Binnenkant

De oplaad-lade!

De oplaad-lade!

Dit vind ik nog steeds een heel praktische oplossing.

Een vaste plek voor de laders en geen vervelende draden in het zicht.

En ook een veilige opbergplek voor dit soort kostbare apparaten.

PS Bij in de nacht opladen zou ik de la wel iets open laten.

of op een andere manier zorgen dat warmte weg kan.

Buiten lunchen in de schaduw

Isabelle Zutter

'Lunch under the arbor'

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,

waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.

En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Een gedekte tafel voor de lunch.

Het is volgens mij ergens in het zuiden van Frankrijk.

Een beschutte plek in de schaduw onder een rieten afdak.

Ik zie deuren in een prachtige kleur vergrijsd lichtblauw,

een buitenwastafel aan de buitenmuur om planten te verzorgen.

Heel veel groen wat geleid wordt langs de muur en het afdak.

Ik verwacht als de kijker naar rechts kijkt een mooi uitzicht.

Er worden vier personen verwacht gezien het aantal glazen.

Er is ijsthee, er zijn broodjes, een salade in een schaal.

Misschien wordt er nog wat bijgezet, de gastvrouw is nog bezig.

Het wordt vast gezellig.

Wat was dat toch mooi geld!

Het is al weer vijf jaar geleden dat Robert 'Ootje' Oxenaar,

de ontwerper van enkele beroemde series gulden-biljetten overleed.

Hij ontwierp de Zonnebloem (50 gulden),

de Snip (100 gulden) en de Vuurtoren (250 gulden).

"Die biljetten waren ontzettend optimistisch in uitstraling", zegt ontwerper Julius Vermeulen, die veel met hem samenwerkte. "Het was het enige geld in de wereld dat niet gebruikmaakte van formele iconen, onze biljetten waren doordesemd van landschappelijke cultuur, zoals vogels, zonnebloemen en vuurtorens. Geld was niet langer alleen een briefje met waarde. Het was ineens ook een culturele boodschapper. Dat is wat we nu missen met de euro. Dat zijn hele sombere biljetten, die er niet toe bijdragen dat we verbondenheid voelen in Europa. In de discussie over Europa hebben ze niets toegevoegd, terwijl de briefjes dagelijks door miljoenen handen gaan."

Vanaf 1966 ontwierp Oxenaar de guldenbiljetten. Eerst maakte hij de 'erflaters'-serie, met bankbiljetten met beeltenissen van figuren uit de Nederlandse geschiedenis, zoals de dichter en toneelschrijver Joost van den Vondel, de schilder Frans Hals, de componist Jan Pieterszoon Sweelinck, de zeeheld Michiel de Ruyter en filosoof Baruch Spinoza.

Oxenaar hield de regie strak in handen en stond erop dat de beveiliging van de bankbiljetten zijn ontwerpen niet zou aantasten. In de beveiliging van de briefjes verwerkte hij allerlei verborgen, soms persoonlijke, kenmerken. Dan vertelde hij dat hij een wild konijntje in de tuin had gezien. Dat vond hij zo bijzonder dat hij het maar even als veiligheidskenmerk had verwerkt in het biljet. Andere veiligheidskenmerken die Oxenaar verwerkte zijn een afdruk van zijn duim in het gezicht van Frans Hals en de namen van vriendinnen en zijn kleindochter in het Vuurtoren-briefje.

Behalve bankbiljetten ontwierp hij ook postzetels, waaronder verschillende series kinderpostzegels. Ook die kenmerkten zich door vrolijke en heldere kleuren.

bron

Familie foto's

Galina Gladkaya

Family Album

Let there always be a reason to create a picture book,
filled with memories and photos upon which we may look.

Let the faces that we gaze upon bring laughter, tears, and joy,
unfolding special moments in a history to enjoy.

And hopefully, as years pass by in a future yet to come,
this little book of photos will reveal where we've come from.

For we carry deep within us all that's gone before,
receiving from our ancestors gifts and traits galore.

Reflected in the way we express ourselves today,
a very special you and me in each and every way.

What a wonderful remembrance to share with family,
an album filled with pictures from a growing family tree.

A reason to give thanks for the talents we possess,
our gifts of heritage for which we've been so blessed.

And let us all remember in this keepsake made with love,
the Source of all these treasures comes from God above.

Virginia Carlson 

Tuinieren

Heb je een klein stukje tuinmuur of schutting?

Dan heb je geluk, want dan kun je al 'tuinieren'!

'Vitrine' voor dinky toys!

Wat een leuke 'vitrine' voor speelgoedautootjes.

Speciaal aardig voor mijn kleinzoon Marijn van twee

die waterpokken heeft en zooo veel van autootjes houdt!

Feest: de kleinkinderen kwamen logeren!

Wat een feest:

de kleinkinderen kwamen logeren met onze dochter.

Stralend weer, dus samen naar de markt!

Wat kregen de kleintjes allemaal lekkers te proeven!

Kleindochter Sammie mocht even bij oma achterop

de fiets zitten terwijl we door de stad liepen..

Op de terugweg wilden ze met zijn allen met blote voetjes door de waterwerken rennen en lekker spelen. En toen kwam opa ook nog langs op de terugwerk van zijn werk. wat was Marijn blij! filmpje

'S middags naar de speeltuin in Eefde met opa en mama.

Na het eten nog een ijsje halen.

Marijn kan heerlijk ondeugend zijn.

Echt een boefje, kijk maar eens naar dit gifje: filmpje

Hij had geen zin in de wafels die ik bakte.

Vanochtend bleek dat hij de waterpokken had gekregen.

Zielig, zo'n ziek mannetje.

Door je stoel gezakt?

Stoelpoot kapot?

Maak een schommel van de zitting.

Of een schommelbank voor drie...

Het is nog vroeg

Ivan

'Morning light'

Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.

Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.

En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.

Het mooist aan dit schilderij is natuurlijk het licht.

Prachtig gevangen.

Het is nog vroeg, 

het lijkt iets mistig, 

de zon voorzichtig,

de lucht is tintelfris.

Verder lekker veel lege ruimte en een gezellige stoel.

Heerlijk om je verse ochtend koffie daar te drinken.

Wakker worden, mooie klassieke muziek erbij.

Rust, ruimte, licht, geluk.

Meisje

- mooi -

Dat rook zo zalig!

Een tijdje terug kreeg ik van de weduwe van mijn eerste vriendje

de brieven die ik hem in 'onze' tijd had geschreven

en die hij dus ook al die tijd bewaard had.

Super raar, mijn eigen handschrift te zien

en de belevenissen te lezen

van toen ik 16, 17, 18 jaar was.

En toen de wereld er heel anders uitzag.

Een heleboel dingen kwamen me heel onbekend voor,

andere gebeurtenissen kwamen 'krakend' weer boven.

In een van de brieven vertelde ik mijn vriendje over

een paar dagen die ik met een vriendin in Gent doorbracht.

Een angstig moment beleefden we op een nacht

toen in het hotel de deurknop naar beneden ging...

De volgende dag zochten we gelijk een ander hotelletje.

En we gingen op initiatief van mijn vriendin

naar binnen bij een chique parfurmerie.

We kregen allerlei geurtjes te ruiken,

en eentje vond ik wel zo zalig.

Ik kocht hem niet, want als een arme student

kon ik me dat natuurlijk niet veroorloven.

Maar de geur hing nog weken in de sjaal

die ik die winterse dag om had,

en die ik steeds verlekkerd 'opsnoof'.

En nu kwam door de brieven

die geur ineens weer helemaal terug.

Ik ging naar de parfurmerie hier in Zutphen

om te vragen of deze geur nog bestond.

Beide zaken hadden deze geur niet,

maar thuis ben ik eens gaan googlelen.

En nu had ik geluk!

Het bestond nog!

Ik kon online een flesje bestellen.

Ik moest er de pinksterdagen op wachten.

En in die tijd probeerde ik me de geur te herinneren.

Dat lukte volgens mij wonderwel.

Maar natuurlijk was ik echt nieuwsgierig

of mijn herinnering van 42 jaar geleden

dezelfde was als de geur van nu.

Want met geuren is het soms mysterieus,

een herinnering aan een geur

kan je soms ineens overvallen.

En?

Toen ik het doosje open maakte,

vond ik de vormgeving van het flesje tuttig.

Maar de buitenkant maakt me niet veel uit.

Want, het ruikt nog steeds echt net zo heerlijk!

Ik ben er heel gelukkig mee!

Kom maar dicht bij me staan als je me tegenkomt,

dan kun je even mee genieten...

70 jaar!

Eleanor Tomlinson

Op een mooie pinksterdag

'Op een mooie pinksterdag'

'Nieuwe' versie uit 1991

Jan Rot & Rick de Leeuw

Annie M.G. Schmidt vond het niet

mooier dan de originele versie,

maar ik kan er wel van genieten!

klik hier

De fiere pinksterblom

Onderstaand blogje heb ik geschreven

op 9 juni 2019, een maand voor onze verhuizing.

Maar zo schattig, dat het nog wel een keer in de herhaling mag!

Vorige week toen onze dochter Linde hier haar spullen uitzocht,

vonden we ook haar pinksterbruidsjurk.

Wat te doen?

'Ik word er wel blij van!' zei ze

als volleerde Marie Kondo aanhangster.

Maar ja, het lag al 25 jaar in de zolderkast

zonder dat ze het ooit gemist heeft...

'We kunnen er een foto van maken...'

opperde ik voorzichtig.

'Ja, dat wil ik en kun je er dan een blogje van maken?'

In de kleuterklas mochten

het oudste meisje en jongetje

de pinksterbruid en bruidegom zijn.

Linde was het oudste meisje

en kreeg een jurkje met een sleep.

Haar bruidegom, Wendelin, had een

(te grote) bolhoed en een stokje met belletjes.

Er was een rozenpoortje en ze maakten

een rondje naar de kinderboerderij.

En er werd natuurlijk gezongen

van de fiere pinksterblom.

Schattig he?

En toen hebben we het jurkje weggedaan.

De afbeelding tevoorschijn toveren

Als meisje logeerde ik graag bij mijn oma.

En bij mijn tante die altijd 'thuis' is blijven wonen.

Zoete herinneringen over allerlei lieve aandacht.

Wat we ook eens deden was zo'n soort kussen borduren.

Met mijn adem ingehouden heel secuur het kruissteekje

met de stompe naald steeds in dezelfde richting

van links onder naar boven en dan

van links boven naar beneden steken.

En dan toverde je de afbeelding tevoorschijn.

Als het klaar was pakte oma steeds dat kussen,

want dat was natuurlijk het allermooiste.

Zo lief van haar en wat ik dan trots!

Een tukkie hoort er gewoon bij...

Laurent Parcelier