Feest op ons hofje, 39 jaar geleden!

39 jaar geleden was het feest op ons hofje.

We trouwden op deze zomerse dag!

We hielden het heel klein 

en vierden het met een feestje 

de dag erna op onze 28e verjaardag.

Deze laatste foto kreeg ik onlangs.

Ik kende hem zelf eerder niet. 

Wat zijn we hier toch nog jong!

Wat had Wim nog veel haar. 

En wat had ik een raar haar...

Maar vrolijk waren we!

Zo jong nog!

Ik kwam bij het bekijken van mijn dia's deze foto's tegen. 

Wim en ik waren 22, dolverliefd en gingen een week naar Rome.

Wim klom hier zomaar - hoe weet ik niet meer, want best hoog - 

boven op een pilaar om als standbeeld te poseren!

In de kerstvakantie, met de NBBS en 

voor het eerst met het vliegtuig.

Meer foto's hebben we ook niet, maar ik vond 

het toch leuk om ze af te laten drukken.

Zo waren we weer even vier, of acht of veertien jaar.

Voor mijn familie heb ik al een fotoalbum

samengesteld uit de mooiste foto's 

uit onze kant van de familie.

Dat fotoboek is niet alleen voor ons, 

maar ook voor mijn zus en broer geprint.

Maar er waren ook nog veel foto's van mij die 

dat gezamenlijke fotoboek niet gehaald hebben. 

Ik had de behoefte om nu voor eens en voor altijd 

al die leukste foto's van uit mijn vroegste jeugd, 

en jonge jaren tot aan ons trouwen uit te zoeken, 

te verzamelen en zo nodig af te laten drukken, 

en in een groot album te plakken.

Toen kon ik beginnen met Wim zijn foto's. 

Die zaten in verschillende boekjes geplakt,

maar waren soms dubbel of los in een doos.

En die komen ook in een mooi album.

Het is een soort oer-opruimdrift!

Het is een mega klus, maar wel heel leuk om 

nu eens een overzicht te hebben over ons leven.

Zo waren we weer even vier of acht of veertien jaar.

Hier twee foto's van ons; 

Wim als onderwijzer in spe op de praatstoel.

En ik op de kleuterschool al een huis aan het verven.

In zwart-wit. Kom daar nu nog maar eens om.

Ik vind dit dus leuk om te doen he!

Mocht ik iemand anders kunnen helpen 

die ook behoefte aan heeft ook zo'n ordening

dan houd ik mij van harte aanbevolen.

Lievelingsspeelgoed

In Trouw las Wim over speelgoed 

dat was ontworpen voor Sio 

(Speelgoed Industrie Overijssel) 

producent van kinderspeelgoed.

Wim herkende op de foto direct 'onze' bus.

Het was jarenlang het lievelingsspeelgoed 

van onze kinderen, van bezoekende 

vriendjes en vriendinnetjes en 

de laatste jaren van onze kleinkinderen.

We weten niet eens meer hoe we er aan zijn gekomen.

Een rommelmarktvondst van Wim zijn ouders?

Wij vroegen ons wel eens af waarom 

het bij iedereen zo enorm in de smaak viel.

Het is eenvoudig, maar je kon er dus mee rijden, 

alle passagiers er bij haltes uit en in laten stappen,

de kleuren benoemen en bij elkaar zoeken 

en gewoon lekker mee friemelen.

In Trouw werden de ontwerpers genoemd:

Met haar felgekleurde ontwerpen drukte

Corry van Blokland-Mobach een stempel 

op speelgoed uit de jaren zestig en zeventig. 

Samen met haar man en industrieel ontwerper 

Rokus vormde ze een onafscheidelijke eenheid.

Het stel zag zichzelf niet als kunstenaars en had een hekel 

aan termen als inspiratie of werken vanuit gevoel; 

Ze zagen zichzelf vooral als noeste werkers. 

Zowel privé als in hun werk waren ze onafscheidelijk. 

'Ze waren hun tijd ver vooruit vanwege hun 

toepasbaarheid van schoonheid en design in speelgoed', 

vertelt Ben Schräder van het Speelgoedmuseum in Deventer.

'Corry bracht met haar primaire kleuren speelsheid in die wereld.' 

Corry van Blokland-Mobach (1929-2026)

bron 

Zo mooi anders...

Door het kussengedicht van gisteren kwam ik 

weer te denken over onze vijftigste verjaardag die

Wim en ik samen en tegelijk vierden met een feestje.

Ik heb Wim toen voor al onze 

vrienden en familie toegesproken.

Bijna zeventien jaar geleden.

Dit zei ik:

 

Hoe hip vonden we dat toen!

Jaren-70, 

kan niet missen;

de asbak, het oranje en bruin,

het vloerkleed met de hoge pool, 

de hangplant in de macrame hanger,

de grote bloemen op het behang

en op de gordijnen met die 

schrootjes gordijnkoof.

Hoe hip vonden we dat toen!

Onze melkboer!

Vroeger, als jong meisje thuis, 

had onze melkboer ook zo'n karretje.

In mijn herinnering had onze melkboer 

ook een grote emmer met losse melk die hij 

met een soeplepel in onze melkkoker schepte. 

Maar hij had ook wel flessen melk.

Zeker met sneeuw en regen was 

het wel handig dat de bakker, 

de visboer en de melkboer 

gewoon aan huis kwamen.

Dat was nog voor de tijd 

van de srv-wagen, waar je 

bijna alles wel kon kopen.

Maar zelf zijn we er allemaal nog!

 

Bij het uitzoeken van mijn foto's 

kwam ik ook deze weer tegen.

Mijn broer in zwager op bezoek, 

altijd leuk, nog in ons oude huis.

Mijn jurkje zou ik nu niet meer passen,

het schortje is wijlen, het tafelkleed ook.

De bank is vervangen, de kussens zijn weg;

ik heb nu een andere bril en Wim ook.

We waren toen nog geen opa en oma.

Ik had hier nog twee sterke voeten,

nog geen borstkanker gekregen. 

Het was nog voor corona. 

Maar zelf zijn we er allemaal nog! 

Dior in de dop!

 

Zo'n papieren aankleedpop was toch smullen!

Je kon gewoon allerlei kledingstukken combineren.

Of in ieder geval uitproberen hoe het bij elkaar paste.

Net als vroeger in de Libelle ofzo, dat 

ze voor iemand een garderobe samenstelden 

bijvoorbeeld voor een vakantie, waarbij 

je van alles bij elkaar kon dragen.

Een topje was met een effen short 

heel leuk voor overdag op het strand.

Maar datzelfde topje was in combinatie 

met een lange rok in hetzelfde dessin en

een jasje heel geschikt voor een etentje.

Ik vond het leuk om mee te denken hoe je 

zoveel mogelijk combi's kon verzinnen.

En wat helemaal leuk is met dit soort aankleedpoppen, 

is een modelletje van een jurk of jasje natekenen 

maar dan met een zelf bedacht dessin. 

Dior in de dop!

Sweet Memories!

Op Facebook kwam deze foto voorbij met de vraag: 

Wie heeft hier nog mee gespeeld? 

Nou, ik dus. We noemden het Bambino

een minder fancy en zachtere soort lego.

Toen we zelf kinderen kregen nam ik 

de doos Bambino mee uit ons ouderlijk huis.

Onze kinderen hebben er veel mee gespeeld. 

Ik herinner me dat ze in de gang een soort poort

met openingen (zoals vroeger de cavia race)

hadden gebouwd waar ze een balletje 

in het gat met de meeste punten 

doorheen moesten rollen.

Daar heb ik geen foto's van, 

maar wel van de zogenaamde 'flipperkast'.

Wim maakte die samen met hen op onze tafel. 

De tafel werd aan een kant iets opgehoogd. 

De stofzuigerslang kwam op de kinderstoel.

Er werd een knikker doorheen gerold, die,

met enige vaart, via de kaartenbogen,

door het parcours werd geleid. 

De kinderen vonden het prachtig om met 

iets minder of meer vaart te experimenteren.

En ik moest er weer aan denken 

toen ik de oproep op Facebook zag.

 Dus de foto's opgezocht en gescand.

Leuk he? Sweet Memories!

Hip!

In de jaren zeventig vonden wij dit allemaal heel normaal. We noemden het toen hip!  

Alles was oranje of donkerbruin. 

Alles was bedrukt met drukke motieven.

Macrame, hangplanten, kunststof, rotan en asbakken.

We hadden grote geluidsinstallaties en bandrecorders 

die we stapelden op planken die rusten op van 

die stenen schuttingblokken.

 

De teak wandmeubeltjes vind ik nog steeds mooi,

en de theemutsen ook, maar voor de rest....

Ze jiven de hele kamer door...

Meneer had het goed voor elkaar, 

ergens in begin jaren vijftig schat ik.

Echtgenote - met hakken en schortje -

komt aan met een blad met hun koffie.

Meneer neemt het ervan en zit te lezen 

in zijn eigen luie - Archie Bunker - stoel.

Gelukkig kijken ze liefdevol naar elkaar.

ik vermoed dat dit een advertentie is voor 

de meubels die we zien in dit interieur.

De fauteuil met het voetenbankje 

is nog steeds tijdloos en mooi.

De wand vullende kast met het bureautje

erin verwerkt zou het nu ook nog goed doen.

De televisie is met zijn dikke achterwerk 

fraai in de muur weggewerkt.

Het hanglampje is leuk, 

de grote gatenplant ook.

Ik zou alleen de gordijntjes voor 

de liggende ramen hoog in de muur, 

weghalen of door iets anders vervangen.

Wim en ik hebben discussie over het rode 

attribuut dat op de grond ligt of staat.

 Wim denkt dat het een kussen is.

Ik vermoed eigenlijk dat het ook 

een draaitafel zou kunnen zijn 

met een doorzichtige deksel.

Zo, meteen, na de koffie, 

gaat het keurige schortje uit,

gaan de meubels aan de kant,

zetten ze een rock & roll plaat op 

en jiven ze de hele kamer door...

In de teil!

Mijn vader ging vroeger, zoals 

zoveel generatiegenootjes in de teil.

Elke zaterdagmiddag. En dan omstebeurt. 

Er kwam elke keer wel er wat warm water bij.

Er was nog geen douche en plastic teilen 

had je ook nog niet, dus daar was de zinken teil.

Sommige mensen waren modern die hadden een lavet. 

De teilen werden ook gebruikt voor de was.

Ze kwamen in verschillende maten.

Later werden ze wel in gebruik genomen 

als een plantenbak zoals in dit straatje.