Opruimen volgens Marie Kondo – gelukkig met genoeg


Nu op Netflix een serie over Marie Kondo te zien is, staat haar opruimmethode weer volop in de belangstelling. De aandacht gaat daarbij vooral naar ontspullen. In elke aflevering worden schokkend veel vuilniszakken afgevoerd. Al kijkt Marie Kondo glimlachend toe, is dit nou echt wat de Japanse opruimcoach bedoelde met spark joy?

Het boek Opgeruimd dat in 2011 verscheen, maakt van Marie Kondo een wereldster. Dat succes is voor een groot deel te danken aan een simpel maar briljant idee: kleren moet je niet op stapels leggen, maar rechtop zetten. Alles, van onderbroeken tot spijkerbroeken, vouw je tot rechthoekige pakketjes die je rechtop zet in een la of doos. Dat is de praktische kant van haar opruimmethode, maar de basis ligt bij hoe je omgaat met je spullen.


Nikszeggende shirts

Volgens Marie Kondo draait alles om spark joy, de titel van haar tweede boek. Als je thuis de boel gaat uitmesten, pak je alles wat je hebt één voor één in je handen. Elk t-shirt, elk boek. Terwijl je het vasthoudt, stel je jezelf de vraag: ‘Does it spark joy?’ Dat betekent zoiets als sprankelt het, word je er blij van? De shirts waar je blij van wordt blijven, de nikszeggende shirts kunnen weg (na ze nog wel eerst persoonlijk te hebben bedankt voor de tijd dat ze bij je waren). Het resultaat is dat de Amerikaanse huishoudens in de Netflix-serie Tidying Up with Marie Kondo tientallen vuilniszakken volstouwen met sokken, bakvormen en kerstdecoraties waar de glans vanaf is.

Denk niet aan je ikje of je vonkje

Het voelt niet lekker, dat weggooien. Naema Tahir verwoordde laatst mooi in een column voor Trouw waarom ze moeite heeft met spark joy: ‘Vergezocht of niet, het gaat om een levenshouding waar we in het Westen goed in zijn: afgaan op je momentane gevoelens, je verlangens van het ogenblik. Zo gaan we ook vaak om met spullen. Willen we iets, dan kopen we het, willen we het niet meer, dan gooien we het weg.’ Het probleem is dat veel spullen voor ons maar heel kortstondig sprankelen. En dan ook nog op het verkeerde moment: pas als we zoveel hebben gekocht dat we omkomen in de troep. Tahir koopt al vier jaar nauwelijks kleding meer. Dat is een betere manier dan shoppen en daarna ontspullen. ‘Waarom zou je het niet anders doen’, zegt Tahir. ‘Neem voordat je iets koopt een kledingstuk in de hand, denk niet aan je ikje of je vonkje, maar vraag je af of je er over tien jaar nog in zou willen lopen. Zo niet, laat staan.’ 

Houden van je spullen

In Nederland hebben we iemand die al over spark joy schreef toen nog niemand had gehoord van Marie Kondo. Inge van der Ploeg schreef in 2001 Houden van je spullen. Het is een klein boekje dat gaat over hoe je je huis opruimt. Niet door weg te gooien, maar door goed te zorgen voor alles wat je hebt. Als ze uitlegt dat iets ‘koud’ of ‘warm’ kan voelen, komt dat erg in de buurt van spark joy.  Een koude plek is een stoffige hoek op zolder met dozen waarvan je niet weet wat erin zit. Om die plek ‘warm’ te maken, hoef je niet rigoureus weg te gooien. De dozen openmaken en de spullen een goede plek geven, helpt enorm. Je spullen koesteren, daar gaat het bij haar om. Houden van je spullen is een paar keer herdrukt en nog steeds te koop.

Je spullen willen je helpen

Ik denk dat Marie Kondo haar spark joy ook zo bedoeld heeft. Dat zie je als je verder kijkt dan het opvouwen en weggooien. Houden van je spullen is voor haar extreem belangrijk. Als ze thuis komt en haar schoenen uit doet, bedankt ze haar schoenen dat ze haar die dag hebben willen dragen. In elke nieuwe aflevering van de Netflix-serie zie je de bewoners verbaasd en wat ongemakkelijk toekijken als ze, op haar knieën met haar ogen gesloten, het huis begroet. 
Het huis is bezield, net als alle dingen. ‘Je spullen willen je helpen’, heet één van de alinea’s achterin Kondo’s boek ‘Opgeruimd!’. Spullen die je niet meer gebruikt, gooi je niet weg. Je laat ze los en wenst ze een goede reis.

lse Ariëns voor tijdschrift Genoeg
bron


Lentegevoel!




De winter duurt nog een dikke vier weken,
maar wij hebben al lekker in de zon koffie gedronken
en onze dochters hebben het lentegevoel ook al te pakken. 

Van de ene dochter kreeg ik deze foto's 
van een wandeling die ze zaterdag maakte.

Van de andere dochter een link naar dit lied van Anouk: 

'Lente, ik hou zo veel van jou!'



Schoenen opbergen



Supermooi schoenenkastje in een verloren hoekje in de hal.
Bakje met sleutels er boven op. Heel handig.
En het valt bijna niet op.

Nog twee opbergplekken voor schoenen.
We meer in het zicht maar toch heel georganiseerd. 

Hier wordt het al een overweldigende hoeveelheid. 
Die zou ik dan nog liever in zo'n trapkast willen verstoppen.



100 jaar Bauhaus




Voordat de grootschalige vernieuwing van start gaat, 
pakt Museum Boijmans Van Beuningen nog één keer groots uit 
met de tentoonstelling ‘nederland ⇄ bauhaus – pioniers van een nieuwe wereld’. 


In 2019 is het honderd jaar geleden dat het Bauhaus werd opgericht, de revolutionaire kunst- en ontwerpschool waarvan de invloed nog steeds voelbaar is. Bijna 800 objecten - kunstwerken, meubels, keramiek, textiel, foto’s, typografie en architectuur - geven je unieke inzage in de inspirerende wisselwerking tussen Nederland en het Bauhaus door de jaren heen.

Dromen van een nieuwe wereld en zoeken naar eenvoud en functionaliteit behoren tot de beginselen van het Bauhaus.
In 1919 sticht architect Walter Gropius in het Duitse Weimar de revolutionaire academie voor architecten, kunstenaars en industrieel ontwerpers.

In een tijd dat alleen een kleine bovenlaag zich kostbare en door kunstenaars vormgegeven producten kan permitteren, werkt het Bauhaus vanuit het ideaal om een mooi en functioneel design voor iedereen bereikbaar te maken.

De baanbrekende uitgangspunten van de opleiding, later wereldwijd van grote invloed, hebben ook in Nederland nadrukkelijk weerklank gevonden in architectuur, vormgeving en het ontwerponderwijs. Museum Boijmans Van Beuningen legt dit Nederlandse Bauhaus-netwerk voor het eerst in een groot overzicht bloot.


 Marcel Breuer en Wassily Chair
 Mart Stam en stoel S43
Ludwig Mies van der Rohe en stoel S533



Zoveel liefde voelen...






vijf maanden, twee tandjes komen door, zeveren, snipverkouden
maar als Sammie lacht gaat de zon schijnen


Opruimen dus weer...





Na alle oude administratie was mijn oude post aan de beurt.
Deze dozen stonden in de kast op zolder. Het waren oude schoenendozen die ik netjes had beplakt voor alle ontvangen post van 31 huwelijks jaren. Nooit meer naar gekeken.
Er waren 5 dozen met kaarten die we in ons huwelijk hebben gekregen. Verjaardagskaarten, beterschapskaarten, vakantie groeten, geboortekaartjes, rouwbrieven, kerstkaarten, 'zo maar' kaartjes enzovoort. Ik heb ze allemaal doorgekeken.
En ik ben van 5 dozen naar 1 gegaan. Waar heb ik op gelet? Ik bewaarde niet de voorgedrukte kaarten met alleen een naam er op maar wel:

- echt opvallend mooie en creatieve kaarten
- kaarten van dierbare mensen die er niet meer zijn
- geboorte- en rouwkaarten van naaste familie en vrienden
- kaarten met een opvallend lieve boodschap
- kaarten met een heel persoonlijke inhoud


Zo gingen er twee grote kratten met kaarten weg. Daarvan wilde mijn schoonmoeder de leukste graag hebben om voor onze kleindochter een plakboek te maken met leuke plaatjes. Dat komt dus helemaal goed terecht. Ik heb die apart gehouden en die gaan binnenkort naar haar toe. Daar is ze dan wel even zoet mee.

Maar toen: Wim had nog 1 doos met post en dagboeken die hij gewoon wil houden en ik zelf had 2 dozen met brieven uit mijn jeugd, van voor de jaren samen met Wim hier in Zutphen.
Dat bleek echt een trip door memory lane.

En ook opvallend: In die jaren zonder mobiele telefoon, - trouwens in mijn studententijd had ik geen eens een vaste telefoon, we gingen bellen met kwartjes in een telefooncel - schreven we dus brieven. En wat voor brieven. Brieven waar je echt voor moest gaan zitten om ze te lezen en ook om ze te schrijven. En die je nog net voor 6 uur op de bus deed en waarvoor je niet bijna kon wachten op de postbode. Zo heel anders dan de app-jes van nu die binnen een tel 'over' zijn.
Het afwachten en verlangen naar een brief was een deel van je bestaan. 


Ik vond brieven van vriendinnen die vertelden over hun leven na de middelbare school, brieven van mijn ouders - bijna onleesbaar - meestal van mijn moeder, brieven van tienerbroertje dat het heel interessant vond: een grote zus in de grote stad. Maar ook brieven die mooi en kunstig waren gemaakt met stempels en een originele vormgeving. Meer een soort post-art.

En brieven van vriendjes. En complete liefdesbrieven. Tjonge wat een heftige gevoelens werden aan het papier toevertrouwd. Ik heb Wim zijn oude brieven aan mij weer eens laten lezen. Brieven compleet met ontboezemingen en liefdesgedichten, soms haast romantisch drama.
Tja je bent jong en maakt die heftige gevoelens - als stille wateren met diepe gronden - voor het eerst mee. En zo waren we weer even in contact met elkaar en onszelf van veertig jaar terug.
Wat ongelofelijk lief, maar soms ook heel ver weg, alsof het iemand anders betrof. Vreemd en tegelijk ook weer zo vertrouwd, want van sommige brieven wist ik nog precies waar ik ze ontvangen en gelezen had. Wim heeft van mij trouwens niet meer dan een enkele brief. Misschien schreef ik er minder, misschien heeft hij ze weggedaan. Hij wist het ook niet meer. Want wat ben je dan ook veel kwijt uit je geheugen.

Ik heb mijn eerste vriendje geapp-t en gevraagd of hij zijn oude brieven misschien weer eens wilde lezen of terug hebben, Hij blijkt van mij ook nog post 45 jaar te hebben bewaard die hij nooit meer heeft terug gelezen. Die gaat hij opzoeken en daar komen we nog op terug. Van een ander vriendje heb ik ook nog veel post maar hem ben ik uit het oog verloren, hij woont in het buitenland. Daar kon wel wat van weg.

Kortom, ik zat dit weekend - onder het schaatsen kijken door - soms met een brok in mijn keel te lezen. Ik ben van 2 dozen naar 1 doos gegaan en heb alleen die brieven bewaard waar ik blij van werd. En die mijn dochters met een gerust hart mogen lezen als ze dat eens mochten willen.

Dat is dus ook opruimen. Ik ben opgelucht, maar merk wel aan den lijve hoe veel lastiger dit soort dingen zijn dan het uitzoeken / opruimen van bijvoorbeeld vazen of handdoeken.
Maar er staan er nu drie dozen netjes op zolder. Die mogen met ons verdere leven mee.



Ronduit leuk!





Zo'n cirkel op de muur kost niet veel en geeft een groots effect!



Gelukkig hebben we de foto's nog.





Bij het ontspullen van ons huis ben ik begonnen met de dingen die makkelijk gaan. Een koffer of tas die ik nooit heb gebruikt is makkelijk weg te doen. Poezenmandjes die overbodig zijn ook.
De spullen die naar vrienden of familie kunnen ben ik zo 'kwijt', emotioneel gezien bedoel ik.

Het besluit om mijn tekentafel af te danken was lastiger maar is nadat ik dat besloten had is het kalm in mijn hoofd. Nu is het nog wachten op een goede plek voor het ding. Dat komt goed.

Ik heb jaren van zorgvuldig bewaarde administratie opgeschoond. Dat vond ik niet makkelijk. Afgelopen week heb ik me op nog iets moeilijks gestort: jaren en jaren ontvangen post en geschreven dagboeken. Dat was een heuse trip door memory lane. Daarover later meer.  

En nu ben ik dingen aan het wegdoen die ik al lang heb en graag zie. Maar eerlijk gezegd nooit gebruik. Zoals deze melkbekers. Ik drink nooit een beker melk. En koffie en thee drink ik uit een glas of een grotere beker met een oor. De bekers staan op marktplaats. Er wordt al op geboden.
Dat voelt fijn en ook een beetje verdrietig. 

Maar als ik ze straks kwijt ben heb ik op dit blog in ieder geval de foto's nog!



Opruimen dus.


Ik heb het nog niet eerder uitgelegd, maar Wim en ik zijn - sinds we niet meer bij de woongroep de Naobers gaan wonen - op zoek naar een andere mogelijkheid om kleiner en comfortabeler te gaan wonen, liefst gelijkvloers, met twee slaapkamers en een buitenplek voor minstens een tafel voor vier. Het mag klein, maar het moet licht en wel in een beetje gezellige buurt.

Omdat we nooit met onze spullen in zo'n huisje passen ben ik alvast maar begonnen met op- en leegruimen. Stilletjes hoop ik dat door de energie die vrijkomt door dat ruimen deze nieuwe plek misschien wel sneller vrijkomt.

Ik ben op allerlei plekken tegelijk bezig: Maar doe het gestaag en stap voor stap. 
Omdat ik ook als opruimcoach werk is het opruimen zelf ook weer een leuke ervaring.
Bij jezelf opruimen is echt anders dan bij een ander.
En het is ook leuk om te zien welke weerstanden en smoesjes je dan bij jezelf ook tegenkomt.

Zo probeer ik dingen te slijten bij vrienden of onze kinderen. Dit door een tante geborduurde werk hangt nu bij een vriendin aan de muur. Ze heeft ook een hele grote mand meegenomen die ik jarenlang gevuld met wol en katoen op zolder had staan. De wol had ik al eerder weggegeven. Ik heb nu nog een klein beetje wol over waar ik met een grote vaart lieve babytruitjes en sokjes van aan het breien ben. Straks ga ik gewoon nieuwe wol kopen als ik iets wil maken. Dat is ook wel weer eens fijn. Zo is er ook al onze oude poppenkast met Jan Klaassen, Katrijn, de agent en de boef naar Nijmegen. De verkleedkist met inhoud mag daar ook naar toe. Onze dochters en ik zijn in onderhandeling over hun eigen poppen en alle kleertjes die oma daarvoor maakte en het wiegje dat nog van mij was. 
Op de zolder en in de kelder valt de meeste winst te halen in de zin van grote ruimte innemende spullen. Die hebben daar soms jaren gestaan zonder enige urgentie om weg te doen.
De weggeef-groep waar ik al eerder over vertelde is ideaal omdat mensen heel blij zijn met deze dingen, maar ook omdat ze het op komen halen. Dat scheelt ritjes naar de kringloop. 

Ik heb niet overal foto's van maar deze dingen hebben de afgelopen tijd het pand verlaten. 
   
  
  
  


Elke keer haal ik iets tevoorschijn, sudder er wat over, overleg met Wim - die alles wil houden - bedenk wie ik er een plezier mee kan doen en als ik zo niemand weet zet ik het - als ik er aan toe ben - op de weggeefgroep. Als er dan reacties komen ben ik blij en is het wegdoen makkelijker. 

We ruimen ook boeken op. Als richtlijn heb ik de plaats die er is in de boekenkast. Overal in huis duiken boeken op die als we ze willen houden in de kast moeten passen. En past het niet, dan moet er iets anders uit. Ook (her)lees ik boeken om te bedenken of ik ze wil houden. 

En ik ben met alle papieren bezig. Ik duik zo nog even in dozen met oude liefdesbrieven en zo...
Maar daarover een volgende keer.


Mooie slaapkamer!




Slaapkamer waar het bed tegen een wandje is geplaatst.
Achter het wandje is er voor hem en voor haar een plek om kleding weg te hangen.

Aan het muurtje hangt boven het bed een Japanse prent. Het is een mooi bed opgemaakt met mooi wit beddengoed.

Een speciaal op maat gemaakt nachttafeltje kan over het bed worden geschoven. 

Er is gekozen voor zacht licht aan de wand en bij het bed voor elk een lief bedlampje.

 Tegen de grote wand hangen vier prachtige door mijn tante Catrien 
met de hand gekalligrafeerde haiku's over de vier seizoenen.