Wat ik nu toch weer ontdekt heb:
Rachel Spelling schildert minischilderijtjes
op de kleurkaarten van Farrow & Ball
Zo knap en ook zo leuk om te zien!
Posts tonen met het label corona. Alle posts tonen
Posts tonen met het label corona. Alle posts tonen
Niet voor het laatst
Rob de Nijs
Dit vond ik zijn allermooiste lied:
'Niet voor het laatst'
Toen al ziek, maar de stem was er nog.
Luister maar even naar deze:
Het was het begin van Corona;
de scholen werden net gesloten.
Het was een heel verwarrende tijd.
Ik was herstellende van borstkanker
en wat labiel door de hormoontherapie.
Ik werd melancholiek door de tekst:
'Nog een keer pannenkoeken eten,
zeggen wat ons heeft gespeten'
Ik heb toen mijn eerste liefde
van mijn 14e tot mijn 21e jaar
geappt met deze vraag:
Het idee is nog een paar keer voorbijgekomen,
we hebben elkaar wel gezien en samen met Wim
een glaasje en koffietje gedaan en een maaltijd gedeeld,
maar we hebben nooit samen die pannenkoek gegeten.
En in het volgende voorjaar werd Ger ziek.
Hij is aan het eind van die zomer gestorven.
En nu is Rob de Nijs er ook niet meer.
We kunnen nog wel naar dit mooie lied luisteren.
Ik praat normaal de hele dag
Wat een naar en koud weer,
ik ben nog steeds niet fit.
Advies van de huisarts is
om beter niet veel te praten
om mijn keel en stembanden
rust te geven om te herstellen.
Dat is heel raar voor mij,
ik praat normaal de hele dag door...
(Als peuter noemden ze mij al
een 'lulla in een wagentien')
Dan ga ik dus maar mooie en lieve
dingen opzoeken op het internet.
Wie mee wil genieten,
hier is mijn dag top 5:
Van Wende & Amsterdam Sinfonietta
'Als de liefde niet bestond'
Herman van Veen
'Weet je nog?'
Kyteman
'Sorry'
Twee weken ziek
Dag 14 corona, het gaat langzaam beter.
Nog veel hoesten en een rauwe keel,
en ik ben eigenlijk steeds moe en slap,
maar het gaat heus echt wel wat vooruit.
Steeds wat langer uit bed en in de kleren.
Wat tegenvalt is dat praten vermoeiend is;
mijn stembanden doen ook mee met de infectie.
Gisteren voor het eerst naar buiten, naar de kapper.
Als je haar maar goed zit zeggen ze toch?
En een lieve buur bracht
verse zelfgemaakte soep en appelmoes;
daar knapt een ziek en zielig mens van op.
Voor de rest maar wat lezen, puzzelen, breien en films kijken.
Deze films heb ik gezien:
Deze tv series heb ik gebinged:
het eerste seizoen van Oogappels,
nu al aanbeland in seizoen drie.
Vanavond zien we samen de finale
van het laatste seizoen van Hunted.
En daarnaast kijk ik nog naar:
'Boer zoekt vrouw', 'Het perfecte plaatje',
'Expeditie Robinson', 'Spoorloos' en 'De avondshow'.
En ik kijk naar het schaatsen en luister naar de radio.
Het is wat....
Coronadag 10
Het valt me vies tegen hoe lang
het duurt voor ik me weer beter voel.
Ik ben nog steeds slap en hoesterig.
Het zweet breekt me zomaar uit
als ik maar iets doe of me buk.
Net heb ik gedoucht, heerlijk,
maar nadien ben ik op.
Het is allemaal best vol te houden,
zolang ik van mezelf maar niets hoef.
Beetje lezen, filmpje kijken, wat drinken,
een stoombadje, wat puzzelen, iemand bellen,
een blogje maken, een klein klusje doen, breien,
mijn nagels knippen, een was in de machine doen,
koffie drinken met Wim, de planten water geven,
soms een afwasje doen of de was ophangen
naar de radio luisteren, of wat tv kijken,
en dan is er weer een dag voorbij.
Iets waar ik meer energie voor
nodig heb zit er nog niet in.
Ben de hele dag in de weer met
stomen, neusdruppelen en hoestdrank,
met pijnstillers voor de pijn in mijn rug,
SRL gelei voor mijn pijnlijke spieren,
cranberry met d-mannose voor de blaas,
vaseline in mijn neus tegen de bloedneus,
genoeg vitamine C en vitamine D slikken,
en een allergiepil voor de huisstofallergie,
oogdruppels voor mijn droge, brandende ogen,
thee met gember, citroen en honing gewoon
voor de lekker en omdat me dat goed doet,
en dat de hele dag door in steeds
verschillende volgordes.
En dan moet ik natuurlijk ook
de gewone dingen doen
als mijn tanden poetsen,
me regelmatig even opfrissen,
me met van allerlei insmeren,
schone kleren aantrekken.
Gelukkig is het iets wat gewoon
weer vanzelf over moet gaan,
ik maak me ook geen zorgen,
maar ik verveel me te pletter.
Ik kijk naar buiten en zie een grijze lucht,
regen, wind, mensen die dik ingepakt buiten lopen
en ik ga maar weer eens een middagdutje doen...
Zo suf!!!
Oktobermaand - griepmaand
Ja, oktober is een fijne maand, meestal.
Het staartje van deze oktober is niet zo fijn,
want ik ben al sinds donderdag ziek.
's Morgens nog met onze dochter meubels
uitgezocht bij de meubelgigant hier om de hoek.
's Middags wat rillerig, ik leek verkouden te worden.
Mijn tante Joke belde en vroeg of
ik al een Corona test had gedaan.
Nou, daar had ik nog niet eens aan gedacht.
Maar toch nog even zo'n test gekocht.
In de avond kreeg ik wat verhoging.
Zo'n gekke sensatie vind ik dat altijd:
Koud en warm tegelijk.
Kippenvel en klappertanden.
En heel slap op de benen.
Wim had een late dienst en kwam in de nacht thuis
om daar een zieke Jacquelien aan te treffen.
Vrijdagmorgen vroeg nam hij de Coronatest af
en jawel hoor, positief. Wat een domper.
Pas had ik de griep- en de pneumokokkenprik
gehad, waar ik helemaal geen last van had, gelukkig.
De nieuwste corona booster moest ik nog krijgen,
maar daarvoor moet ik naar Deventer of Apeldoorn,
en dat wilde ik juist komende week gaan inplannen.
Nou, dat hoeft denk ik niet meer, want ik ben
nu zelf een antistoffenfabriek geworden.
Want ik werd echt flink ziek.
Koorts, hoesten, snotteren, een rauwe keel,
pijn in mijn ogen, een hele nare hoofdpijn,
pijn in al mijn spieren vooral mijn rug.
Pijn in mijn rechteroor, dan ben
ik vooral bang voor oorontsteking
wat ik de vorige keer bij Corona
ook als complicatie kreeg.
Een bloedneus, lastig.
Zelfs mijn haar doet zeer.
Ik leef van paracetamol naar paracetamol.
Gisteren ging ik even onder de douche.
Daar moest ik een hele tijd van bijkomen.
Maar, wat gek is: ik houd gewoon mijn eetlust.
Er zijn mensen die na een griep een kilo of vier afvallen.
Nou, ik niet hoor...
Helaas heb ik allemaal leuke dingen moeten afzeggen.
Een etentje met vrienden, oppassen bij onze dochter,
een gezellige film kijken hier met vriendinnen,
misschien zelfs mijn werk komende week.
Want voorlopig ben ik er nog niet van af.
Nu maar hopen dat Wim niet ziek wordt...
Het zit diep in mijn hart!
Het is inmiddels een week geleden dat onze dochter trouwde.
Wat een enorm fijn en mooi feest was dat:
Het was bijna zomers weer: Het zonnetje scheen uitbundig.
De locatie was prachtig met overal 'binnen' en 'buiten' plekken.
Rondom het landgoed zagen we boomgaarden met de eerste bloesem.
En wat extra leuk was:
Alle coronaregels waren de dag ervoor losgelaten.
We mochten felicitatiezoenen uitwisselen en
de warme omhelzingen waren niet van de lucht.
En bij het feest in de avond was er een superleuke band
waar we allemaal heerlijk op konden dansen,
voor velen de eerste keer in dik twee jaar.
En alles was ontspannen.
Ook de bruid, behalve op dit moment,
waarop ze aan de arm van haar vader
haar opwachting maakte.
Ze zei later:
'Ik had die bloemen gek hoog vast,
maar dat was echt van de spanning'.
Ook Wim kijkt behoorlijk plechtig.
Maar toen ze iedereen en vooral haar bruidegom
had gezien viel alles van haar af.
Ze heeft geen moment gedacht of dingen wel
op tijd geregeld waren, of er niet iets vergeten was.
En alles ging ook goed.
Iedereen was er.
Het was fijn om veel mensen weer te zien.
Er werden hele mooie woorden gesproken,
vooral ook door het bruidspaar zelf.
Iedereen was in een opperbeste stemming.
Het eten en vooral de taarten waren heerlijk.
En ik heb er een dikke week van moeten bijkomen.
Nagenieten van alle foto's die werden verzameld op een app.
Terugdenken aan alles wat er gezegd werd,
aan de tranen van geluk, aan de fijne stemming.
Maar ook het gewone leven ging weer zijn gang.
Er is nog steeds die afschuwelijke oorlog,
en hier ging het zomaar ineens sneeuwen.
Mijn schoonmoeder van 90 jaar viel,
kreeg helaas haar arm uit de kom
en is nu aan het revalideren.
Ik ben zo her en der weer aan het werk.
Opruimopdrachtjes en interieurtekeningen maken.
We nodigden wat mensen uit om te komen eten.
Ik belde met vriendinnen om bij te praten.
Ik heb een flinke slinger aan de huishouding gegeven,
ons bed verschoond en de boel buiten gedroogd.
Ik sprak af voor een wijntje met bitterballen
met een paar lieve vriendinnen.
Ik deed weer eens zelf de boodschappen
en ging naar een kinderkledingbeurs.
Mijn fysiotherapeut denkt dat ik er aan toe ben
om meer te trainen om weer beter te gaan lopen.
Ik zag mijn psycholoog weer in levende lijve
in plaats van op afstand via de telefoon.
Ik had een laatste behandeling voor
een ritmische inwrijving, wat heerlijk was.
Volgende week mijn jaarlijkse mammografie,
dat blijft toch ook altijd weer spannend.
Maar ik ben zo gelukkig en dankbaar
dat onze dochter en schoonzoon
zo'n prachtige bruiloft hebben gegeven.
En dat ik het mee mocht maken.
Het was een prachtig feest om
heel gelukkig op terug te kijken.
Het zit diep in mijn hart.
Dit krijg je er van als je de musea sluit...
Wij hebben in het museum niets meer te zoeken!
We gaan er zelf maar op uit!
Zegeningen tellen!
In de zee van negatief nieuws en grimmigheid in de wereld deze keer een blogje met alle zegeningen die ik kan tellen:
Ik kreeg zaterdag zomaar dit boeketje bloemen van een goede kennis die me er mee verraste. De dag erop hadden we een fijn telefoongesprek waarin we konden bijpraten en onze belevenissen delen.
De rouwkaart van Ger staat er gezellig naast. Fijn om telkens even naar te kijken.
Ik kreeg uitslagen van mijn bloedonderzoek:
Over de maagbacterie was nog niets bekend, maar let op: bezinking, vit B12, nierfunctie, schildklier, suiker waren allemaal oke! Een fijne opsteker.
Mijn maagklachten zijn nog aanwezig, maar minder. Ik let goed op wat goed valt en eet de hele dag kleine porties. Hopelijk gaat het nu vanzelf over.
Ik heb Sint cadeautjes verzorgd voor mijn schoonouders. Dat was leuk om te doen. Mooie gedichten erbij gefabriekt en mooi ingepakt. Dat was leuk. En oma deed een bestelling: Buren van haar hadden bij haar die mooie sterretjes gezien onze dochter Linde en ik voor haar hadden gemaakt. Kon ik er niet wat maken om uit te delen in de service flat waar ze woont? Natuurlijk, u vraagt wij draaien. Tenminste wij vouwen! Jammer dat ik geen foto heb gemaakt.
Onze kleinzoon Marijn is vandaag jarig: Hij wordt alweer twee jaar. Gisteren mochten we alvast bij hem op verjaarsvisite. Dat was heerlijk. Hier zie je opa die zijn zusje en hem voorleest.
Vrijdag was onze kleindochter een paar uurtjes bij ons omdat onze dochter, haar moeder, een lunch had met vriendinnen in Zutphen. Zo gezellig!
Ik had gevraagd of ze een goed passend truitje van Marijn mee wilde nemen, omdat ik nog wol had waar ik net een truitje voor hem mee zou kunnen maken.
Zaterdag kwam er een vriendin op de koffie. Ik liet haar zien wat ik wilde maken. 'Denk je dat je dat afkrijgt voor deze winter?' vroeg ze. 'Ik denk dat ik het afkrijg dit weekend!' was mijn antwoord. En inderdaad, het breien is klaar. Nu nog in elkaar zetten en draadjes afhechten. Ik maak een foto als het af is.
Ik kan het meenemen als we dit weekend met elkaar Sinterklaas vieren. Als dat door kan gaan tenminste, want tegenwoordig zijn plannen niet veel waard. Er kan zo iets of een positieve test tussen komen.
Zaterdagmorgen ben ik bij de kapper geweest. Ook al zo lekker. De kapsalon van mijn kapster sinds jaar en dag, vast al een jaar of 20, gaat op 1 december haar deuren sluiten. Ik hoopte dat ik voor die tijd nog een keer kon komen, ook om afscheid te nemen. Hun afscheidsreceptie die ze heel zorgvuldig hadden gepland kan door de maatregelen niet doorgaan. Wat jammer is dat toch, dat al dit soort plannetjes in het water vallen. Het was trouwens wel mooi om te zien dat er in de paar uur dat ik daar zat om geknipt en gekleurd te worden er klanten afscheid kwamen nemen. Zoals die grote man die zei: Ik kom hier al 40 jaar, sinds ik een klein jongetje was.
Het is wat!
Wim had zaterdag een koordag in verband met de kooruitvoering op 12 december aanstaande. Door de maatregelen gaan het concert en alle repetities niet door. Niet leuk, maar ineens is het wel een stuk rustiger. En zo kon Wim mij halen en brengen naar de kapper.
En zo gaan we vanavond samen 'Hunted' kijken op televisie. Bijna het enige tv programma dat we samen leuk vinden. En dat we anders altijd terugkijken omdat Wim dan kooravond heeft. Nu gaan we er live voorzitten. Daar verheug ik me op.
Ik heb een nieuwe reeks boeken uit de bibliotheek: Getipt door een bloglezeres. De schrijfster is Elizabeth Jane Howard en de boektitels zijn in volgorde: 'Lichte jaren', 'Aftellen', 'Verwarring' en 'Bevrijding'. De boeken beginnen steeds met een stamboom van de hele familie Cazalet en al hun personeel. Een beetje in de tijd en de stijl van 'Downton Abbey'. Heerlijke boeken om een beetje in te verdwijnen. En ik heb nog lekker veel voor de boeg, want ben pas in het begin van deel 2.
De zon schijnt vandaag. Wat heerlijk na al die grijze dagen.
En, de grootste zegen voor mij: ik voel me beter. Ik heb weer goede zin. Ik kan meer aan, maak me minder zorgen. En dat is voor iedereen in mijn omgeving wel heel erg fijn. Denk ik...
Wie het weet mag het zeggen...
Weer stapjes vooruit!
Hier zit ik voor het eerst op een home trainer
die we konden lenen van vriend Jules.
Hij kwam hem ook nog brengen!
Ik ben begonnen met 5 minuten per keer
en zit nu op 10 minuten. Drie keer per dag.
En dat gaat goed: Mijn conditie is echt ver te zoeken.
Dus het langzaam maar zeker weer opbouwen geblazen.
Ik loop elke dag een beetje rond met mijn looprekje.
En ook zelf opstaan gaat ook steeds beter.
Al doe ik het meeste nog met de rolstoel.
Hier zie je op de linker foto nog een hoekje van mijn hoog-laag-bed.
Op de rechterfoto zie je hoe dat bed ook weer werd opgehaald.
Weer een stapje in de richting van een normaler leven.
Meer ruimte in mijn werkkamer. Wim gaat vandaag
de werktafel weer in elkaar zetten en terug plaatsen.
Morgen de intake bij de zwembad revalidatie,
ik ben heel benieuwd wat dat me gaat brengen.
Mijn rechteroor is nog steeds gevoelig,
ik heb ook nog een 'onderwater gehoor'.
Maar ik krijg er meer vertrouwen in
dat het nu langzaam echt over zal gaan.
Gelukkig is de maag ook weer rustiger.
Geen misselijk gevoel meer.
Wel nog moe moe moe!
En waar dat van komt?
Zijn het de naweeen van de corona?
Gebrek aan weerstand na de antibiotica?
Optelsom van drie maanden pijn en zorg?
Wie het weet mag het zeggen....
Klimaatmars
Tja, ik heb de klimaatmars gemist. Helaas.
Ik had er graag aan meegedaan.
Maar ik kan niet lopen
en
in een stampvolle trein zitten
en me in een grote menigte begeven
vind ik met de oplaaiende coronacijfers
persoonlijk niet heel verantwoord.
Hoe naar zou het zijn als deze demonstratie
een superspread event zou blijken te zijn.
Maar in gedachten heb ik meegelopen en
ik wens ons klimaat de allerbeste regeringen!!
Ongeduld en twijfel
Een moeizame week. Alweer.
Dinsdag bracht ik een bezoek aan de kno arts: mijn oor ziet er nu rustig uit, mocht de ontsteking terugkomen dan kan hij alsnog een buisje zetten, maar dat doet hij liever niet te snel. Want ook weer kans op complicaties. Dus even aanzien. Dat ik zo'n verschrikkelijke pijn heb gehad begreep hij. Dat kan heel goed, soms hebben mensen het bij deze pijn over de ergste pijn die ze kennen. Dat begrijp ik, het was echt naar, maar ik heb ook een niersteenkoliek gehad, verschillende operaties in botten en ook enorme kiespijn. Kan er wel dus over meepraten. Het is nog steeds gevoelig, en ik ben er nog niet helemaal gerust op dat het nu blijvend weg is...
In de loop van de week kreeg ik ook last van mijn maag en een lichte misselijkheid. Waarschijnlijk geirriteerde maagwand door alle pijnmedicatie en stress. Daar voel ik me ook niet lekker door. Een pijn kun je proberen te stillen met een pilletje, maar misselijkheid vind ik lastig te verdragen.
En moe, wat ben ik moe. En dan niet goed kunnen slapen. Bah. Zo moe en zo weinig energie. Om moedeloos van te worden.
Toen donderdag het uitgestelde bezoek aan het ziekenhuis voor mijn voeten. De foto's zijn gemaakt en het goede nieuws is dat de stand van de botten en de schroeven goed is. Nog steeds, ondanks dat ik misschien de laatste weken toch iets teveel heb gedaan. Ik weet inmiddels dat het een Lisfranc fractuur is. Die komt niet zo vaak voor en ik begrijp dat de artsen zelf soms ook onzeker zijn over de te volgen behandeling. Bovendien had de chirurg liever acht weken gips om die geopereerde voet gehad, maar ik ben nog elke dag blij dat ik dat heb kunnen voorkomen. Ik heb de eerste 6 weken ook echt helemaal niets belast met die voet, dus dat had ook geen meerwaarde gehad. Volgens mij.Na enige onduidelijkheid en overleg met de traumachirurg die me geopereerd heeft, mag ik nu proberen kleine stukjes te gaan lopen op twee stevige bergschoenen, met gebruik making van een looprekje. Eerst wilden ze dat ik de airwalker zou gebruiken, maar dat vind ik zo'n onding. Dan loop ik links en rechts ongelijk. Dat is eigenlijk geen lopen maar hobbelen. En dat voelt ook extra pijnlijk aan de littekens van de operatiewonden bovenop mijn voet. Die voet is bovenop ook nog dik, de striemen staan erin als ik die airwalker draag. Het is niet, zoals de naam van het apparaat doet vermoeden, dat je op lucht wandelt....
De chirurg zei: 'De foto's zijn goed, dus je hebt het op je eigen manier tot nu toe goed gedaan, dus als je het op die schoenen wil proberen dan mag dat.' Lopen is op zich ook goed voor het herstel, want de opbouw van bot vindt vooral plaats als je die botten belast. Dus het is een fijn lijntje... Niet teveel, op de juiste manier, geen onverwachte bewegingen, zeker niet vallen en bij pijn weer 'inhouden'.
Mijn voeten passen nog in de hoge bergschoenen die ik heb, zelfs mijn linker die dikker is past nog in de schoen, en kan daar eigenlijk geen kant op, wat juist goed is, want de voet afwikkelen - wat juist kwetsbaar is - kan dan bijna niet. Bovendien zet ik het meeste gewicht op het looprekje, dus het moment van risicovol 'lopen' is maar heel klein. Toch ben ik erg niet helemaal gerust op.
De fysiotherapeut vindt ook dat ik nog heel voorzichtig moet doen. 'Nu is het de tijd om tuttig te doen en niet te stoer'. Het is allemaal nog kwetsbaar met die dunne botjes en schroeven en als er weer iets breekt ben ik nog verder van huis. Dus niet teveel doen, maar ook niet te weinig. Over 6 weken opnieuw foto’s maken en controle. Dan is het al bijna Kerst!
Wel heb ik nu een verwijzing voor revalidatie zwemmen in het speciale warmwater zwembad in het verpleeghuis hier vlakbij. Daar heb ik erg veel zin in, al zal het allemaal wel heel vermoeiend zijn.
En, vandaag komt er een hometrainer hier in huis, die we mogen lenen, zodat ik al fietsend, dus bewegend maar niet belastend, mijn conditie weer een beetje op kan bouwen. Die is echt ver te zoeken. 12 weken bijna niet bewegen, een operatie en dan Corona er bovenop, en die oorontsteking. Ik begrijp zelf ook dat die conditie niet zomaar terug is. En dat geduld geboden is. En laat ik daar nu juist zo'n gebrek aan hebben. Wordt vervolgd.
PS Wat een lieve berichtjes kreeg ik toch weer deze week, en mooie kaarten en andere post. En maaltijden, bloemen, plantjes en een mooie zelfgemaakte bloemenkrans. Het is om verlegen van te worden. Zoveel aandacht.
Kracht en liefde!
Het kost me soms grote moeite in deze dagen,
maar hier probeer ik toch vertrouwen in te hebben.
Het valt niet mee.
Een struggle kun je mijn leven de laatste weken wel noemen.
Natuurlijk, het duurt allemaal al wel heel lang:
het zittende en liggende leven dat ik leid.
Zaterdag is het 12 weken geleden dat ik mijn twee voeten brak.
Vrijdag is het 8 weken geleden dat ik werd geopereerd.
Al die tijd kan ik niet lopen, alleen voorzichtig op een been staan.
Als onaangenaam toetje kregen Wim en ik allebei Corona,
waarna ik als kers op de taart ook nog een oorontsteking kreeg.
Wat was dat pijnlijk en wat een stress had ik daarvan.
Vanmorgen heb ik de laatste pil antibiotica genomen.
Morgen heb ik een afspraak bij de KNO arts.
Ik houd mijn hart voorzichtig vast.
Mijn oor doet nog steeds pijn.
Het helpt ook niet dat ik zo langzamerhand
op ben van de zenuwen. Snel overprikkeld, snel bang,
Ik kan me zonder problemen allerlei narigheid in mijn hoofd halen.
Zeker midden in de nacht als ik wakker word uit een nare droom,
en ineens weer compleet doof ben aan mijn arme, pijnlijke oor.
Dan ervaar ik pure paniek.
Dat ik onlangs een geliefde ben verloren
aan een hersentumor helpt daar ook niet bij.
Sowieso is kanker gehad hebben een psychologische snelweg naar
allerlei andere vormen van rampspoed die een mens kan treffen.
Tenminste, in mijn hypochondrische gedachtegang.
Het geisoleerd thuiszitten was al niet erg lekker,
maar daar nog een dag of tien quarantaine bij optellen
sloot mij nog meer af van de buitenwereld.
Natuurlijk, we kunnen bellen, en appen en mailen.
Ik kreeg een schattig filmpje van mijn tantes, (weer tranen),
de post brengt ons lieve kaarten en heel behulpzame
buren en vrienden brengen ons boodschappen en maaltijden.
Daar zijn we echt heel blij en dankbaar voor.
Maar het verlangen om eens zelf naar buiten te kunnen lopen,
een boodschap te kunnen gaan doen, zoals een cadeautje kopen,
wordt met de dag groter. Of zelf een stukje fietsen of autorijden.
Of gewoon zelf voor het groentenschap kunnen staan
en kiezen waar ik zin in heb om te gaan koken en eten.
Zelf koken, bloemen verzorgen of de was ophangen.
Of zelf onder de douche springen in plaats van
gewassen worden op een douchestoel.
We wonen best fijn, maar de muren
komen af en toe echt op me af.
Ik probeer goed voor mijzelf te zorgen.
Ik zoek ontspanning en afleiding, lees en rust uit.
De tv en netflix brengen allerlei fijns, ik puzzel en brei.
Maar de leuke ideetjes die normaal bij me opkomen drogen op.
Dat is jammer want de energie die ik daar van krijg mis ik nu ook.
De afspraak met de chirurg voor de controle van mijn voeten
moest 12 dagen worden uitgesteld vanwege onze corona.
En ik keek er al zolang naar uit. Echt niet fijn.
Hopelijk krijg ik dan aanstaande donderdag
groen licht om weer te gaan leren lopen.
En toen kregen Wim en ik ook nog ruzie.
Over stomme dingen, zoals onze nieuwe plinten.
En dat je dan niet eens met de deuren kunt slaan,
of eens een eindje in de wind kunt lopen om af te koelen...
Tel daarbij op de teleurstellende toestand in de wereld,
met een klimaattop die veel te weinig bereikt,
een regering die we nog steeds niet hebben,
onze energierekening die verdubbeld is,
de coronacijfers die de pan uit rijzen,
en alle andere sores om ons heen.
De telefonische afspraak met psycholoog werd vandaag afgebeld.
Ze is ziek, dus weer uitstel om mijn hart uit te storen.
Dan maar uitgebreid jammeren op mijn blog.
Hopelijk rennen jullie niet allemaal weg,
en draait het tij naar een gunstiger wind.
Niet alleen voor mij, maar voor ons allemaal.
Want, het valt niet mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)