Met Hemelvaart gingen we vroeger wel dauw trappen. Maar in mijn herinnering was het dan vaak wel mooier weer dan vandaag. Eigenlijk zou ik vanmorgen om half acht al zijn gaan fysiosporten, maar de praktijk zou niet open gaan vandaag, dus ik had me voorgenomen om uit te slapen.
Dus toen de wekker ging om half zeven, ik was vergeten hem uit te zetten, kon ik me nog lekker even omdraaien. Ik kreeg ontbijt op bed van mijn lieve echtgenoot en heb toen ook nog mijn koffie in bed gekregen terwijl ik mijn boek uit las. Wat een heerlijk boek: 'De boekenclub voor dwarse huisvrouwen'.
Een tijdsbeeld van vrouwen in de jaren zestig in Amerika. Maar ook een heerlijk verhaal waarin vrouwen elkaar aanmoedigen om dappere keuzes te maken en zichzelf te ontwikkelen. Ze vechten voor hun rechten en voor hun plek in de maatschappij. Ze zijn getrouwd en moeder of bijna moeder. Maar ze willen ook werken of studeren met (of zonder) een echtgenoot.
Ongelofelijk dat een moeder van zes kinderen van haar gynaecoloog pas aan de pil mag als ze toestemming heeft van haar echtgenoot en dat een werkende vrouw geen bankrekening kan openen om haar salaris op te kunnen storten zonder de handtekening van haar man.
Die echtgenoot lijdt soms eigenlijk ook onder de druk om voor het gezin het inkomen alleen te moeten verdienen. Het als een team samen voor de toko thuis zorg dragen is toch een veel gezondere en fijnere basis voor een gelukkig gezinsleven. We zijn een heel eind gekomen, maar hebben ook nog wel een weg te gaan.
Een heel fijn boek over de kracht van vriendschap zonder dat het zoetsappig wordt gemaakt. Ik ga het zeker voorstellen om met onze boekenclub te lezen.
In het boek gaat het trouwens steeds over het boek: 'De mystieke vrouw' van Betty Friedan; De boekenclub noemt zich ook de 'Betty's'. Ook dat boek heb ik nu op mijn lijstje staan en ga ik proberen aan te schaffen. In de bieb hebben ze het alleen in het Engels, en dat vind ik toch minder ontspannen lezen.
Gisterenavond zijn Wim en ik naar het Filmhuis geweest voor de film 'The Choral'. Indrukwekkend om te zien hoe mensen in 1916 in Engeland aankeken tegen de eerste wereldoorlog. Jongens die willen gaan vechten. Soldaten die gewond terugkomen of helemaal niet. Ouders die een briefje krijgen dat hun zoon is gesneuveld. En dan te weten dat het nog steeds zo is overal in de wereld.
In deze film gaan de achtergebleven mensen in een klein industriestadje aan de slag om een zangvoorstelling op poten te zetten. De muziek verbroedert en verbindt. Ik vind het een ontroerende film. Maar ook heel confronterend. We hebben er nog lang over nagepraat.
En dan heb ik net ook nog de laatste aflevering van dit seizoen gezien van Married at First Sight. Van een heel andere orde natuurlijk, maar ook heerlijk om van te genieten. Ondertussen brei ik een soort omslagtrui voor mezelf. In heel donkerblauw. Ik kan het bijna niet zien. Dus heb ik een speciaal breilampje gekocht, wat ik om mijn nek kan hangen en er zoveel licht op mijn werk schijnt dat ik kan zien of ik recht of averecht moet breien. Luxe he?
.png)
