Binnenkant

De fiere pinksterblom

Vorige week toen Linde hier haar spullen uitzocht,

vonden we ook haar pinksterbruidsjurk.

Wat te doen?

'Ik word er wel blij van!' zei ze

als volleerde Marie Kondo aanhangster.

Maar ja, het lag al 25 jaar in de zolderkast

zonder dat ze het ooit gemist heeft...

'We kunnen er een foto van maken...'

opperde ik voorzichtig.

'Ja, dat wil ik en kun je er dan een blogje van maken?'

'Tuurlijk', zei ik, 'het is toch bijna Pinksteren.'

In de kleuterklas mochten

het oudste meisje en jongetje

de pinksterbruid en bruidegom zijn.

Linde was het oudste meisje

en kreeg een jurkje met een sleep.

Haar bruidegom, Wendelin, had een

(te grote) bolhoed en een stokje met belletjes.

Er was een rozenpoortje en ze maakten

een rondje naar de kinderboerderij.

En er werd natuurlijk gezongen

van de fiere pinksterblom.

Schattig he?

En toen hebben we het jurkje weggedaan.

Moet je ook eens doen...

Gisteren haalde ik al het glaswerk tevoorschijn.

Eens even zien of en wat daar van weg kon.

Ik dacht niet dat dat veel kon zijn,

maar daar heb ik me danig in vergist.

Op deze foto's staan alleen glazen die in het 'lege' vakje stonden.

In het linker vakje achter het groene schuifdeurtje

stond het ook nog vol, maar is - sorry - niet gefotografeerd.

Ik heb voor de kringloopwinkel

een doos gevuld met ingepakte

champagne-glazen, cognac-glazen, cointreau-glaasjes,

Irish coffee-glazen, port-glazen, advocaat-glaasjes

niet stapelbare waterglazen en een paar enkelingen.

Over zijn gebleven:

water / wijnglazen

koffie / thee glazen,

een paar port glaasjes,

een paar long-drink glazen,

wijn glazen op een voet,

verschillende ijscoupes &

de mooiste bierglazen.

Allemaal netjes en schoon

in het vak met glasdeurtjes ervoor.

Moet je ook eens doen...

Voelt zooo goed!!

Een strijkplank in de keuken!

In onze keuken hangt al jaren boven de keukendeur

de oude strijkplank van de moeder van mijn eerste vriendje.

Ik heb er eerst jaren mijn was op gestreken.

Toen ik toch over ging op een lichte metalen plank

vond ik het jammer om deze houten plank weg te doen.

Wat zou je daar nou nog meer mee kunnen doen?

Er zaten handige gaten in waar een stokje door paste.

En links een handig verdikt deel waardoor

het stokje daar niet makkelijk weg kon rollen.

Een paar stukjes touw, oogjes aan het plafond:

Een kind kan de was doen: Et voila!

De plank hangt hoog, dus is niet handig

voor dingen die je dagelijks moet pakken.

Maar we hebben er veel plezier van gehad.

Ook leuk als mensen in onze keuken kwamen

en rondkeken en ineens vroegen:

'He, is dat een strijkplank??'

Ja, inderdaad.

Ik hoop dat de plank in onze nieuwe berging

net gaat passen boven de deur.

Op muurlatten links en rechts.

Het hangt er om.

Ik ga gelijk meten als we de sleutel krijgen.

Dan komen daar onze koffertjes op.

Toch zonde om zo'n mooie plank

niet gewoon te hergebruiken??

Soms weet ik het nog, maar vaker niet....

'Als je nog een koelbox weg doet,

dan houd ik me aanbevolen'

app-te een vriendin.

Ik heb er twee gehad en die zijn allebei al weg.

Maar ik zou niet meer weten waarheen of aan wie.

Kringloopwinkel misschien?

Ik weet het niet meer.

Een heel rare gewaarwording.

Nu er zoveel hier uit huis verdwijnt,

- ik schat dat we de helft van onze spullen weg doen -

zijn ze ook ogenblikkelijk uit mijn hoofd verdwenen.

Soms krijg ik een foto van iemand, zoals hieronder:

'Heel blij met de zinken teil!' 'Naar een feestje in jouw jurkje'

En dan weet ik het weer,

maar van heel veel heb ik geen idee meer.

Soms heb ik er aan gedacht om foto's te maken.

Maar heel veel vaker niet.

grote tweepersoons lappendeken 6 x 20 meter waslijn...

een auto voor met spullen: een leuk wandplankje,

een lief tafeltje, een wollen onderdeken, een kleed,

een krukje, twee wereldkaarten, de kinderstoel...

een badkamerkastje, een waterkoker

een papier-opberg-vakkenkastje en een archiefkaartjes-bakje

een heleboel soorten kraaltjes en kralen...

We zijn al drie keer met een auto vol

naar het recycle plein geweest:

Wim is heel zorgvuldig in

het verwerken van de afvalstroom.

Elke ordner die niet mooi genoeg meer is

voor de kringloop wordt netje gesloopt,

zodat metaal bij metaal kan

en hard plastic bij hard plastic.

We kunnen daar ook oud papier kwijt.

En elektrische apparaten, textiel, plastic, glas...

En we hebben al veel naar de kringloop gebracht.

Zoals allerlei kantoorartikelen en spelletjes.

Er is ook het een en ander verkocht:

een gitaar, een schilderij, een oven,

een twee persoons-boxspring.

Het begint hier dan nu ook echt leeg te raken.

We beginnen overzicht te krijgen.

Vandaag hopen we ook weer meters te maken.

Maar nu eerst ontbijten met de Hema meisjes.

Allemaal een hele fijne dag!

Stuifsneeuw in huis...

Bij 'mijn afbeeldingen' op mijn pc

is een rubriek: 'Zutphen huis en tuin'.

Hoe leuk, om daar foto's op te kunnen vinden

waarop ik situaties & dingen kan zien die ik

zelf ook al weer een beetje vergeten was.

Zoals die keer dat er een pak sneeuw was gevallen in 2009:

En dat er, dat is maar een keer gebeurd

in de 27 jaar dat wij er woonden,

er ook binnen sneeuw lag!

Stuifsneeuw, gewoon door

de balkondeuren gewaaid...

Hier is het bewijs!

Vanmiddag kwam een vriendin langs en we hadden het over alles wat ik zeker zou gaan missen als we verhuisd zijn (de straat met de kastanjebomen, de achtertuin met het uitzicht, ons terras in de zomer) en alles wat ik zeker niet zou gaan missen (de kou in huis, het gebrek aan comfort, alle ruimte die we niet gebruiken).

Ik vertelde dat ik het jammer vind dat ons appartementje geen deel meer uit maakt van het woonproject de Naobers. Maar, al pratende, kwamen we er op uit, dat me ook teleurstelling bespaard zou blijven als zou blijken dat het allemaal toch niet zo mooi uit zou pakken als we ooit hoopten. Of als er - en dat is nooit uit te sluiten - spanning of stress zou komen in de groep.

Maar het liefst kijk ik natuurlijk positief terug op negen jaar samen werken aan een leuk, spannend en vernieuwend plan. Ik heb veel gehad aan een hele fijne groep mensen, veel geleerd en ook veel gelachen. Daarom in dit blogje een paar mooie herinneringen aan een mooie tijd.

De vrolijke nazit van de maandelijkse zaterdagmiddag

vergadering - in dit geval - op de Kaardebol.

Een bouwvergadering bij de architect in Rotterdam.

Een onderonsje met Lia, ook lid van de bouwcommissie.

De ludieke actie toen we doodleuk

onze eerste paal gingen slaan.

'Gaat het project door dan?'

'Weten we niet, maar we hebben maar

alvast onze eerste paal geslagen

en een glas champagne gedronken!'

Op werkbezoek bij mijn 'tante' Jenny, die in Zutphen,

in een mooi levensloopbestendig appartement woont.

Haar vader en mijn opa waren broers:

allebei heten we J. Koopman,

dat schept een band...

We deden altijd iets leuks bij de vergadering:

Kijk mij dan toch touwtje springen!

Koningsdag 2014 met de jolige, levende fruitmachine act,

en tussendoor toch weer overleg over de tekeningen...

Onze jaarlijkse Naobers fietstocht rond Zutphen.

Hier zie je de bijzondere tandem van Henk en Lia.

Hoe graag was ik Lia haar buur geworden,

maar helaas is zij in 2016 overleden.

Toen ze afscheid van me nam zei ze:

'Ik hoop dat het project doorgaat!'

Daar denk ik nog wel eens aan.

En aan haar.

De gele en de grijze kast

Nemen jullie de gele kast ook mee?

Dat werd ons een aantal keren gevraagd.

De gele kast is een gammel kastje dat Wim

in zijn studententijd kreeg van een huisgenoot.

Hij stond eerst op vier pootjes, maar

die heeft Wim eronder vandaan gesloopt.

dan stond hij tenminste steviger op de grond.

Dat kastje verhuisde mee naar ons

eerste huisje op een hofje in Zutphen.

We hebben er echt van alles in opgeborgen.

Er stond vaak een varen op het hoekje

en de pick-up stond er ook op. En een lamp.

De kinderstoel paste er net naast.

Er was een tijd dat onze Elsje het liefst

de tweede plank leeg maakte en er in klom.

Met een kussentje maakte ze een bedje.

Rechts zit ze met vriendinnetje Milou voor

de gele kast te spelen met de dokterskoffer.

Met Milou speelde ze ook buiten op het hofje.

Lekker met water rommelen als het warm was.

Bijzonder aan deze meisjes is dat Milou

verloskundige is geworden en onze Els heel fijn

heeft bijgestaan bij haar bevalling van Sammie.

Els was daar zo gelukkig mee dat ze

Sammie als derde naam Milou heeft gegeven.

Een ander kastje dat bij ons is gaan horen is dit grijze kastje.

Daar kon ook veel in en we zetten er ons kerstboompje op.

Met echte kaarsjes natuurlijk, dat vond ik helemaal niet eng.

Toen we van het hofje verhuisden naar ons huis nu,

gingen het gele en het grijze kastje gewoon mee.

Hier zijn ze allebei te zien bij een verjaarspartijtje van Linde.

Elsje en Milou (die bij ons in de straat woonde)

konden samen heerlijk spelen op de brede stoep.

En nu? Nu gaan deze kastjes weer

mee naar ons nieuwe appartementje.

Het dressoir (niet meer grijs) komt in de keuken,

ik hang er mijn kastje met kannen boven.

De gele kast komt in de woonkamer.

Vol met de fotoboeken, de cadeautjes,

de kaarsen en nog heel veel meer.

Als hij na bijna 40 jaar trouwe dienst

tenminste niet in elkaar stort...

Linde

Met Hemelvaart kwamen onze dochters een dagje.

Voor de gezelligheid zeker, maar ook om spullen,

van hen, die hier nog zijn, uit te zoeken.

We kwamen ook de vlag tegen die hier op de foto staat.

Daar hoort een verhaal bij:

Onze dochter Linde zag op weg naar onze kapper

een showroom/fabriek met een paar vlaggen,

waaronder deze met in blauwe letters: 'Linde'.

Het bleek een merk te zijn van witgoed.

Samen hebben we de stoute schoenen aangetrokken

en gevraagd of we niet zo'n vlag mochten kopen.

Vanwege de naam natuurlijk

en zo vlak voor haar eindexamen...

Na enig overleg mochten we er een meenemen.

En ook nog aanstekers en een notitieblaadjesbakje.

Zo hing deze vlag met de wimpel en de schooltas

vrolijk te wapperen na het behalen van het diploma.

Nu kwamen we de vlag weer tegen.

Na even nadenken zei Linde: Hij mag weg.

Misschien is er wel een Linde in het land

die deze vlag met haar naam wil hebben.

Laat maar weten dan stuur ik hem op.

PS Ik weet eigenlijk niet of we onze vlaggenstok houder

wel mogen bevestigen aan ons gebouw.

Ga ik eens navragen...

Hier in de straat wordt bij elke gelegenheid

veel, vrolijk en enthousiast gevlagd.

Daar word ik altijd blij van.