Weemoed




Waarschijnlijk heeft iedereen die 60 plus is 
de televisieserie 'Belle et Sebastien' gezien.

Ik weet de strekking niet meer, 
maar het was vooral heel erg zielig.
Het jongetje had geen moeder meer.
De verdrietige knappe vader had niet in de gaten 
hoe een foute vrouw hem probeerde in te palmen.
Ze zat ook steeds hoog op een paard.
 Afijn, natuurlijk liep het toch goed af. 
En de tune was onvergetelijk:

Over schoonheid, troost en plezier!





Over schoonheid, troost en plezier! 
Even kijken?


Opgeruimd, helder, zonnig en vredig.


Kurt Solssen

' Sunset interior '

2017

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een moeder komt met haar kindje op de arm
een zonovergoten woonkeuken inlopen.
Het is een hoge ruimte met grote ramen,
volgens mij een mooi, landelijk uitzicht,
en een glanzende houten vloer.

Er staat een grote buffetkast,
een ovale tafel met Thonet stoelen
en een bos bloemen op het tafelkleed.
Opgeruimd, helder, zonnig en vredig.
Kon het maar overal zo zijn...


Jip en Janneke aan de was...




Superlief dekbedovertrek met Jip en Janneke die de was doen. Het heet 'Wasdag'

Het is te vinden in de Fiep Westendorp webshop. 

hier te koop


PS Ik krijg geen geld om reclame te maken hoor, vind het gewoon zelf heel leuk!


Het voelt fout om van leuke dingen te genieten


De verschrikkingen van de oorlog in Oekraïne maken dat ik me ongemakkelijk voel omdat ons eigen leven gewoon doorgaat. Ik merk op dat ik fluitend mijn witte was buiten ophang in het zonnetje en ik schrik er bijna van. Er staan viooltjes en narcissen te bloeien op ons balkon en de stralend blauwe lucht vloekt gewoon met al dat verdriet en de pijn die we op het nieuws zien.

Het voelt fout om van leuke dingen te genieten. 

Af en toe moet ik wel erg diep zuchten omdat alles zo scheef voelt, maar vreugde en verdriet bestaan blijkbaar naast elkaar. Ik huil als ik al die moeders met hun kinderen zie die afscheid nemen van alles wat vertrouwd is maar ik zie ook dat er heel veel mooie initiatieven zijn en dat mensen overal samenwerken om maar te kunnen te helpen.

Ik kan én compassie voelen én dankbaar zijn dat we zelf veilig zijn. 
Ik kan meeleven met de vluchtelingen uit Oekraïne en tegelijk blij zijn met een bezoek van lieve vriendinnen of onze pas gelapte ramen. 


Zo kwamen Roos en Caroline gezellig lunchen.
Al sinds ons 18e jaar vriendinnen, nu dus bijna 45 jaar.
Nog steeds niet uitgepraat. Ik maakte deze salade


Wat mij helpt is doorgaan met al het 'gewone' in ons dagelijks leven en al dat goede zoveel mogelijk waarderen en koesteren. 

De afgelopen twee jaar hebben ons allemaal veel energie gekost en ik mag mijzelf rust en af en toe een time-out van het nieuws gunnen. En dingen doen waar ik plezier in heb en energie van krijg. 

Het voelt soms als zelfzuchtig om aan mijn eigen mentale gezondheid te denken. Maar hoe beter ik in mijn vel zit, hoe meer ik voor anderen kan betekenen. 

Ik geniet van die schattige blauwe druifjes die ik cadeau kreeg. Ze staan zo lief naast de rouwkaart van mijn eerste liefde Ger, die vandaag 64 zou zijn geworden.


Gisteren waren we voor controle bij de radioloog. Ik hoef niet meer terug te komen. Ik was er zo blij mee. 

Laatst kreeg ik van een bloglezeres die voor een advies helemaal uit Den Haag kwam deze bonbons. Die in het midden in de vorm van een grachtenpandje vond ik zo leuk. 
Ik houd zoveel van huisjes. Er staat zelfs 'boutique' opgeschreven. 
Heel kunstig en erg lekker ook nog.
Daar mag ik van mijzelf van genieten, maar het dubbele gevoel blijft soms schrijnen. Hebben jullie dat ook?


Dan open ik een boek...




Op het moment ben ik begonnen met 
het nieuwe boek van Isabel Allende: 'Violeta' 



Deze boeken las ik de afgelopen weken.
De Tweede Wereldoorlog is in alle drie een belangrijk thema.

Ik hoop toch zo enorm dat het qua Wereldoorlogen bij Twee blijft...


Home should be an anchor






Home should be an anchor,

a port in a storm, a refuge,

a happy place in which to dwell,

a place where we are loved 
and where we can love.



Marvin J. Ashton









Wat helpt

 

Als vloeken helpt, dan vloek je maar.
Maak herrie, stennis en misbaar.
Scheld schel en luid je goudvis uit
en schreeuw je scherven bij elkaar.

Als bidden helpt, bid dan gerust.
Als het je troost of sterkt of sust.
Of vraag om raad. Als Hij bestaat
dan is het goed, maar ‘t is geen must.

Als huilen helpt, ga dan je gang.
Het is niet niks en het duurt lang.
Het kan geen kwaad als het niet gaat.
Het mag gezien zijn, wees niet bang.

Als praten helpt, bel me dan op
en steek van wal, hals over kop
en van de hak weer op de tak
of zachtjes sluipend uit je slop.

Als lopen helpt, vertrek meteen
zeer doelgericht of nergens heen.
Het hoeft niet snel, al mag dat wel
met verre vrienden of alleen.

Als zwijgen helpt, wees dan maar stil
en duik - als dat is wat je wil -
een tijdje weg van pijn en pech
als je weer opduikt, geef een gil.

Als lachen helpt, ken ik een grap
of val dolkomisch van de trap.
Denk aan je kat die keer in bad
of aan het Belgisch staatsmanschap.

Als dansen helpt, is er muziek.
Als breien helpt, dan hou je steek.
Als boos zijn helpt, geef ik kritiek.
Als bakken helpt, let there be cake.

Als yoga helpt, wees fluks en zen.
Als slapen helpt, stop ik je in.
Als schrijven helpt, scherp dan je pen.
Als poetsen helpt, welaan: begin!

Je voelt je murw en overstelpt
en snakt naar stranden, wit geschelpt...
Hou vol. Vat moed. Want het komt goed.
Doe ondertussen maar 
wat helpt.

Stijn de Paepe

De Morgen-huisdichter en 'modern rederijker' Stijn De Paepe is 22 februari op 43-jarige leeftijd overleden.

PS Dit gedicht schreef Stijn tijdens de Corona Lockdown. 

Wat ik er nog aan zou willen toevoegen is: 
Helpen helpt! 
In allerlei situaties.


Doen wat we kunnen!


Ivaylo Voshtinarov

' Between two colours
there is freedom, love en life '

2021

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Ivaylo Voshtinarov komt uit Bulgarije.
Hij schilderde dit werk in 2021, dus
voor de inval van Rusland in Oekraine.

Ik zie een lieflijk graanlandschap met
een schattig huisje met oranje dakpannen,
in de kleuren van de Oekrainse vlag.

De schilder schrijft er op Facebook bij dat als er
echt iets lelijks in de wereld is dat dat oorlog is.
En dat dit de tijd is waarop we elkaar moeten helpen.

Natuurlijk zal saamhorigheid hoop bieden en
mooie dingen zijn altijd een tegenwicht voor narigheid,
maar ik moet eerlijk zeggen dat ik vanochtend vroeg
toch met ontzetting en afgrijzen het nieuws las
over de misselijkmakende aanslag en de brand
op de grootste kerncentrale aldaar.

De woorden van Zelensky dat een ontploffing daar
het einde is voor heel Europa joegen me grote angst aan.

Je moet toch tegenwoordig wel van steen zijn om
niet je hart vast te houden bij alle verschrikkelijks.
Al dat vernietigen. Dat enorme leed en verlies.
Wat is er toch met de wereld aan de hand?
Ik houd mijn hart vast.

We kunnen niet anders dan er het beste van hopen.
Dat mensen bij zinnen komen en dat het goede overwint.

En doen wat we kunnen:
geld overmaken op giro 555!!!



Wat oorlogsbeelden met je psyche doen



De oorlog in Oekraïne domineert het nieuws en de beelden van de aanvallen op de steden worden in de journaals en op sociale media volop gedeeld. Is er een grens aan hoeveel van die beelden je aankunt? Hoe kun je voorkomen dat je mediagebruik schadelijk wordt?

Mensen reageren verschillend op het zien van de beelden en het lezen van nieuws over de oorlog in Oekraïne, vertelt mediapsycholoog Mischa Coster in gesprek met NU.nl. "De meest voorkomende reactie is angst. De oorlog komt dichtbij, het kan ons persoonlijk raken. Hoe je daarop reageert ligt aan je copingmechanisme. Je kunt bijvoorbeeld ineens veel extra informatie gaan zoeken, omdat dat je het gevoel geeft meer grip op de situatie te hebben: de illusion of control. Of je zoekt juist specifiek informatie die overeenkomt met een uitkomst of oplossing waar jij op hoopt. Dat heet dan de confirmation bias", legt Coster uit.

Een andere manier waarop angst tot uiting kan komen, is bevriezen. "Dan weet je niet wat je met jezelf en de situatie aan moet en raak je in een soort vacuüm van niets doen." Vluchten is ook een manier om met angst om te gaan. "Vluchten kan letterlijk zijn maar ook figuurlijk, dus dat je het nieuws helemaal niet meer tot je neemt."

Naast angst kunnen de beelden ook boosheid opwekken. "Dat kan heel ver gaan, bijvoorbeeld dat je besluit om mee te gaan vechten. Woede kan zich ook uiten in op sociale media anderen aanvallen. Agressief gedrag dus." Verdriet is ook een vaak voorkomende reactie. "Veel mensen proberen zich in te leven in de situatie van de slachtoffers. Empathie leidt tot die verdrietige gevoelens."

'Fake news vergroot je angstgevoelens'

Wie zoveel mogelijk informatie probeert in te winnen via sociale media, moet uitkijken, zegt Coster. Niet alles wat je tegenkomt, klopt en fake news vergroot je angstgevoelens. "Op sociale media zie je veel dingen, maar in je achterhoofd weet je dat het nep kan zijn. Dat creëert meer angst, omdat je gevoel van overzicht en controle hierdoor sterk vermindert."

Coster raadt daarom aan om niet te veel informatie bij de bron te gaan te zoeken of veel meer tijd door te brengen op sociale media dan normaal. "We worden met z'n allen bang gemaakt en van alle kanten beïnvloed. Heb vertrouwen in de reguliere nieuwsmedia en vertrouw erop dat die aan factchecking doen. Doseer je nieuwsinname en kijk niet de hele dag naar journaals of andere nieuwsmedia. Niet om naïef te zijn, maar om jezelf te beschermen."

In de journaals komen behoorlijk heftige beelden voorbij. Kun je afgestompt raken als je veel van dat soort beelden ziet? "Zeker", stelt Coster. "Het doet je minder en als je die beelden langere tijd ziet, gaan ook je eigen waarden en normen veranderen. Of je kunt er sneller agressief door worden. Die kant opschieten kan ook link zijn."

“Je kunt een bepaalde mate van geweld als normaal gaan zien, en daar moet je mee oppassen.”
Mischa Coster, mediapsycholoog

De mediapsycholoog verwijst naar een onderzoek waarin de gevolgen werden onderzocht van het bekijken van beelden van de aanslag op de Twin Towers. "Dat wees uit dat mensen die langdurig naar heftige beelden keken een significant hogere kans hadden om twee, drie jaar later psychische problematiek te ervaren, of zelfs posttraumatische stresssymptomen."

Ben je van slag geraakt door beelden of verhalen, dan adviseert de psycholoog om met een naaste te praten. "Zodat je je gevoelens kunt ventileren. Als je die negatieve emoties kwijt bent, ga dan gelijk iets anders doen, om te voorkomen dat je weer begint te malen."

bron


Hartverscheurend



Mark Rothko. 
Untitled (Yellow and Blue). 

1954


Bijna geen woorden

 



Normaal vind ik het altijd heerlijk om te bloggen, 
maar sinds een paar dagen heb ik bijna geen woorden.



Super goed idee!


Tijdens zijn inauguratie zei Zelensky in het parlement:
 
'Ik wil mijn foto niet in jullie kantoren. De president is geen icoon. Hang in plaats daarvan een foto van jullie kinderen op, en kijk daar elke keer naar als je een beslissing neemt.' 


Groene Tip!

 


❤️  t i p ❤️

Als je fruit eet, gooi dan geen zaden en pitten in de prullenbak. Was en droog ze. Stop ze in een doos en laat ze in de auto.
Als je onderweg bent, gooi ze dan door het raam op plaatsen waar geen bomen zijn. De natuur zorgt zelf wel voor ze.
Deze praktijk bestaat al eeuwen in Aziatische landen. Daarom groeien hun vruchten nu overal. Hoe mooi is het als overal appelbomen, abrikozen, pruimen en peren in het bos groeien. Gewoon je hand uitsteken en zoveel eten als je wilt.


De enige manier om Poetin te stoppen


Het statement van het jaar kwam van Annegret Kramp-Karrenbauer. Toen donderdag duidelijk werd dat Vladimir Poetin met een keiharde invasie van Oekraïne bezig was, schreef de Duitse oud-minister van Defensie: 'Ik ben zo boos op onszelf, omdat we historisch gefaald hebben. Na Georgië, de Krim en Donbas hebben we niets voorbereid dat Poetin echt kon afschrikken. 
We zijn de les van Schmidt en Kohl vergeten, dat onderhandelingen altijd voorrang hebben, maar dat je tegelijkertijd militair zo sterk moet zijn dat niet onderhandelen voor de andere partij geen optie kan zijn.'

Dit is hét probleem dat Europa nu moet oplossen. En wel snel. Wij hebben generaties lang in vrede geleefd, zo lang dat Europeanen van 1960 en daarna zijn gaan geloven dat vrede de normale gang van zaken is. En dat oorlog alleen uitbreekt als vrede faalt. We hebben ons decennialang op vrede geconcentreerd, op de kunst om daar goed in te zijn, en hebben oorlog nauwelijks nog serieus genomen. 
We hebben de dienstplicht afgeschaft, defensiebudgetten gekort. We zijn pacifisten die amper nog begrijpen wat oorlog is. Zelfs Joegoslavië, in de jaren negentig, was een ver-van-mijn-bed-show. 
We stonden erboven. Oorlog, dat was iets voor anderen.

In War: How Conflict Shaped Us schrijft de Canadese historicus Margaret MacMillan hoe gevaarlijk dit is. Op westerse universiteiten worden oorlogsstudies al jaren terzijde geschoven, 'misschien omdat we bang zijn dat alleen al oorlog bestuderen en erover nadenken betekent dat we het goedkeuren'. Zij vertelde eens een onderwijsadviseur, die moest helpen bepaalde vakken aantrekkelijker te maken voor studenten, dat ze een serie colleges voorbereidde met de titel 'War and Society'. De man keek afkeurend. Kon zij daar niet 'A History of Peace' van maken?

Door oorlog te negeren hebben we onze eigen vrede ondermijnd. En die van de buren.
Als je niet meer weet wat oorlog is, en hoe graag mensen oorlog voeren, herken je oorlogszucht niet meer en vergeet je hoe je met oorlogzuchtigen over vrede moet onderhandelen. Want dat kan - zoals al onze goedbedoelde pogingen om Poetin op andere gedachten te brengen hebben aangetoond - alleen als je sterk bent. Militair sterk. Alleen zo dwing je de tegenstander tot concessies omdat het alternatief, doorvechten, hem te veel gaat kosten.

Al 22 jaar praat Europa met Poetin zonder te beseffen hoe funest het is dat we amper een stok achter de deur hebben. We weten wat Poetin drijft. Na hun eerste ontmoeting, in 2000, noteerde de Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright: 'Hij vindt het pijnlijk wat er met zijn land is gebeurd en is vastbesloten om de grandeur te herstellen.' Vergeleken bij de emotionele drinkebroer Jeltsin vond ze Poetin 'bijna zo koelbloedig als een reptiel'.

Stephen Kotkin, historicus aan Stanford University en gelauwerd biograaf van Stalin, zegt al jaren dat Poetin zich gedraagt zoals Stalin tijdens de Tweede Wereldoorlog: hij ruikt een kans om gebiedsverlies, en statusverlies, ongedaan te maken. Poetin aast er al jaren op de Sovjet-brokstukken van na 1991 terug te halen, zoals Stalin na 1945 grote delen van Midden- en Oost-Europa inpalmde om territoriale verliezen in 1919 te wreken. Poetin is Stalin niet, zegt Kotkin, maar beiden hebben die imperiale mentaliteit en een diepe angst voor westerse vrijheden. 
'Zij zijn daar banger voor dan wij er trots op zijn. Dat moeten we begrijpen.'

Als Poetin Oekraïne aan zich onderwerpt, waar stopt hij dan? Hij heeft de volgende stap al aangekondigd: voormalige Oostbloklanden uit de NAVO trekken. We kunnen maar beter aannemen dat dit óók menens is. 'Oekraïne' is een keerpunt, voor Europa en de NAVO. Europa moet als de sodemieter zijn defensie optrekken. Er is maar één manier om deze nucleaire agressor te stoppen: de prijs die hij voor oorlog betaalt zo hoog mogelijk maken.

Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa


PS Ik deel dit omdat ik wil begrijpen wat er gebeurt. 
Het is zo verschrikkelijk.
Ik zal niet de enige zijn die er eigenlijk met zijn of haar hoofd niet bij kan. 
Dit is een artikel uit NRC waarvan ik hoop en verwacht dat het klopt. 

En verder hoop ik dat de Russen zelf in opstand komen tegen het regime daar. 


Uitkijken naar de lente




Tatyana Yablonskaya

'Spring on the window'

1954

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.


Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Deze schilderes komt uit Oekraine,
ze is in 2005 overleden en begraven in Kiev,
daar waar nu zo hevig gevochten wordt.

Hier zie je een meisje in de weer met
de lentetakken die in de vensterbank staan.
Ze staan op uitkomen en bloeien.

Laten we hopen en bidden
dat het weer een 'normaal' beeld wordt:
een lief meisje met vlechtjes dat
onbekommerd uit kan kijken
naar de komende lente,
met de komende bloesem,
in een vreedzame wereld.


Gewoon voorlezen en pannenkoeken bakken...






Gewoon een doordeweeks bezoekje 
aan onze dochter en schoonzoon
en natuurlijk aan onze kleinkinderen.

Gewoon voorlezen en pannenkoeken bakken.

Wat een rijkdom als je bedenkt dat op 
een uur of twee vliegen hier vandaan
mensen hun leven niet zeker zijn.

Je houdt toch je hart vast...


PS Sammie draagt hier het schortje 
wat ik ooit voor haar maakte.