Ik snap mevrouw Finkers heel goed!
Daar brandt nog licht
Sophie Treependahl
'Night window - Monticello Avenue'
2019
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Bij dit schilderij moet ik denken aan dat lied van Guus Meeuwis
over Brabant waar het gezellig is want 'daar brandt nog licht'.
In de donkerte kun je net onderscheiden dat
de huizen aan de overkant van die leuke veranda's hebben.
Het komt goed!
In het gesprek met de psychologe van het ziekenhuis,
werd me vandaag pijnlijk duidelijk dat ik eigenlijk
nog helemaal niet DURF te denken dat
het weer helemaal goed komt met mij.
Dat ik ooit weer zomaar kan lopen,
laat staan op mijn tenen staan of huppelen.
Wat ik ervaar als ik even stil zit en probeer
te voelen hoe het met me gaat is zwaarte.
Iets met de laatste loodjes,
en tegelijk nog een traject te gaan.
Ik hang in de rolstoel, ik lig op de bank.
Het me sterk en stevig oprichten en
me lichter voelen is heel ver weggezakt.
Ik zit nu 15 minuten op de hometrainer.
Maar dat voelt vooral ook erg zwaar.
Wat ik nodig heb is moed, hoop en vertrouwen.
En waar ik dat dan toch vandaan moet halen??
Toch kreeg ik de opdracht van de psychologe,
om me in gedachten met een mooie kleur te omhullen,
en me vast te houden aan wat de chirurg riep bij het weggaan
toen we in het ziekenhuis waren omdat ik zo vreselijk veel pijn had:
'Het komt goed!'
Sterretjes
Van onze dochter Linde kregen we een heel mooi
zelfgemaakt transparantje over de post.
Zo leuk!
Dat bracht me weer de inspiratie om
zelf weer eens wat sterretjes te gaan vouwen.
En hoe leuk is het dan om wat van die sterretjes
rond te delen aan al die lieve mensen om ons heen
die zo enorm goed voor ons hebben gezorgd.
En nu krijg ik af en toe een fotootje
van hoe die dan in hun huizen een plekje krijgen.
Mooi he?
Wie het weet mag het zeggen...
Weer stapjes vooruit!
Hier zit ik voor het eerst op een home trainer
die we konden lenen van vriend Jules.
Hij kwam hem ook nog brengen!
Ik ben begonnen met 5 minuten per keer
en zit nu op 10 minuten. Drie keer per dag.
En dat gaat goed: Mijn conditie is echt ver te zoeken.
Dus het langzaam maar zeker weer opbouwen geblazen.
Ik loop elke dag een beetje rond met mijn looprekje.
En ook zelf opstaan gaat ook steeds beter.
Al doe ik het meeste nog met de rolstoel.
Hier zie je op de linker foto nog een hoekje van mijn hoog-laag-bed.
Op de rechterfoto zie je hoe dat bed ook weer werd opgehaald.
Weer een stapje in de richting van een normaler leven.
Meer ruimte in mijn werkkamer. Wim gaat vandaag
de werktafel weer in elkaar zetten en terug plaatsen.
Morgen de intake bij de zwembad revalidatie,
ik ben heel benieuwd wat dat me gaat brengen.
Mijn rechteroor is nog steeds gevoelig,
ik heb ook nog een 'onderwater gehoor'.
Maar ik krijg er meer vertrouwen in
dat het nu langzaam echt over zal gaan.
Gelukkig is de maag ook weer rustiger.
Geen misselijk gevoel meer.
Wel nog moe moe moe!
En waar dat van komt?
Zijn het de naweeen van de corona?
Gebrek aan weerstand na de antibiotica?
Optelsom van drie maanden pijn en zorg?
Wie het weet mag het zeggen....
Tupperware party
Herinneren jullie je deze Tupperware partijtjes nog?
Persoonlijk vond ik het vooral ook altijd leuk
om dan te zien hoe de gastvrouw precies woonde.
En van dit plaatje (net voor mijn tijd)
vind ik het ook leuk om aan af te lezen
hoe slank de dames waren, welke kleren ze droegen
en wat ze met hun kapsels deden in de jaren-60!
Klimaatmars
Tja, ik heb de klimaatmars gemist. Helaas.
Ik had er graag aan meegedaan.
Maar ik kan niet lopen
en
in een stampvolle trein zitten
en me in een grote menigte begeven
vind ik met de oplaaiende coronacijfers
persoonlijk niet heel verantwoord.
Hoe naar zou het zijn als deze demonstratie
een superspread event zou blijken te zijn.
Maar in gedachten heb ik meegelopen en
ik wens ons klimaat de allerbeste regeringen!!
Ongeduld en twijfel
Een moeizame week. Alweer.
Dinsdag bracht ik een bezoek aan de kno arts: mijn oor ziet er nu rustig uit, mocht de ontsteking terugkomen dan kan hij alsnog een buisje zetten, maar dat doet hij liever niet te snel. Want ook weer kans op complicaties. Dus even aanzien. Dat ik zo'n verschrikkelijke pijn heb gehad begreep hij. Dat kan heel goed, soms hebben mensen het bij deze pijn over de ergste pijn die ze kennen. Dat begrijp ik, het was echt naar, maar ik heb ook een niersteenkoliek gehad, verschillende operaties in botten en ook enorme kiespijn. Kan er wel dus over meepraten. Het is nog steeds gevoelig, en ik ben er nog niet helemaal gerust op dat het nu blijvend weg is...
In de loop van de week kreeg ik ook last van mijn maag en een lichte misselijkheid. Waarschijnlijk geirriteerde maagwand door alle pijnmedicatie en stress. Daar voel ik me ook niet lekker door. Een pijn kun je proberen te stillen met een pilletje, maar misselijkheid vind ik lastig te verdragen.
En moe, wat ben ik moe. En dan niet goed kunnen slapen. Bah. Zo moe en zo weinig energie. Om moedeloos van te worden.
Toen donderdag het uitgestelde bezoek aan het ziekenhuis voor mijn voeten. De foto's zijn gemaakt en het goede nieuws is dat de stand van de botten en de schroeven goed is. Nog steeds, ondanks dat ik misschien de laatste weken toch iets teveel heb gedaan. Ik weet inmiddels dat het een Lisfranc fractuur is. Die komt niet zo vaak voor en ik begrijp dat de artsen zelf soms ook onzeker zijn over de te volgen behandeling. Bovendien had de chirurg liever acht weken gips om die geopereerde voet gehad, maar ik ben nog elke dag blij dat ik dat heb kunnen voorkomen. Ik heb de eerste 6 weken ook echt helemaal niets belast met die voet, dus dat had ook geen meerwaarde gehad. Volgens mij.Na enige onduidelijkheid en overleg met de traumachirurg die me geopereerd heeft, mag ik nu proberen kleine stukjes te gaan lopen op twee stevige bergschoenen, met gebruik making van een looprekje. Eerst wilden ze dat ik de airwalker zou gebruiken, maar dat vind ik zo'n onding. Dan loop ik links en rechts ongelijk. Dat is eigenlijk geen lopen maar hobbelen. En dat voelt ook extra pijnlijk aan de littekens van de operatiewonden bovenop mijn voet. Die voet is bovenop ook nog dik, de striemen staan erin als ik die airwalker draag. Het is niet, zoals de naam van het apparaat doet vermoeden, dat je op lucht wandelt....
De chirurg zei: 'De foto's zijn goed, dus je hebt het op je eigen manier tot nu toe goed gedaan, dus als je het op die schoenen wil proberen dan mag dat.' Lopen is op zich ook goed voor het herstel, want de opbouw van bot vindt vooral plaats als je die botten belast. Dus het is een fijn lijntje... Niet teveel, op de juiste manier, geen onverwachte bewegingen, zeker niet vallen en bij pijn weer 'inhouden'.
Mijn voeten passen nog in de hoge bergschoenen die ik heb, zelfs mijn linker die dikker is past nog in de schoen, en kan daar eigenlijk geen kant op, wat juist goed is, want de voet afwikkelen - wat juist kwetsbaar is - kan dan bijna niet. Bovendien zet ik het meeste gewicht op het looprekje, dus het moment van risicovol 'lopen' is maar heel klein. Toch ben ik erg niet helemaal gerust op.
De fysiotherapeut vindt ook dat ik nog heel voorzichtig moet doen. 'Nu is het de tijd om tuttig te doen en niet te stoer'. Het is allemaal nog kwetsbaar met die dunne botjes en schroeven en als er weer iets breekt ben ik nog verder van huis. Dus niet teveel doen, maar ook niet te weinig. Over 6 weken opnieuw foto’s maken en controle. Dan is het al bijna Kerst!
Wel heb ik nu een verwijzing voor revalidatie zwemmen in het speciale warmwater zwembad in het verpleeghuis hier vlakbij. Daar heb ik erg veel zin in, al zal het allemaal wel heel vermoeiend zijn.
En, vandaag komt er een hometrainer hier in huis, die we mogen lenen, zodat ik al fietsend, dus bewegend maar niet belastend, mijn conditie weer een beetje op kan bouwen. Die is echt ver te zoeken. 12 weken bijna niet bewegen, een operatie en dan Corona er bovenop, en die oorontsteking. Ik begrijp zelf ook dat die conditie niet zomaar terug is. En dat geduld geboden is. En laat ik daar nu juist zo'n gebrek aan hebben. Wordt vervolgd.
PS Wat een lieve berichtjes kreeg ik toch weer deze week, en mooie kaarten en andere post. En maaltijden, bloemen, plantjes en een mooie zelfgemaakte bloemenkrans. Het is om verlegen van te worden. Zoveel aandacht.
Aan de warme chocolademelk of aan een neutje
Lyonel Feininger
'Verlichte huizen'
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Deze schildering past mooi bij de ingegane wintertijd.
Een rijtje verlichte huizen in de donkere nacht.
De mensen zitten lekker binnen, bij de kachel,
aan de warme chocolademelk of aan een neutje.
Ooit maakte ik een transparant van Sint en Piet
over de donkere daken rijdend met hun cadeaus.
Daar doet deze schildering me aan denken.
Mooie tijden waren dat!
Om blij van te worden!
Als ik me niet goed voel, probeer ik vaak weer
om troost te vinden in de schoonheid die er altijd is.
Zoveel mooie, natuurlijke beelden bij elkaar,
daar word je toch blij van!
Een hele mooie dag gewenst!
Kracht en liefde!
Het kost me soms grote moeite in deze dagen,
maar hier probeer ik toch vertrouwen in te hebben.
Het valt niet mee.
Een struggle kun je mijn leven de laatste weken wel noemen.
Natuurlijk, het duurt allemaal al wel heel lang:
het zittende en liggende leven dat ik leid.
Zaterdag is het 12 weken geleden dat ik mijn twee voeten brak.
Vrijdag is het 8 weken geleden dat ik werd geopereerd.
Al die tijd kan ik niet lopen, alleen voorzichtig op een been staan.
Als onaangenaam toetje kregen Wim en ik allebei Corona,
waarna ik als kers op de taart ook nog een oorontsteking kreeg.
Wat was dat pijnlijk en wat een stress had ik daarvan.
Vanmorgen heb ik de laatste pil antibiotica genomen.
Morgen heb ik een afspraak bij de KNO arts.
Ik houd mijn hart voorzichtig vast.
Mijn oor doet nog steeds pijn.
Het helpt ook niet dat ik zo langzamerhand
op ben van de zenuwen. Snel overprikkeld, snel bang,
Ik kan me zonder problemen allerlei narigheid in mijn hoofd halen.
Zeker midden in de nacht als ik wakker word uit een nare droom,
en ineens weer compleet doof ben aan mijn arme, pijnlijke oor.
Dan ervaar ik pure paniek.
Dat ik onlangs een geliefde ben verloren
aan een hersentumor helpt daar ook niet bij.
Sowieso is kanker gehad hebben een psychologische snelweg naar
allerlei andere vormen van rampspoed die een mens kan treffen.
Tenminste, in mijn hypochondrische gedachtegang.
Het geisoleerd thuiszitten was al niet erg lekker,
maar daar nog een dag of tien quarantaine bij optellen
sloot mij nog meer af van de buitenwereld.
Natuurlijk, we kunnen bellen, en appen en mailen.
Ik kreeg een schattig filmpje van mijn tantes, (weer tranen),
de post brengt ons lieve kaarten en heel behulpzame
buren en vrienden brengen ons boodschappen en maaltijden.
Daar zijn we echt heel blij en dankbaar voor.
Maar het verlangen om eens zelf naar buiten te kunnen lopen,
een boodschap te kunnen gaan doen, zoals een cadeautje kopen,
wordt met de dag groter. Of zelf een stukje fietsen of autorijden.
Of gewoon zelf voor het groentenschap kunnen staan
en kiezen waar ik zin in heb om te gaan koken en eten.
Zelf koken, bloemen verzorgen of de was ophangen.
Of zelf onder de douche springen in plaats van
gewassen worden op een douchestoel.
We wonen best fijn, maar de muren
komen af en toe echt op me af.
Ik probeer goed voor mijzelf te zorgen.
Ik zoek ontspanning en afleiding, lees en rust uit.
De tv en netflix brengen allerlei fijns, ik puzzel en brei.
Maar de leuke ideetjes die normaal bij me opkomen drogen op.
Dat is jammer want de energie die ik daar van krijg mis ik nu ook.
De afspraak met de chirurg voor de controle van mijn voeten
moest 12 dagen worden uitgesteld vanwege onze corona.
En ik keek er al zolang naar uit. Echt niet fijn.
Hopelijk krijg ik dan aanstaande donderdag
groen licht om weer te gaan leren lopen.
En toen kregen Wim en ik ook nog ruzie.
Over stomme dingen, zoals onze nieuwe plinten.
En dat je dan niet eens met de deuren kunt slaan,
of eens een eindje in de wind kunt lopen om af te koelen...
Tel daarbij op de teleurstellende toestand in de wereld,
met een klimaattop die veel te weinig bereikt,
een regering die we nog steeds niet hebben,
onze energierekening die verdubbeld is,
de coronacijfers die de pan uit rijzen,
en alle andere sores om ons heen.
De telefonische afspraak met psycholoog werd vandaag afgebeld.
Ze is ziek, dus weer uitstel om mijn hart uit te storen.
Dan maar uitgebreid jammeren op mijn blog.
Hopelijk rennen jullie niet allemaal weg,
en draait het tij naar een gunstiger wind.
Niet alleen voor mij, maar voor ons allemaal.
Want, het valt niet mee.
'Kom,’ zei het schaap Veronica,‘
Annie M.G. Schmidt is al meer dan 25 jaar geleden overleden.
Ze heeft zoveel prachtige kinderboeken en versjes geschreven.
Gelukkig wordt ze vandaag de dag nog volop gelezen.
PLINT BRACHT DEZE POËZIEPOSTER:
'Kom,’ zei het schaap Veronica, ‘we gaan haar eens bezoeken,
de vrouw die ons verzonnen heeft. We nemen bloemen mee,
en zelfgebakken appeltaart. Nee dominee, geen boeken.
Die schrijft ze zelf, dus dat is water dragen naar de zee.’
Ze trokken warme jassen aan en gingen met de wagen.
‘Wacht even,’ riep de ene dame Groen, ‘daar heb je Pluk,
met Aagje en de Stampertjes. Ze willen ons iets vragen ...’
‘Wij willen ook,’ riep Aagje, ‘maar ons wagentje is stuk.’
Er kwam een slordig meisje aan. Ze droeg een jurk met vlekken
en had een hondje aan de lijn dat ook veel vlekken had.
De dames Groen verstijfden. ‘Nee, geen plaats meer, we vertrekken!’
Maar juffrouw schaap Veronica riep vrolijk: ‘Ruimte zat!’
‘Ziezo,’ besloot de dominee. ‘Nu rijden we naar Zorgvlied.
Daar woont ze tegenwoordig, las ik ergens. Deuren dicht!
Het gaat een beetje regenen, maar dat is onze zorg niet,
wij zitten droog. Naar Zorgvlied dus. Weet iemand waar dat ligt?’
Het werd een lange rit. Ze kwamen aan om kwart voor zeven.
‘Is dit het?’ vroeg het schaap verbaasd. ‘Ik zie alleen een steen.’
‘Mijn hemel,’ riep de dominee, ‘ze is niet meer in leven.
Ze ging al vijfentwintig jaar geleden van ons heen!’
Het hondje met de vlekken op zijn vacht begon te janken.
‘Heel jammer dat u dood bent’, sprak de dominee beleefd.
‘Wij leven nog, zoals u ziet. Wij komen u bedanken
omdat u ons verzonnen … ik bedoel geschapen heeft.’
‘U ligt hier prachtig’, sprak het schaap Veronica bedaard.
‘Heel prachtig’, zeiden toen de dames Groen. ‘Wie wil er taart?’
en zelfgebakken appeltaart. Nee dominee, geen boeken.
Die schrijft ze zelf, dus dat is water dragen naar de zee.’
Ze trokken warme jassen aan en gingen met de wagen.
‘Wacht even,’ riep de ene dame Groen, ‘daar heb je Pluk,
met Aagje en de Stampertjes. Ze willen ons iets vragen ...’
‘Wij willen ook,’ riep Aagje, ‘maar ons wagentje is stuk.’
Er kwam een slordig meisje aan. Ze droeg een jurk met vlekken
en had een hondje aan de lijn dat ook veel vlekken had.
De dames Groen verstijfden. ‘Nee, geen plaats meer, we vertrekken!’
Maar juffrouw schaap Veronica riep vrolijk: ‘Ruimte zat!’
‘Ziezo,’ besloot de dominee. ‘Nu rijden we naar Zorgvlied.
Daar woont ze tegenwoordig, las ik ergens. Deuren dicht!
Het gaat een beetje regenen, maar dat is onze zorg niet,
wij zitten droog. Naar Zorgvlied dus. Weet iemand waar dat ligt?’
Het werd een lange rit. Ze kwamen aan om kwart voor zeven.
‘Is dit het?’ vroeg het schaap verbaasd. ‘Ik zie alleen een steen.’
‘Mijn hemel,’ riep de dominee, ‘ze is niet meer in leven.
Ze ging al vijfentwintig jaar geleden van ons heen!’
Het hondje met de vlekken op zijn vacht begon te janken.
‘Heel jammer dat u dood bent’, sprak de dominee beleefd.
‘Wij leven nog, zoals u ziet. Wij komen u bedanken
omdat u ons verzonnen … ik bedoel geschapen heeft.’
‘U ligt hier prachtig’, sprak het schaap Veronica bedaard.
‘Heel prachtig’, zeiden toen de dames Groen. ‘Wie wil er taart?’
gedicht: Bette Westera / beeld: Lonneke Leever © P L I N T
Een woonschilderij uit mijn geboortejaar!
Jean Hugo
'Witte huiskamer'
1959
Elke week op vrijdag plaats ik een 'woon' schilderij,
waarop je een woonhuis, of meerdere woonhuizen,
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
een fijne woonsfeer of een interieur kunt zien.
Ik geniet van huiselijkheid, fijn wonen en thuiskomen.
En zeker ook als dat mooi is verbeeld door een schilder.
Op dit schilderij kijk je vanaf de hal naar de woonkamer.
De hal heeft een grote staande klok en een vrolijk kleed
met een klein tafeltje, waarop een blauwe kan en een appeltje.
De deur naar de woonkamer staat uitnodigend open.
Daar is het licht, niet al te formeel en huiselijk gezellig.
Op het (op)klaptafeltje staat - dacht ik - een soepterrine.
Het schilderij is uit 1959, mijn geboortejaar,
maar is wat mij betreft nog helemaal bij de tijd.
Abonneren op:
Posts (Atom)