Binnenkant

De sociale media van toen

Ik kan soms zo smullen van huiselijke plaatjes uit de jaren 50 en 60,

En dan vraag ik me wel eens af hoe erg het zou zijn als

we toch wat meer zoals toen zouden leven...

Simpele koffievisite op zo'n rotan setje en zelf afwassen.

Op straat matten kloppen en de stoep poetsen met een schortje voor.

s' Avonds lezen of handwerken bij de radio.

Geen overdaad, alleen een klein bosje bloemen.

De bakker en de melkboer die aan de deur kwamen.

Je verheugen op iets nieuws zoals de komst van de tv,

allemaal een sigaretje roken (nou, dat dan weer niet)

en de sociale media die toen gangbaar was....

Morgan en Myles

Ik vertelde hier laatst dat ik het boek:

'Wacht op mij' van Santa Montefiore

uit de bieb had gehaald en gelezen.

Het was erg mooi, maar deed me vooral denken

aan een boek dat ik eerder had gelezen

van de Zutphense schrijver Bas Steman:

'Morgan een liefde'.

Beide boeken gingen over mensen in het hier en nu

die door allerlei nare nachtmerries en paniekaanvallen

gingen onderzoeken waar die ellende vandaan kwam

en er gaandeweg achter kwamen dat ze zich

dingen konden herinneren die hoorden

bij een vorig leven en een dood

op het slagveld van Market Garden.

Bas Steman hoorde ook van het boek van Santa Montefiore

en ging op onderzoek uit, hij schreef daarover dit:

Simon Jacobs en Bas Steman ontmoetten elkaar en

waren voor een interview bij Omroep Gelderland.

interview op Omroep Gelderland (na 13 minuten)

( nu wel met werkende link )

Heel intrigerend.

Het idee van reincarnatie hebt ik altijd

nogal ongeloofwaardig en vooral omslachtig gevonden.

Maar dit is wel een heel bijzonder verhaal.

Twee mannen die zich een vorig leven herinneren

waarin ze allebei sneuvelen op hetzelfde slagveld.

Ze ontdekken wie ze in dat vorige leven waren.

Ze staan allebei aan het graf van de betreffende soldaat,

die op vijftien meter van elkaar begraven liggen

en allebei op dezelfde dag gesneuveld zijn.

Deze mannen met een gedeelde ervaring

ontmoeten elkaar weer in dit leven.

En nou jij weer!

Een mooie deur is niet lelijk

Een mooie deur, en nog een mooie deur...

Nog een mooie deur,

juist omdat hij niet opvalt...

dubbele deuren dicht of met glas,

schuivend of draaiend naar binnen of naar buiten...

schuifdeuren klassiek of stoer....

Gezellige winterdagen

Loré Pemberton 
Winter’s cozy moments 
 
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een gezellig winters plaatje,
het kan nog net, de 20e begint de lente pas.
En het weer is er ook een beetje naar.
Gisteren hier een heleboel natte sneeuw.
Niet een dik pak zoals op deze prent.

Hier worden de kinderen dik ingepakt 
door een hele zorgzame moeder.
Er ligt een mand met sjaals, mutsen
en dikke wanten naast haar om te kiezen.
Ze gaan naar school denk ik.
De hond mocht alvast naar buiten.
Er is veel grond om het huis.

Ze zijn in een hele grote hal, met veel
ruimte voor de kapstok en een grote kist
en een droogrekje voor de natte kleren.
Er is wat houtopslag en er hangt een gieter.
Op de grond wat gezellige ronde kleedjes.
Een beetje: little house on the prairie
maar dit gezin is super goed voorbereid 
op de koude winterdagen en geniet ervan.

Voor mij mag het lentezonnetje 
hier ondertussen wel alvast komen.

Mooi he?

Victor Klassen

Mooi he?

En dit mooie kunstwerkje niet verpesten

met allerlei lelijke snoeren er onder....

Vandaag op 8 maart zou ik om 9.25 uur gebeld worden door de mammacare verpleegkundige over de uitslag van de mammografie van gisteren. De telefoon ging pas om 9.55. Dat was een angstig half uur. Ik ging me toch van alles in mijn hoofd halen. Vooral over de reden van dat te laat bellen. Gelukkig zei ze gelijk dat de foto's goed waren.

Hoe bezorgd ik was geweest merkte ik pas toen ik in tranen uitbarstte. En voorlopig niet kon stoppen. Het zit diep, kanker hebben (gehad) doet iets met een mens. Maar ik kan weer een jaar vooruit. Al zei ze wel nadrukkelijk: 'Als je klachten hebt moet je gelijk bellen!'

Ik blijf nog 3.5 jaar onder controle in het ziekenhuis. Dat is goed om te weten en geruststellend.

Vandaag op 8 maart is het zoals elk jaar Internationale Vrouwendag. Ik ben blij dat ik een vrouw ben. En ik ben blij met de vrouwen om me heen waar ik me verbonden mee voel.

Vandaag op 8 maart hebben we de eerste bijeenkomst van ons leesclubje in oprichting. Daar verheug ik me op. We zijn met zeven vrouwen al is er vanavond eentje niet bij. Ik hoop op mooie ontmoetingen met elkaar vol inspiratie, fijne gesprekken en natuurlijk ook gezellig geleuter.

Vandaag op 8 maart zou mijn eerste grote liefde Ger, 65 jaar zijn geworden.

Ik denk vandaag even extra aan hem en zal op hem proosten vandaag.

En nu is de witte kast blauw

Gisteren brandde het kaarsje voor mijn zusje, gelukkig is alles goed gegaan en waren er geen complicaties bij haar operatie. Ze heeft een nieuwe hartklep gekregen. Hopelijk herstelt ze goed en gaat ze veel plezier beleven aan haar hart dat nu weer zo goed als nieuw is.

Ik heb de middag besteed aan het verven van de oude kast op onze slaapkamer. De eerste laag zit erop, nu zo aan de slag met de tweede laag. Op de foto hieronder zie je dat ik de muren heb afgeplakt met rollen zilverpapier, nog een overblijfsel van de tijd dat mijn schoonvader in een drukkerij werkte waar ze onder andere roomboterwikkels bedrukten. Het laatste stuk van zo'n rol konden ze niet gebruiken en werd weggegooid. Dat nam hij mee, want daar konden wij van alles mee. Ik weet nog dat mijn zwager als student in Groningen zijn hele studentenhuis heeft ingepakt met goudpapier als een ware Christo avant la lettre.

En natuurlijk zijn er jarenlang cadeautjes in de familie in goud- of zilverpapier in- en weer uitgepakt. Ik wilde eerst kranten gebruiken maar Wim herinnerde zich de rol nog die achter de ordners in deze kast lag. Hij dacht dat dat beter was omdat kranten vlekken zouden kunnen geven op onze muur.

De kast zelf komt ook uit de familie van Wim. Hij is gemaakt door mijn schoonvader. Eerst het onderste deel en later heeft hij het bovenstuk er nog bovenop gemaakt. Ze waren klein behuisd en konden zo alle ruimte benutten.

Wij hadden in het vorige huis deze kast op zolder staan. Vlak voor de verhuizing heb ik in deze kast al alle spullen die we er in het nieuwe huis in wilden opbergen ingezet. Om te kijken of het paste. Als het niet paste moest er eerst weer iets uit. Zo was ik voorbereid en wist ik dat we geen spullen over zouden houden.

Ik maakte een foto van alle spullen op hun eigen plek. De spullen uit de kast zijn in dozen gegaan met het opschrift: 'witte kast' Onze dochter heeft met buurman Henk aan de hand van de foto alles op de nieuwe plek weer precies zo ingepakt als de bedoeling was.

Ik schreef daar begin juli 2019 dit stukje over op dit blog:

De inhoud van deze grote kast op zolder is al ingepakt.

De kast zelf staat ook al beneden. Die is via het balkon naar beneden getakeld. Er staan meer kasten en dozen in de woonkamer. Niet zo gezellig, maar wel fijn voor de sjouwers.

Deze foto heb ik gemaakt zodat ik hem straks gelijk weer zo in kan pakken. Behalve de kokers dan, die kunnen achter het linnengoed, maar dat vond ik even te veel werk dus die heb ik er voor gelegd. Bovenin de kerst- en paasspullen en Wim zijn schaatsen. Daaronder een volle plank met Wim zijn ordners en daarachter liggen nog grote rollen papier. Daaronder beddengoed en medische dingen en medicijnen (netjes in de lade), dan nog wat gebreide dekens, mijn breiwerk en wol en al onze netjes uitgezochte post.

De inhoud is nog bijna gelijk, maar nu is de witte kast blauw en staat hij er wel weer fris en fruitig bij!