Nog een keer 'Blue Monday'
en een goede remedie daarvoor!
Broodnodige troost, gewoon in de maandagkrant
Broodnodige troost
met woorden en beelden
gewoon in de maandagkrant.
Irene van der Meulen
Trouw
19 januari 2026
blue monday
Een fijn en veilig thuis
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Op deze Blue Monday heb ik zelf veel
behoefte aan iets moois en zachts.
En toen zag ik deze allerliefste
gebreide en geborduurde huisjes.
Gemaakt door Ingrid van Willenswaard
via haar instagram account Ingthings
Ze schrijft erbij:
Ik begon gewoon ergens en zag
toen wat er uit mijn handen kwam.
Zo heerlijk om zulke mooie lieve huisjes
te zien vooral in deze tijd waar we allemaal
behoefte hebben aan een fijn en veilig thuis.
Ik kikkerde er gewoon een beetje van op!
Ik zal dus wel niet de enige zijn...
Gisteren vertelde ik hier op mijn blog
over hoe ik heen en weer geslingerd word
tussen gevoelens van dankbaarheid en geluk
omdat we het zelf nu zo enorm goed hebben en
gevoelens van verdriet, angst en woede omdat
er zoveel mensen lijden onder ongelijkheid
onrechtvaardigheid, onvermogen,
agressie, geweld en oorlog.
Ik kreeg van mijn lieve vriendin Ingrid,
naar aanleiding van deze blog deze strip.
Die geeft precies mijn dubbele gevoel weer.
Ik zal dus wel niet de enige zijn...
En of we dat kunnen gebruiken 'Feelgood'
Afgelopen weekend zouden Wim en ik, met vrienden, naar Vlieland zijn gegaan voor een filmweekend, met als thema 'Muzikale Feelgood' films. En of we dat kunnen gebruiken: 'Feelgood'.
Het lukt me bijna niet meer om met al het verschrikkelijke wereldnieuws om ons heen steeds fijne, leuke en inspirerende dingen te vinden om onszelf op te vrolijken en ons moed en vertrouwen te geven.
Maar, met het slechte weer op vrijdag met code oranje in het noorden van het land, sneeuwjachten en sneeuwduinen en uitgevallen treinen op onze route hebben we ons weekend moeten afblazen. Gelukkig konden we een vervangend weekend afspreken.
Toen hadden we ineens een heel weekend vrij. Wat ook wel weer lekker was.
Maandag zijn we voor een midweek naar een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt geweest. In het begin lag er nog volop sneeuw, wat een sprookjesachtige sfeer gaf zo midden in het bos. Woensdag begon het te dooien en vrijdag toen we terugreden was het allemaal weer 'gewoon' buiten.
We hebben lekker uitgerust, vrienden op bezoek gehad, waaronder onze bijna complete leesclub, wat ook weer heerlijk was. Nu draait de wasmachine, hangen de pasgewassen lakens buiten te wapperen in het zonnetje, is alles weer uitgepakt, hebben we boodschappen gedaan, zijn er nieuwe biebboeken gehaald en gaan we morgen naar het zwembad om onze kleinkinderen te zien afzwemmen. Ze gaan het vast wel halen, want het proefzwemmen ging ook al prima. Kortom het gewone leven gaat weer gewoon verder.
Maar 'gewoon'... er is wel iets veranderd in mij.
Onze Iraanse buddy's zijn radeloos van de machteloosheid die ze voelen als ze mondjesmaat berichten krijgen over het vreselijke geweld in Iran. Wat moet je zeggen?
Ons nieuwe kabinet gaat het heel moeilijk krijgen terwijl we allemaal snakken naar mensen in onze regering die gaan staan voor onze rechtsorde, onze democratie en onze vrijheid.
En dan kijk ik maar weer eens naar dat werkelijk prachtige stuk muziek dat Jamai Loman dirigeerde bij het tv-programma Maestro.
Ik moet blijven geloven in de schoonheid en de kunst die we als mensen kunnen voortbrengen. Voor een beetje 'Feelgood' gewoon even hier naar kijken.
Ze hoeft er voorlopig niet uit...
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Lore Pemberton
'The quilter's cottage'
Met alle sneeuw die we gehad hebben
nog even een winterse voorstelling.
We zien in een glooiend landschap
een huisje met een rood schuurtje ernaast.
Ik denk dat de dame, die de mooie quilten maakt,
haar kleine atelier heeft in dat houten schuurtje,
waar ze in de zomer heerlijk kan handwerken,
maar nu alles zo besneeuwd is blijft ze lekker
in haar stenen huis, waar de kachel brandt.
Maar de dikke sneeuwlaag nodigt natuurlijk
wel uit om haar schapenvachtjes daar
in te leggen zodat ze schoon worden.
En haar eigengemaakte quilts heeft
ze lekker buiten gehangen zodat ze weer
heerlijk fris worden van de vrieskoude lucht.
Ik denk dat ze een pan soep aan het koken is
en misschien pannenkoeken of stamppot.
Ze heeft van alles ruim voldoende in huis
en ze hoeft er voorlopig niet uit.
Zo fijn!
Cuptone
Ik mis een beetje een oor aan deze beker,
want ik drink mijn thee graag heet.
En ik weet niet of het altijd fijn is om
de theeprut steeds in beeld te houden.
Maar het is wel een heel creatief ontwerp;
je hoeft geen theezakje meer te gebruiken.
De losse thee gaat in het theevakje.
Water erbij tot je vindt dat hij sterk genoeg is.
Dan de cup op de andere 'onderkant' kieperen.
Et voila!
Hoe hip vonden we dat toen!
Jaren-70,
kan niet missen;
de asbak, het oranje en bruin,
het vloerkleed met de hoge pool,
de hangplant in de macrame hanger,
de grote bloemen op het behang
en op de gordijnen met die
schrootjes gordijnkoof.
Hoe hip vonden we dat toen!
Dit maakt toch je hele dag!
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Normaal ben ik daar niet zo van,
maar deze honden die mee mogen
naar buiten vind ik wel super grappig!
Het is oke om gewoon te zijn
Wanneer kun je gewoon zijn?
Als je deel mag uitmaken van een groter geheel.
Belangrijk voor ons allemaal!
Even kijken?
Wachten
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Nadezhda Vorontsova
'Waiting'
Ik denk dat het mede door de titel komt,
maar ik zie hier een zwangere vrouw
die rustig voor het raam haar was
staat te strijken en uitziet over
de besneeuwde buitenwereld.
Ze kijkt uit naar het voorjaar
en naar het nieuwe leven.
Onze melkboer!
.jpg)
Vroeger, als jong meisje thuis,
had onze melkboer ook zo'n karretje.
In mijn herinnering had onze melkboer
ook een grote emmer met losse melk die hij
met een soeplepel in onze melkkoker schepte.
Maar hij had ook wel flessen melk.
Zeker met sneeuw en regen was
het wel handig dat de bakker,
de visboer en de melkboer
gewoon aan huis kwamen.
Dat was nog voor de tijd
van de srv-wagen, waar je
bijna alles wel kon kopen.
Tijd voor een binnen-klusje!
Buiten is het glad en koud.
Tijd voor een creatief binnen-klusje!
Je hebt nodig,
een stuk lege wand
en een aardige boomtak,
waar je een gleuf in freest,
een led licht strip in schuift
die je aan de muur maakt.
Et voila!
Rust nemen in deze winterse tijden
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
deze keer maar een luchtige bemoediging
om rust te zoeken in deze winterse tijden.
hoe bijzonder en hoe krankzinnig mooi het leven is...
Laatste scene van de slotaflevering
van de tv-serie Oogappels:
We zien Merel die net oma is geworden
op de bank met haar eerste kleinkind.
Ze hoort nu bij al die grootouders die
in deze prachtig mooie televisieserie
hun waarheden en wijsheden
deelden vanaf hun bank.
Ze eindigt de serie met de woorden:
Ik denk dat we door schade en schande leren
dat het geen zin heeft om je te verstoppen
achter cynisme of desinteresse of agressie.
Het enige dat echt helpt is het gewoon laten zien,
je hoop, je kwetsbaarheid, je angst.
Want dan kun je echt contact maken met anderen
en dan voel je je niet meer zo alleen.
Dan kun je ineens weer zien hoe bijzonder
en hoe krankzinnig mooi het leven is.
Maar nu nog niet....
Vanmorgen was ik zoals bijna
elke dag om een uur of vijf al wakker.
Ik heb wat gelezen en ben toen toch
maar op mijn telefoon verzeild geraakt
op zoek naar gewoon 'leuke dingen'.
Ik werd op mijn wenken bediend:
Brigitte Kaandorp was
op bezoek bij de koning.
Hilarisch leuk!
waar ik gelijk vrolijk en hebberig van werd.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Er werd een gedicht voorgedragen met de titel:
'Love letter to right now'
Het begint met:
I’m 80 years old and somehow
I woke up in my 38 year old body...
Je kunt het hier beluisteren.
Zo Ontroerend en Zo Lief!
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Omar Yaghi neemt zijn prijs
Zo inspirerend!
----------------------------------------------------------------------------------
En toen zag ik ook nog onderstaand gedicht
van 31 december op de Poezie kalender van Plint
Het was heel fijn om zo heel vroeg wakker te zijn
en zulke mooie dingen te zien en te beluisteren.
Abonneren op:
Reacties (Atom)