Feeling good!

Vanmorgen fijn opgestaan.
Ik ben er weer.

Heerlijk wat gerommeld in huis:
planten en bloemen verzorgd,
dingen even verzet en hergeschikt, 
wasje opgehangen, wat afgenomen, 
een beetje geordend en opgeruimd 
en tevreden rond gekeken. 

Net een kopje groene thee gezet in mijn hartenglas,
een paar gezellig belegde beschuitjes erbij 
en toch maar weer mijn vitaminepilletjes
(die had ik uit nijd even laten staan) 
en heb eerst maar eens een paar keer 
dit lied van Jim van der Zee beluisterd.

Beetje meewiegen, beetje meezingen 
en helemaal kunnen meevoelen:
'A new day, a new dawn
and i am feeling good!'

Ook even luisteren?

PS 
Heel erg hartelijk bedankt voor alle lieve reacties.
Het helpt! Echt waar!

Ik leer langzaam ziek te zijn en te voelen 
wat daar allemaal mee samenhangt en 
dat het helemaal niet erg is om 
me kwetsbaar en bang te voelen. 
Sterker nog, het gaat al snel beter 
als ik het alleen al benoem of even huil.

Echt een ontdekking.
En nu voel ik me goed 
maar dan ook echt goed.
Dat is ook fijn om te delen!
Een hele mooie dag gewenst!


'Wees maar lekker ziek. Daar knap je van op!'



Lieve kaarten en aardigheidjes van bloglezeressen.

Tja, gisteren niet geblogd. Ik was ziek. Ik bedoel: ik voelde me ziek. Natuurlijk ben ik al ziek, ik heb borstkanker en ben herstellende van de operatie, maar nu voelde ik me ook ziek.

Ik had na de operatie vrijdag een schema voor pijnbestrijding meegekregen en daar deed ik het prima op. Ik was niet misselijk van de narcose en had gewoon eetlust. Ik had nog het meeste last van mijn keel, waarschijnlijk van de beademingsbuis. En eerlijk is eerlijk, ik genoot van alle lieve berichtjes en kaarten en bloemen en bezoekjes. Ik zou dit programma voor die borstkanker wel eens eventjes stap voor stap afwerken. Alle voorbereidende behandelingen had ik (ondanks dat het echt niet grappig is als ze steeds opnieuw met een dikke naald in je arme borst prikken) goed doorstaan en de operatie ook. Ik had de eerste tien dagen niets wat hoefde en voor die uitslag van de weggenomen weefsel hoefde ik me tot volgende week maandag niet druk te maken, want er was toch niets aan te doen. 

Toch veranderde er iets. De chirurg die me geopereerd heeft kwam aan het eind van de middag nog even praten. Ze vertelde dat ze de tumor goed had kunnen voelen en verwachtte dat de snijvlakken schoon zouden zijn, maar dat de patholoog dat nog moest onderzoeken. En dat als er toch uitzaaiingen waren in de poortwachtersklier 'we zouden gaan voor een genezende behandeling'. Eigenlijk had ik nog helemaal niet echt gedacht aan die opties. Natuurlijk zouden die snijvlakken schoon zijn. En ik was er stilletjes van uit gegaan dat ook die klier schoon zou zijn. Dat plantte het eerste zaadje van ongerustheid. Ook vertelde ze dat de tumor op een cosmetisch ongelukkige plek had gezeten. Ze had haar best gedaan, maar het zou kunnen dat de positie van de tepel niet meer zo mooi zou zijn als eerst. Maar na afloop van de bestralingen zou daar nog iets aan kunnen worden gecorrigeerd. Dat is natuurlijk niet het ergste, maar dat was wel het tweede waar ik helemaal niet op bedacht was geweest en dat gaf me het gevoel van donkere wolken die bezig waren zich samen te trekken op de plek waar ik zelf nog volop bezig was met: 'Ik wil hier een goed doorheen komen en er een mooie tijd van maken!'

Zaterdag kwamen onze dochters en kleindochter. Die hadden griep gehad, maar waren er al weer overheen. Toch deden we wat voorzichtig.

Zondag kreeg ik steeds meer keelpijn. Met het eten 's avonds deed elke keer slikken me gemeen zeer. Het was schrijnend, branderig, heet en het leek ook of hij steeds meer dicht ging zitten.

De volgende ochtend om 9 uur belde ik de mama-care verpleegkundige over de zere keel want zij had gezegd dat ik bij alles wat er nu met mijn gezondheid gebeurde haar moest bellen en niet de huisarts. Na overleg met de anesthesie afdeling verwees ze me toch terug naar de huisarts, het zou irritatie van de intubatie kunnen zijn. Bij de huisarts konden we om 1 uur terecht. Maar voor het zover was moest ik wel tien keer rennen naar de wc vanwege heftige diarree. Ik liep compleet leeg. Daar voelde ik me ook niet lekkerder door.

Bij de huisarts vertelde ik het hele verhaal. De operatiewond ging oké, maar die keelpijn... Ze vroeg of ik ook koorts had. Ik dacht van niet, maar ze deed een oorthermometer in mijn oor en ik bleek toch verhoging te hebben. Ze keek in mijn keel. Die was rood en geïrriteerd. Maar de pijn zat lager dan waar ze kon kijken. Misschien toch iets geraakt met de beademingsbuis. Wat te doen? Ze wilde graag dat de kno arts er naar keek en me kon geruststellen. Ze schreef een verwijzing uit maar er was tien dagen wachttijd. Ondertussen wilde ze het behandelen als een keelontsteking. Dus een antibiotica kuur. Gelukkig een korte. En verder keelpastilles, thee met honing enzovoort, wat we al deden.

Thuisgekomen ging Wim naar de apotheek en ik dook mijn bed in. Toen ik overeind kwam om voor de zoveelste keer naar de wc te gaan stond ik te zwaaien op mijn benen. Ik begon te klappertanden en voelde me echt ziek. En misselijk. Ik begon te denken dat ik toch de griep van de kinderen had opgelopen. Een uur na het innemen van de antibiotica moest ik spugen. Ik hoopte dat er al iets van opgenomen was. Ook de pijnstilling kwam er weer uit. Dus Wim ging op pad om nog meer paracetamol zetpillen te halen. Wat was ik misselijk en moe. En teleurgesteld in mijzelf. Ik, die het zo goed had gedaan met die kanker ging nu onderuit door griep en keelpijn. Ik begon bang te worden. Al die lieve mensen die me kracht en sterkte toe wensten konden dat wel zeggen, maar stel je voor dat ik niet wist waar ik dat vandaan moest halen? Ik kon een griep al amper aan. 

In een appje gaf een vriendin me de tip 
om het vooral in het NU te houden: 

'Even spugen zo weer voorbij. 
Huilen? Doen! Heerlijk lucht dat op zeg. 
Dikke kus lieve Jacq en wees maar lekker ziek. 
Daar knap je van op.'

Dus bekeek ik het uur voor uur. En dinsdag kreeg ik nog een les in ziek zijn, want naast de misselijkheid en de keelpijn kreeg ik migraine. Echt een hele nare hoofdpijn die ik een paar keer per jaar heb, meestal in tijden van drukte. Doordat ik zo misselijk was kon ik de pijnstilling ook niet afdoende nemen. Toen bekeek ik het kwartier voor kwartier.

Een paar vriendinnen belden en ik kon het gesprek amper aan. Iedereen bedoelt het goed. Maar ik voelde me mentaal helemaal door het ijs zakken.Toen kreeg ik een enorme huilbui. Toegeven dat ik bang was. Als ik dacht aan die belangrijke uitslag volgende week kreeg ik helemaal een dikke keel. Angst dat ik die hele kankerbehandeling niet goed aan zou kunnen. Zorgen om de onzekerheid en een mogelijk slechte afloop.

Ik viel in slaap. Gelukkig maar. En toen Wim s avonds vanaf zijn werk belde om te vragen hoe het ging kon ik hem naar waarheid zeggen dat het beter ging. Ik had zelfs wat gegeten. Ik vroeg hem of hij dacht dat hij het wel aan zou kunnen als ik een zieke vrouw zou blijven die hij jaren zou moeten verzorgen. Het is tenslotte iets waar hij niet om gevraagd heeft. 
'Jij hebt er ook niet om gevraagd' zei hij. 'Lieverd, het is all in the game!' 

Vanmorgen stond ik op en ik voelde me goed. Ik heb nog niet eens een pijnstiller genomen.
Ik kreeg ontbijt op bed. Ik kreeg een heel lief app-je van de ene dochter. De andere dochter beeldbelde net en ik zag onze Sammie. Ik mocht gewoon even huilen omdat ik haar zo graag even in het echt had vastgehouden. Maar daarmee is het eigenlijk ook al weer opgelost. Ze lachte zo lief naar me en onze dochter liet zien hoe ze haar kasten had opgeruimd. En verzekerde me dat ze het inrichten van de babykamer bewaarde voor als ik er bij kon zijn. Helemaal goed!

PS Sorry, als iemand vind dat ik teveel zanik, dan lees het dan maar gewoon niet.


De herfst komt er aan!





Net als ik denk:
'Wat zal ik vandaag eens bloggen?'
zie ik deze schitterende foto's 
van fotograaf Jos Böhmer
met de titel:
'De herfst komt er aan.'

Ik merk dat ik het fijn vind
dat de zon en de hitte voorbij zijn.
Dat we weer meer naar binnen gaan,
of naar buiten met een dikke jas aan.

En dat het bijna tijd is voor 
mijn najaarsrondbrief...


The day after!



Dikke ogen van de slaap.
Ikke, niet onze kleindochter,
die trouwens ook niet helemaal fit was.

We gingen samen een uurtje plat.
Wat was het heerlijk om haar weer 
te kunnen vasthouden en knuffelen.


De operatie is gegaan zoals ongeveer verwacht.
De chirurg hoopt dat ze alles heeft weggehaald.
De uitslag krijgen we 23 september,
samen met het verdere behandelplan.

Gelukkig heb ik niet veel wondpijn.
Wel keelpijn van de beademing.  
De narcose moet ik er nog uitslapen.

Ik heb allemaal lieve kaartjes, berichtjes
bloemen en cadeautjes gekregen.
Ook van bloglezeressen die 
ik helemaal niet ken.

Dat laat ik binnenkort nog zien.
Het is allemaal zo helend, dankjewel!


PS Deze foto's kreeg ik van Google, 
van dik een jaar geleden.
Hier is Sammie, een paar dagen oud.

Ze doet nu sinds kort een high five, 
dat is toch zo vertederend en lief!!!


Zo lief!


Tjonge, wat een lieve berichtjes, kaartjes, telefoontjes, app-jes cadeautjes, aardigheidjes en aandacht krijgen we.  

Een kleine greep:
Van een vriendin kreeg ik dit kleine filmpje 
dat ze voor me had opgenomen. 
Zo lief! 
Mooi gezongen maar vooral ook een mooie tekst.


  Van vrienden die op vakantie zijn aan zee kreeg ik deze foto, 
met de tekst:'Speciaal voor jou!'

Van een cursist kreeg ik deze foto van het stadhuis 
waar Wim en ik 32 jaar terug getrouwd zijn.

Vandaag, vrijdag word ik geopereerd.
Half negen moet ik me melden.
Kwart voor tien ben ik aan de beurt.
Ik zie er nu toch wel erg tegen op.
Ik zal blij zijn als het achter de rug is.

Het duurt ongeveer anderhalf uur.
Daarna net zo lang op de uitslaapkamer.
Als alles goed gaat mag ik eind 
van de dag gewoon weer naar huis.
Lekker naar mijn eigen bed.

Er wordt volop aan me gedacht. 
Dat is een heel fijn gevoel. 


Appeltaart...




Ik had appeltaart gebakken. 
Een hele grote.
Met goudreinetten en spijs.
Hij leek mislukt, want te 'nat'.
Wim heeft hem 'afgegoten' 
en weer in de oven gezet.

Dit is er nu nog van over.


Dankbaar



Ik heb deze prachtige foto gekregen van een lieve vriendin. In grote dankbaarheid ontvangen.

Vanmorgen ging de wekker al vroeg want we hadden al om half negen een afspraak met de mama care verpleegkundige Dinie. We hebben veel gevraagd en veel gehoord. Wat me het meeste bij bleef is dat ook Dinie vertelde dat de oncologisch chirurg die me vrijdag gaat opereren een heel relaxte, aardige en kundige vrouw is. Verder hebben we opdrachten. Ik kreeg een speciale scrubzeep waar ik me vanaf nu mee moet douchen. En ik moet een bh zonder beugels kopen die ik straks 24 / 7 moet dragen.

Daarna naar de anesthesioloog. Ook een vrouw, ook heel lovend over de chirurg. Ik ben goedgekeurd voor de narcose en we hebben een plan voor de pijnbestrijding samengesteld.

Vanmiddag heeft een lieve vriendin die ongeveer dezelfde weg is gegaan me op veel punten gerust kunnen stellen. En ze is niet de eerste lotgenote die me open en eerlijk verteld wat ze heeft meegemaakt. Dat doet me zo goed! 

Morgen gaan ze op de radiologie afdeling de poortwachtersklier opsporen en krijg ik nog een scan. En dan hoor ik ook hoe laat ik vrijdag aan de beurt ben. 

Mijn plan is om morgenavond naar de premiere van de film Downton Abbey te gaan. Maar alleen als ik niet heel moe ben. Vannacht niet al te best geslapen. Maar misschien gaat het vannacht wel heel goed. Kan maar zo. En zo niet, dan niet. Geeft niet. Alles mag. Alles is goed. Ook als ik ineens geen zin meer in de film heb mag dat van mezelf. 

Dat is wel een voordeel van ziek zijn: ik heb gewoon een heel goed excuus. Ik had het liever niet gehad, maar nu het zo is maak ik er dankbaar gebruik van. Ook iets om blij mee te zijn.


De eerste behandeling heb ik achter de rug.


Maandagmorgen liepen Wim en ik van de auto naar de ingang van het ziekenhuis in Apeldoorn toen bij mij de tranen in mijn ogen sprongen. Wim had zijn arm om mijn schouders geslagen en ik zag ineens voor me dat dit de eerste keer van vele zou zijn dat we samen deze gang zouden maken voor alle gesprekken en behandelingen die me te wachten staan.

Ook zag ik wel een beetje op tegen de ingreep die ik zou krijgen: het plaatsen van een jodiumbronnetje. Ik leer snel bij over de behandeling van borstkanker tegenwoordig. De dokter had het me al uitgelegd tijdens het slecht nieuws gesprek vorige week maandag. Ongelofelijk dat het morgen pas 14 dagen geleden is dat de huisarts belde met het bericht van het bevolkingsonderzoek waar 'iets' gevonden was. 

Ik stelde me voor dat bij een operatie de dokter de borst zou openen op zoek naar een tumor die ik me voorstelde als een soort zwarte stuiterbal. 'Nee', zei de oncologisch chirurg, 'het tumorweefsel is op het oog niet te onderscheiden van het gewone borstweefsel'. Oh? 
'Daarom gaan we in de tumor met een injectienaald een klein korreltje radioactief jodium inbrengen, en tijdens de operatie gaan we met een geigerteller op het geluid af de tumor weghalen.'

Okeee... dat gingen we dus doen maandagmorgen. 
Omdat de punctie zo ongelofelijk veel pijn had gedaan was ik bang dat dat nu ook weer zo zou zijn. Ook omdat in de papieren die bij deze behandeling werd gezegd dat ik weliswaar verdoofd zou worden, maar dat het best verstandig was om maar alvast wat extra pijnstilling in te nemen.

We zaten in de wachtkamer te wachten waar ze precies dezelfde marmoleum op de vloer hadden liggen als bij ons in ons nieuwe appartement. Dat gaf me een goed gevoel. Misschien bracht het geluk. En gelukkig viel het me alles mee. Hele lieve verpleegkundigen en een zachtaardige radioloog. Allemaal vrouwen. Het enige moment dat ik moest huilen was toen ze me vertelden dat ik weliswaar met het radioactieve jodium in mijn lichaam best bij mijn kleinkind op bezoek kon, maar dat echt heel dichtbij komen misschien niet zo verstandig was. En ik had juist het gevoel dat een knuffel van onze kleine lieveling mijn grootste, liefste wens was op dat moment. 
Maar gelukkig zie ik haar en onze dochters het weekend weer. Na de operatie.

Het inbrengen zelf was goed te doen. Wim streelde ondertussen zacht mijn enkel, daar concentreerde ik me op. Na afloop bracht de verpleegkundige een apparaatje bij mijn borst en dat begon gelijk heftig te piepen, alsof ik door het poortje bij een winkel was gelopen zonder te betalen. Raar hoor! Na nog een mammografie om te controleren of het bronnetje op zijn plaats zat mochten we weer gaan.

We gingen eerst maar eens koffie drinken in het restaurant daar. Beetje acclimatiseren. Lekker met een warm saucijzenbroodje. Wim zei: 'Je wilde toch altijd iets doen bij de radio? Ik zou ze even bellen dat je nu helemaal gemotiveerd bent: Echt radio-actief!' Toen konden even lekker lachen, zo boven de koffie...  

Ik heb in het ziekenhuis daar gevraagd naar de chirurg genoemd die me gaat opereren. Een vrouwelijke arts. Zonder uitzondering zei iedereen die ik sprak dat dat een hele sympathieke, deskundige arts is die alle tijd neemt om alles aan haar patiënten goed uit te leggen. En dat ik in goede handen ben. Helaas zie ik haar niet van tevoren. Ik heb een foto van haar opgezocht op het internet en dat samen met de aanbevelingen van mensen die met haar samenwerken maakt dat ik er gewoon meer vertrouwen in krijg.

En door alle lieve berichten, woorden, kaarten en aanloop voel ik me echt gedragen. 


Met twee vriendinnen ging ik zaterdag op pad om wat planten voor op het balkon uit te zoeken.

We gingen natuurlijk ook ergens koffie drinken. Zij namen taart en koffie en ik ging uiteindelijk voor deze overheerlijke rood fruit smoothie.




We zochten deze bol chrysant uit en lieve kleine winterviooltjes. Die zette ik in de bak die me deed denken aan het verhaal van de pad, die zich in deze zelfde bak had verscholen.
Voor wie het wil lezen klik hier.
Van vrienden kregen we nog meer septembergaven:
zonnebloemen, een grote schaal vol goudrenetten,
een pracht van een pompoen en een mand met walnoten.


Vrijdagavond sloot de kermis in Zutphen af met vuurwerk.
Daar wonen we vlak bij, we hebben er wat van gehoord en gezien.
Maar later zag ik deze prachtige foto's van Gerrit Bouma
die ik met zijn toestemming hier bij plaats.
Ook onderstaande foto is van zijn hand.

Ik geniet nu extra van mooie dingen.
Het lijkt of alles wat ik voel intenser binnenkomt.
Misschien toch een voordeeltje van ziek zijn.

Elke keer dat we naar huis rijden, 
komen we door deze mooi verlichtte tunnel.
Daar geniet ik elke keer opnieuw van. 
Het is een soort kleurendouche.  

Vandaag heb ik een 'ziekenhuisvrije' dag.
We krijgen bezoek en ik ga een appeltaart bakken.
Ik wens iedereen een hele fijne dag.


Tien jaar rondbrieven


In bijna elke rondbrief zit wel een leuk filmpje.

Let op, ik ben het heus niet zelf, maar deze blijft toch super!



'Vanavond maar eens lekker vroeg naar bed!'




Tien jaar rondbrieven!





Al rondstruinend door 39 oude rondbrieven
kwam ik deze twee foto's tegen.
Dat zijn wel mijn lievelingsfoto's.
In dezelfde periode net 
na elkaar gefotografeerd:

Eerst Wim en ik op onze zilveren bruiloft,
waarbij Wim mij net heel lief heeft toegesproken.

En vlak daarna de Obama's 
- die hadden jullie vast al herkend -
na zijn herverkiezing die ons
overduidelijk na lopen te doen...



Tien jaar rondbrieven van Binnenkant!


Ik ben met mijn najaarsrondbrief bezig. 
En ik zal het verklappen: Die wordt heel leuk!

En het is mijn veertigste!!! rondbrief. 
Dat betekent dat we iets te vieren hebben: 
Tien jaar rondbrieven! 


Afgelopen zomerrondbrief zou eigenlijk de veertigste
 zijn geweest, maar die heb ik overgeslagen omdat 
we toen midden in onze verhuizing zaten. 

Maar nu komt hij - hoop ik - wel uit. 
Ik ben van plan om hem klaar te maken, 
zodat ik de 21e september alleen nog 
maar een druk op te knop hoef te geven 
om hem naar 1550 lezers te verzenden.

Als voorproefje een paar van de fotootjes 
die de rondbrief al 'gehaald' hebben:





  
  Nieuwsgierig?
De rondbrief komt elk kwartaal uit. 
Hij is helemaal gratis en voor niets.
Gegarandeerd geen spam.
Afmelden is eenvoudig!
Aanmelden?
klik hier

Van harte welkom! 

  

Ik kan huilen ik kan lachen en ik kan ook liefhebben.




Valerie geeft een interview, dat eindigt met deze woorden:

'Ik hoop dat ik dat nog een keer tegenkom:
een man die me fijn vindt,
die naar me verlangt, 
die me wil zien, 
die zijn armen om je heen wilt slaan.

Dat is het wat ik zoek misschien. 
Nog op mijn 81e.
Dat kan. Dat kan. Waarom niet?'

'Ik kan huilen ik kan lachen en ik kan ook liefhebben.' 

Even kijken?


Lezen



Alsof het zo moest zijn heb ik deze zomer dit boek gelezen van Jelle Hermus: 'Leven met de wind mee'.

Een boek waarin op een hele simpele en vooral niet zweverige manier wordt uitgelegd dat je door stil te zijn, je aandacht te verleggen en te mediteren je leven een stuk meer ontspannen, kalm en vooral veel leuker kan ervaren.

Hoe goed komt dat nu van pas!!! 

Het is echt een aanrader voor iedereen die wel wat meer rust en ontspanning en minder onrustbarende gedachten die maar rond blijven spoken, kan gebruiken. 

En zeg eens eerlijk, voor wie geldt dat nu niet? 




Deze twee boeken had ik pas uit de bieb gehaald en gelezen.
Allebei zijn het liefdesverhalen, mooi en indrukwekkend.
Waarbij 'Een klein leven' ook wel heel heftig binnenkwam.
Ik was tot tranen toe geroerd en moest er wel even van bijkomen.  




Dit boek: 'Het zoutpad' kreeg ik maandag cadeau van een lieve buurvrouw, die als een soort ingeving bedacht dat dit misschien wel een mooi boek zou kunnen zijn voor mij. 

Het gaat over een echtpaar dat alles kwijtraakt, huis, baan, gezondheid en geld. 

En dat paar gaat dan maar wandelen. 

Een enorme tocht langs de kust van zuid Engeland en maakt onderweg van alles mee.

Ik ben heel benieuwd.  
Woensdagavond had ik een hele fijne avond 
met mijn vriendinnen van onze vrouwentuin.
Een van de vrouwen had tijdens een wandelvakantie 
deze twee boeken gelezen waar ze enthousiast over was. 
Die komen ook op mijn wens-lees-lijstje. 


En over dit boek hoorde ik in DWDD in een interview met Rutger Bregman. Ik ben er heel nieuwsgierig naar geworden.

Ik ken Rutger Bregman als groot ijveraar voor het basisinkomen. maar hij heeft nu als historicus op allerlei manieren onderzocht hoe het aannemelijker is om te denken dat de mens van nature goed is in plaats van de meer geldende gedachte dat de mens juist van nature slecht zou zijn.

Als we onze gedachtegang kunnen wijzigen zou de wereld er heel anders uit kunnen gaan zien. Minder gebaseerd op wantrouwen en controle, maar juist meer op ontspanning, samenwerking en vertrouwen.

Hoe fijn zou dat zijn?


Ik verwacht de komende maanden veel tijd te hebben om te lezen 
en dan lijken me fijne inspirerende boeken heel welkom. 

Iemand nog tips?