Geluksvogel




Wij waren laatst bij de nestors van onze Naoberclub.
Jan en Greet zijn dik in de tachtig maar nog zo actief!
We zaten in hun weelderige tuin gezellig onder de parasol
aan de koffie met noten-karamel-koek.

Jan vertelde dat hij een elektrische fiets had gekocht 
en zijn racefiets nu maar eens weg wilde doen. 
Niemand in hun familie had belangstelling,
het was nogal een ouderwetse racefiets.

Was dat niet iets voor Wim?
Nou wil Wim eigenlijk bijna nooit iets nieuws.
Ook geen nieuwe fiets, want 'hij had toch nog een fiets...'
Ook al is dat een fiets die hij ooit zesdehands kocht en
die bij elkaar wordt gehouden door elastiekjes en duct tape.
Niet dat hij gierig is, maar hij is zuinig op zijn spullen
en die gaan dus ook al jaren met hem mee.
En... hij is totaal ongevoelig voor modetrends.
Even een stukje proberen misschien?

Nou, lang verhaal kort;
De fiets was iets aan de kleine kant, 
het zadel en stuur moesten hoger gezet,
en de fiets moest veilig aan de muur vast 
kunnen worden gezet in onze fietsenkelder.

Maar sinds kort zoeft Wim me voorbij 
als we 's avonds een eindje omgaan.


We hebben Jan en Greet getrakteerd op 
een gezellig en heerlijk diner met asperges
en een cadeautje gekocht (voor op hun wc),
dat ze inderdaad echt heel leuk vonden. 
Dus een win-win-win-situatie... 

  
Een geluidsboxje dat reageert op beweging 
met twee minuten zingende merels.
Gekocht bij de leukste winkel in Zutphen:

 

Zonlicht in de zitkamer



Carl Vilhelm Holsøe
'Sunshine in the sitting room'

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Deze Deense schilder leefde van 1863 tot 1935.
Dit schilderij zal gemaakt zijn rond de eeuwwisseling.
Een interieur dat er eigenlijk niet zo gedateerd uitziet.

De vloer is er een die we nog steeds mooi vinden.
Datzelfde geldt voor de kamerdeur met de panelen.
Een pers op de grond die je nu vast nog kunt kopen.
Kamerhoge lichte gordijnen (de in betweens van nu).

Een sierlijk plantentafeltje, wat planten in het raam en
met een elegant stoeltje dat op een vrolijk voddenkleedje
staat waarop je zittend bij het raam naar buiten kunt kijken
naar een tuin of straat met nogal wat bomen en groen.

Het zijn wat donkere muren, maar dat is best gezellig.
Het raam waar de zon door naar binnen schijnt
is niet kamerbreed zoals wij graag hebben,
maar daardoor blijft het koeler in de zomer
en natuurlijk warmer in de winterdag.

Ik ben benieuwd naar de rest van het huis.


Lief kinderburootje



Dat is nu een lief kinderburootje.
In hoogte verstelbaar / verschuifbaar blad.
Ruimte om dingen weg te bergen in de kastjes.
Een hele mooie kleur licht grijs/groen.
Een schattig vlinder stoeltje erbij. 


Zomerhitte, mij niet bellen!



Ik ga bijzonder slecht op heel warm weer. 
Zoals het nu is gaat het nog best. 
We zetten onze ramen 's nachts open en er is een lekker windje dat maakt dat het goed te doen blijft. 
Ik blijf in de schaduw en zorg dat ik het niet te druk heb of me te druk maak.
Maar als, zoals we in eerdere zomers meemaakten, het lang warm blijft, gaat de hitte echt in de muren van ons appartementje zitten en blijft het toch lang te warm in huis. Maar, zover is het nu gelukkig nog niet.
Mijn Wim gedijt juist op warmte. Hij vindt het heerlijk. 
Zo onbegrijpelijk. Hij ging gisteren vogels kijken met een vriend - hij heeft van allerlei zeldzame vogels gezien, waar hij heel gelukkig van werd - maar wilde dus eerst zijn jas meenamen, voor 'als het wat frisser werd'....  
Maar afijn, ik geniet wel van allerlei vrolijke, zomerse tafereeltjes.


De sfeer en de inrichting van dit soort kampeerbusjes vind ik om van te smullen.
In de praktijk zou ik alleen maar in de schaduw willen staan,
want hoe warm zou het niet worden in zo'n busje?

Nee, in de schaduw en met een verkoelend briesje erbij,
En dan het liefst aan het water...

met zo'n vrolijke badmuts...

All in the family



Deze foto's zijn van onze dochters 
op de camping in de zomer van 1992



En dit zijn onze kleindochter en kleinzoon, 
op ongeveer dezelfde leeftijd.
Allemaal in de blote billen.

De oudsten hebben allebei hetzelfde goudblonde haar,
de jongsten zijn witblond.

Ik vind dat ze best veel van elkaar weg hebben.
Maar ja, dat kan kloppen; het is ook familie...



Deur met een doorkijkje



Leuke halve tuindeur / poort!
Oftewel een deur met een doorkijkje.
Als je de deur open doet blijft er een poortje staan.
En dat geeft dit mooie venster naar de tuin.


Vroeger was alles beter





 

Als ik foto's zie van interieurs uit de jaren 50 / 60
dan valt me altijd op hoe veel minder spullen we toen hadden.

Minder decoratie, minder prullaria,
maar ook minder elektra, draden, apparaten.
Geen luie plofbanken vol kussens voor een televisie.

En al het afval paste elke week in zo'n vuilnisbak.
We kochten gewoon minder spullen en / of etenswaar.
Melk kwam in een fles die terug ging naar de winkel.
Er waren gewoon minder plastic verpakkingen.
De bakker en de groenteboer kwamen aan huis.
Groen afval kwam in de tuin terecht
of ging naar de schillenboer.
 
Afgelopen week kwam ik in de super.
Een mevrouw en ik keken samen in het koelschap 
naar alle variaties in vla, yoghurt en kwark. 
Er stond ook een pak vlaflip tussen.
'Dat maakten we toch altijd zelf' zei ik.
Yoghurt en vanillevla uit een glazen fles
in laagjes gieten in een hoog glas,
met een laagje siroop ertussen in.
Dat was een luxe traktatie.
En als je excentriek wilde doen 
was het met chocoladevla.

Nu koop je vlaflip in een pak,
dat pak gaat leeg bij het PMD afval.
'Zo kant en klaar is het toch geen lol meer'
zei de andere mevrouw instemmend. 


Hoe gaat dat eigenlijk?


'Stel nou dat jij vanmorgen niet meer wakker was geworden naast mij, wat zou ik dan moeten doen?

Dat is de vraag waar ik Wim vanmorgen mee verraste toen hij net de ogen opsloeg.

Na wat gepruttel, ging hij er over nadenken en zei: 'Je moet een arts laten komen die de dood constateert. In zo'n geval moet je daar gewoon 112 voor bellen. En dan een begrafenisondernemer.'

Ja ja ja, dat officiele, dat begrijp ik, maar wie moet ik daarna als eerste bellen?

De kinderen? Kun je die dan gewoon over de telefoon zeggen dat hun vader is gestorven? 

En je moeder? En je zussen en broer? Je vrienden? 

En doe je dat in je eentje? Of vraag je daar dan iemand voor om je daar mee te helpen? En wie dan?

Hoe gaat dat eigenlijk?  

Kun je dat goed of fout doen? 

Waarom denken we daar nooit over na?


Je ziet wat je wilt zien....




Paul Klee

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een schilderij dat je kunt zien als een abstracte kleurenstudie,
maar door het gele 'huisje' is het voor mij toch eerst en vooral
een huizengroepje waar mensen samen wonen en gelukkig zijn.

Ja, ik weet het, je ziet altijd wat je zelf wilt zien,
maar ik word toch wel blij van mensen die
samen leven en de zon schijnt ook nog.
Of is het een volle maan?


Als de overgang maar niet vanzelf overgaat



Pas hoorde ik het interview van Caroline Tensen 
die een boek schreef over de (haar) overgang
(waar ze trouwens niet 'aan zou doen').
Ze heeft het verschrikkelijk gevonden,
was heel erg verdrietig, somber en onzeker,
ze kwam 14 kilo aan en was zich zelf helemaal kwijt.

Dat deed me denken aan mijn eigen tijd in de overgang.
Maar vooral aan het half jaar dat ik hormoontherapie
volgde als nabehandeling tegen borstkanker.
Dan wordt de oestrogeen in je lijf stilgelegd.
Dus van langzaam minder worden in de overgang,
naar compleet geblokkeerd door de hormoonpillen.

Dat betekende voor mij: de overgang keer tien.
En ik had alle bijwerkingen die er te vinden zijn:
Aankomen in gewicht, opvliegers, hartkloppingen, 
pijnlijke en schrale slijmvliezen waar je die maar hebt in je lijf,
slecht slapen, moe, pijnlijke gewrichten, blaasproblemen,
libido naar nul, droge huid, haaruitval, wazig zien enzovoorts.

En dan heb ik het nog niet over de mentale ellende.
Zoals hierboven op een rijtje gezet 
( en die ik ook allemaal herkenden bij mezelf )
door Marlies van Dooren, die in haar praktijk 
advies geeft aan vrouwen in de overgang,
en ook een geweldig boek schreef:
 

deelt ze heel veel informatie over 
wat je kunt doen bij overgangsklachten.

Blijkbaar is het nog steeds nodig dat zowel artsen
als vrouwen in de overgang die informatie nodig hebben,
zeker ook gezien het verhaal van Caroline Tensen.
Zij heeft er voor gekozen om verschillende soorten hormonen 
die ze zelf tekort kwam aan te vullen met pillen.
Dat is voor mij na mijn hormoongevoelige borstkanker
wel een brug te ver, ik ben al onzeker genoeg
of mijn borstkanker toch nog terug komt,
en heb weinig vertrouwen in mijn lijf,
zeker gezien ook de val waarbij ik 
drie maanden niet mocht lopen,
maar dat is een ander verhaal.

In de hoop mensen te informeren over de overgang
deel ik vandaag graag het bericht dat Marlies deelde op twitter:  

Zes tips om je beter te voelen bij mentale klachten in de overgang

Bij de overgang denken de meeste vrouwen aan opvliegers. 
Maar naast opvliegers zijn er ook heel wat andere klachten te noemen 
zoals vermoeidheid, slecht slapen, gewrichtspijn, blaasontstekingen en hoofdpijn.

Mentale klachten zijn wat minder bekend, 
maar kunnen je leven danig overhoop gooien.
Hormonen hebben namelijk ook invloed op je hersenen.
Wat hoor ik het vaak in mijn praktijk: 'ik ben mezelf niet meer!'

In de overgang kun je sneller overprikkeld zijn.
Je kunt dan minder hebben, reageert sneller geïrriteerd 
en kunt paniekerig of angstig zijn voor dingen die je altijd met gemak deed.
Je kunt somber worden, minder plezier ervaren en zelfs depressief worden. 
Dat komt omdat het gebrek aan oestrogenen ook 
invloed heeft op je emoties, je stemming en je humeur. 
Daarnaast zorgen andere overgangsklachten zoals slecht slapen 
en vermoeidheid ervoor dat er een sneeuwbaleffect ontstaat.

Deze mentale klachten komen vaak voor:

  1. Vergeetachtigheid
  2. Stemmingswisselingen
  3. Concentratieproblemen
  4. Nerveus en gejaagd gevoel
  5. Paniekerig
  6. Somberheid en depressieve gevoelens
  7. Geïrriteerd en snel boos
  8. Angstig
  9. Labiel
  10. Emotioneel
  11. Onrustig
  12. In jezelf gekeerd
  13. Onverschillig
  14. Overbezorgd

6 tips om je beter te voelen:

  1. Weten dat de hormoonschommelingen de oorzaak zijn helpt al, het is een fase en het gaat weer over. Houd dit voor ogen.
  2. Doe het rustiger aan, stap uit de mallemolen van je leven. Maak bewust minder afspraken, misschien kun je je permitteren om wat minder uren te werken en kortere werkdagen te hebben?
  3. Geef je grenzen aan en vraag anderen om hulp. Het is geen schande dat het jou nu even niet lukt.
  4. Richt je op Rust, Reinheid en Regelmaat, echt dat helpt!
  5. Ga gezonder eten en zorg extra goed voor je lichaam. Indirect helpt dat om je hormonen te kalmeren.
  6. Beweeg dagelijks in de buitenlucht, dat is goed voor je brein en anti-stress.

  bron


Saai? Juist lekker, saai....



Naast dat ik het supergezellig vind om samen 
met vrienden en familie te eten, kletsen en spelletjes te doen,
en dat het heerlijk is om naar een voorstelling te gaan,
naar de film of het zwembad of een eind fietsen, 
vind ik het steeds meer een groot plezier
om rustig alleen wat te rommelen.

Lekker lezen, wat appen, kopje koffie, 
wasje ophangen, planten verzorgen,
een spelletje doen op de telefoon
- tegenwoordig schaak ik een beetje -
aflevering van een serie kijken,
wat mijmeren of dagdromen...

Vroeger zou ik dat saai gevonden hebben.
Maar mijn wereld vraagt tegenwoordig soms om saai.


Spic en span




Onze dochter en schoonzoon hebben een huis gekocht.
Ze komen straks op fietsafstand van ons te wonen.
Superleuk, het was voor mij dan ook spannend 
om mee te leven met het bekijken en vervolgens bieden
op het huis waar ze verliefd op waren geworden.

Toen moest hun eigen huis in de verkoop.
Ze hebben er bijna vier jaar fijn gewoond en onze dochter
hoopt vooral dat nieuwe bewoners er blij mee zijn.

Ze hadden al flink moeten opruimen voor 
het maken van de foto's en het filmpje voor op Funda. 
Heus niet makkelijk met een gezin met jonge kinderen. 
Al het persoonlijke moest uit het huis gehaald worden.
Ook de kleden van de vloer, (snap ik niet goed) 
het speelgoed en de boeken uit het zicht. 
Alles moest er spic en span uitzien.

Afijn, komende week zijn er drie kijkdagen
met voorlopig negentien bezichtigingen.
Je kunt het moeilijk zo opgeruimd houden
met een drukke peuter en een kleuter in huis.
Onze dochter heeft maar een hotelletje geboekt.

Maar nu zijn ze als gezin geveld door Corona.
Super onhandige timing natuurlijk.
Ik ga er dit weekend heen om te helpen met 
de was opvouwen en in de kasten wegwerken, 
de ramen lappen en boodschapjes doen.
Alles weer even spic en span maken.

Ik zie er alleen niet zo uit als de dame 
op het deze reclame voor de zeep...
 

Een achterafstraatje op een zonnige dag


 

Mark Grantham

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een straatje wat me de indruk geeft dat het een achterstraatje is.
In tegenstelling tot de straat waar dit straatje op uit komt.
Daar zien we een lichtblauw huis met een veranda.
Hier schuttingen en schuurtjes, een geparkeerde auto.
Een weg die niet helemaal vrij is van kuilen en plassen.
En natuurlijk de containers die waarschijnlijk
klaar staan voor de vuilniswagen.

Ergens in Canada denk ik want de schilder is Canadees.
en gezien de bovensgrondse leidingen die van paal 
naar paal slingeren voor telefoon of elektra ofzo.
Dat hebben we hier in Nederland toch niet meer.

Gelukkig staat er een boompje roze in bloei. 
En we treffen dit straatje op een zonnige dag. 
Dat maakt alles gewoonweg mooier.