Posts tonen met het label Retro. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Retro. Alle posts tonen

Als je verliefd bent is het ruim genoeg




In de jaren 70 werd er al nagedacht over een slaapbank
Deze is met een simpele handeling uit te klappen.
Ik vind het er gewoon heel vriendelijk uitzien.

Ontwerp van Opp Drevovyroba, 

Lengte 200 cm x Diepte 87 cm / 131 cm :
Uitgeklapt heeft het de breedte van een twijfelaar:
Als je maar genoeg verliefd bent is het ruim zat.

Toen radiootjes nog gezellig waren...



Uit de tijd dat radiootjes nog gezellig 
van vorm en kleur mochten zijn!

Doe mij maar een van de twee 
in het midden van de onderste rij.


Veel leuker en liever dan zo'n saaie zwarte...



Ik heb geen aandelen hoor, 
ik weet ook niets van de kwaliteit, 
maar de vormgeving, die is top!

Een airfryer en kleine oven 
met een lieve vintage look&feel. 
Hij, of is het een zij? heet Ariete. 
De licht blauwe is zo leuk! 
Maar de groene ook...

Hoe hip vonden we dat toen!


Jaren-70, 
kan niet missen;
de asbak, het oranje en bruin,
het vloerkleed met de hoge pool, 
de hangplant in de macrame hanger,
de grote bloemen op het behang
en op de gordijnen met die 
schrootjes gordijnkoof.

Hoe hip vonden we dat toen!

Zo waren we uit en toch weer bijna thuis....


Gisteren waren Wim en ik 
in het Open Lucht Museum in Arnhem.
Dat vind ik superleuk en met prachtig weer erbij.
Ik was vooral benieuwd naar het rijtje jaren-60 
doorzonwoningen en het Rietveld vakantiehuisje.
Die doorzonwoningen waren helaas niet ingericht 
in de jaren 60-pastel-stijl waar ik zo van hou, 
maar in een jaren-70 bruin en oranje vibe.
Niet alles was open, dus misschien is het wel 
te vinden in een van de andere huisjes in het rijtje
Maar daar heb ik dus geen foto's van gemaakt.
Er stond wel een superleuke stacaravan bij.
Maar daar konden we ook niet in.

We hebben het rondje met de scheepswerf, 
de winkeltjes en de poffertjeskraam gemaakt en 
kwamen bij het vlooientheater nog een oude bekende 
tegen, wat altijd leuk is om iemand die je lang 
niet hebt gezien weer tegen het lijf te lopen.

Het allerleukste vond ik deze keer,
de Amsterdamse huizen bij de ingang
en dan vooral het kleine dafje op de gracht.
Er was een winterkermis opgetuigd en we hebben
op het bankje naast de bakfiets met uitzicht op de Rups
heerlijk onze boterhammetjes op zitten peuzelen. 

Het pand hier op de foto was ingericht als 
een postkantoor uit vervlogen tijden. 
Maar wat was dat toch mooi toen,
met de stempels en de ladekastjes 
en met het telefoonhokje met 
de bakelieten wandtelefoon.

Bij het begin van onze wandeling kwamen we 
dit bord tegen, met de woonplaatsen van onszelf en 
van onze dochter, schoonzoon en kleinkinderen er op.

Zo waren we uit en toch weer bijna thuis....

Hip!




In de jaren zeventig vonden wij dit allemaal heel normaal. We noemden het toen hip!  

Alles was oranje of donkerbruin. 

Alles was bedrukt met drukke motieven.

Macrame, hangplanten, kunststof, rotan en asbakken.

We hadden grote geluidsinstallaties en bandrecorders 
die we stapelden op planken die rusten op van 
die stenen schuttingblokken.
 


De teak wandmeubeltjes vind ik nog steeds mooi,
en de theemutsen ook, maar voor de rest....

Ze jiven de hele kamer door...


Meneer had het goed voor elkaar, 
ergens in begin jaren vijftig schat ik.
Echtgenote - met hakken en schortje -
komt aan met een blad met hun koffie.
Meneer neemt het ervan en zit te lezen 
in zijn eigen luie - Archie Bunker - stoel.
Gelukkig kijken ze liefdevol naar elkaar.

ik vermoed dat dit een advertentie is voor 
de meubels die we zien in dit interieur.
De fauteuil met het voetenbankje 
is nog steeds tijdloos en mooi.
De wand vullende kast met het bureautje
erin verwerkt zou het nu ook nog goed doen.
De televisie is met zijn dikke achterwerk 
fraai in de muur weggewerkt.
Het hanglampje is leuk, 
de grote gatenplant ook.
Ik zou alleen de gordijntjes voor 
de liggende ramen hoog in de muur, 
weghalen of door iets anders vervangen.

Wim en ik hebben discussie over het rode 
attribuut dat op de grond ligt of staat.
 Wim denkt dat het een kussen is.
Ik vermoed eigenlijk dat het ook 
een draaitafel zou kunnen zijn 
met een doorzichtige deksel.

Zo, meteen, na de koffie, 
gaat het keurige schortje uit,
gaan de meubels aan de kant,
zetten ze een rock & roll plaat op 
en jiven ze de hele kamer door...

Het huis waar ik geboren ben



Zondag waren we in Hilversum 
voor de verjaardag van mijn zusje,
en maakten het plan om op de terugweg 
langs Baarn te rijden om het huis waar ik
ben geboren eens een keer op te zoeken.
 
Het adres staat op mijn geboortekaartje.
Ik kon net over de hoge heg deze foto maken.
Hopelijk vinden de bewoners van nu het niet erg.
Het voelde toch wat raar om te beseffen dat ik daar, 
in dat huis waar ik voor stond, op de wereld kwam. 

Het geheel zag er 66 jaar geleden wat strakker uit,
maar het lijkt me nog steeds een heerlijk huis.
Het was best een chique straat, en nog steeds. 
Als ik me goed herinner woonde destijds 
de burgemeester in het andere deel 
van de twee onder een kap.

Mijn ouders 'woonden in' zoals ze dat toen noemden: 
Ze huurden de bovenverdieping met een minikeukentje.

Mijn ouders verloren hun eerste kindje bij de geboorte,
een meisje, ze zou Jorien hebben geheten.
Een goed jaar later werd ik geboren 
in dezelfde slaapkamer in hetzelfde huis.

Binnen zie ik de echte jaren zestig inrichting, 
met de leuke motiefjes in lichtgrijs, geel en zwart.
Mijn ouders hadden in 1959 dus ook al een televisie. 
De foto's na de doop met een opa en twee oma's.

Vier generaties, met de moeder van mijn opa erbij.
Mijn zusje is ook nog in dit zelfde huis geboren, 
later verhuisden we naar een nieuwe jaren-60 
doorzon-hoek-woning met een grote tuin.

Maar hier heb ik leren lopen.
En het was leuk om er bijna 66 jaar later 
weer eens een kijkje te gaan nemen.

Onze eerste auto hier is een echt retromodelletje.
Dat eigenwijze snoetje ernaast ben ik...

Ik kan niks met die grijze hoekbanken

 


Afgezien van de lampen, want
ik kies nooit een hanglamp in een zithoek,
en van de vijf / zes lampen op dat kleine stuk muur
zou ik er een stel schrappen, want te veel is te veel,
en het kleed mocht van mij een stuk groter,
maar
de retrosfeer van deze zitkamer vind ik heerlijk:
De kleuren, het groene kastje, de tafels,
de banken natuurlijk en het groen.
Ik word er vrolijk van.

Ik kan niks met alle donkergrijze hoekbanken
die we vandaag de dag overal zien.
Het is me te groot, te hoekig, 
te lomp en te somber.

Doe mij maar iets kleiners en vrolijkers!
Zoals dit..
 

Kamperen in de jaren-60


Op deze foto zie je hoe mensen kampeerden 
in de jaren-60, waarbij de kleurigheid me opvalt.
En ook hoe alle auto's pal naast de tentjes staan. 

In die sixties werd een autootje bereikbaar 
voor het merendeel van de mensen.  
En die zie je hier ook, de Kevers, 
de Renault-4's en de Volvo's.


Ik moest terugdenken aan onze vakantie vroeger.
Van deze vakantie herinner ik me niets, 
maar gelukkig hebben we de foto's nog. 
Hier waren mijn ouders met mijn opa en oma en mij op vakantie in Zeeland.

Later gingen we kamperen in Italie, 
met drie kinderen in een Kever. 
We hadden een aanhangwagen 
voor de tent en alle bagage en alle
van huis meegenomen etenswaren
 zoals aardappelen en campingboter.
Mijn baby-broertje sliep onderweg 
in de kattenbak, achter de achterbank;
dat was geen probleem want van zitjes 
en gordels hadden we nog nooit gehoord.
Hier gingen we onderweg - in Zwitserland -
even uit de auto om onze benen te strekken. 

Het jaar erop hadden we een grotere auto.
Met een imperiaal voor de bagage.
Hier zitten we onderweg; 
mijn moeder zet koffie.
De camping lag aan zee; 
we stonden gelukkig onder de bomen.
Ik haalde elke morgen voor een paar lires
een groot blok ijs, voor in de koelbox.
Hier zie je ons drie tekenen en kleuren, 
wat we thuis ook hadden kunnen doen...

Een sieraad voor je interieur!




De telefoons in de jaren vijftig!.
Ik vind ze nog steeds prachtig. 

Wij hadden thuis vroeger 
een grijze losstaande telefoon 
met een draaischijf natuurlijk.
Je kon met je vingers draaien, 
maar bij de Wrekers op de televisie 
draaide Emma Peel de draaischijf 
met een potlood. Zo elegant!

Bij Wim thuis hing de telefoon 
aan de muur in de gang naast de trap.
Toen mijn schoonouders gingen verhuizen 
naar een serviceflat wilden ze een nieuw toestel. 
Toen bleek dat ze al die jaren elke maand 
huur voor het toestel hadden betaald, 
terwijl die allang afgeschreven was.
Wij mochten de telefoon meenemen. 
Hij heeft nog een tijd bij onze dochter 
werkend op haar slaapkamer gehangen.
Maar op een gegeven moment werkte 
dat niet meer, want je kon desgevraagd
nooit toets 1 of 2 of 3 enzovoort intoetsen. 

In mijn studententijd liep ik nog naar 
een telefooncel om naar huis te bellen.
Later was er een gemeenschappelijk toestel
en dan moest je je eigen tikken noteren.
En de telefoon aannemen voor de anderen.

Ik weet nog hoe blij ik was met 
eindelijk een eigen telefoon aansluiting.
Gek idee, zeker nu we eigenlijk niks meer 
kunnen zonder onze smartphone. 

 


Toen we pas getrouwd waren hadden Wim en ik 
een lichtblauwe telefoon met druktoetsen. Ook mooi!
Daarna een toestel waar je mee kon rondlopen. 
Saai en zwart, nee dan zijn deze modellen 
wel echt een sieraad voor je interieur. 


Om van te smullen!




Dit is toch om van te smullen?

Dit kaptafeltje heeft schattige pootjes,
maar soms waren dit soort meubeltjes 
in de jaren-50 en -60 er ook wel in de
variatie om ze aan de muur te hangen.

Ook leuk!

Met een formica, afgerond blaadje en 
met spiegels om jezelf, ook van opzij,
te kunnen zien en zo te controleren of 
je haar wel goed zat.

Allemaal even bescheiden en elegant.



Alles leek zo eenvoudig toen



Al het verwarrende en verontrustende nieuws
maakt dat ik kan terug verlangen naar vroeger.
Zoals naar mijn tienerjaren in de seventies.

Al had ik niet zo'n mooie slaapkamer hoor.
Ik had wel zo'n Tomado rekje / bureautje
geen televisie, maar wel een radiootje
waar ik echt elke vrijdagmiddag 
de top veertig op beluisterde.

Zoals naar dit 
- White Plains -
1971