Door een verkoudheid nam ik deze week verplicht rust.
Af en toe - tussen spectaculaire hoestbuien door -
keek ik verlangend naar fijns om te breien.
Hier werd ik gewoon heel blij van:
Dat is hier blijkbaar niet meer nodig
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Amos Sewell
'Parents' Reveille'
1954
Deze illustratie stond op de cover
The Saturday Evening Post op 20 februari 1954
Afgezien van het grappige moment,
- de ouders schrikken zich een hoedje -
krijg je een leuk inkijkje in hun slaapkamer.
Misschien is het echt Amerikaans,
en blijkbaar was het toen heel gangbaar,
maar twee aparte bedden lijkt mij niks.
Wel leuk om te zien hoe hier nog
geen sprake is van dekbedden,
maar van lakens en wollen dekens,
zelfs met de glanzende afgewerkte rand
die Amos niet vergeten is om te schilderen.
Een prent van Gogh aan de muur.
Een kleed op de vloer en een luie fauteuil
waar een duster op klaar ligt om aan te doen
als de moeder de kinderen wil gaan wekken.
Maar dat is hier blijkbaar niet meer nodig.
PS Deze hangt volgens mij boven het bed:
Vincent van Gogh
Pont de Langlois1888
- ben ik toch een soort van trots om Nederlandse te zijn -
Dag Annemiek 💗💗💗
Hieronder kopieer ik een blog uit 2019 die ik wijdde aan
Annemiek van Deursen met haar blog Mijmeringen.
Deze blog hieronder noemde ik
'Lang Leve Annemiek!'
Annemiek is op 1 oktober overleden.
Wij, als lezers van haar blog, wisten dat ze deze herfst euthanasie zou krijgen. Ze leed aan een hersenaandoening die veel in haar leven heel moeizaam maakte. Ze had heftige nachtmerries, veel pijn, weinig energie, steeds minder kracht in handen en voeten - wat haar overigens tot heel creatieve oplossingen dreef - en dat zou alleen maar erger worden. Haar vader had aan dezelfde ziekte geleden en Annemiek wilde zeker niet compleet hulpeloos raken.
Ze hield zelf de regie over haar leven, haar sterven en haar nalatenschap. De laatste maanden heeft ze stapje voor stapje haar hele inboedel weggeven en afscheid genomen van al haar persoonlijke spulletjes. Ze heeft voor elkaar gekregen dat de woningbouwvereniging voor haar huis - al voor haar overlijden - nieuwe bewoners koos, waar ze kennis en afspraken mee kon maken. Ze wilde graag dat haar gekoesterde huis en hof in goede handen zou komen.
Ze heeft besloten dat ze haar lichaam ter beschikking zou stellen aan de wetenschap. Er zou geen afscheidsdienst komen. Nergens voor nodig. Van de mensen die ze lief had zou ze bij leven afscheid nemen. Ze was er zeker van, deze herfst zou haar laatste zijn.
Op de valreep werden nog een paar crisisgezinnen onder haar vleugels genomen met haar team, er werd weer het nodige geld ingezameld, wat - en dat weet je bij haar zeker - tot de laatste cent bij de mensen terecht komt die het het hardst nodig hebben. Wat een nalatenschap!
Persoonlijk vond ik het super moedig en een prachtig voorbeeld voor hoe het ook kan. Het inspireerde me tot het maken van een eenvoudige handleiding voor mijn nabestaanden met alles wat ze dan maar nodig hebben als ze ervoor komen te staan dat ik er niet meer ben. Dat kwam ook door de brief die Paulien Cornelisse bleek te hebben achter gelaten voor haar echtgenoot. Dat vond ik mooi, heel mooi!
En het brengt me ook bij de vraag: 'Wat wil ik nalaten?' 'Welke zaken wil ik nog graag afhechten, met spullen, met projecten en met mensen?' En ik wil toch ook nog meer spullen gaan opruimen. Leven met minder ballast en ook minder uit te zoeken als ik er niet meer ben. Maar ook om nu deze winter eens werk te maken van het maken van fotoboeken van de mooiste foto's en de rest weg te doen.
En ik hoop dat het blog van Annemiek nog lang in de lucht blijft om nog eens op rond te struinen, waarmee ze al haar lezers steeds opnieuw kan inspireren voor een mooi leven zonder overdaad en verspilling. Dankjewel lieve Annemiek 💗
-----------------------------------------------------------------------------------
Lang leve Annemiek!💗
Een jaar of wat geleden gingen een paar vriendinnen en ik op bezoek bij het consuminderhuis Parkstad in Landgraaf. Op deze wazige foto sta ik met mijn snufferd weer vooraan en achter mij staat Annemiek, de oprichter van het consuminderhuis die ons een uitgebreide rondleiding gaf.
Ze heeft van alles verteld en wat ik er van onthouden heb is dat ze een heel eigen en inspirerende kijk heeft op hulpverlening. Ze vindt dat de hulp die normaliter gegeven wordt vaak de zorgverlening in stand houdt en de zorgvragers klein en afhankelijk. In haar consuminderhuis, een soort kringloopwinkel, kan iedereen die aan de grond zit terecht voor gratis spullen maar ook voor boodschappentassen met etenswaren. Het is dan wel de bedoeling dat je zelf een steentje bijdraagt: Ook al ben je nog zo uitgeput van alle geldzorgen en andere problemen, je kunt altijd iets doen, ook al is het maar een ochtendje in de week kleding sorteren of meehelpen bij het draaiende houden van de winkel. Dat geeft je gelijk een goed gevoel. En ook een 'samen sta je sterker' gevoel.
Er wordt groente verbouwd. Er zijn kookworkshops waar je kunt leren hoe je gezond en lekker kunt koken met simpele en voedzame ingrediënten. Er zijn maandelijkse consuminder 'kringen' waarin je leert hoe je met een klein budget de maand door kunt komen, hoe je energie bespaart en zelfs hoe je uit de schulden kunt komen.
De spullen in de weggeef winkel worden geschonken door mensen die de spullen over hebben en de etenswaren die soms bijna over de datum zijn komen van winkels die dit anders misschien weg zouden moeten gooien en weten dat dit echt heel goed terecht komt.
In de maand voor de Kerst schrijft Annemiek op haar blog verhalen over de mensen die ze helpt. Schrijnende, hartverscheurende verhalen soms, waar ze echt het verschil weet te maken en mensen met de juiste aanpak weer leert geloven in zichzelf. Ook vertelt ze soms hoe ze wel eens heel duidelijk kan maken aan bijvoorbeeld deurwaarders of rechters wat een onrecht er is geschied en wat er nu nodig is.
Annemiek vertelt het hele jaar door trouwens op haar blog met humor en relativeringsvermogen hoe je zelfvoorzienend kunt leven, hoe je kunt genieten van kleine dingen, hoe je je kunt voorbereiden op slechtere tijden en mindere gezondheid, over haar lieve poes Floor, de woensdagvriend en haar relatie met 'hij die de sla laat groeien'.
Wie een steentje bij wil dragen aan dit goede werk van Annemiek en al haar vrienden van de inmiddels twee consuminderhuizen kan in de adventstijd tijd geld overmaken. Zo krijgen alle mensen die daar bekend zijn een fijne tas met spullen om ook een gezellige kerstmaaltijd op tafel te kunnen zetten.
Er wordt van alle giften ook een voorraadkast gevuld om het hele jaar door mensen te kunnen voorzien van de meest eenvoudige levensbehoeftes zoals rijst, meel, olie, broodbeleg enzovoort.
Er zijn namelijk mensen die helemaal niets meer hebben en in de reguliere hulpverlening zes weken moeten wachten op hulp of geld. Dan krijgen ze bij Annemiek direct, dezelfde dag noodhulp. En die pakt ze dan uit dat voorraadkamertje.
Lees haar blog en volg je hart!
Van harte aanbevolen!
PS Je kunt je gratis abonneren - rechtsboven - op het blog van Annemiek:
PS Annemiek heeft ook nog een heel goede rubriek in het tijdschrift 'Genoeg' waarin ze aanschouwelijk maakt hoe je je eigen groentetuin kunt opzetten en bijhouden. En dat kan ook op hele kleine schaal in potten op de stoep!
PSPS Met weemoed staar ik naar de foto waarop Anne-Petra staat, die er ook niet meer is. 💗
Snotteren met zulk mooi weer...
Een paar dagen niet geblogd. Beetje in de lappenmand. Sinds mijn pensioen heb ik al gordelroos gehad, ben ik naar gevallen op mijn knie en pols/ellenboog, bleek ik een blaasontsteking te hebben en stak Wim mij aan met een verkoudheid.
Hij was daar zelf vrij snel overheen, maar ik ben er een meester in om daar toch een beetje een toestand van te maken. Ik voel me echt wel ziek. Al een paar dagen koortsig, snotterend, hoestend en met keel-, oor- en hoofdpijn. En natuurlijk maar sporadisch slapen. Mijn eetlust verlaat mij nooit, maar pijn blij het slikken maakt het wel minder leuk. Evenals de aanwezige 'broekhoest'.
Het is al best lang geleden dat ik verkouden was, maar ik kan me herinneren dat ik een paar jaar terug een week of wat zo doormodderde, met weinig stem en keelpijn. Toen kreeg ik de tip van de huisartsassistente om maar eens even mijn mond te houden. Dat was lastig voor me, maar dat hielp eigenlijk best goed.
Vanmorgen hebben we grover geschut ingezet. Ik gebruik nu de neusdouche, neusdruppels, keelsnoepjes, hoestdrank en een stoombadje. We laten even niets aan het toeval over.
Gelukkig wel al drie boeken gelezen en 'De Slimste Mens', 'Taskmaster', 'De Verwondering', 'Love is Blind' Nederland, 'MAFS' Belgie en 'De Verraders' Belgie maken ook veel goed! Hoop vrijdagmiddag weer boven Jan te zijn! Want dan gaan we de kleinkinderen uit school halen.
Zo kan het ook, met boeken en een laddertje!
Voor als je geen trapleuning hebt
maar wel een oude ladder en een stel boeken!
'De Golden Spurtle' kwam naar Zutphen!
Op maandag post ik meestal
een blij en vrolijk makend bericht,
zoals een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets moois
of grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Ik heb vorig jaar de film: 'The Golden Spurtle' gezien
en er volgens mij ook een stukje over geschreven.
Maar ik kan het alleen nergens meer terugvinden.
De film was een documentaire over de strijd
om het Wereld Kampioenschap Porridge maken.
Deelnemers komen van over de hele wereld
en zijn gewapend met niets meer
dan haver, zout en water.
Een hele leuke film waarin lokale bewoners
van een klein Schots plaatsje meewerken
aan deze eigenzinnig traditie waarin humor &
vriendschappelijke competitie centraal staan.
Hier kun je de trailer van de film zien.
Maar nu het goede nieuws:
De meeste recente winnaar
van 'The Golden Spurtle',
de 'World Porridge Making Champion'
Is niet alleen een trotse Nederlandse,
maar ze komt gewoon uit Zutphen!
Gina Saarberg is 28 jaar.
Haar geheim:
Biologische havergrutten
en meegebracht Nederlands water.
Zo trots!!
'Het Vierkant'
Stefan Pop vertelt een verhaal:
'Het Vierkant'
Heel origineel en geestig!
Ook even luisteren?
Wat een feest!
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Richard Claremont
'Seaside interior'
Weer een schilderij van Richard Claremont.
Omdat hij zulke aantrekkelijke interieurs schildert.
Een zitkamer die uitkijkt op het strand en de zee.
De bank staat met de stevige muur in de rug
alles van buiten in zich/haar op te nemen.
Lekker veel kussens om tegen aan te liggen
en dan maar lekker voor je uit staren en
kijken hoe de zon vrolijk aan de hemel
staat of langzaam in de zee zakt.
De zithoek zelf heeft lekker veel kleur,
een warm kleed, een mooi schilderij
een stapel boeken een leesstoeltje
en verschillende groene planten.
De ruimte is weliswaar niet groot
maar heeft wel lekker veel hoogte.
Het enige dat ik mis zijn gordijnen en lampen.
Alleen de plafondlamp zal niet veel sfeer geven.
Er zijn een paar lampjes nodig om bij te lezen
en warme gordijnen om in de avond en nacht
als het donker is dat donker buiten te sluiten.
En dan met een boek en een glaasje
heerlijk genieten op de bank.
Wat een feest!
Wat we niet allemaal op ons bordje krijgen...
Net als vele anderen ben ik
geschrokken en ontdaan over
de dood van Paulien Cornelisse.
Zeker als ik hoor hoe goed en sterk
ze wist om te gaan met haar ziekte.
Haar boek ligt op mijn nachtkastje om
open te slaan en te lezen wanneer ik wil.
Geweldig dat ze zoveel moois achterlaat.
Maar ook een nog jonge zoon die nu
zonder moeder op moet groeien.
Hartverscheurend...
In ons leven is er ineens
nog veel meer narigheid waar ik
maar gewoon mee moet omgaan.
We hoorden vanmorgen dat
een buurvrouw in het ziekenhuis ligt
en dat er niet veel hoop meer is voor haar.
Een van onze naobers is pas weduwe
en zie ik heel flink omgaan met alles
wat er nu op haar pad komt om te regelen
maar ook met het opnieuw vormgeven van
haar identiteit, niet meer als helft van een paar.
Daar neem ik al mijn petjes voor af.
Een mede gli-genootje krijgt een
dezer dagen te horen wat de uitslag is
van medische onderzoeken waarbij
de kans op 'foute boel' ernstig aanwezig is.
Wat een leven tussen hoop en vrees.
En dan valt onze bejaarde wasmachine die
kaduuk is en helaas niet meer te repareren
en zelf een onverwachte blaasontsteking
waarvoor ik een kuurtje moet nemen,
daar gewoon helemaal bij in het niet.
Mijn eigen kwetsbaarheid en
mijn moeite met ouder worden
is al lastig om zelf mee om te gaan,
maar ook verdriet dat mensen om
mij heen op hun bordje krijgen
vind ik lastig om te incasseren.
Gelukkig heb ik dan naast mijn Wim
en mijn vriendinnen, mijn tante Joke
die ik kan bellen en die me opbeurt
met allemaal leuke verhalen.
Fijne dag allemaal!
Abonneren op:
Posts (Atom)