Weemoed
Opgeruimd, helder, zonnig en vredig.
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Jip en Janneke aan de was...
Superlief dekbedovertrek met Jip en Janneke die de was doen. Het heet 'Wasdag'
Het is te vinden in de Fiep Westendorp webshop.
PS Ik krijg geen geld om reclame te maken hoor, vind het gewoon zelf heel leuk!
Het voelt fout om van leuke dingen te genieten
Het voelt fout om van leuke dingen te genieten.
Dan open ik een boek...
Home should be an anchor
Wat helpt
Als vloeken helpt, dan vloek je maar.
Maak herrie, stennis en misbaar.
Scheld schel en luid je goudvis uit
en schreeuw je scherven bij elkaar.
Als bidden helpt, bid dan gerust.
Als het je troost of sterkt of sust.
Of vraag om raad. Als Hij bestaat
dan is het goed, maar ‘t is geen must.
Als huilen helpt, ga dan je gang.
Het is niet niks en het duurt lang.
Het kan geen kwaad als het niet gaat.
Het mag gezien zijn, wees niet bang.
Als praten helpt, bel me dan op
en steek van wal, hals over kop
en van de hak weer op de tak
of zachtjes sluipend uit je slop.
Als lopen helpt, vertrek meteen
zeer doelgericht of nergens heen.
Het hoeft niet snel, al mag dat wel
met verre vrienden of alleen.
Als zwijgen helpt, wees dan maar stil
en duik - als dat is wat je wil -
een tijdje weg van pijn en pech
als je weer opduikt, geef een gil.
Als lachen helpt, ken ik een grap
of val dolkomisch van de trap.
Denk aan je kat die keer in bad
of aan het Belgisch staatsmanschap.
Als dansen helpt, is er muziek.
Als breien helpt, dan hou je steek.
Als boos zijn helpt, geef ik kritiek.
Als bakken helpt, let there be cake.
Als yoga helpt, wees fluks en zen.
Als slapen helpt, stop ik je in.
Als schrijven helpt, scherp dan je pen.
Als poetsen helpt, welaan: begin!
Je voelt je murw en overstelpt
en snakt naar stranden, wit geschelpt...
Hou vol. Vat moed. Want het komt goed.
Doe ondertussen maar wat helpt.
Doen wat we kunnen!
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Wat oorlogsbeelden met je psyche doen
De oorlog in Oekraïne domineert het nieuws en de beelden van de aanvallen op de steden worden in de journaals en op sociale media volop gedeeld. Is er een grens aan hoeveel van die beelden je aankunt? Hoe kun je voorkomen dat je mediagebruik schadelijk wordt?
Mensen reageren verschillend op het zien van de beelden en het lezen van nieuws over de oorlog in Oekraïne, vertelt mediapsycholoog Mischa Coster in gesprek met NU.nl. "De meest voorkomende reactie is angst. De oorlog komt dichtbij, het kan ons persoonlijk raken. Hoe je daarop reageert ligt aan je copingmechanisme. Je kunt bijvoorbeeld ineens veel extra informatie gaan zoeken, omdat dat je het gevoel geeft meer grip op de situatie te hebben: de illusion of control. Of je zoekt juist specifiek informatie die overeenkomt met een uitkomst of oplossing waar jij op hoopt. Dat heet dan de confirmation bias", legt Coster uit.
Een andere manier waarop angst tot uiting kan komen, is bevriezen. "Dan weet je niet wat je met jezelf en de situatie aan moet en raak je in een soort vacuüm van niets doen." Vluchten is ook een manier om met angst om te gaan. "Vluchten kan letterlijk zijn maar ook figuurlijk, dus dat je het nieuws helemaal niet meer tot je neemt."
Naast angst kunnen de beelden ook boosheid opwekken. "Dat kan heel ver gaan, bijvoorbeeld dat je besluit om mee te gaan vechten. Woede kan zich ook uiten in op sociale media anderen aanvallen. Agressief gedrag dus." Verdriet is ook een vaak voorkomende reactie. "Veel mensen proberen zich in te leven in de situatie van de slachtoffers. Empathie leidt tot die verdrietige gevoelens."
'Fake news vergroot je angstgevoelens'
Wie zoveel mogelijk informatie probeert in te winnen via sociale media, moet uitkijken, zegt Coster. Niet alles wat je tegenkomt, klopt en fake news vergroot je angstgevoelens. "Op sociale media zie je veel dingen, maar in je achterhoofd weet je dat het nep kan zijn. Dat creëert meer angst, omdat je gevoel van overzicht en controle hierdoor sterk vermindert."
Coster raadt daarom aan om niet te veel informatie bij de bron te gaan te zoeken of veel meer tijd door te brengen op sociale media dan normaal. "We worden met z'n allen bang gemaakt en van alle kanten beïnvloed. Heb vertrouwen in de reguliere nieuwsmedia en vertrouw erop dat die aan factchecking doen. Doseer je nieuwsinname en kijk niet de hele dag naar journaals of andere nieuwsmedia. Niet om naïef te zijn, maar om jezelf te beschermen."
In de journaals komen behoorlijk heftige beelden voorbij. Kun je afgestompt raken als je veel van dat soort beelden ziet? "Zeker", stelt Coster. "Het doet je minder en als je die beelden langere tijd ziet, gaan ook je eigen waarden en normen veranderen. Of je kunt er sneller agressief door worden. Die kant opschieten kan ook link zijn."
“Je kunt een bepaalde mate van geweld als normaal gaan zien, en daar moet je mee oppassen.”Mischa Coster, mediapsycholoog
De mediapsycholoog verwijst naar een onderzoek waarin de gevolgen werden onderzocht van het bekijken van beelden van de aanslag op de Twin Towers. "Dat wees uit dat mensen die langdurig naar heftige beelden keken een significant hogere kans hadden om twee, drie jaar later psychische problematiek te ervaren, of zelfs posttraumatische stresssymptomen."
Ben je van slag geraakt door beelden of verhalen, dan adviseert de psycholoog om met een naaste te praten. "Zodat je je gevoelens kunt ventileren. Als je die negatieve emoties kwijt bent, ga dan gelijk iets anders doen, om te voorkomen dat je weer begint te malen."
Bijna geen woorden
Super goed idee!
Groene Tip!
De enige manier om Poetin te stoppen
Dit is hét probleem dat Europa nu moet oplossen. En wel snel. Wij hebben generaties lang in vrede geleefd, zo lang dat Europeanen van 1960 en daarna zijn gaan geloven dat vrede de normale gang van zaken is. En dat oorlog alleen uitbreekt als vrede faalt. We hebben ons decennialang op vrede geconcentreerd, op de kunst om daar goed in te zijn, en hebben oorlog nauwelijks nog serieus genomen. We hebben de dienstplicht afgeschaft, defensiebudgetten gekort. We zijn pacifisten die amper nog begrijpen wat oorlog is. Zelfs Joegoslavië, in de jaren negentig, was een ver-van-mijn-bed-show.
In War: How Conflict Shaped Us schrijft de Canadese historicus Margaret MacMillan hoe gevaarlijk dit is. Op westerse universiteiten worden oorlogsstudies al jaren terzijde geschoven, 'misschien omdat we bang zijn dat alleen al oorlog bestuderen en erover nadenken betekent dat we het goedkeuren'. Zij vertelde eens een onderwijsadviseur, die moest helpen bepaalde vakken aantrekkelijker te maken voor studenten, dat ze een serie colleges voorbereidde met de titel 'War and Society'. De man keek afkeurend. Kon zij daar niet 'A History of Peace' van maken?
Door oorlog te negeren hebben we onze eigen vrede ondermijnd. En die van de buren.
Als je niet meer weet wat oorlog is, en hoe graag mensen oorlog voeren, herken je oorlogszucht niet meer en vergeet je hoe je met oorlogzuchtigen over vrede moet onderhandelen. Want dat kan - zoals al onze goedbedoelde pogingen om Poetin op andere gedachten te brengen hebben aangetoond - alleen als je sterk bent. Militair sterk. Alleen zo dwing je de tegenstander tot concessies omdat het alternatief, doorvechten, hem te veel gaat kosten.
Al 22 jaar praat Europa met Poetin zonder te beseffen hoe funest het is dat we amper een stok achter de deur hebben. We weten wat Poetin drijft. Na hun eerste ontmoeting, in 2000, noteerde de Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright: 'Hij vindt het pijnlijk wat er met zijn land is gebeurd en is vastbesloten om de grandeur te herstellen.' Vergeleken bij de emotionele drinkebroer Jeltsin vond ze Poetin 'bijna zo koelbloedig als een reptiel'.
Stephen Kotkin, historicus aan Stanford University en gelauwerd biograaf van Stalin, zegt al jaren dat Poetin zich gedraagt zoals Stalin tijdens de Tweede Wereldoorlog: hij ruikt een kans om gebiedsverlies, en statusverlies, ongedaan te maken. Poetin aast er al jaren op de Sovjet-brokstukken van na 1991 terug te halen, zoals Stalin na 1945 grote delen van Midden- en Oost-Europa inpalmde om territoriale verliezen in 1919 te wreken. Poetin is Stalin niet, zegt Kotkin, maar beiden hebben die imperiale mentaliteit en een diepe angst voor westerse vrijheden.
Als Poetin Oekraïne aan zich onderwerpt, waar stopt hij dan? Hij heeft de volgende stap al aangekondigd: voormalige Oostbloklanden uit de NAVO trekken. We kunnen maar beter aannemen dat dit óók menens is. 'Oekraïne' is een keerpunt, voor Europa en de NAVO. Europa moet als de sodemieter zijn defensie optrekken. Er is maar één manier om deze nucleaire agressor te stoppen: de prijs die hij voor oorlog betaalt zo hoog mogelijk maken.
Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa
Uitkijken naar de lente
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2019/07/gruyter-caroline-de-2019-01-b.png)