Het aller allerleukste van Oerol!




Dit jaar waren we op Terschelling op het Oerol Festival. 
We hebben genoten van het vrije en gezellige eilandgevoel 
met het fietsen door de duinen, het bos en langs het wad.
We gingen met plezier naar het festivalterrein met alle leuke, 
mooie en kunstige ervaringen die je daar kon opdoen. 
We hebben een expeditie op het strand meegemaakt 
en heel mooi muziektheater gehoord en gezien.  
Wim heeft een hele voorstelling achteruit gelopen
en we hebben een prachtige, ontroerende openlucht 
theatervoorstelling gezien van Laura van Dolron. 

Maar het allergeestigste vonden wij het Circus Ronaldoni 
- straattheater in West - recht tegenover de HEMA. 


Op de foto staat hier op het bord: 'Doorlopende voorstelling!`
En dat is het ook. 


Het in de rij staan voor een kaartje hoort ook bij de voorstelling.
De meneer met het streepjespak, de kassier, verkoopt de kaartjes 
voor 2 euro per persoon en geeft informatie over de voorstelling.

'Het is een circusvoorstelling zoals die van oudsher was. 
Soms heel spannend, zodat je ineens niet verder durft te kijken, 
maar er zijn ook, grappige en zelfs stille en ontroerende momenten.'

'Meneer, bent u helemaal alleen?
Mevrouw, wilt u deze meneer een beetje onder uw hoede nemen,
het kan soms best emotioneel worden en als je dan alleen bent...'

Je kon op verschillende plekken en rangen zitten 
en mocht kiezen voor parterre, loge, eerste en tweede balkon.

De kassier vroeg iemand : 'Bent u bang voor wilde dieren?'
Ja, dan kunt u beter kiezen voor een plekje op het balkon, 
anders wordt het nog een therapeutische voorstelling. 

De verwachtingen waren hoog gespannen. 
Voorzover dat kan bij een voorstelling van 2.27 minuten
in een circustent die niet breder is dan een meter of 4
en waar maar hoogstens acht mensen naar binnen mogen...


Het aller aller leukste was om te kijken 
naar de mensen die er weer uit kwamen.
Ze stikten van de lach maar wilden 
niets zeggen over wat ze hadden gezien.

We gingen het zelf meemaken:
Wij kwamen echt niet meer bij. 
Wat goed bedacht en goed gedaan! 
En een prachtig verdienmodel!

Het bleek een ruimte van 3 bij 3 meter, 
zaagsel op de grond en een krukje in het midden. 

EN...Wij waren ZELF de voorstelling. 
We mochten achter elkaar rondjes lopen.
De ene en dan weer de andere kant op.
Een iemand kreeg zelfs een koekje 
toen hij een simpel kunstje deed. 
En als we niet genoeg meewerkten 
kregen we van de dompteur met een zweepje. 

We hadden pijn in onze wangen van het lachen.
In onderstaand filmpje zie een klein stukje
over dit niet te overtreffen familiecircus!




Jorien




Ik ben op het moment heel druk met het terugzien van afleveringen van het tv programma: 'Verborgen verleden'.

Wat geniet ik daar van. Al die naspeuringen die worden gedaan naar de oorsprong van familie. Kijken of er overeenkomsten zijn of juist onverwachte ontwikkelingen.

Toen bedacht ik dat ik ook maar eens moest gaan zoeken. Ik heb me eerst (heel ongeëmancipeerd) alleen op de familienaam Koopman gericht en alle vrouwenlijnen voorlopig even links laten liggen.

Ik kwam op een website terecht en zocht eerst naar mijn opa Hendrik Koopman. Ik vond direct onderstaand bericht van zijn huwelijk met mijn oma Johanna Assen in 1930. 

Daar heb ik ook deze foto - hier links - nog van.


In 1904 trouwt de vader van mijn opa Hendrik: 
Gerrit Jan Koopman met Catharina van der Weerd.

Leuk, die vernoemingen, mijn vader heette ook Gerrit Jan en mijn broer ook. 
En een van mijn tantes heet Catrien, een andere Joke (van Johanna) 


Van hun trouwdag heb ik geen foto
maar wel deze familiefoto van Gerrit Jan en Catharina 
met hun vijf zoons (mijn opa Hendrik staat rechts boven)
en hun enige dochter Geertje, vernoemd naar haar oma.
Een andere zoon heet Wiechert, vernoemd naar zijn opa.


De vader van Gerrit Jan is Wichert Koopman, 
die in 1879 trouwt met Geertje Selles.


De vader van Wichert heet ook weer Gerrit Jan, 
en trouwt in 1837 in Zalk (dat ligt vlakbij Kampen)
met Gerrigjen van der Velde, van beroep dienstmaagd.


De vader van Gerrit Jan Koopman is Wichert Jans Koopman 
die in 1812 trouwt met Alijda Boeve 

- met dank aan mijn broer Gert-Jan Koopman 
en bloglezeres Janny van Os die mij verder hielpen -

Deze Wichert Jans Koopman wordt geboren in 1781.
Zijn vader heet Jan Jacobs Klomp. 
Hij heeft zijn moeders achternaam. 
Zij heet Geertjen Wichers Koopman (1758) 
Is Wichert misschien een voorkind?

Haar vader is Wicher Willems Koopman 
en haar moeder Anna Aarts.
Beiden geboren in 1720

De vader van Wicher Willems Koopman is Willem Jans Koopman
die in 1718 trouwt met Geertjen Wichers (uit 1694) 

Verder kom ik niet.

Blijft superleuk dat mijn broer Gert-Jan 
uiteindelijk heet naar deze Geertjen uit 1694.
En dat ook de naam Wichert  / Wiegert
in onze Koopman familie nog steeds voorkomt.

---------------------------------------------------------------------------------------

Het zijn allemaal Koopmannen uit Kampen of daar uit de buurt, 
eerst werkzaam op de boerderij en later als sigarenmaker. 
Mijn opa Hendrik heeft zich opgewerkt tot typograaf.
Hij vertrok met het gezin na de oorlog naar Amsterdam
waar alle vijf kinderen een opleiding hebben genoten.

---------------------------------------------------------------------------------------

 Als ik dan op deze website nog verder zoek naar mijn vader of mijn tantes 
kom ik niets meer tegen. Ook mijn broer en zus en ikzelf zijn niet te traceren.

Tot ik ineens - tot mijn lichte schrik - dit bericht terugvindt:
Het betreft mijn oudere zusje dat bij de bevalling is overleden.
  

Vlak voor de dood van mijn moeder hadden we het wel vaker 
over haar eerstgeborene die levenloos ter wereld kwam.

Ik vroeg haar: 'Hadden jullie ook al een naam voor haar?'
Ik verkeerde in de veronderstelling dat mijn zusje Erica of ik 
haar oorspronkelijke naam zouden hebben gekregen, 
aangezien we allebei vernoemd zijn naar opa's en oma's.

Maar tot mijn verrassing vertelde ze me toen
dat ze de naam Jorien voor haar hadden bedacht,
een samenstelling van oma Johanna en opa Hendrik.

En nu kwam ik haar zomaar tegen op een website.
Dag Jorien... 



Familiefeestje in de jaren 60!





Ik zag op facebook deze foto van een typisch jaren 60 verjaardag.
Zitten in een kring aan een glaasje en een sigaretje.

En toen bedacht ik dat ik toch ook zo'n foto had,
van onze familie op zo'n verjaardagsfeestje.


Mijn vader, mijn opa, zelfs links in de hoek mijn opoe, 
mijn oma van moederskant, ooms en tantes...

Gewoon zitten, bij elkaar zijn en wat praten. 
Zo dierbaar....



'Maak ruimte voor je verdriet!'



Psychiater Dirk De Wachter: 'Maak ruimte voor je verdriet!'


Als we doen alsof het leven een feest is en de blues niet durven te leven, loopt het mis.

Als psychiater ben ik een verdrietdokter. Mensen komen bij mij als ze een gemis ervaren, een tekort, een probleem. Als we doen alsof het leven alleen een feest is, en de blues niet durven te leven, dan loopt het mis. De nieuwe media zijn niet zo geschikt voor de kleine problemen van het leven; die worden niet zo vaak getwitterd. We vragen voortdurend aan elkaar: hoe gaat het? Het antwoord op die vraag is altijd 'goed', en dan stopt de conversatie.

We hebben reëel contact nodig en de behoefte om elkaar in de ogen te kijken. We moeten elkaar aanraken, of zoals ik vaak zeg: voor de lastige dingen moeten we elkaars vel voelen. Toch leven we in tijden waarin we een zekere afstand houden, en waarin we schrikken van elkaar. We ontmoeten elkaar alleen in de vrolijkheid. Maar af en toe is het leven lastig, dat kán niet anders. Als we onszelf in staat zouden stellen om die lastigheid te benoemen en met elkaar te delen, zou dat veel psychiatrische problemen voorkomen.

De meest wezenlijke verbindingen tussen mensen komen op lastige momenten, als het minder goed gaat. We krijgen een band met elkaar op de momenten dat het belangrijk is dat we in elkaars aanwezigheid zijn en iemand hebben die naar ons luistert.

Psychiaters hebben momenteel te veel werk. Als we morgen het aantal psychiaters verdubbelen, hebben ze overmorgen weer wachtlijsten. We kunnen minder psychiatrie tot stand brengen als we met elkaar spreken en het sociale weefsel versterken. Ik ben een systeemdenker, en kijk niet alleen naar de manier waarop het individu zijn leven leidt, maar naar hoe we leven in verbondenheid met anderen. 

De sleutel voor de moderne mens ligt in het samen dragen van de lastigheden van het leven. En dan niet alleen de zware lastigheden, maar juist ook de gewone, alledaagse lastigheden, zoals problemen met je kinderen, baas of religie. Die moeten we onder ogen durven zien en samen durven aangaan.


'De liefde verschijnt op de momenten dat het moeilijk wordt.
Het verdriet geeft aanleiding tot de liefde.'



Mijn tante Joke mailde: 'Hebbes!'



 Vanmiddag kreeg ik een mailtje van mijn tante Joke. 

De tekst luidde enkel en alleen: 'Hebbes!'

Er was een bijlage bij. 
Toen ik die opende zag ik dit:


Ik zie het haar doen:
Blijven zitten met haar blik op mijn blog.
En dan net zo lang de pagina verversen 
tot het aantal pageviews precies op het miljoen stond.

En toen snel een screen shot gemaakt.

Dat vind ik nou zo lief...


PS Tante Joke is die leukerd 
met het witte jasje op de bovenste foto 
en het groene vestje op de onderste.
Wie haar tegenkomt in Gorinchem 
mag haar namens mij een knuffel geven. 



Bijna een miljoen pageviews!




Een screenshot van een paar minuten geleden:
Let op het getal rechts: 999809

Ongemerkt telt hij door en vandaag 
ga ik het miljoen aantikken!!!

Dat had ik toch nooit kunnen denken 
toen ik hier in 2013 mee begon... 



Tafel met leuke muur-bank!




Tafel met een lage vaste muur-bank!
Leuk met de lamp die precies in het hart 
van het grijze ovaal op de muur hangt.
Met simpele middelen een groots effect.



Al 59 jaar getrouwd!



12 augustus 1959


Net lees ik een berichtje van mijn nichtje Marianne 
dat haar ouders, mijn tante Catrien en Oom Joop 
vandaag - 12 augustus - 59 jaar zijn getrouwd.
Wat zien deze lieve tachtigers er toch
geweldig goed en feestelijk uit!

Ik ben op 30 juli 1959 geboren,
was op hun trouwdag net 14 dagen.
Zij zijn dus al mijn hele leven lang
plus twee weken gelukkig getrouwd.
Wat een prachtig voorbeeld!

Van harte gefeliciteerd lieve Joop en Catrien 
en een hele mooie en gelukkige trouwdag gewenst!

Twee jaar terug aan een gezellige familie high tea.

Drie Koopman tantes met hun mannen.


Al even geleden: met nichtjes Wendy en Marianne 
en tantes Joke, Catrien en Ruth bij de V&D in Zwolle. 

Op deze foto sta ik met mijn tantes en al mijn nichtjes, 
behalve mijn nichtje Annette die in Engeland woont. 
We zijn hier samen op ziekenbezoek bij Wendy.
Mijn tante Catrien en ik zitten links onder 
en ons viel op hoeveel wij op elkaar lijken. 
Ik lijk meer op haar dan haar eigen dochters.

En hier staan we ook weer samen op de foto
tijdens een dierbaar familieweekend in 2014.
Je kunt wel goed zien dat we familie zijn toch?

Vorig najaar: vier Koopmanvrouwen,
- mijn tantes en ik - samen op onze bank.
Wat een lieverds zijn het! 



Wat nu weer?


Tja, hoe gaat het met mijn gezondheid?

Eerst het goede nieuws: Voor mijn gevoel word ik steeds sterker. Paniekaanvallen komen minder vaak voor. Wim en ik zijn weer een avondje naar de film geweest, gezellig. Ik wil graag een leesclubje oprichten, daar ben ik al mee bezig en verheug ik me op. En ik had deze week - nadat het gelukkig afgekoeld was - meer energie en zin om dingen aan te pakken. Klusjes op de naaimachine, gordijnen wassen en andere 'van-je-huis-houden-karweitjes'. En bijvoorbeeld donderdag ben ik mijn dochter gaan helpen met de laatste loodjes van een klus in haar badkamer. Ze heeft onder een afbladderende verflaag een prachtige blauwe tegellaag weten te toveren met behulp van een nogal ongezond afbijtmiddel. Een mega klus, maar het is werkelijk prachtig geworden. En ik was na een middag mee klussen heus moe en had spierpijn, maar het ging best.   

Het ging de laatste weken zo goed met me dat ik de supplementen tegen de blaasontsteking langzaam kon gaan afbouwen. Helaas kreeg ik vrijdag weer last van pijnlijke blaaskramp en voelde ik me warm en trillerig. Na een doorwaakte nacht en het opvoeren van de cranberry/d-mannose pillen en veel water en thee drinken lijkt dat nu weer af te zakken. Maar nu voelde ik me gisteren toch nog niet echt fit. Ik heb hier nog een suikermeter liggen van mijn moeder en heb voor de zekerheid mijn bloedsuiker een paar keer gemeten. En verdorie: alle keren te hoog. Niet heel veel te hoog, maar toch categorie van: 'voorfase van diabetes'. Dat is flink balen: Wat nu weer? Hoezo dit? Ik deed toch al zo mijn best!! Nu mag het onderhand wel eens afgelopen zijn met dat gedonder in de glazen. 

Ik heb er eens op internet naar gezocht en het zou ook kunnen dat ik stress - diabetes heb. Bij de verschijnselen stond: trillerig, moe, nerveus, dorstig en vaker last van ontstekingen zoals blaasontsteking. Dat laatste kan ik dan nu wel beter plaatsen. Ik lees hier ook dat je door stress diabetes kunt ontwikkelen, maar ook dat mensen met diabetes vaker stress ervaren of zelfs een depressie krijgen. Het beïnvloedt elkaar en zou zelfs een vicieuze cirkel kunnen gaan worden...  



Ik ga nu een curve bijhouden, maar het zou best kunnen dat mijn bloedsuiker al maanden af en aan te hoog is geweest door de stress en het meer aanmaken van adrenaline en cortisol. Die wetenschap maakt me onrustig. Maar het goede nieuws is dat ik hier iets aan kan doen. Meer bewegen, minder snelle koolhydraten eten en meer ontspannen. 

Verder merk ik soms aan mijn lichaam dat ik blijkbaar stress heb of me zorgen over iets maak. Zoals die keer dat we gingen eten met mensen uit onze voormalige woongroep om nog eens na te praten over hoe het nu allemaal gelopen is. Vlak voor we weggingen voelde ik me niet lekker, misselijk en moest ik een paar keer flink naar de wc. Ik begreep eerst niet wat er aan de hand was, maar bedacht me op de fiets dat ik 'blijkbaar' tegen dat gesprek opzag. Dat is wel heel raar hoor, dat je zelf nog geen spanning of stress ervaart, maar dat het lijf dat al wel 'weet' en ook aangeeft. Ik leer dus van mijn lichaam wanneer de spanning oploopt. In dit geval was het heel duidelijk. Maar waarschijnlijk reageert mijn lijf ook op kleinere verstoringen met reacties, die ik nu langzaam leer herkennen. Het is echt een ontdekkingstocht. Het etentje en het gesprek was naast gezellig ook wel weer confronterend. Ik heb nog een paar dagen mijn verdriet over het niet gaan wonen in 'ons' woonproject en de teleurstelling over de manier waarop dat is misgegaan lopen herkauwen. Hopelijk dat het helpt in de verwerking daarvan. Want het is ook tijd om dat achter me te laten en vooruit te kijken.

Maar nu moet en wil ik dus weer verder met het lichamelijk sterker worden. Ik hoop dat het lukt om de bloedsuiker op een gezond niveau te krijgen want diabetes hebben is geen kleinigheid; dat heb ik wel gezien bij mijn moeder en schoonmoeder. Ik wist al langer dat ik er wel gevoelig voor ben. En alle stress en overspanning zal er beslist geen goed aan hebben gedaan. Maar ik moet ook nu weer oppassen dat ik me niet laat meeslepen en hier te ongerust en angstig van word. Het is nog niet duidelijk. Ik moet het gewoon even afwachten.  
     
En nu dus eerst maar eens een uurtje wandelen. 




 

Lekker naar huis!




'Another summer day 
has come and gone away
in Paris and Rome.
But I wanna go home.'

Michael Buble and Blake Shelton: 

'Home' 


Lekker naar huis! 

Dat willen we toch allemaal!
Prachtig gezongen, 
luister maar even! 



Pannenrekjes van Bruijnzeel




In deze keuken zie je de originele pannenrekjes die 
verkocht werden bij de Piet Zwart keukens van Bruijnzeel.

Ik had er een paar in het piepkleine keukentje 
van ons eerste huisje op een schattig Zutphens hofje.
Ik had zelfs de dubbele uitvoering zoals hier rechts op de foto.
Die heb ik in dat huisje gelaten omdat hij daar zo mooi paste.

De enkelen heb ik wit geschilderd en die hangen nu al 26 jaar
hoog in onze badkamer waar ze volop plaats bieden 
aan onze witte en blauwe washandjes en handdoeken.

Pas heb ik er weer eentje op de kop getikt
en die gaat straks naar de babykamer 
van het nieuwe huis van onze dochter.
Er kunnen mandjes met luiers op staan
en er kunnen de meest schattige kleertjes 
op kleine houten hangertjes aan hangen.

Daar verheug ik me nu al op.


Mooie hangende dingen in de slaapkamer!










Mooie, leuke, creatieve, zelfgemaakte
allemaal hangende dingen in de slaapkamer!

Deze voorbeelden kosten echt niet veel geld.
Wel een beetje moeite en aandacht.

En daarna: Genieten maar! 
  



Een wandje achter het bed...




Als ik een slaapkamer mag ontwerpen 
kijk ik altijd of het lukt om een wandje te plaatsen 
om een apart inloop / doorloop kastendeel te maken.
Zoals bijvoorbeeld in de plattegrond hierboven.
Of dat kan hangt af van de maat van de kamer 
en ook van de plek van de toegangsdeur.

Voordeel is dat je in het slaapdeel niet wordt afgeleid 
door kasten en uitgetrokken kleding die in beeld ligt.  
En daarmee is het slaapdeel rustiger en meer beschut, 
maar vaak ook ruimtelijk meer interessant.

In de plattegrond hierboven is de achterwand 
achter het bed alleen aan vrijstaand wandje. 
Maar soms komt het mooi uit om tegen 
die achterwand een kleding kast te plaatsen.




Persoonlijk vind ik een stenen, gegipste of houten wand 
mooier en warmer dan een glazen scherm zoals hieronder.


 Soms kun je achter de achterwand van het bed 
ook een badkamer plaatsen of bijvoorbeeld een werkhoek.



Ook leuk!