Een dag met een gouden randje

 

Gisteren had ik een topdag. Het begon met een hele fijne ontspannen yoga les. Daarna werd ik onverwachts uitgenodigd door onze dochter voor koffie met iets lekkers in het zonnetje op het terras om de hoek. Ze zette me op naderhand de trein want ik had een lunchafspraak met een lieve vriendin in Arnhem, waar we ook weer in het zonnetje op het terras zaten. Het was heerlijk om uitgebreid de tijd te hebben om bij te praten. 

Op de terugweg in de trein kwam ik een oud buurvrouw tegen, ook zo gezellig. Thuisgekomen keek ik 'Married at first sight'. Wim en ik kookten samen verse aardappelpuree met zalm en prei. Na het eten heb ik een paar uur achter mijn PC gezeten om te werken aan een leuke, klus, waarover later meer. En later heb ik nog even vooruitgekeken naar 'Het Blok' terwijl ik lekker verder breide aan de sjaal voor een vriendin. In bed las ik bed nog even en om twaalf uur deed ik moe maar voldaan het licht uit.

Maar wat me tussen alle geluksmomenten van de dag heel aangenaam trof was de conductrice van de NS. In de trein werd er vlak, voordat we er waren, omgeroepen door de conductrice dat we Arnhem naderden en ze noemde alle overstapmogelijkheden. Ze begon haar omroep-boodschap met de woorden: 'Goedemiddag lieve mensen' en ze sloot ook weer af met: 'Een hele fijne dag gewenst lieve mensen'.

Ik werd er blij van. Toen ik was uitgestapt en langs de trein liep richting de uitgang, zag ik haar staan. Ik vroeg of ik haar even wat mocht vragen. Dat mocht. Was jij degene die net omgeroepen had? 'Jazeker' zei ze. Ik zei dat ik aangenaam getroffen was door haar manier van ons aanspreken. Ik vroeg of ze dat altijd deed. 'Nee hoor, maar ik kwam zulke gezellige mensen tegen en de zon schijnt en ja, dan vind ik het fijn dat zo te zeggen. Ik bedankte haar en zei ik me extra vrolijk door haar voelde. Nou, hoe fijn zo'n ontmoeting! En weet je, het kost niets extra en het maakt toch veel uit. Lang leve de NS!