Vaders hand in hand met hun zoon. Zonen hand in hand met hun vader.

De Bulgaarse Fotograaf Valery Poshtarov begon met dit project toen hij zich realiseerde dat zijn eigen zoons op een dag zouden stoppen met hand in hand naar school lopen. 

De eerste foto van deze fotoserie was die van zijn eigen vader, hand in hand met zijn vader - zijn opa dus - van 95 jaar. 

Hij reisde door twaalf landen om vaders met hun zonen te portretteren. Een man van 72 zei dat hij er alles voor over had gehad om nog een keer zijn vaders hand vast te kunnen houden.

Zo jong nog!

Ik kwam bij het bekijken van mijn dia's deze foto's tegen. 

Wim en ik waren 22, dolverliefd en gingen een week naar Rome.

Wim klom hier zomaar - hoe weet ik niet meer, want best hoog - 

boven op een pilaar om als standbeeld te poseren!

In de kerstvakantie, met de NBBS en 

voor het eerst met het vliegtuig.

Meer foto's hebben we ook niet, maar ik vond 

het toch leuk om ze af te laten drukken.

Prachtige foto van Ger Welmers

Een werkelijk prachtige foto van Ger Welmers die 

ik met haar toestemming hier op mijn blog mag plaatsen.

Vooral de toppen van de torens zijn mooi gevangen

en de warme kleuren en de helderblauwe lucht!

De stad Zutphen staat er weer goed op!

ZIj schreef erbij: tussen de buien door naar de visboer.

Wat hebben we geluk: Zij ging lekker vis eten en 

wij genieten mee zo'n beauty van een foto! 

 

Zo waren we weer even vier, of acht of veertien jaar.

Voor mijn familie heb ik al een fotoalbum

samengesteld uit de mooiste foto's 

uit onze kant van de familie.

Dat fotoboek is niet alleen voor ons, 

maar ook voor mijn zus en broer geprint.

Maar er waren ook nog veel foto's van mij die 

dat gezamenlijke fotoboek niet gehaald hebben. 

Ik had de behoefte om nu voor eens en voor altijd 

al die leukste foto's van uit mijn vroegste jeugd, 

en jonge jaren tot aan ons trouwen uit te zoeken, 

te verzamelen en zo nodig af te laten drukken, 

en in een groot album te plakken.

Toen kon ik beginnen met Wim zijn foto's. 

Die zaten in verschillende boekjes geplakt,

maar waren soms dubbel of los in een doos.

En die komen ook in een mooi album.

Het is een soort oer-opruimdrift!

Het is een mega klus, maar wel heel leuk om 

nu eens een overzicht te hebben over ons leven.

Zo waren we weer even vier of acht of veertien jaar.

Hier twee foto's van ons; 

Wim als onderwijzer in spe op de praatstoel.

En ik op de kleuterschool al een huis aan het verven.

In zwart-wit. Kom daar nu nog maar eens om.

Ik vind dit dus leuk om te doen he!

Mocht ik iemand anders kunnen helpen 

die ook behoefte aan heeft ook zo'n ordening

dan houd ik mij van harte aanbevolen.

💗 Dag mam 💗

Vorige week vrijdag was het tien jaar 

geleden dat onze moeder stierf

Het is zo gek dat dat al 

weer zo lang geleden is.

In het familie fotoboek dat ik maakte

is dit hier boven de laatste bladzijde.

Dat kwam zo:

Mijn broer nam bij het opruimen van haar huis 

mijn moeders gouwe ouwe clivia mee.

En elk jaar rond haar sterfdag bloeit ze.

Vrijdag kregen we deze foto.

💗 Dag mam 💗

The Atlas of Beauty

Fotografe Mihaela Noroc heeft over de hele wereld gereisd en vrouwen geportretteerd. Ze luisterde naar hun verhalen en maakte foto's van hen. 

Mihaela wil de schoonheid van vrouwen vastleggen. Ze vindt die in een glimlach, een blik of in een soort energie of kracht. Dat heeft niets te maken met leeftijd, maten of kleur. Maar alles met innerlijke schoonheid. En met de wetenschap dat we allemaal precies goed zijn zoals we zijn. We mogen onze schoonheid en onze diversiteit vieren. 

Vijfhonderd van deze portretten zijn gebundeld in haar boek: The Atlas of Beauty  

Hoe mooi ze dat heeft gedaan zien je in dit filmpje

Een en Al Schoonheid!

Ik kwam deze fotograaf tegen 

op het wereldwijde web:

Hayk Shalunts Art

Ik kan me voorstellen dat 

het een reclameopdracht 

is voor kinderkleding, 

maar misschien ook niet... 

Ik word zo blij van de aaibare wol,

de mooie puur natuurlijke kleuren, 

de koppies van de kinderen en 

de blikken van de honden.

Een en Al Schoonheid! 

En warempel, zo gaat dat ook!

Toen had ik het familiefotoalbum af.

Tenminste ik beschouwde het voorlopig als af.

Voor de zekerheid pakte ik nog de dozen met dia's

om te controleren of ik nog foto's was vergeten.

Ik nam mijn diaprojector om ze te bekijken.

Maar dat lukte eigenlijk gelijk al niet goed. 

Sommige raampjes zijn dunner dan normaal 

en dan pakt de grijper er gewoonweg naast. 

Sommige waren juist weer dikker 

en dan stokte het hele ding.

Wel zag ik gelijk bij de eerste slee al een paar foto's 

waar ik bestaan niet van wist of was vergeten.

Dat bracht extra druk om ze echt te bekijken.

Vroeger had ik zo'n dia-sorteer-lichtbak 

maar die kon ik nu nergens vinden.

Die heeft de verhuizing niet overleefd.

 

Ik was een nacht aan het piekeren 

hoe ik aan zo'n lichtbak kon komen;

In de kringloopwinkel wellicht of zou ik 

een oproep doen om zo iets te kunnen lenen?

Tot ik aan het oplaadbare loeplampje dacht 

dat we een tijdje terug hadden gekocht

om de krant bij te kunnen lezen of

met donkere wol te kunnen breien. 

En warempel, zo gaat dat ook!

Nu was ik deze week grieperig en had ik geen moed.

Maar volgende week ga ik al die dozen doornemen.

En dan kijken van welke dia's ik foto's ga laten maken 

om ze dan nog toe te voegen aan ons familiealbum.

Ik ben best trots op deze door mij ingevallen list.

Family affairs

 

Deze foto's kwamen voorbij 

in een 'herinnering' op Facebook.

De bovenste is van onze dochters in 1993.

de onderste van onze kleinkinderen in 2023.

Het is jammer dat het zwart-wit foto's zijn, 

anders kon je goed zien dat de oudsten 

allebei rossig goudblond haar hebben 

en de jongsten echt witblond zijn.

It's all in the family!

Rennen naar de zon

Deze prachtige foto kregen we, geprint op perspex.

Je ziet onze kleinkinderen, die naar de zon rennen.

Onze schoonzoon heeft deze beauty geschoten

met zijn telefoon, wel een hele goede I-Phone.

De foto deed me denken aan deze foto 

van onze schatjes in het bos, toen nog peuters.

  

   En toen zag ik nog meer foto's waarop we ze samen zien.

En toen kon ik bijna niet meer stoppen...

Gerrit Jan Koopman

Dit is het geboortekaartje van mijn vader

een kaartje dat je open kon vouwen, 

met de voornaam op de voorkant.

Tegenwoordig zie je niet vaak 

meer dat een pasgeboren zoontje 

'welgeschapen' wordt genoemd.

Ook ietwat vreemd met zo'n afbreek-

streepje, wat we nu toch makkelijk 

mooier zouden kunnen oplossen.

Maar 1932, het was al mooi 

dat er een kaartje was.

Ik zie hier dat mijn vader geboren is 

in het ziekenhuis waar mijn moeder 

- toeval? - heel veel later zou sterven.

Mijn vader zou vandaag 

93 zijn geworden, maar we 

moeten hem al 30 jaar missen.

Hij vond het best leuk 

dat er op zijn 35e verjaardag 

een kroonprinsje werd geboren, 

al heeft hij niet meer meegemaakt 

dat 27 april Koningsdag werd. 

Wel was hij er nog toen een kleindochter 

op 30 april, Koninginnedag werd geboren.

Het was altijd leuk dat op haar verjaardag 

ter verhoging van de feestvreugde

volop vrolijk werd gevlagd.

Zijn oudste kleindochter werd geboren 

op Prinsjesdag, dat was ook leuk 

maar geen vlag - feestdag.

Als we de vlag uitsteken op Koningsdag

denk ik altijd even aan mijn vader.

Nu 27 april op zondag valt

en we daarom niet vlaggen, 

sta ik hier op mijn blog even stil 

bij de geboortedag van mijn vader.

Hij zou het wel mooi hebben gevonden.

Dag pap 💜💜💜