Stop met opruimen, wees een sloddervos



Trouw - 07.12.2019

Vijf jaar na het verschijnen van 'Opgeruimd' van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo zijn we er wel een beetje klaar mee, al dat ontspullen en minimaliseren. Waarom zouden we gelukkig worden van boenen, schrobben en weggooien?
CINDY CLOIN

Heeft u het boek van Kondo ook in een hoek gegooid of zweert u erbij? En waarom? Niet iedereen is een Marie Kondo. De Japanse zorgde er sinds het verschijnen van haar boekje 'Opgeruimd' in 2014 voor dat overal ter wereld mensen de overvloedige spullen in hun huis die ze geen 'plezier' meer brachten gingen 'bedanken' voor bewezen diensten, om ze vervolgens weg te gooien. Met Kondo's mantra 'Geeft het je nog plezier?' hield je bijna niets meer over.
Zelf ben ik geen Marie Kondo. Bij elke oprisping om mijn huis vol speelgoed, knutselspullen en uitpuilende keukenkastjes eens grondig aan te pakken, kijken mijn kinderen elkaar meewarig aan. Weer zo'n opruimaanval van hun moeder die hoopt met lege kastjes ook een leger hoofd te krijgen. Gelukkig waait het meestal snel weer over. Maar moet het ook? Maakt het je leven opgeruimder, gelukkiger misschien?

'Onzin', zegt schrijver en journalist Marian Donner. Donner schreef het 'Zelfverwoestingsboek', eigenlijk een pamflet voor slordiger leven dat deze zomer verscheen. Ondertitel: 'Waarom we meer moeten drinken, stinken, branden en dansen.' Donner: 'We voeren een oorlog tegen onszelf. We blijven maar schrobben en boenen, boeken op kleur in de boekenkast zetten, kattenharen wegzuigen die er de volgende dag opnieuw liggen, in de hoop dat het ons een opgeruimde geest en een opgeruimd leven oplevert.'

Er zijn zeker mensen die uitstekend gedijen in een huis vol spullen en die een hartgrondige hekel hebben aan opruimen, weet Lammy Wolfslag van de Nederlandse Beroepsvereniging Professional Organizers. "Minimaliseren en ontspullen zijn de laatste vijf, zes jaar absoluut een hype, waarschijnlijk is er inderdaad sprake van het Marie Kondo-effect."
En dat is niet per se zaligmakend, vindt zelfs de professional organizer. 'Een ordentelijk huis en een minimalistische inrichting werkt misschien voor de één, maar voor de ander totaal niet. Ik zeg altijd: al staat je huis bomvol, er hoeft nog geen paperclip weg als je dat niet wilt. Er zijn allerlei overwegingen voor mensen om niet op te ruimen. Omdat je gehecht bent aan spullen en bijbehorende herinneringen, omdat je je tijd liever anders besteedt, omdat je het zonde vindt spullen zomaar weg te doen die je misschien ooit nog kunt gebruiken, omdat je het zo gezellig vindt al die prullaria. Maar...'

Natuurlijk is er een maar. 'Opruimen betekent keuzes maken', zegt Wolfslag. 'Als iemand heel veel spullen heeft, zou je dat kunnen zien als veel uitgestelde beslissingen. Hoe komt het dat iemand niet beslist wat hij of zij ermee wil? Als je je eigenlijk niet prettig voelt bij al die spullen, je er onrustig van wordt of elke dag behoorlijk wat tijd kwijt bent met het terugvinden van iets, dan is het misschien verstandig om wél op te ruimen. Ook al heb je er een hekel aan.'
Voor bijna iedereen geldt dat het lekker is als je huishouden min of meer op de automatische piloot gaat. Als het thuis een totale chaos is, dan drukt stress van bijvoorbeeld je werk zwaarder. Je hoeft niet in een klinische omgeving te wonen, maar zorg er op zijn minst voor dat je huishouden een werkbaar systeem is.'

Je van troep ontdoen om zo jezelf opgeruimder en gelukkiger te voelen. 'We willen onszelf voortdurend verbeteren en onder controle hebben', constateert Marian Donner. Volgens Donner, die zichzelf ziet als notoire sloddervos, zijn wijzelf het probleem niet maar zit het probleem in de wereld om ons heen. 'Onze wereld is gericht op beter en meer, waarin niets ooit genoeg is en je altijd productiever kan en moet zijn.' En dan gaat het niet alleen over een opgeruimd huis. Op alle leefgebieden worden we geacht een betere versie te worden van onszelf. Leef gezond! Wees dankbaar! Vind je geluk! Maak een plan, yes you can, spark joy! De hele zelfhulpindustrie die continu oproept in jezelf te investeren, is volgens Donner ondraaglijk streng, en ondraaglijk nuchter. 'Tegelijkertijd kampen veel mensen met stress, depressies en eenzaamheid. Wie weet is op deze manier proberen te leven wel schadelijk voor de geest.' In haar boek roept ze dan ook op om de teugels wat meer te laten vieren. 'Rook, drink, maak troep. Het is niet per se gezond, maar je voelt je in elk geval vrijer. En misschien maakt het wel gelukkiger'.

Michel Dijkstra, onafhankelijk geleerde op het gebied van oosterse filosofie, wijst erop dat we in alle opruimwoede niet moeten vergeten dat Kondo uit Japan komt en dat haar methode een flinke dosis oosterse filosofie ademt. 'Ze is sterk beïnvloed door shinto, de oorspronkelijke Japanse levensbeschouwing die staat voor verbinding met anderen en met de natuur. Er is respect voor alle objecten, ongeacht of iets leeft of levenloos is.'
Een belangrijk onderdeel van shinto zijn rituelen rondom zuiveren en schoonmaken, iets wat je ook duidelijk terugziet in het dagelijks leven in Japan. 'Wie schoonmaakt reinigt tegelijkertijd zijn geest én loopt minder kans op ongeluk', licht Dijkstra toe.
Met die achtergrond is het vanzelfsprekend dat je je oude lamp met respect bejegent, deze bedankt en hem daarna pas weg doet. Dijkstra: 'In de oosterse filosofie gaat het niet om het grote geluk of grote veranderingen in het leven. De westerse invulling is wat instrumentalistisch. Alsof je met opruimen direct een hoger doel bereikt in je leven. Dat is natuurlijk niet zo, maar de utopie verkoopt.'

Overigens vindt Donner ook weer niet dat we allemaal sloddervossen en rommelkonten moeten worden. 'Mijn bureau ligt vol troep en ik ben mijn sleutels altijd kwijt. Het is misschien minder perfect en efficiënt, maar ik gedij erbij. Leven betekent voor mij dat dingen vies worden en dat er spullen liggen. Ik wil niet als een schoonmaakmachine tekeergaan. En ik durf te beweren dat ongetwijfeld voor veel meer mensen geldt dat ze zich een stuk gelukkiger zouden voelen wanneer ze niet langer de druk voelen om op te moeten ruimen.'

Opruimen heeft niet alleen een individuele, maar ook een culturele betekenis,
vertelt Walter Weyns, cultuursocioloog aan de universiteit van Antwerpen. 'Opruimen is een vorm van reflectie. Wat vinden we de moeite waard om te bewaren aan stoffelijke zaken, aan tradities. Wat willen we doorgeven aan anderen en wat mag voorgoed verdwijnen? Opruimen krijgt zo bijna iets existentieels. In onze moderne samenleving overheersen rationele argumenten: iets moet vooral nuttig en functioneel zijn. Is dat niet het geval, dan kan het eigenlijk wel weg is de heersende gedachte.'

De boodschap van Kondo klinkt volgens Weyns bijna betoverend. 'Het gaat niet alleen om het wegdoen van spullen die geen nut voor je hebben. Je begint met iets kleins als het ordenen van je sokken en warempel: het kan, alles in je leven veranderen. Wat een belofte, wat een manier om regie over je eigen leven te krijgen.' Maar zo werkt het niet, denkt ook Wolfslag. 'Een kast uitmesten kan een kortdurend geluksgevoel geven, omdat het overzicht en rust in je hoofd brengt. Onderschat niet hoe lekker dat kan voelen. Maar jouw opgeruimde kastje is niet per se het begin van iets groters, van geluk.'
En stel dat het wél lukt om door je huis op te ruimen meer grip te krijgen op je leven. 'Hoe saai zou dat zijn?' vraagt Weyns zich af. 'Het rommelige, het speelse, het onverwachte kan je namelijk ook een gevoel van vrijheid en een boost aan creativiteit geven.'

Als het je prima bevalt om te leven in een rommelig en vol huis, hoef je niet te voldoen aan het maatschappelijk ideaalbeeld. Wat meer troep in huis, is een zegen voor velen. Dijkstra: 'Je kunt slaaf worden van je streven naar orde en rust. Misschien is vreugde in wanorde dan toch een beter alternatief.'


Els: 'Een paar jaar geleden verhuisde ik naar een kleiner huis. Er moesten wel spullen weg omdat het niet meer paste, maar dat vond ik zo lastig! Alles wat ik in huis heb, heeft betekenis. Neem bijvoorbeeld een tas met spullen van mijn eerste man. Hij was mijn grote liefde en is jong overleden. Je denkt toch niet dat ik zijn spullen wegdoe of in het rommelhok bij de fietsen zet? Hij verdient een plekje in huis.
In de dingen om me heen voel ik de aanwezigheid van mensen die er niet meer zijn. Maar ik voel ook de aanwezigheid van mezelf beter. De spullen maken wie ik ben. Als ik rondkijk, kan ik warm worden van alle herinneringen. De kentekenplaat van mijn eerste auto, een kaasstolp die we kregen bij ons huwelijk. Ik sleep hem sinds 1980 mee, terwijl ik helemaal geen kaasstolp gebruik. De kleren van mijn overleden moeder draag ik zelfs nog. Mijn zoons zijn gewend aan een rommelig huis. Zij klagen er niet over, we kunnen er prima in leven zo.

Ik erger me dood aan opruimgoeroes die zeggen dat je moet ontspullen. Als ik me ergens aan stoor, dan is het niet dat het huis vol staat, maar aan het feit dat ik niet genoeg schoonmaak. Het is moeilijk bijhouden met poetsen. Ik heb te veel schilderijtjes en voorwerpen voor aan de muur, dus staan ze ertegenaan. Net als stapels met boeken. Het benauwt me als ik bedenk dat ik misschien de tijd niet meer heb om alles te lezen. Het is mijn fear of missing out.'


Leuk dit artikel in Trouw: 
Ik ben wel benieuwd naar jullie mening over opruimen.
Over opruimen in de zin van ordenen, sorteren, wegdoen, afdanken.
Word je er blij van? Geeft het je rust en ruimte? 
Of word je er juist geïrriteerd en treurig van?

Ik vind het leuk om daar wat blogjes over te maken.
Mail me jouw ervaringen, als je dat wilt.
Fijne dag!


Maak er een lampje van...






Met al die grote cappucino's van tegenwoordig
blijven die gezellige leuke thee- en koffiekopjes
natuurlijk alleen maar in de kast staan.

Als we daar nu eens een leuk lampje van maken?



Ik ben te klein!




We zijn een paar dagen aan het bijspringen
in het gezin van onze dochter.
Onze schoonzoon is flink ziek,
hoge koorts, keelpijn en beroerd.

Onze kleindochter van 15 maandjes
is aan het opknappen van een fikse griep,
waterpokken en een oorontsteking.

De kleine Marijn doet het voorspoedig,
maar heeft ook elke twee uur de borst nodig.

Onze dochter is nog in haar kraamtijd.
Maar de hulp was vrijdag voor het laatst. 

Dus alle hulp is geboden.
Ik ben zo bezig met het voeden van iedereen
dat mijn eigen eetschema van alleen eten 
tussen 12.00 en 20.00 uur er helemaal bij inschiet.
Ik was juist zo lekker bezig om weer op 
een gezond gewicht te komen.

Laatst mopperde ik tegen Wim 
over mijn strijd tegen de kilo's.
Hij kan namelijk eten wat hij wil 
en blijft slank - lees broodmager.

Hij stelde voor om dan maar 
te proberen om iets langer te worden... 

Grapjas!!

PS Het is natuurlijk geen echt probleem, zeker niet
vergeleken met mijn herstel van de borstkanker,
maar soms is het fijn om over zo iets simpels 
iets te mopperen te hebben.



Het gevoel van verbonden zijn, daar kom je thuis!


Ik ben bezig met mijn winterrondbrief. In een stukje over mijn zoektocht naar hoe om te gaan met de over elkaar buitelende crisissen die we tegenwoordig meemaken, kwam ik nog maar eens weer uit bij het troostrijke gedachtengoed van Matthijs Schouten.

Hij zegt: 'Het gevoel van verbonden zijn, daar kom je thuis!'

Matthijs Schouten (1952) is ecoloog, godsdienstwetenschapper, hoogleraar Natuurbeheer in Ierland en Wageningen, strateeg bij Staatsbosbeheer, boeddhist en meditatieleraar.
Hij ziet hoe de aarde kapot dreigt te gaan, maar toch blijft hij hoopvol: 'Ik ben zo blij dat ik in mijn werk contact heb met jonge mensen, mijn studenten. Ik zie wat zij aan oplossingen bedenken. Ik zou simpelweg niet anders kunnen dan hoop hebben. Dat is ook wat ik in mijn boeddhistische training geleerd heb: je kunt alleen maar zo goed mogelijk doen wat je doet. Wat het resultaat zal zijn weet je toch niet. Als je erg bezig bent met het resultaat houdt het op, dan gaat het mis. We zijn door een web van verbindingen en betrekkingen verbonden met de wereld om ons heen. Alles wat we doen en zeggen heeft daarom invloed, alleen kunnen we de reikwijdte nooit overzien.'




Ik heb ooit een Ted Talk van hem gehoord in TEdxApeldoorn. 

Hij heeft diepe indruk op mij gemaakt. 

Iedereen kan het bekijken.

Klik hier
Het is in het Engels, niet ondertiteld.


En later hoorde ik hem spreken in televisieprogramma:
'De verwondering'.

Wie het ook eens wil horen klikt hier 
Gewoon in het Nederlands.

Van harte aanbevolen!






Blij weer naar huis!



Vanmorgen moest ik al vroeg bij de oedeem therapeute zijn voor mijn eerste behandeling. Ik zag er wel tegen op en inderdaad viel het ook niet echt mee. Ik heb in mijn borst rond het litteken harde plekken die deze Inge wil proberen los te masseren om daarmee het vocht er uit te krijgen. Dat gaat niet met zachte hand. Ook zet ze een apparaatje in. Maar ze ziet er tegelijk ook wel fiducie in, dus dat betekent ik wekelijks terug moet / mag komen voor deze behandeling.

Ik liep terug naar de uitgang toen ik doorkreeg dat men daar in afwachting was van Sinterklaas. Hij zou na een kleine toespraak gelijk naar boven gaan, naar de kinderafdeling.

Tegelijk kon ik me meer verzoenen met mijn lot. Je zal toch maar een kindje in het ziekenhuis hebben liggen. Dan maar veel liever zelf 'aan de beurt' zijn, wat trouwens eigenlijk ook niet heel erg, maar op zijn hoogst 'onaangenaam' is.

Dus blij ging ik weer naar huis. Op naar een kopje koffie! 
   




Marijn




Op 29 november om 7.21 uur is onze kleinzoon Marijn Joris geboren.
Hij is helemaal gezond: 4100 gram en 52 cm.
Hoe meer gelukkig kun je dan zijn?

Diezelfde vrijdag mochten we hem al komen bewonderen.
Een heel gaaf mannetje die iets heel bekends in zijn snoetje had, 
maar er toch ook weer heel anders uitzag als zusje Sammie. 

  

Deze foto kreeg ik vanmorgen vroeg.
Zo lief!

Straks ga ik op bezoek, dan kan ik met hem knuffelen, zodat zijn moeder ook wat aandacht kan besteden aan Sammie, die ook nog maar vijftien maanden klein is en bovendien, de waterpokken, een oorontsteking en een griep achter de rug heeft en wel wat aandacht van haar eigen moeder kan gebruiken.

Dat knuffelen is natuurlijk helemaal geen straf.

Er is weinig wat ik zo leuk vind als met zo'n klein mannetje in mijn armen zitten en mijn ogen uitkijken, want daar kan ik helemaal geen genoeg van krijgen.




Een dag met een gouden randje!


Wij kregen mijn tante Catrien, oom Joop, 
mijn nichtje Marianne en haar vriend Mark op bezoek.
Ze wilden wel eens zien hoe we hier nu wonen.

Het was een dag vol kou en mist. 
Tijdens een wandelingetje werden deze foto's gemaakt:




Maar binnen hadden we het zo gezellig!
Marianne had heerlijk notenkoek gebakken 
en we kregen heel veel verwencadeautjes 
en een mooie pot met roze hyacinten.

 Deze foto maakte Wim door de balkondeuren
toen we aan het natafelen waren na de lunch.

Een dag met een gouden randje!


Eerste advent!




In ons nieuwe huisje hebben we 
geen opbergplek meer voor onze adventskrans.

Daarom heb ik gisteren onze oude jaren-60 kandelaar 
een mooi plekje gegeven op de keukenkast,
en de eerste kaars aangestoken 
toen het buiten dichttrok van de mist 
en het al bijna begon te schemeren.

PS Ik heb onze oude krans nog even opgezocht.
Twee jaar geleden zette ik hem op ditzelfde blog
samen met deze sterretjesfoto's. 

Wat een pak sneeuw hadden 
we toen al voor de kerst!






Lang leve Annemiek!




Een jaar of wat geleden gingen een paar vriendinnen en ik op bezoek bij het consuminderhuis Parkstad in Landgraaf. Op deze wazige foto sta ik met mijn snufferd weer vooraan en achter mij staat Annemiek, de oprichter van het consuminderhuis die ons een uitgebreide rondleiding gaf.

Ze heeft van alles verteld en wat ik er van onthouden heb is dat ze een heel eigen en inspirerende kijk heeft op hulpverlening. Ze vindt dat de hulp die normaliter gegeven wordt vaak de zorgverlening in stand houdt en de zorgvragers klein en afhankelijk. In haar consuminderhuis, een soort kringloopwinkel, kan iedereen die aan de grond zit terecht voor gratis spullen maar ook voor boodschappentassen met etenswaren. Het is dan wel de bedoeling dat je zelf een steentje bijdraagt: Ook al ben je nog zo uitgeput van alle geldzorgen en andere problemen, je kunt altijd iets doen, ook al is het maar een ochtendje in de week kleding sorteren of meehelpen bij het draaiende houden van de winkel. Dat geeft je gelijk een goed gevoel. En ook een 'samen sta je sterker' gevoel. 

Er wordt groente verbouwd. Er zijn kookworkshops waar je kunt leren hoe je gezond en lekker kunt koken met simpele en voedzame ingredienten. Er zijn maandelijkse consuminder 'kringen' waarin je leert hoe je met een klein budget de maand door kunt komen, hoe je energie bespaart en zelfs hoe je uit de schulden kunt komen. 

De spullen in de weggeef winkel worden geschonken door mensen die de spullen over hebben en de etenswaren die soms bijna over de datum zijn komen van winkels die dit anders misschien weg zouden moeten gooien en weten dat dit echt heel goed terecht komt.

In de maand voor de Kerst schrijft Annemiek op haar blog verhalen over de mensen die ze helpt. Schrijnende, hartverscheurende verhalen soms, waar ze echt het verschil weet te maken en mensen met de juiste aanpak weer leert geloven in zichzelf. Ook vertelt ze soms hoe ze wel eens heel duidelijk kan maken aan bijvoorbeeld deurwaarders of rechters wat een onrecht er is geschied en wat er nu nodig is. 

Annemiek vertelt het hele jaar door trouwens op haar blog met humor en relativeringsvermogen hoe je zelfvoorzienend kunt leven, hoe je kunt genieten van kleine dingen, hoe je je kunt voorbereiden op slechtere tijden en mindere gezondheid, over haar lieve poes Floor, de woensdagvriend en haar relatie met 'hij die de sla laat groeien'.

Wie een steentje bij wil dragen aan dit goede werk van Annemiek en al haar vrienden van de inmiddels twee consuminderhuizen kan in de adventstijd tijd geld overmaken. Zo krijgen alle mensen die daar bekend zijn een fijne tas met spullen om ook een gezellige kerstmaaltijd op tafel te kunnen zetten. 

Er wordt van alle giften ook een voorraadkast gevuld om het hele jaar door mensen te kunnen voorzien van de meest eenvoudige levensbehoeftes zoals rijst, meel, olie, broodbeleg enzovoort. 
Er zijn namelijk mensen die helemaal niets meer hebben en in de reguliere hulpverlening zes weken moeten wachten op hulp of geld. Dan krijgen ze bij Annemiek direct, dezelfde dag noodhulp. En die pakt ze dan uit dat voorraadkamertje.

Lees haar blog en volg je hart! 
Van harte aanbevolen! 

PS Je kunt je gratis abonneren - rechtsboven - op het blog van Annemiek: 

PS Annemiek heeft ook nog een heel goede rubriek in het tijdschrift 'Genoeg' waarin ze aanschouwelijk maakt hoe je je eigen groentetuin kunt opzetten en bijhouden. En dat kan ook op hele kleine schaal in potten op de stoep! 

Daar word ik gewoon vrolijk van...





     



Of het nu kleine dots zijn of grote,
of ze in een kleur zijn of in alle kleuren,
of ze op een pyjama staan of op de muur,
of het op een bang is of op een theepot, 
of ze regelmatig geplakt zijn of lukraak....

...ik vind ze echt bijna altijd leuk!
 Ik word er gewoon vrolijk van.


Ingrid is weer terug




Ingrid met haar blog 'ing-things',
zij van die leuke, creatieve boeken
over de leukste kringloopvondsten,
en al die geweldige zelfmaakideetjes,
zij, met die pure, eerlijke filosofietjes 
over het leven en de liefde,
over mooie en lelijke dingen,
die er allemaal mogen zijn...
zij dus, was een tijdje weg.

Maar gelukkig is ze er weer. 
Ik lees elk blogje van haar met heel veel plezier.

En nu had ze weer zo'n leuke vandaag:
Die moet ik even met jullie delen.

Klik hier ing-things.blogspot.com
en ze pakt je (of in ieder geval mij) in 
met haar zelf-maak-beschermengeltjes.

Heel fijn dat je weer voor ons blogt Ingrid,
want jij vrolijkt mijn dag op!





Zo lief, dat ik bijna moet huilen...




Een beetje donker filmpje, 
waarin je net kunt onderscheiden 
hoe goed onze Sammie al mee kan doen 
met het liedje dat haar mama voor haar zingt.

Zo lief, dat ik bijna moet huilen...
Zeker als ze aan het eind voor zich zelf klapt.
Schattiger wordt het niet!



Dat vind ik nou leuk!




Tja, de winter is in aantocht.
De geraniums (of gerania??) waren uitgebloeid.

Op ons kleine balkonnetje hebben 
we nu naast de viooltjes deze twee witte kerstrozen.

Kijk ze nou lief en dapper hun best doen
in het koude herfstzonnetje!

Vind ik nou leuk!


Energie



Ik had gisteren een moeilijke dag. Na een kopje koffie bij een vriendin ging al om een uur of 1 in de middag bij mij het licht uit. 'Okee... probeer je niet te ergeren Jacquelien en ga rust nemen!'.

Ik ging naar bed en probeerde te slapen. Dat lukt van geen kanten. Ik werd steeds afgeleid door de bestralingsuitslag boven mijn borst(en) in het gebied dat je ziet bij een t-shirt met een open ronde hals bijna tot aan het kuiltje in die hals. 
Die uitslag was aan het einde van de bestraling en nog veel meer daarna ontstaan. Gloeiend, beetje pijnlijk en nu vooral jeukend. 
En je wilt er niet aan zitten, maar het gaat zo vanzelf. 

Ik smeer er van alles op. Alles helpt wel een beetje. Aloë vera gel verkoelt, net als de Urtica gel van Weleda. We hebben ook nog de Bepanthen gekocht en ik gebruikte al CBD balsem die vooral heel fijn en ook wat pijnstillend was tijdens de bestraling.

Maar ja, nu leek het alsof niets meer hielp. Ik heb in dat gebied ook wel eens zonneallergie blaasjes gehad, daar deed het een beetje aan denken, al begon de jeuk nu wel erg te overheersen. Wim belde met de ziekenhuis of we er ook een hormoonzalf op mochten doen tegen de jeuk. Er werd overlegd en dat werd toch afgeraden. Maar misschien zou koelen helpen! Gelukkig hebben we een ice-pack in ons vriesvakje liggen en dat ging met een brandschone theedoek er om heen op de brandende jeukende huid tot die ijs- en ijskoud was. En dat verdoofde gelukkig. Hadden we dat maar eerder geweten.

De rest van de dag heb ik alleen maar een beetje gelegen, tv gekeken en Netflix. Ik kreeg zelfs een bordje eten in bed. In de avond heb een vriendin die vanochtend langs had willen komen met pijn in mijn hart afgebeld. Als ik nog zo moe zou zijn dan werd het niets. 

We krijgen straks ook vrienden voor de lunch. Wim gaat dat verder regelen als ik te moe ga zijn.
Dat gaat zo tegen alles wat ik ben in!!! Ik houd er van om alles gezellig te maken en heerlijke dingen in huis te halen en te kokkerellen. Maar gelukkig, ik heb aardig geslapen en ga zo voorbereidingen voor die lunch treffen, nog even een paar boodschapjes doen. En dan maar hopen dat ik er een uurtje bij kan zijn. 

Ik hoop dat ik volgende week weer wat meer mijn eigen vertrouwde energieke zelf ga worden. Dat zou tenminste volgens de dokters in de lijn der verwachtingen liggen. 

Wat mooi uit zou komen omdat ook in de lijn der verwachting ligt dat ons tweede kleinkind in aantocht is... Als ik daar aan begin te denken kan ik helemaal niet meer slapen. Zo spannend!! 


#bedankjedokter



Gisterenavond las Claudia de Breij een prachtig gedicht 
voor op tv bij DWDD bij de actie #bedankjedokter.

Ik wil hierbij dan ook alle dokters en verpleegkundigen 
heel hartelijk bedanken die mij hebben geholpen
  nadat op 30 augustus bleek dat ik borstkanker had.



Stralend en wel!




Nou, dit zijn ze dan:
de vijftien lege canvas doekjes die ik op elke dag dat ik bestraald werd heb vol getekend, geschreven, geschilderd, gekleurd of gestempeld.

Niet om dat ik iets moois wilde maken, maar gewoon bij wijze van afstrepen van de dagen: Het stapeltje lege doekjes werd steeds kleiner.

En vooral ook om met iets heel anders bezig te zijn. Je kunt nu eenmaal niet de hele dag lezen en Netflix en televisie kijken zonder je heel passief te gaan voelen.

Zelf iets maken heeft altijd een helende werking. Eigenlijk 'dondert' het niet precies wat...

En er waren dagen dat ik me nerveus voelde en dan is het rustgevend om een uurtje zomaar iets te doen wat niet nuttig hoefde te zijn.





Wim heeft 15 spijkertjes in de muur 
geslagen in onze slaapkamer. 

En ik moet zeggen, in zijn geheel 
ziet het er vrolijk, kleurrijk en stralend uit. 
Ik ben er best blij mee...

PS Beetje uitleg: 
Bij het oranje werkje wilde ik iets vrolijks maken. 
Ik heb er het woord 'Oui' op gestempeld in het kader van: 
'Zeg maar ja tegen het leven in de gloria!'

En het werkje daaronder heeft 
gestempelde telefoontjes en brilletjes.
Die staan voor mijn liefste manieren van contact.
Zien en spreken / luisteren...