.jpg)
Mischa de Vreede
'In plaats van praten'
1985
Bourtange
Bourtange, een vestingdorp in Groningen,
een prachtig voorbeeld van Nederlands bouwhistorie,
waarbij veiligheid en waterhuishouding wordt gecombineerd.
Zo mooi!
En het lijkt me ook een gezellig dorp om te wonen.
Ik ben er zelf helaas nog nooit geweest,
maar ga er beslist een keer naar toe.
Wie gaat er mee?
Ik praat normaal de hele dag
Wat een naar en koud weer,
ik ben nog steeds niet fit.
Advies van de huisarts is
om beter niet veel te praten
om mijn keel en stembanden
rust te geven om te herstellen.
Dat is heel raar voor mij,
ik praat normaal de hele dag door...
(Als peuter noemden ze mij al
een 'lulla in een wagentien')
Dan ga ik dus maar mooie en lieve
dingen opzoeken op het internet.
Wie mee wil genieten,
hier is mijn dag top 5:
Van Wende & Amsterdam Sinfonietta
'Als de liefde niet bestond'
Herman van Veen
'Weet je nog?'
Kyteman
'Sorry'
'En' in plaats van 'Maar'
Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht.
Bijvoorbeeld een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets
grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Nu is onderstaand bericht niet zozeer blij makend,
maar het geeft wat mij betreft wel een goed inzicht
in hoe wij allemaal kunnen leren om te gaan
met alle pijn, haat en polarisatie
om ons heen en in onszelf.
'En' in plaats van 'Maar'.
Obama over het Midden Oosten conflict.
Heel verhelderend en confronterend,
goed om even naar te luisteren:
'Arm' is geen stoel, je kunt er niet op zitten
‘Arm’ is not another chair; it is an anti-chair. It celebrates nonsense, and gleefully breaks the chair design rule book. It is not comfortable; in fact, it cannot be sat on. It is the outline or symbol of a chair, produced in fine American Oak.
‘Arm’ is designed to fit over any everyday seat – from a plastic patio chair to an office chair or even a bucket – to create a completely new chair, cloaked in the signified history and value of the bent oak form. Its silhouette is a cartoon of the archetypal continuous sack back Windsor.
Genieten van een beetje kleur
Dag 18 Corona, nog niet helemaal de oude.
Ik heb al wel wat boodschappen gedaan,
we hebben een gezellige filmavond gehad,
en een etentje met een van onze eetclubjes.
Maar vrijdagavond gingen we voor een nachtje
naar onze kleinkinderen om daar op te passen,
toen ik na een half uur met die drukke kleuters
en bijna geen stem meer om ze voor te lezen,
zo moe was dat ik al voor hen in bed lag.
Een gekke gewaarwording dat praten
zo vermoeiend is voor mijn keel
dat ik mijn mond maar hou.
Geloof me, dat gebeurt nooit!
Afijn, in de twee weken ziek zijn heeft Wim
niet veel gedaan aan de planten op het balkon:
Normaal zorg ik voor ze, ik geef ze water
ik haal uitgebloeide bloemetjes eruit en
ik spreek ze liefdevol en bemoedigend toe.
Nu na al die kou en regen was het
een verdrietige, uitgebloeide grijze bende.
Dus we zijn naar de Welkoop geweest
voor wat viooltjes en hyacinthen.
Heerlijk om die te poten en de buitenboel even
lekker te vegen en te poetsen; ik genoot ervan!
En toen scheen vanmiddag ook even de zon,
en dat maakt toch een wereld van verschil.
Ook al is het maar een heel klein stukje buiten
wat we hebben in een hele steenachtige omgeving,
maar ik ben als een kind zo blij met wat kleur.
Elke keer als ik naar de toegangsdeur
van ons gezamenlijke trappenhuis loop
zie ik deze grijs-paarse muur.
En elke keer denk ik weer,
'Wat een prachtige kleur verf
hebben die mensen gekozen!'
En dan nu met de boom in
herfstkleuren ervoor is het een plaatje!!
Opmaken is ook een vorm van opruimen
Ik heb een heimelijk genoegen: dingen opmaken!
Net met dat laatste beetje shampoo je haar wassen, een maaltje maken met alles wat er nog is in de koelkast en van een restje wol een paar polswarmers breien.
Nu had ik laatst weer zoiets: Ik boog me voorover toen ik op de bank zat en voelde iets knappen bij mijn linkerborst. Altijd even schrikken, maar in dit geval was er niets ernstigs aan de hand. Alleen mijn linker behabeugel was doormidden.
Ik naar de lingeriewinkel, vragen of ze een nieuwe beugel konden bestellen. Ze konden zien om welke beha het ging, ze zouden hun best doen. Een paar dagen later werd ik terug gebeld. De fabrikant kon niets voor me doen, want ze hadden voor elke specifieke maat en model een andere beugel en dat konden ze niet voor me uitzoeken. Nou, lekker dan, een beha van 80 euro en na een jaar al die beugel doormidden.
Ik was not amused. Maar ook niet voor een gat gevangen.
Ik ging door mijn ondergoed la en vond een beha die ik al langer opzij had gelegd, want die zat niet lekker meer, op de een of andere manier....
10 november
Elsa Beskow
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Deze keer een illustratie van een huiselijk tafereeltje
van een moeder met haar jonge kinderen.
De oudste kinderen zitten zoet op de grond
bij de haard en staren in de vlammen.
Het jongste kindje zit op schoot
bij de moeder die voorleest.
Buiten is het grijs en volop herfst want
er hangen bijna geen blaadjes meer
aan de boom voor het huis.
Binnen is het behaaglijk:
Er ligt nog een dekentje klaar op
de witte rieten stoel in de hoek,
maar dat is voorlopig nog niet nodig.
Een kleed ligt voor de haard om op te zitten,
en de poes luiert op een zacht kussentje.
Op de kalender zie je dat het 10 november is;
voor mij is dat een reden om het vandaag
op te nemen in mijn serie 'woon' schilderijen.
Twee weken ziek
Dag 14 corona, het gaat langzaam beter.
Nog veel hoesten en een rauwe keel,
en ik ben eigenlijk steeds moe en slap,
maar het gaat heus echt wel wat vooruit.
Steeds wat langer uit bed en in de kleren.
Wat tegenvalt is dat praten vermoeiend is;
mijn stembanden doen ook mee met de infectie.
Gisteren voor het eerst naar buiten, naar de kapper.
Als je haar maar goed zit zeggen ze toch?
En een lieve buur bracht
verse zelfgemaakte soep en appelmoes;
daar knapt een ziek en zielig mens van op.
Voor de rest maar wat lezen, puzzelen, breien en films kijken.
Deze films heb ik gezien:
Deze tv series heb ik gebinged:
het eerste seizoen van Oogappels,
nu al aanbeland in seizoen drie.
Vanavond zien we samen de finale
van het laatste seizoen van Hunted.
En daarnaast kijk ik nog naar:
'Boer zoekt vrouw', 'Het perfecte plaatje',
'Expeditie Robinson', 'Spoorloos' en 'De avondshow'.
En ik kijk naar het schaatsen en luister naar de radio.
Het is wat....
Mooi Zutphen
Wij wonen in Zutphen, en naar volle tevredenheid.
Wim begon er zijn loopbaan als onderwijzer,
we kwamen in er 1987 wonen, we zijn er getrouwd,
onze kinderen zijn er geboren, al heeft onze oudste dochter
Warnsveld als geboorteplaats in haar paspoort staan
omdat het Zutphense ziekenhuis toen nog officieel
binnen de gemeentegrens van Warnsveld stond.
Afgelopen tijd kwam Zutphen een paar keer
positief in het nieuws, dan voel ik me blij en trots.
Er was een vierdelige documentaire over het AZC hier in Zutphen.
De serie legt de menselijke verhalen vast - de vreugde en het verdriet,
de wanhoop ook, die schuilgaan achter de voordeur van dit AZC.
Heel mooi gemaakte televisie, ontroerend en confronterend.
Schrijver Bas Steman waar Annemieke Schrijver een gesprek
mee voerde in tv programma: 'De Verwondering' woont in Zutphen.
Hij was zo ongeveer onze achterbuurman toen we nog
op een hofje woonden in het oude centrum.
In het tv programma: 'Leven zonder letters' komen
de deelnemers bij elkaar in de - zoals ze zelf zeggen -
'Mooiste bibliotheek van Nederland', jawel hier in Zutphen.
In heb al eerder geschreven over
In de tv serie: 'Langs de IJssel' werd er ruim
aandacht besteed aan de mooie Hanzestad Zutphen.
Nog even wat leuke dingen over Zutphen:
Zo hebben we ons eigen stadslied:
En zijn er flessen te koop voor
wat Zutphens water bij de wijn.
Een ontroerend gesprek van hoop
Al een tijdje post ik elke maandag
een blij en vrolijk makend bericht.
Bijvoorbeeld een goed idee voor een meer
groene, duurzame en sociale wereld.
Om elkaar te helpen, te ondersteunen
en de broodnodige moed in te spreken.
En soms post ik ook gewoon iets
grappigs wat mezelf een fijn gevoel geeft.
Om de week een beetje goed te beginnen.
Hoe blijf je in verbinding met elkaar?
| Awraham Soetendorp & Shamier Madhar |
In het televisieprogramma Buitenhof
voerden een rabbi en een imam
een ontroerend gesprek van hoop.
Om stil van te worden in deze tijd
met de afschuwelijke oorlog die woedt.
Een leuke 'kruldouche'
Dit badkamerontwerp kwam ik online ergens tegen.
In eerste instantie vond ik het leuk, met de 'kruldouche'.
Toen ik er wat beter naar keek had ik wel wat puntjes
die ik aan zou willen passen als ik de kans kreeg.
1 Waarom zit de deur niet in de hoek?
Aan de muur ruimte achter de deur heb je niks.
2 Waarom niet kiezen voor twee halve deuren?
Nu krijg je de deur in je nek als je bij de wastafel staat.
3 Waarom zit de wastafel strak in de hoek van het blad?
In het midden van het blad heb je meer bewegingsruimte,
al is het maar bij tandenpoetsen of handen wassen.
4 Waarom de ronde vormen van de douche niet doorgevoerd?
Ronde spiegel, ronde wastafel, ronde regendouche?
5 Waarom zoveel verschillende tegels?
Andere tegels op vloer, wand, douchemuur en wastafelblad...
6 Waarom zie ik zo weinig kleur?
Gele of turquoise tegeltjes kosten hetzelfde als witte of bruine.
Ik mis leuke haakjes of een plankje voor handdoeken.
7 Is er nergens een raam om naar buiten te kijken?
Hoe leuk om een rond dakraam boven de douche te hebben?
Of een klein rond raampje voor als je op de wc zit?
Nou, dat dacht ik dus allemaal.
Wat vinden jullie?
Coronadag 10
Het valt me vies tegen hoe lang
het duurt voor ik me weer beter voel.
Ik ben nog steeds slap en hoesterig.
Het zweet breekt me zomaar uit
als ik maar iets doe of me buk.
Net heb ik gedoucht, heerlijk,
maar nadien ben ik op.
Het is allemaal best vol te houden,
zolang ik van mezelf maar niets hoef.
Beetje lezen, filmpje kijken, wat drinken,
een stoombadje, wat puzzelen, iemand bellen,
een blogje maken, een klein klusje doen, breien,
mijn nagels knippen, een was in de machine doen,
koffie drinken met Wim, de planten water geven,
soms een afwasje doen of de was ophangen
naar de radio luisteren, of wat tv kijken,
en dan is er weer een dag voorbij.
Iets waar ik meer energie voor
nodig heb zit er nog niet in.
Ben de hele dag in de weer met
stomen, neusdruppelen en hoestdrank,
met pijnstillers voor de pijn in mijn rug,
SRL gelei voor mijn pijnlijke spieren,
cranberry met d-mannose voor de blaas,
vaseline in mijn neus tegen de bloedneus,
genoeg vitamine C en vitamine D slikken,
en een allergiepil voor de huisstofallergie,
oogdruppels voor mijn droge, brandende ogen,
thee met gember, citroen en honing gewoon
voor de lekker en omdat me dat goed doet,
en dat de hele dag door in steeds
verschillende volgordes.
En dan moet ik natuurlijk ook
de gewone dingen doen
als mijn tanden poetsen,
me regelmatig even opfrissen,
me met van allerlei insmeren,
schone kleren aantrekken.
Gelukkig is het iets wat gewoon
weer vanzelf over moet gaan,
ik maak me ook geen zorgen,
maar ik verveel me te pletter.
Ik kijk naar buiten en zie een grijze lucht,
regen, wind, mensen die dik ingepakt buiten lopen
en ik ga maar weer eens een middagdutje doen...
Zo suf!!!
Het herkenbare van haar kin....
Magalie Bucher
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Een schilderij van een jong meisje
dat een stapeltje kommetjes draagt.
We zien verder weinig van het interieur,
waarom zou ik deze dan toch meenemen
in deze serie woonschilderijen?
Het enige 'woon-achtige' zijn de kommetjes.
Iedereen heeft er wel een stapeltje van.
Je gebruikt ze voor soep, vla of yoghurt of
om een zakje pepernoten in te presenteren.
In dit geval zijn ze allemaal van elkaar verschillend;
persoonlijk heb ik daar ook een zwak voor,
het staat vaak zoveel vrolijker op tafel.
Maar wat me vooral treft is het herkenbare
van haar kin die ze op het bovenste schaaltje legt
om te voorkomen dat de stapel bij het lopen
zomaar op de grond zal kieperen.
Niemand die me bewust heeft geleerd,
dat ik mijn kin kan gebruiken om ze te beschermen,
maar dat doe ik dus altijd al als vanzelf.
En dit meisje, of deze vrouw, doet dat dus ook,
omdat ze heel blij is met de schaaltjes denk ik.
Terecht, het zijn best wel leuke schaaltjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)