Ik vertelde laatst over hoeveel plezier ik beleef aan het doen van spellen.
Verschillende mensen vroegen mij hoe het Woordenboekspel en het Namenspel nu eigenlijk gaan. Ik zal het hier eens even uit de doeken doen.
Het Woordenboekspel gaat zo: Je bent met minimaal vier maar liever nog met nog meer spelers. Omstebeurt zoekt iemand in De Dikke van Dalen een woord op waar niemand de betekenis van weet. Het zal je verbazen hoeveel woorden er in het Nederlands zijn die we helemaal niet kennen.
Diegene schrijft op een briefje de ware betekenis op. De anderen krijgen ook een briefje en verzinnen een betekenis bij het woord dat net is opgegeven. Ze verzinnen een zo geloofwaardig mogelijke omschrijving. Handig daarbij is om echt woordboekwoorden te gebruiken zoals: gereedschap uit de visserij, oorspronkelijk uit Zeeland, een term uit de biologie of de wiskunde, een kruid dat gebruikt wordt in gerechten uit Indonesische keuken of een medische term. Soms is een uitgebreide omschrijving heel aannemelijk, een andere keer juist een hele korte. De omschrijvingen worden genummerd en met een stalen gezicht voorgelezen door degene die het woord heeft gekozen. Tip: Let ook op de gezichten van de medespelers of je er iets aan af kunt lezen.
Meestal moet er twee keer worden voorgelezen en dan wordt gevraagd precies tegelijk het aantal vingers op te steken van het nummer van de omschrijving die volgens jou de ware is.
Je krijgt een punt als je zelf de ware betekenis raadt. Maar je krijgt ook een punt voor iedereen die de door jou opgegeven betekenis als de ware heeft aangezien. Succes verzekerd!
Het mag ook een overleden persoon zijn of een denkbeeldige figuur als we diegene maar kennen. Bijvoorbeeld, Johan Cruijff, Barack Obama en Roodkapje.
De briefjes gaan dichtgevouwen in een schaal. Er worden teams gemaakt, liefst van drie of meer personen. Er zijn drie speelrondes.
In de eerste ronde mag om beurten een iemand van een team zoveel mogelijk namen op de briefjes duidelijk maken aan zijn of haar teamgenoten door deze te omschrijven. Er is een tijdslimiet van bijvoorbeeld twee minuten. Als de tijd om is gaat de pot naar het volgende team tot alle namen op de briefjes geraden zijn.
In de tweede ronde komen alle namen weer opnieuw langs. Maar in deze ronde moet de naam worden uitgebeeld. Dat kan er heel hilarisch uitzien.
In de derde ronde mag er alleen maar een enkel woord worden gebruikt om iemand aan te duiden. Ik hoorde laatst van een vriendin dat er ook nog een variant is met een vierde ronde waarbij er alleen maar een geluid mag worden gemaakt. Dat hebben wij nog nooit gedaan en lijkt me best lastig.
Wij hebben altijd heel veel plezier gehad met dit spel. Ik kan me herinneren hoe we ons tranen hebben gelachen toen Wim Michiel de Ruyter aan het uitbeelden was op zijn schip met zo een uitschuifbare telescoop. En dat zijn team het niet kon raden en hij steeds uitbundiger werd.
Leuk is ook dat je voor dit soort spellen niet meer nodig hebt dan een stapel briefjes, een pen en een schaal of kom of een hoge hoed. En een woordenboek dus...
Gisteren waren we uitgenodigd voor de lunch - ik at er onder andere voor het eerst heerlijke pindasoep - bij vrienden vlakbij die zo mogelijk nog meer van spelletjes doen houden dan wijzelf.
|
Ik luister graag naar de podcast van Lisette Thooft.
Ook eens een kijkje nemen? klik
Lisette was ook bij Annemieke Schrijver
in het tv-programma De Verwondering
Inspirerend om naar te luisteren.
Ze zegt onder andere:
Emotionele pijn die je niet onderdrukt maar er laat zijn, maakt een rijker, warmer, beter mens van je. ‘De pijn is eigenlijk een gesloten schatkist. En je hart kan daar compassie van maken, als je het laat breken.’ Dat breken klinkt hard, maar het levert juist zachtheid op. ‘Je diepste wond wordt je grootste kracht.'
