Een sombere grijze natte dag.
Hoog tijd voor lichtjes in huis
en dan vooral in de keuken.
Misschien een ideetje
om ze zelf te maken?
Zo gezellig!
.png)
En dat ik nu echt zin krijg in de lente!
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Lars Swane
'Vase with daffodils, lamp and bowl
on a tiled table by the window'
1983
Het komt niet vaak voor dat
de titel van een schilderij
al bijna de hele beschrijving dekt.
Ik wil er nog aan toevoegen dat ik
het winterse koele heldere licht
heel mooi getroffen vind en
dat de bewoonster van dit huis
waarschijnlijk blauw glas verzamelt.
En dat ik nu echt zin krijg in de lente!
Dat is nog eens een superleuk en voordelig rolgordijn!
Superleuk en voordelig DIY rolgordijntje!
En handig om altijd een voorraadje te hebben...
Wat een heerlijk weekend Vlieland!
Wat een heerlijk weekend hadden we op Vlieland.
Net als vorig jaar gingen we met dezelfde vrienden naar Vlieland voor een filmweekend over de liefde, mooi passend bij Valentijnsdag op zaterdag.
Vlieland liet zich van zijn beste kant zien: Zaterdag was het zonovergoten en windstil. Wat een mooie sfeer zo aan de wadkant van het eiland. We zaten in de zon achter glas, zo gezellig. Zondag daarentegen was het koud en we reden zelfs in de avond door een dik sneeuwdek van Harlingen naar huis.
De allermooiste film was wat ons betreft: 'Loveable'.
Tranen van ontroering en liefdevolle schoonheid.
Een aanrader eersteklas! Klik hier voor de trailer
Vrijdag was het buiten grijs en nat,
maar ik kon heerlijk lezen in het nieuwe boek
van Bas Steman 'Onze dagen komen nog'. Prachtig.
Lekker met een kop thee bij het vuur en ondertussen
de Olympische tien kilometer schaatsen volgen.
En Wim? die redde zich wel met zo'n Zeezicht soes!
Ik won een borrelplank bij de buren van ons hotel.
Het kon allemaal niet op!
Zo genieten van het eiland,
van elkaar en de gezelligheid
de etentjes en de mooie films,
en natuurlijk van al de liefde!
We Americans, make a quilt together!
De Amerikaanse dominee en burgerrechtenactivist
Jesse Jackson is op 84-jarige leeftijd overleden.
Jesse Jackson
'We must come together!'
Zo blij!
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Zo blij!
Ik heb een boek....
Ik ga graag naar de bioscoop, ik ga met veel plezier naar een voorstelling in het theater, ik luister naar podcasts en ik binge zelfs graag Netflix series en ik vind spelletjesavonden met vrienden superleuk, maar het allermeeste houd ik toch van lezen.
Nu lees ik bijvoorbeeld 'Nietzsches tranen' van Irvin D. Yalom. Ik las laatst 'Olive Kitteridge' en 'Opnieuw Olive' van Elizabeth Strout.
Ik genoot van het prachtige boek van Adriaan van Dis: 'Alles voor de reis'. En voor onze leesclub las ik: 'Brooklyn' van Colm TóibÃn.
En ik verheug me enorm op het nieuwe boek van Bas Steman: 'Onze dagen komen nog', dat dit weekend uitkomt. Zo fijn!
Valentijnsdag, 38 jaar na het jawoord!
.jpg)
Jaren na het jawoord,
zelfs jaren na de zilveren bruiloft,
straks weer samen naar huis
Een klein beetje lente
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Carole Rabe
'Forsythia Spring'
2014
Een hele fijne erker waar een tafel in staat
waar je heerlijk aan kunt zitten tekenen of schrijven
met heerlijk licht van drie kanten en een mooi uitzicht
op de winterse tuin met een voorzichtig zonnetje.
Op de voorgrond een vaas met forsythia
die met de gele bloemetjes vast
een klein beetje lente brengt.
Ik krijg gelijk zin om naar de markt te gaan
om krokussen en en narcissen te gaan halen.
Neeeee!!!!
Adres Onbekend is 'mijn zondagmiddag' programma.
Ik luister altijd met veel plezier en vaak met ontroering.
Het gaat om mensen die elkaar vinden of terug vinden
met behulp van de luisteraars en de zoekbrigade.
We krijgen prachtige levensverhalen te horen en
soms zijn het levensveranderende zoektochten.
Ik luister al sinds het op vrijdagmorgen was,
met de mooie stem van Anne van Egmond,
die trouwens ooit zelf ook op zoek
ging naar haar eigen herkomst.
En dan nu stoppen?
Neeeeee!!!
Over ouderdom en verdwijnend toekomstperspectief
De roman begint met een ontmoeting bij de voordeur. Een 40-jarige thuiszorgmedewerker belt ongevraagd aan bij de 80-jarige schrijver Erna Ankersmit. Zij weigert hulp, maar toch ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen. Hoe kijken jongere generaties naar ouderen? En wat kunnen ze van elkaar leren?
Ik kan het iedereen aanraden om het gesprek terug te kijken. Dat kan: Klik hier: interview
Vorige week heb ik net mijn pensioen aangevraagd. Confronterend. Nu ben ik eindelijk definitief geen meisje meer. Maar bejaard.
Acht wijsheden van Anne uit After Life
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Als ik het even niet meer weet,
omdat het slechte nieuws in de wereld me overspoelt,
dan val ik graag terug op mooie levenswijsheden
zoals Anne vertelt in de serie 'After Life'.
Dan kan ik het weer even aan!
Ook even kijken?
Hoezeer heeft deze kleine stad allure...
Gewoon in een klein straatje tussen
ons Stadhuis en het Stedelijk Museum
staat een muur met deze mooie tekst.
Ik kan er gewoon niet bij
Gisteren werd ik vroeg in de ochtend al gebeld door onze dochter. Die nacht was er een verschrikkelijk auto ongeluk geweest waarbij twee minderjarige jongens waren overleden en een zwaargewond werd. Dat ongeluk had pal voor hun huis plaatsgehad. Wakker geworden van een enorme klap hebben haar man en zij met ontzetting gekeken hoe alle hulpdiensten zo hard hebben gewerkt om de jongens uit de auto te bevrijden. Ze zagen vanuit hun woonkamer hoe een jongen in de ambulance werd gedragen die vervolgens niet weg reed. Onze dochter vertelde dat ze er helemaal naar van was; hoe het gebeurde onder haar huid was gaan zitten en hoe ze alleen maar kon denken aan de families die nu zo'n verschrikkelijk bericht thuis zouden krijgen. De levens van jongens die in een noodlottige tel voorbij waren. De jongen die zwaargewond was bleek gelukkig vandaag buiten levensgevaar. Maar zijn leven zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
En toen bedacht ik hoe het moet zijn voor al die mensen in oorlogsgebieden die steeds bij voortduring zoveel geweld om zich heen ervaren. Hoe ze met de stress van bommen en verderf moeten leven. Hun zenuwen moeten zo strak staan, ook door al die nachten slecht slapen met steeds maar luchtalarm en al het verdriet, de vernietiging, de waanzin van oorlog. Het is toch ongelofelijk dat we niet in staat zijn om deze strijd te stoppen. De strijd waarbij zoveel onschuldige vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, mensen slachtoffer worden. Ik kan er gewoon niet bij.
Onze Iraanse buddy's hebben ons verteld over al het geweld in Iran. Over hoe jonge mensen daar hebben geprotesteerd tegen het regime en dat zoveel duizenden mensen zijn gearresteerd of doodgeschoten. Over hoe gewonde mensen het tot het ziekenhuis hebben gehaald en vervolgens daar werden opgehaald en meegenomen en niet meer werden teruggezien. Hoe artsen die mensen met schotwonden behandelden werden opgepakt. Hoe niemand iets kan uitrichten om dit te stoppen. Ik kan er gewoon niet bij.
En hoe we met ons allen toekijken
hoe de democratie en rechtstaat
in Amerika verkwanseld wordt
door onrecht, angst en polarisatie.
Als tegenwicht bekeek ik op Netflix
de mooie documentaire 'Becoming'
van Michelle Obama om weer
een beetje hoop uit te putten.
Van harte aanbevolen!
Winter is the time for home
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
'Winter is the time for comfort,
for good food and warmth,
for the touch of a friendly hand
and for al talk beside the fire:
It is the time for home.'
Edith Sitwell
The Atlas of Beauty
Fotografe Mihaela Noroc heeft over de hele wereld gereisd en vrouwen geportretteerd. Ze luisterde naar hun verhalen en maakte foto's van hen.
Mihaela wil de schoonheid van vrouwen vastleggen. Ze vindt die in een glimlach, een blik of in een soort energie of kracht. Dat heeft niets te maken met leeftijd, maten of kleur. Maar alles met innerlijke schoonheid. En met de wetenschap dat we allemaal precies goed zijn zoals we zijn. We mogen onze schoonheid en onze diversiteit vieren.
Vijfhonderd van deze portretten zijn gebundeld in haar boek: The Atlas of Beauty
Hoe mooi ze dat heeft gedaan zien je in dit filmpje
Abonneren op:
Reacties (Atom)