Dat is hier blijkbaar niet meer nodig


Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Amos Sewell
'Parents' Reveille'
1954

Deze illustratie stond op de cover
The Saturday Evening Post op 20 februari 1954
Afgezien van het grappige moment,
- de ouders schrikken zich een hoedje -
krijg je een leuk inkijkje in hun slaapkamer.

Misschien is het echt Amerikaans,
en blijkbaar was het toen heel gangbaar,
maar twee aparte bedden lijkt mij niks.
Wel leuk om te zien hoe hier nog
geen sprake is van dekbedden,
maar van lakens en wollen dekens,
zelfs met de glanzende afgewerkte rand
die Amos niet vergeten is om te schilderen.

Een prent van Gogh aan de muur.
Een kleed op de vloer en een luie fauteuil
waar een duster op klaar ligt om aan te doen
als de moeder de kinderen wil gaan wekken.
Maar dat is hier blijkbaar niet meer nodig.

PS Deze hangt volgens mij boven het bed:
Vincent van Gogh
Pont de Langlois
1888

- ben ik toch een soort van trots om Nederlandse te zijn -


Dag Annemiek 💗💗💗


Hieronder kopieer ik een blog uit 2019 die ik wijdde aan
Annemiek van Deursen met haar blog Mijmeringen.

Deze blog hieronder noemde ik
 'Lang Leve Annemiek!'

Annemiek is op 1 oktober overleden. 


Wij, als lezers van haar blog, wisten dat ze deze herfst euthanasie zou krijgen. Ze leed aan een hersenaandoening die veel in haar leven heel moeizaam maakte. Ze had heftige nachtmerries, veel pijn, weinig energie, steeds minder kracht in handen en voeten - wat haar overigens tot heel creatieve oplossingen dreef - en dat zou alleen maar erger worden. Haar vader had aan dezelfde ziekte geleden en Annemiek wilde zeker niet compleet hulpeloos raken. 

Ze hield zelf de regie over haar leven, haar sterven en haar nalatenschap. De laatste maanden heeft ze stapje voor stapje haar hele inboedel weggeven en afscheid genomen van al haar persoonlijke spulletjes. Ze heeft voor elkaar gekregen dat de woningbouwvereniging voor haar huis - al voor haar overlijden - nieuwe bewoners koos, waar ze kennis en afspraken mee kon maken. Ze wilde graag dat haar gekoesterde huis en hof in goede handen zou komen. 

Ze heeft besloten dat ze haar lichaam ter beschikking zou stellen aan de wetenschap. Er zou geen afscheidsdienst komen. Nergens voor nodig. Van de mensen die ze lief had zou ze bij leven afscheid nemen. Ze was er zeker van, deze herfst zou haar laatste zijn. 

Op de valreep werden nog een paar crisisgezinnen onder haar vleugels genomen met haar team, er werd weer het nodige geld ingezameld, wat - en dat weet je bij haar zeker - tot de laatste cent bij de mensen terecht komt die het het hardst nodig hebben. Wat een nalatenschap! 

Persoonlijk vond ik het super moedig en een prachtig voorbeeld voor hoe het ook kan. Het inspireerde me tot het maken van een eenvoudige handleiding voor mijn nabestaanden met alles wat ze dan maar nodig hebben als ze ervoor komen te staan dat ik er niet meer ben. Dat kwam ook door de brief die Paulien Cornelisse bleek te hebben achter gelaten voor haar echtgenoot. Dat vond ik mooi, heel mooi! 

En het brengt me ook bij de vraag: 'Wat wil ik nalaten?' 'Welke zaken wil ik nog graag afhechten, met spullen, met projecten en met mensen?' En ik wil toch ook nog meer spullen gaan opruimen. Leven met minder ballast en ook minder uit te zoeken als ik er niet meer ben. Maar ook om nu deze winter eens werk te maken van het maken van fotoboeken van de mooiste foto's en de rest weg te doen.  

En ik hoop dat het blog van Annemiek nog lang in de lucht blijft om nog eens op rond te struinen, waarmee ze al haar lezers steeds opnieuw kan inspireren voor een mooi leven zonder overdaad en verspilling. Dankjewel lieve Annemiek 💗

-----------------------------------------------------------------------------------

Lang leve Annemiek!💗

Een jaar of wat geleden gingen een paar vriendinnen en ik op bezoek bij het consuminderhuis Parkstad in Landgraaf. Op deze wazige foto sta ik met mijn snufferd weer vooraan en achter mij staat Annemiek, de oprichter van het consuminderhuis die ons een uitgebreide rondleiding gaf.

Ze heeft van alles verteld en wat ik er van onthouden heb is dat ze een heel eigen en inspirerende kijk heeft op hulpverlening. Ze vindt dat de hulp die normaliter gegeven wordt vaak de zorgverlening in stand houdt en de zorgvragers klein en afhankelijk. In haar consuminderhuis, een soort kringloopwinkel, kan iedereen die aan de grond zit terecht voor gratis spullen maar ook voor boodschappentassen met etenswaren. Het is dan wel de bedoeling dat je zelf een steentje bijdraagt: Ook al ben je nog zo uitgeput van alle geldzorgen en andere problemen, je kunt altijd iets doen, ook al is het maar een ochtendje in de week kleding sorteren of meehelpen bij het draaiende houden van de winkel. Dat geeft je gelijk een goed gevoel. En ook een 'samen sta je sterker' gevoel. 

Er wordt groente verbouwd. Er zijn kookworkshops waar je kunt leren hoe je gezond en lekker kunt koken met simpele en voedzame ingrediënten. Er zijn maandelijkse consuminder 'kringen' waarin je leert hoe je met een klein budget de maand door kunt komen, hoe je energie bespaart en zelfs hoe je uit de schulden kunt komen. 

De spullen in de weggeef winkel worden geschonken door mensen die de spullen over hebben en de etenswaren die soms bijna over de datum zijn komen van winkels die dit anders misschien weg zouden moeten gooien en weten dat dit echt heel goed terecht komt.

In de maand voor de Kerst schrijft Annemiek op haar blog verhalen over de mensen die ze helpt. Schrijnende, hartverscheurende verhalen soms, waar ze echt het verschil weet te maken en mensen met de juiste aanpak weer leert geloven in zichzelf. Ook vertelt ze soms hoe ze wel eens heel duidelijk kan maken aan bijvoorbeeld deurwaarders of rechters wat een onrecht er is geschied en wat er nu nodig is. 

Annemiek vertelt het hele jaar door trouwens op haar blog met humor en relativeringsvermogen hoe je zelfvoorzienend kunt leven, hoe je kunt genieten van kleine dingen, hoe je je kunt voorbereiden op slechtere tijden en mindere gezondheid, over haar lieve poes Floor, de woensdagvriend en haar relatie met 'hij die de sla laat groeien'.

Wie een steentje bij wil dragen aan dit goede werk van Annemiek en al haar vrienden van de inmiddels twee consuminderhuizen kan in de adventstijd tijd geld overmaken. Zo krijgen alle mensen die daar bekend zijn een fijne tas met spullen om ook een gezellige kerstmaaltijd op tafel te kunnen zetten. 

Er wordt van alle giften ook een voorraadkast gevuld om het hele jaar door mensen te kunnen voorzien van de meest eenvoudige levensbehoeftes zoals rijst, meel, olie, broodbeleg enzovoort. 
Er zijn namelijk mensen die helemaal niets meer hebben en in de reguliere hulpverlening zes weken moeten wachten op hulp of geld. Dan krijgen ze bij Annemiek direct, dezelfde dag noodhulp. En die pakt ze dan uit dat voorraadkamertje.

Lees haar blog en volg je hart! 
Van harte aanbevolen! 

PS Je kunt je gratis abonneren - rechtsboven - op het blog van Annemiek: 

PS Annemiek heeft ook nog een heel goede rubriek in het tijdschrift 'Genoeg' waarin ze aanschouwelijk maakt hoe je je eigen groentetuin kunt opzetten en bijhouden. En dat kan ook op hele kleine schaal in potten op de stoep! 
 
PSPS Met weemoed staar ik naar de foto waarop Anne-Petra staat, die er ook niet meer is. 💗


Snotteren met zulk mooi weer...


Een paar dagen niet geblogd. Beetje in de lappenmand. Sinds mijn pensioen heb ik al gordelroos gehad, ben ik naar gevallen op mijn knie en pols/ellenboog, bleek ik een blaasontsteking te hebben en stak Wim mij aan met een verkoudheid. 


Hij was daar zelf vrij snel overheen, maar ik ben er een meester in om daar toch een beetje een toestand van te maken. Ik voel me echt wel ziek. Al een paar dagen koortsig, snotterend, hoestend en met keel-, oor- en hoofdpijn. En natuurlijk maar sporadisch slapen. Mijn eetlust verlaat mij nooit, maar pijn blij het slikken maakt het wel minder leuk. Evenals de aanwezige 'broekhoest'. 

Het is al best lang geleden dat ik verkouden was, maar ik kan me herinneren dat ik een paar jaar terug een week of wat zo doormodderde, met weinig stem en keelpijn. Toen kreeg ik de tip van de huisartsassistente om maar eens even mijn mond te houden. Dat was lastig voor me, maar dat hielp eigenlijk best goed. 

Vanmorgen hebben we grover geschut ingezet. Ik gebruik nu de neusdouche, neusdruppels, keelsnoepjes, hoestdrank en een stoombadje. We laten even niets aan het toeval over. 

Gelukkig wel al drie boeken gelezen en 'De Slimste Mens', 'Taskmaster', 'De Verwondering', 'Love is Blind' Nederland, 'MAFS' Belgie en 'De Verraders' Belgie maken ook veel goed! Hoop vrijdagmiddag weer boven Jan te zijn! Want dan gaan we de kleinkinderen uit school halen. 


Zo kan het ook, met boeken en een laddertje!

 


Voor als je geen trapleuning hebt
maar wel een oude ladder en een stel boeken!


'De Golden Spurtle' kwam naar Zutphen!


Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen. 

Ik heb vorig jaar de film: 'The Golden Spurtle' gezien
en er volgens mij ook een stukje over geschreven.
Maar ik kan het alleen nergens meer terugvinden.

De film was een documentaire over de strijd
om het Wereld Kampioenschap Porridge maken.
Deelnemers komen van over de hele wereld 
en zijn gewapend met niets meer 
dan haver, zout en water.

Een hele leuke film waarin lokale bewoners 
van een klein Schots plaatsje meewerken 
aan deze eigenzinnig traditie waarin humor &
vriendschappelijke competitie centraal staan.
Hier kun je de trailer van de film zien.

Maar nu het goede nieuws:
De meeste recente winnaar 
van 'The Golden Spurtle',
de 'World Porridge Making Champion'  
Is niet alleen een trotse Nederlandse, 
maar ze komt gewoon uit Zutphen!
Gina Saarberg is 28 jaar.
Haar geheim: 
Biologische havergrutten
en meegebracht Nederlands water.  
Zo trots!!

Wat een feest!


Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Richard Claremont
'Seaside interior'

Weer een schilderij van Richard Claremont.
Omdat hij zulke aantrekkelijke interieurs schildert.
Een zitkamer die uitkijkt op het strand en de zee.
De bank staat met de stevige muur in de rug 
alles van buiten in zich/haar op te nemen.

Lekker veel kussens om tegen aan te liggen
en dan maar lekker voor je uit staren en 
kijken hoe de zon vrolijk aan de hemel 
staat of langzaam in de zee zakt.

De zithoek zelf heeft lekker veel kleur,
een warm kleed, een mooi schilderij 
een stapel boeken een leesstoeltje
en verschillende groene planten.
De ruimte is weliswaar niet groot 
maar heeft wel lekker veel hoogte.

Het enige dat ik mis zijn gordijnen en lampen. 
Alleen de plafondlamp zal niet veel sfeer geven.
Er zijn een paar lampjes nodig om bij te lezen
en warme gordijnen om in de avond en nacht
als het donker is dat donker buiten te sluiten.
En dan met een boek en een glaasje
heerlijk genieten op de bank.
Wat een feest!
 

Wat we niet allemaal op ons bordje krijgen...



Net als vele anderen ben ik 
geschrokken en ontdaan over
de dood van Paulien Cornelisse.
Zeker als ik hoor hoe goed en sterk 
ze wist om te gaan met haar ziekte.
Haar boek ligt op mijn nachtkastje om
open te slaan en te lezen wanneer ik wil.
Geweldig dat ze zoveel moois achterlaat.
Maar ook een nog jonge zoon die nu 
zonder moeder op moet groeien.
Hartverscheurend... 

In ons leven is er ineens 
nog veel meer narigheid waar ik 
maar gewoon mee moet omgaan.

We hoorden vanmorgen dat 
een buurvrouw in het ziekenhuis ligt
en dat er niet veel hoop meer is voor haar.

Een van onze naobers is pas weduwe
en zie ik heel flink omgaan met alles 
wat er nu op haar pad komt om te regelen 
maar ook met het opnieuw vormgeven van 
haar identiteit, niet meer als helft van een paar.
Daar neem ik al mijn petjes voor af.

Een mede gli-genootje krijgt een 
dezer dagen te horen wat de uitslag is 
van medische onderzoeken waarbij 
de kans op 'foute boel' ernstig aanwezig is.
Wat een leven tussen hoop en vrees.

En dan valt onze bejaarde wasmachine die 
kaduuk is en helaas niet meer te repareren
en zelf een onverwachte blaasontsteking 
waarvoor ik een kuurtje moet nemen, 
daar gewoon helemaal bij in het niet.

Mijn eigen kwetsbaarheid en 
mijn moeite met ouder worden  
is al lastig om zelf mee om te gaan, 
maar ook verdriet dat mensen om 
mij heen op hun bordje krijgen 
vind ik lastig om te incasseren.

Gelukkig heb ik dan naast mijn Wim 
en mijn vriendinnen, mijn tante Joke 
die ik kan bellen en die me opbeurt 
met allemaal leuke verhalen.
Fijne dag allemaal!

Dat is een goed idee!



Supergoed idee!
Auto's lekker in de schaduw.
Als je je elektrische auto dan kunt opladen
als jij op kantoor bent of aan het winkelen
dan sla je meerdere vliegen in een klap!


Gevallen vrouw


Blijkt dus dat ik met mijn val
niet de enige gevallen 65-plusser ben.
Gelukkig hoefde ik deze keer niet naar de dokter.
Ik heb geluk gehad, het had zomaar anders kunnen zijn. 

Dit las ik er over in het het nieuws: 

De afgelopen jaren zijn er steeds meer 65-plussers gevallen na een val. In 2025 belandden naar schatting 124.000 65-plussers op de spoedeisende hulp (SEH) na een val, wat neerkomt op gemiddeld één 65-plusser per vier minuten. In 78 procent van de valincidenten was sprake van ernstig letsel. Dit is een stijging ten opzichte van 2024, toen er 119.000 65-plussers naar de SEH belandden. De stijging is vooral zichtbaar in de leeftijdscategorie 65 tot en met 74 jaar. Het aantal valongevallen met ernstig letsel nam in de loop der jaren toe met 16 procent. De stijging is het grootst onder 65- tot en met 74-jarigen, met 18 procent.

Deze week is het ook nog eens val-preventie-week.
Arjen Lubach had er ook een item over in zijn programma.
Wil je er naar kijken klik dan op deze link:

Wat ik er zelf geleerd heb van mijn val,
is dat ik steeds bewust moet kijken 
hoe ik mijn voet ga neerzetten.
Dat klinkt makkelijk, maar doe het maar eens: 
je steeds bewust zijn van je eigen voortbewegen.
Ook bij haast of enthousiast zijn... 

Ben je nou helemaal betegeld?!


Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.  


ZUTPHEN – Inwoners van de gemeente Zutphen kunnen op zaterdag 3 oktober tijdens de actie ‘Ben je nou helemaal betegeld?!’ een tuintegel inruilen voor een gratis tuinplant. De actie vindt van 10.00 tot 13.00 uur plaats bij Welkoop aan het Polplein.

Met minder tegels en meer groen blijft een tuin en de omgeving op warme dagen koeler. Ook kan regenwater in een groene tuin beter de bodem in zakken. Inwoners mogen meerdere tegels meenemen, maar er geldt één plant per huishouden en op is op.

Het najaar is een geschikt moment om vaste planten, struiken en bomen te planten. Ze kunnen dan goed wortelen en zijn daardoor in het voorjaar voorbereid op het nieuwe groeiseizoen. Tijdens de actie kunnen bezoekers meer informatie krijgen over het vergroenen van hun tuin en wijk. Ook is er een watertafel aanwezig waarmee wordt uitgelegd wat het effect van een groene omgeving is, ook leuk voor kinderen. Welkoop biedt daarnaast korting op regentonnen.

De actie is een samenwerking van de gemeente Zutphen, ZutphenEnergie, de Werkmakers, Welkoop Zutphen en Waterschap Rijn en IJssel. Meer informatie en tips over het vergroenen van de tuin zijn te vinden op de website.


PS Misschien is deze actie op meerdere plaatsen te vinden.
PSPS Op het Polplein zelf zouden minder tegels ook beter staan.
Dat is echt een hittestress plek in de stad Zutphen.

George in de polka dots



George Clooney, gefotografeerd Emma Summerton,
gestyled door de Japanse ontwerpster Yasoi Kusama.
Zij overleed dit jaar op de leeftijd van 97 jaar. 
Ik vind het een prachtige foto! 

Tja, ik was zo lekker bezig!


Tja, ik was zo lekker bezig!
Tot ik donderdag hard viel toen ik
in lichte haast over de markt liep en
een stoeprand over het hoofd zag.


Languit op de keitjes viel ik
op mijn knie en ellenboog en pols.
Ik lag voor ik er eigenlijk erg in had. 
Lieve mensen hebben me opgeraapt.
Ik had gelukkig geen bloedende wond.
Ik ben zelf terug gefietst naar huis,
Wim heeft me daar geholpen 
met koelen en arnica.

Laster in de middag begon ik twijfelen 
of ik misschien toch niet iets gebroken had. 
De vorige keer toen ik mijn beide voeten 
had gebroken had ik dat immers 
ook niet gelijk door gehad. 
Toen ging ik ook pas de 
volgende dag naar de HAP en
kwam ik met twee gips benen thuis.

Daar aan terugdenkend kreeg ik 
donderdagmiddag ineens de bibbers.
Echt enorm trillen over mijn hele lijf.
Ik denk toch een soort stress-reactie.
Gelukkig werd dat al snel minder.
Na een dag rust gaat het wel beter.
Kneuzingen hebben tijd nodig.
En ik moet in het vervolg nog 
beter opletten waar ik loop.

Al met al heb ik geluk gehad dat ik 
mijn heup of knie niet heb gebroken, 
en niet op mijn hoofd gevallen ben.
Dankbaar dat het niet erger is.

Als een gezicht waar een grote glimlach op doorbreekt...


Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Jim Holland
'Hold that thought'
2015

Een schilderij waarop je maar weinig 
ziet van het interieur, maar wat toch intrigeert.
Zeker ook door de titel: 'Houd die gedachte vast!'

Er ligt een opengeslagen boek op tafel.
De lezer / bewoner is net weg geroepen
en gestoord in het lezen in het boek.

Hij of zij zat er niet comfortabel bij.
De soberheid van de meubels 
doen bijna denken aan een cel. 

Behalve dan dat het materiaal van 
meubilair en vloer van warm hout is
en dat de zon die naar binnen schijnt
 aan doet als een gezicht waar 
een glimlach op doorbreekt.

Het is weer herfst en september. Heerlijk!


Ik houd zo van september.
Het is 's morgens nog wat fris, 
maar we mogen nog hele mooie 
Indian Summer 'zon' dagen verwachten.
Zoals komend weekend tijdens Burendag 
wanneer we een pannenkoekenfeest hebben 
hier op het Waterplein, bij ons voor de deur.

Na onze vakantieweek begin deze maand,
en die hele lange zomer begint alles 
weer in een structuur te komen.
Dat vind ik stiekem heel fijn.

Ik zwem op maandag woensdag en vrijdag
tijdens de daluren tussen half 11 en 1 uur. 
Ik trek 30 - 45 minuten rustig mijn baantjes.
Daarna douchen en aankleden en thuis koffie.
Op dinsdagmorgen heb ik een uurtje stoelyoga,
op donderdagmorgen zit ik op medisch fit sport.
Zo is het mooi verdeeld. In het weekend doe ik dan 
nog wel eens mee met Nederland in Beweging.

Deze dinsdag gingen Wim en ik 's middags fietsen,
we gingen naar Bronckhorst en weer terug,
na een terrasje bij de Gouden Leeuw.

Zondag was ik met onze dochter en de kleinkinderen 
bij een voorstelling van Circus Snor in Deventer.

Een heel klein circus, hier zie je onze kleinkinderen 
met de complete bezetting van acrobaten en clowns.
Leuk was ook dat er bij een speciale truc met een paard 
medewerking van een kind uit de tent werd gevraagd
 en onze kleindochter Sammie stak haar vinger op.
Dat vonden we heel stoer van haar. 
Onze dochter heeft het gefilmd.
dat kun je hier zien in dit korte filmpje
Wat was ze trots en blij dat ze het gedurfd had.

Wim zit op zijn maandagavondkoor,
hij heeft zijn moestuinochtend, 
werkt elke week nog wat diensten
en is tegelijk soms druk voor zijn moeder.

Op vrijdagmiddag halen we onze kleinkinderen
van school en zijn ze bij ons tot het avondeten.

Ik schreef al over mijn nieuwe koor! Zo leuk!
Ik ga meezingen op de donderdag morgen.  
Ik werk ook nog af en toe, schrijf en blog.
We hebben ieder onze eigen clubjes, zoals 
de leesclub, filmclub en diverse eetclubjes.
Ik zit in het bestuur van de Naobers, 
wat ook tijd en aandacht vraagt.

Binnenkort komen de meisjes van de Academie,
we lopen inmiddels allemaal tegen de 70 jaar
bij elkaar voor gezelligheid en bijpraten.

We gaan naar en ontvangen graag vrienden 
voor koffie, eten, spel en gezelligheid.
Ik ga af en toe naar een leuke film 
met Wim of met een vriendin, 
we hebben etentjes in de wijk 
of met de sirene-soep.
   
Wim en ik lezen allebei graag en veel.
Fijn dat het dan weer wat eerder donker is,
dat is ook het heerlijke van september. 
En ik ben weer aan het breien geslagen.

Vanmorgen voor ik naar de sport ging 
heb ik ontbeten met warme havermout,
met een appel, kaneel, gember en rozijnen.
Dat vind ik altijd heerlijk als het nog koud 
en donker is als ik zo vroeg opsta om half zeven.
Ja, september, een hele fijne maand voor mij.

Creatief met handwerk 'spulletjes'


Voor iedereen die graag handwerkt,
hier wat creatieve, leuke ideetjes, 
met spullen die je 'over' kunt hebben...





 Of een fijne manier om materialen op te bergen, 
gewoon om blij van te worden...

De Laatste Pluk


Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.  

Weer een goed initiatief 
van The Happy Activist: 
'De Laatste Pluk'

Vergeten fruit wordt geplukt en 
gedoneerd aan de voedselbank. 
Meer informatie?