd dat ik het niet alleen kan en fijn dat jij er bent!
Mariëtte
Abonneren op:
Posts (Atom)