Feest op ons hofje, 39 jaar geleden!

39 jaar geleden was het feest op ons hofje.

We trouwden op deze zomerse dag!

We hielden het heel klein 

en vierden het met een feestje 

de dag erna op onze 28e verjaardag.

Deze laatste foto kreeg ik onlangs.

Ik kende hem zelf eerder niet. 

Wat zijn we hier toch nog jong!

Wat had Wim nog veel haar. 

En wat had ik een raar haar...

Maar vrolijk waren we!

Hou elkaar vast, steun elkaar en geniet er van!

Daarom zijn wij hier, met elkaar.

Voor vrijheid, voor gelijkwaardigheid en respect.

Hou elkaar vast, steun elkaar en geniet er van!

filmpje

Jongens, dit maakt toch je hele dag!

 

Deze dagen lijkt het net of ik steeds de loterij win. Er komt van alles zomaar, gratis en voor niets op mijn pad. Zo gaan wij zondag op bezoek bij mijn tante Catrien die een kussen, zoals deze met de klaprozen, voor ons heeft geborduurd. Zo lief!

Fijn dat we dan mijn nichtje Marianne ook nog zien. Het is namelijk niet naast de deur. Van Zutphen naar Krommenie is wel bijna twee uur rijden. We combineren het op de terugweg met verjaardagsvisite bij mijn nichtje in Hilversum. Ook al leuk!

We kregen ook, zomaar, vers uit de tuin van een hele lieve vriendin, deze biologisch geteelde raapstelen. Ze kwam ze ook nog zelf brengen. Ze zagen er zo prachtig uit! wat een feest. Ik ben dol op stamppot verse raapstelen, wat we gewoon twee dagen achter elkaar aten. Heerlijk! 

En dan dit: Deze mooie oorbellen draag ik bijna altijd.

Maar nu was ik er van eentje het achterschuifdingetje kwijt.

En in mij portemonnee raakte toen ook nog een zo'n staafje weg.

Kim van IJzendoorn, de goudsmit waar ik ze kocht zou ze repareren.

Toen ik ze ophaalde hoefde ik er niets voor te betalen. Zo lief!  

Dit boek lezen we met onze boekenclub. Ik had het aangevraagd bij de bibliotheek, maar was nog lang niet aan de beurt. Toen zag ik dat we maandag al weer bij elkaar komen. En ik had het nog niet gelezen. Ik heb een oproepje gedaan bij een Faceboek groep 'Zussen van Zutphen' en jawel hoor, er reageerde een aardige zus. Ik mag het boek zo ophalen om te lenen mits ik het weer heel netjes terugbreng. Dat ga ik natuurlijk doen, Ik ben er heel blij mee. Ik mag wel nog even flink doorlezen, want morgen naar de familie en vanmiddag komen de kleinkinderen. Maar dan heb ik nog twee avonden en een maandagmiddag. Dat moet lukken.

En dan kreeg ik ook nog dit lieve mailtje:

Ha Jacquelien,

Ik zie op je blog dat je dit boek zoekt. Het staat hier, nog als Rainbow Pocket uit 1985, in de kast en zoekt zeker nog een geïnteresseerde lezer. Ik las het in die tachtiger jaren en heb het de afgelopen jaren gebruikt voor mijn promotieonderzoek naar de weg van vrouwen in de kunsten. Als je wilt, stuur ik het naar je op. Het boek ligt wel een beetje uit elkaar, maar is compleet, vriendelijke groet, Susan 

En na een berichtje van mij terug volgde deze mail:

Het boek komt eraaaaan! Geen portokosten hoor, ben je mal. Ik geniet al ik weet niet hoe lang van al je blogs, gratis en voor niks, en het is sowieso veel te leuk dat ik dit boek kan geven aan iemand die geïnteresseerd is. Susan

Jongens, dit maakt toch je hele dag!

PS Nog meer goed nieuws. Onze buddy's mogen ook deze zomer opnieuw een maand op het huis passen van een lieve kennis die op vakantie gaat. Ik vind dat zo fijn voor ze. Dat is echt  onbetaalbaar!  

Vrijmarkt op het Waterplein!

Op maandag post ik meestal

een blij en vrolijk makend bericht,

zoals een goed idee voor een meer

groene, duurzame en sociale wereld.

Om elkaar te helpen, te ondersteunen

en de broodnodige moed in te spreken.

En soms post ik ook gewoon iets moois

of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.

Om de week een beetje goed te beginnen.

Deze maandag kon niet beter beginnen: 

met Koningsdag, een van de vrolijkste dagen 

van het hele jaar, met het oranje zonnetje erbij! 

Onze buddy's hebben al twee dagen 

volop staan koken om op het Waterplein,

op de vrijmarkt Iraanse hapjes te verkopen.

Ik zou alleen maar een koek hoeven bakken, 

en die is zelfs al wel jammerlijk mislukt, 

de smaak is lekker maar hij is 

te hard en te kruimelig.

Maar dat mag de pret niet drukken.

Ik ga vanmorgen voor een tweede kans 

en we hopen op een heel gezellige vrijmarkt

hier praktisch bij ons voor de deur.

Zo, nu eerst de vlag uitsteken!

Een hele fijne dag allemaal,

misschien tot vanmiddag!

Fijne Pasen 💛

 

Het is nog even wachten op de zon, 

💛 maar een hele fijne Pasen gewenst!💛

Zo mooi anders...

Door het kussengedicht van gisteren kwam ik 

weer te denken over onze vijftigste verjaardag die

Wim en ik samen en tegelijk vierden met een feestje.

Ik heb Wim toen voor al onze 

vrienden en familie toegesproken.

Bijna zeventien jaar geleden.

Dit zei ik:

 

Fijne Complimentendag!

Onze jongste dochter is vandaag jarig; leuk want

elke eerste maart is het Nationale Complimentendag.

Bij Toren C geven ze ook graag een complimentje weg. 

Ook even kijken?

 klik hier 

Wat een heerlijk weekend Vlieland!

Wat een heerlijk weekend hadden we op Vlieland.

Net als vorig jaar gingen we met dezelfde vrienden naar Vlieland voor een filmweekend over de liefde, mooi passend bij Valentijnsdag op zaterdag.

Vlieland liet zich van zijn beste kant zien: Zaterdag was het zonovergoten en windstil. Wat een mooie sfeer zo aan de wadkant van het eiland. We zaten in de zon achter glas, zo gezellig. Zondag daarentegen was het koud en we reden zelfs in de avond door een dik sneeuwdek van Harlingen naar huis. 

De allermooiste film was wat ons betreft: 'Loveable'.

Tranen van ontroering en liefdevolle schoonheid. 

Een aanrader eersteklas! Klik hier voor de trailer

Vrijdag was het buiten grijs en nat, 

maar ik kon heerlijk lezen in het nieuwe boek 

van Bas Steman 'Onze dagen komen nog'. Prachtig.

Lekker met een kop thee bij het vuur en ondertussen 

de Olympische tien kilometer schaatsen volgen. 

En Wim? die redde zich wel met zo'n Zeezicht soes!

Ik won een borrelplank bij de buren van ons hotel.

Het kon allemaal niet op! 

Zo genieten van het eiland, 

van elkaar en de gezelligheid

de etentjes en de mooie films,

en natuurlijk van al de liefde!

We keken onze ogen uit!

Afgelopen weekend was ik met vriendinnen uit.

We verbleven in een natuurhuisje in Emst.

Het was een heerlijk houten boshuis,

 mooi, van alle gemakken voorzien en met 

voor ons alle vier een eigen slaapkamer.

Fijn als je last hebt van wakker liggen 

in de nacht en je elkaar niet stoort.

Het toilet boven bood een hele leuke verassing:

In de tuin was een hot tub, maar ook een miniatuur op het wc-tje boven.

Alle lichtjes kon je apart van elkaar aandoen, 

ook die van het kacheltje en de schemerlamp.

Hoe langer je keek hoe meer je ontdekte:

zoals het vogelhuisje boven de hot tub.

Hier heeft iemand met heel veel 

liefde en plezier aan gewerkt.

Echt heel schattig allemaal.

Niet vergeten he?

💗💗💗💗

De slingers ophangen en het leven vieren!

Vanmorgen om 10.15 uur werd ik verwacht in het ziekenhuis voor een mammografie. De uitslag zou ik telefonisch krijgen van Dinie van de mammapoli rond 11.15 uur.

Ik heb er niet veel aan gedacht de afgelopen dagen, maar de spanning in mijn lijf liep wel op. Wim ging mee en reed ons er naar toe in de auto. We liepen de trap op vanaf het parkeerdeck naar de entree en bovengekomen was ik een beetje duizelig. Dat heb ik anders nooit, misschien toch wat hyperventilatie?

De mammografie zelf was snel klaar. Ik zie daar niet tegenop. Het is pijnlijk, maar ook snel weer voorbij. Maar het wachten op de uitslag vind ik lastiger. Wim en ik haalden herinneringen op: 

Een keer eerder werd ik pas drie kwartier later gebeld dan afgesproken. Ja, toen ging ik me van alles in mijn hoofd halen: 'Je zult het zien, ze moeten er over vergaderen, dan kan geen goed teken zijn'... Ik hoopte dat ze me vandaag niet zo lang zouden laten wachten.

Twee onderzoeken geleden belde een onbekende arts met het verhaal dat ze 'iets' gevonden hadden wat na een half jaar weer opnieuw bekeken moest worden met een stereotactische echografie en -punctie. Wat een onrustig half jaar werd dat. Afgesloten met een mammografie waarop alles gelukkig toch in orde bleek.

Zo'n gesprek zou het nu ook weer kunnen worden. Of dat ze iets gevonden hebben wat nu direct verder onderzoek behoeft. En hoe we daar dan weer mee om zouden gaan.. Nou ja, we hebben ons ingesteld op de mogelijkheid van niet direct alleen maar goed nieuws.

Thuisgekomen ging Wim aan tafel de krant zitten lezen en ik zat op de bank in de voorkamer en ging 'Notting Hill' kijken. Altijd goed als je wat afleiding nodig hebt.  

Precies om 11.15 ging de telefoon. Dinie. Ze vertelde gelijk dat de uitslag goed was. Er waren geen bijzonderheden. En als ik verder geen klachten had ging ik weer terug naar de borstenbus. Daar zou ze me een brief over sturen en de huisarts kreeg ook een brief. 

Ik bedankte haar; Dinie wenste me het beste en groette me en nog voor ik de telefoon neerlegde schoot ik vol. Wim kwam naar me toe en omhelsde me heel stevig. 'Ik ben zo blij voor je' zei hij. Toen ik merkte dat hij ook moest huilen hield het bij mij eigenlijk snel op. Zo verbaasd was ik dat Wim, mijn altijd rustige rots in de branding, het ook zo spannend had gevonden. 

Hij was er gewoon zo moe van de opluchting dat hij een uurtje zijn bed in dook om even weer nieuwe energie op te doen.

Zelf begon ik onze kinderen, familie en mijn vriendinnen het goede nieuws te appen en daardoor kon ik zelf ook een beetje rustig tot mijzelf komen. En de dankbaarheid voelen dat ik weer ontspannen vooruit kan kijken.

Het is gewoon wennen dat ik nu weer 'normaal' aan de 'gewone' onderzoeken mee ga doen. Het moet nog indalen dat ik de borstkanker nu achter me kan laten. Ook wel weer een beetje eng... Maar ondertussen kunnen we de slingers ophangen, de vlag uitsteken en het leven vieren.  

Zestien jaar geleden!

Toen Wim ik samen op dezelfde dag 50 jaar werden gaven we een groot feest. Een feest in drie delen: Eerst koffie met taart, een gek spel en live muziek in het Volkshuis, daarna lekker eten bij De Open Haard en we sloten af met een gezellige film in het filmhuis Luxor met een borreltje en gezelligheid nadien in de kelder van dat zelfde filmhuis.

Ik heb foto's terug gekeken. Wat zagen we allemaal nog jong uit. In die zestien jaar veranderde er veel. Sommige mensen op het feest zijn niet meer bij elkaar of onder ons. 

Maar ik vond ook mijn speech voor Wim terug. 

En eigenlijk zou ik die nu weer net zo kunnen schrijven, daarin is niet zo gek veel veranderd.

Een dag met een gouden randje

Ons leven is zo onregelmatig met werk, leuke ontmoetingen, afspraken en zorgtaken op steeds verschillende momenten in de week, dat we er maandagavond pas achter kwamen dat we dinsdag allebei vrij waren, afgezien van mijn kappersbezoekje op de planning om half zes.

Dus, een vrije dag en prachtig weer verwacht. We zeiden tegelijk: 'Dan kunnen we een dagje gaan fietsen! Waar zullen we naar toe?' De IJsselbiënnale heeft een route in Brummen. Dat leek ons wel wat. We hebben uitgezocht waar we de route konden kopen, en met dat idee stonden we dinsdagmorgen op. 

We hebben rustig ontbeten, ik had een blogje te schrijven en ik maakte mijn onovertroffen broodjes met omelet met (30+) kaas klaar, een mandarijntje mee, plakje ontbijtkoek erbij. Waterflesjes mee. We smeerden zonnebrand en namen het flesje ook nog mee. Zonnebril, fietsenbanden opgepompt.

 

Vlak voor we de deur uit gingen zei ik: 'Vrijdag hebben we weer koor en dan wil ik trakteren voor mijn verjaardag en dan wil ik eigenlijk nog even langs Bakker Bril in Voorst voor van die lekkere speculaasjes.' 'Dat is helemaal de andere kant op', zei Wim. 'Ja, maar dat is wel vlak bij Bussloo....' zei ik. We gooiden onze zwemspullen in de fietstas, handdoeken mee en we gingen op pad. 

Lang verhaal kort, we hebben de hele route in Brummen niet meer gefietst. We fietsten eerst naar Voorst, helemaal langs de IJssel, met een heerlijk zuchtje wind en een zonovergoten hemel. Bij het gemaal zijn we even gestopt, en we zaten op een bankje te kletsen over een boek dat Wim aan het lezen is. Ik nam een mandarijntje en even later fietsten we naar Bakker Bril. Daar hebben we de koekjes gekocht die in mijn fietstas in het vestje van Wim werden gevlijd en daar kon ik ook mooi even plassen.

Even later fietsten we helemaal binnendoor tussen en onder de bomen door naar Bussloo, waar we bijna het hele meer rond fietsten naar het strandje. We zochten een schaduwplek onder de bomen. Eerst even acclimatiseren en een beetje mensen kijken, altijd leuk! En toen zijn we het water in geplonsd en hebben we eerst tijdje gezwommen. Weer aan de kant bleek ik geen kam bij me te hebben. Nou ja, wat geeft het. We hebben ons weer opnieuw ingesmeerd en een broodje gegeten en allebei een stuk gelezen in ons boek. Heerlijk, met zo'n temperatuurtje.

Daarna hebben we de fietsen weer opgezocht en zijn we langs de IJssel gefietst naar De Kribbe, een uitspanning vlakbij het pontje naar Gorssel aan de overkant van de rivier. We bestelden een heerlijke cappuccino en zaten fijn onder de bomen met ons boek en een stukje koek. 

Na deze rustpauze fietsten we naar het pontje, en voeren we over en namen we ons tweede broodje ei. We overlegden hoe we terug zouden fietsen en kwamen uit op de bosroute. Heerlijk in de schaduw. We zijn - inmiddels loom en wat rozig - nog even gestopt bij de Zessprong in Joppe, voor een alcoholvrij biertje.  

   

We waren om kwart over vijf weer thuis, waar ik me even opfriste om naar de kapper te gaan. 

Weer thuis heb ik gedoucht en hadden we nog een lekker soepje in de koelkast, over van zondag toen mijn tantes en oom hier op bezoek waren, dus dat was lekker en makkelijk. Nog even B&B vol liefde kijken, er belde een vriendin en om een uur of tien konden we onze ogen niet meer open houden.

Wat was het een fijne, relaxte dag geweest. Alsof we een 'vakantie-van-een-dag' hadden gehad; Een dag met een gouden randje!    

Mit 66 Jahren

Wencke Myhre & Udo Jürgens

Op zesenzestigjarige leeftijd begint het leven pas.

 Als je zesenzestig bent, heb je zo veel plezier. 

Op je zesenzestigste begin je in vorm te komen. 

Met zesenzestig is het nog lang niet voorbij.

Dat belooft wat!

filmpje 

Het is wat!

Eigenlijk weet je niet écht waar je samen aan begint.

Maar, we deden het: we trouwden.

Dan let je even niet op en is het ineens 38 jaar later.

En zo zijn we vandaag tien jaar en een dag langer getrouwd dan dat we ongetrouwd waren.

Onze trouwdag was de dag vóór onze 28e verjaardag.

En morgen worden we allebei 66 jaar.

Op naar de 70!

Het is wat!